Ωστόσο, η μεγάλη φήμη του έχει αρχίσει να γίνεται βάρος για την τοπική κοινωνία. Με πληθυσμό μόλις 100 κατοίκους, το Zaanse Schans δέχτηκε πέρυσι περισσότερους από 2,6 εκατομμύρια τουρίστες, αριθμός που αυξάνεται συνεχώς και προκαλεί δυσφορία στους ντόπιους.

Οι εικόνες με τουρίστες να μπαίνουν σε αυλές, να χτυπούν πόρτες, ακόμα και να χρησιμοποιούν selfie sticks για να φωτογραφίσουν το εσωτερικό σπιτιών, δεν είναι σπάνιες. «Πολλοί δεν καταλαβαίνουν ότι κάποιοι άνθρωποι πραγματικά ζουν εδώ», αναφέρουν οι κάτοικοι.

€17,50 είσοδος για κάθε επισκέπτη

Αντιμέτωπη με αυτή την υπερβολική τουριστική πίεση, η τοπική αυτοδιοίκηση ανακοίνωσε ότι από την άνοιξη του 2026, κάθε επισκέπτης, εκτός περιοχής, θα πληρώνει είσοδο €17,50 για να αποκτήσει πρόσβαση στο χωριό. Ο στόχος; Η αποσυμφόρηση και η προστασία του ιστορικού οικισμού.

Το νέο εισιτήριο θα περιλαμβάνει και την είσοδο σε δύο σημεία που ήδη ο επισκέπτης πλήρωνε για να δει: το μουσείο και το εσωτερικό των ανεμόμυλων. Το μουσείο φιλοξενεί, μεταξύ άλλων, πίνακες του Claude Monet, ενώ στους ανεμόμυλους οι επισκέπτες βλέπουν από κοντά πώς χρησιμοποιούνταν για να παράγουν χρώματα, ξυλεία και άλλα προϊόντα τον 17ο αιώνα.

Οι αμφιβολίες για το μέτρο

Αν και τα έσοδα από την εφαρμογή του εισιτηρίου θα επενδυθούν στις υποδομές, την καθαριότητα και τη συντήρηση, οι επαγγελματίες της περιοχής είναι επιφυλακτικοί. Κάποιοι φοβούνται ότι η αλλαγή θα απομακρύνει επισκέπτες με χαμηλότερο προϋπολογισμό, ειδικά οικογένειες που ήδη επιβαρύνονται με κόστη μετακίνησης και στάθμευσης.

Μια τοπική επιχειρηματίας περιγράφει την ανησυχία της στο BBC: «Αν μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων πληρώνει πάνω από €100 συνολικά, δεν θα έχει χρήματα για να ψωνίσει ή να φάει. Αυτό θα σκοτώσει τις μικρές επιχειρήσεις μας». Από την άλλη, κάποιοι τουρίστες δηλώνουν ότι δεν θα τους ενοχλούσε καθόλου η χρέωση, εφόσον εξασφαλίζει μια πιο ήσυχη και ποιοτική εμπειρία, χωρίς ουρές και συνωστισμό.

Ακολουθώντας το παράδειγμα της Βενετίας

Αν και δεν είναι πολλοί οι προορισμοί που εισιτήριο εισόδου είναι σπάνια, το Zaanse Schans δεν είναι το μόνο. Ανάλογες τακτικές έχουν ήδη εφαρμοστεί σε μέρη όπως η Βενετία, η Civita di Bagnoregio στην Ιταλία, και το Penglipuran στο Μπαλί. Πρόκειται για μια παγκόσμια τάση διαχείρισης του μαζικού τουρισμού, καθώς όλο και περισσότερες περιοχές προσπαθούν να βρουν ισορροπία ανάμεσα στην ανάπτυξη και τη διατήρηση της τοπικής ταυτότητας και ποιότητας ζωής.

«H εμπειρία που πρέπει να παραμείνει αυθεντική»

Το χωριό Zaanse Schans αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της ολλανδικής πολιτιστικής κληρονομιάς, λένε οι ειδικοί. Από τα τυροκομεία με προσωπικό που φοράει παραδοσιακές στολές μέχρι τα μαγαζιά με αντίκες σε σπίτια του 17ου αιώνα, η περιοχή δεν είναι απλώς αξιοθέατο, αλλά κοινότητα. «Η προσπάθεια να προστατευτεί αυτή η αυθεντικότητα μέσα από ένα αντίτιμο εισόδου μπορεί να μην είναι ευχάριστη για όλους, αλλά ίσως είναι απαραίτητη».

Πηγή: Marie Claire

Το προφυλακτικό, το οποίο πιθανότατα κατασκευάστηκε από σκωληκοειδή απόφυση προβάτου περίπου το 1830, πιστεύεται ότι προέρχεται από ένα πολυτελές πορνείο στη Γαλλία, πιθανότατα στο Παρίσι. Περιλαμβάνει μια ερωτική χάραξη που απεικονίζει μια μερικώς γυμνή καλόγρια να δείχνει τα γεννητικά όργανα τριών κληρικών σε στύση, καθώς και τη φράση “Voila, mon choix” («Να, η επιλογή μου»).

Η επιμελήτρια του Rijksmuseum, Joyce Zelen, δήλωσε ότι η σύνθεση της χάραξης παρέπεμπε σκόπιμα στον ελληνικό μύθο της Κρίσης του Παρισιού, στον οποίο ένας Τρώας πρίγκιπας καλείται να διαλέξει την πιο όμορφη από τις τρεις θεές. «Πιστεύουμε λοιπόν ότι όποιος απέκτησε το προφυλακτικό θα ήταν αρκετά εκλεπτυσμένος και μορφωμένος», είπε.

Αγορασμένο για 1.000 ευρώ σε δημοπρασία στο Χάαρλεμ τον περασμένο Νοέμβριο, το αντισυλληπτικό εκτέθηκε αυτή την εβδομάδα σε γυάλινη προθήκη ως το κεντρικό έκθεμα μιας μικρής έκθεσης στο Rijksmuseum με τίτλο “Safe Sex?”, η οποία περιλαμβάνει ολλανδικές και γαλλικές εκτυπώσεις και σχέδια με θέματα την εργασία στο σεξ και τη σεξουαλική υγεία.

Πριν από την εφεύρεση του βουλκανισμένου καουτσούκ το 1839, η οποία τα έκανε ασφαλέστερα και πιο ευρέως διαθέσιμα, τα προφυλακτικά κατασκευάζονταν από λινό, μεμβράνες ζώων ή ακόμα και κελύφη χελωνών. Δεν προσέφεραν σχεδόν καμία προστασία από σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα όπως η σύφιλη ή δεν ήταν άριστα για την πρόληψη της εγκυμοσύνης. «Τη δεκαετία του 1830, όταν κατασκευάστηκε αυτό το προφυλακτικό, η χρήση προφυλακτικών εξακολουθούσε να είναι αποδοκιμασμένη, ειδικά από την εκκλησία», είπε η Zelen. «Πωλούνταν κυρίως κάτω από τον πάγκο σε οίκους ανοχής ή κουρεία, αν και υπάρχουν κάποιες αναφορές για καταστήματα πολυτελείας που προσέφεραν ραπτική κατά παραγγελία».

Όπως όλες οι αποτελεσματικές διαφημίσεις, το διαφημιστικό σουβενίρ που εκτέθηκε στο Άμστερνταμ κατάφερε να κολακεύσει τον καταναλωτή του, με μήκος 20 εκατοστά. «Το εξετάσαμε με υπεριώδες φως και υποψιαζόμαστε ότι δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ στην πραγματικότητα», διευκρίνισε η Zelen. «Δεν είναι επίσης σαφές εάν η καλόγρια στη χαρακτική δείχνει τον φαλακρό άνδρα, τον αδύνατο άνδρα ή αυτόν που φαίνεται ελαφρώς υπέρβαρος», πρόσθεσε. «Με αυτόν τον τρόπο, κάθε είδους άνδρας μπορούσε να νιώσει ότι του μιλούν».

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Rijksmuseum

Το έργο, με τίτλο “Grey, Orange on Maroon, No. 8” (1960), στεγάζεται στο Depot, μια εγκατάσταση αποθήκευσης που είναι ανοιχτή στο κοινό και βρίσκεται δίπλα στο κεντρικό κτίριο. Το περιστατικό συνέβη κατά τη διάρκεια μιας «αφύλακτης στιγμής», είπε το μουσείο στο ολλανδικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Algemeen Dagblad, το οποίο ανέφερε επιπλέον ότι ο πίνακας αξίζει 50 εκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με δήλωση Τύπου του ιδρύματος, το έργο υπέστη επιφανειακή αλλά ορατή ζημιά στο μη βερνικωμένο στρώμα βαφής στο κάτω τμήμα του καμβά. «Αυτή τη στιγμή ερευνούμε τα επόμενα βήματα για την επεξεργασία του πίνακα. Αναμένουμε ότι το έργο θα μπορέσει να παρουσιαστεί ξανά στο μέλλον», ανέφερε το μουσείο.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το μουσείο έχει αναζητήσει εκτίμηση εμπειρογνώμονα σε θέματα διατήρησης εντός και εκτός της Ολλανδίας.

Το μουσείο δεν ανέφερε ποιος θα ήταν υπεύθυνος για το κόστος των επισκευών του έργου, αλλά πρόσθεσε στη δήλωσή του: «Το Μουσείο Boijmans Van Beuningen δεν παρέχει πληροφορίες για την εκτίμηση του πίνακα, το πιθανό κόστος που σχετίζεται με τη συντήρηση του πίνακα ή τον περαιτέρω χειρισμό αυτού του θέματος. Οι εικόνες της ζημιάς δεν θα κυκλοφορήσουν».

Το μέλλον θα δείξει, σύμφωνα με το μουσείο.

Πηγή: ARTnews / Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Σύμφωνα με το γερμανικό έντυπο τέχνης Monopol, τα δύο τυπώματα είχαν σπάσει από τα κουφώματα τους και μπορεί να έχουν «καταστραφεί σοβαρά» κατά τη διάρκεια της ληστείας. Η γκαλερί είπε στη Monopol ότι η ομάδα των εικόνων ήταν σπάνια «επειδή είχαν όλες την ίδια αρίθμηση» και ότι είναι «τρομερή ντροπή» που η σειρά έχει χωριστεί.

Οι κλέφτες, φαίνεται να είχαν αρχικά σκοπό να κλέψουν και τις τέσσερις εκτυπώσεις των “Reigning Queens” που προβάλλονταν στο MPV στη νότια Ολλανδία, αλλά, σύμφωνα με τα πλάνα παρακολούθησης της γκαλερί, το αυτοκίνητο των λεηλατών δεν ήταν αρκετά μεγάλο και για τις τέσσερις φωτογραφίες. Οι εικόνες της βασίλισσας της Ολλανδίας Βεατρίκης και της βασίλισσας Ntfombi Twala της Σουαζιλάνδης έμειναν στο δρόμο καθώς οι ληστές έκαναν την απόδρασή τους.

Ο ιδιοκτήτης του MPV, Mark Peet Visser, δεν έδωσε στη Monopol μια εκτιμώμενη αξία για τις κλεμμένες φωτογραφίες, οι οποίες, συμπεριλαμβανομένων των δύο που έμειναν πίσω, επρόκειτο να πουληθούν κατά τη διάρκεια της έκθεσης τέχνης PAN Amsterdam στα τέλη Νοεμβρίου.

Ωστόσο, τέσσερις αριθμημένες και χειροποίητες εκτυπώσεις της βασίλισσας Βεατρίκης πωλήθηκαν σε δημοπρασία στη Χάγη το 2021 για περισσότερα από 235.000 δολάρια. Το 2022, στον οίκο δημοπρασιών Heffel Fine Art στο Τορόντο, η Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ του Ηνωμένου Βασιλείου του Warhol, από το Reigning Queens, Royal Edition (F.S.II.337A) πουλήθηκε για λίγο περισσότερα από 856.000 δολάρια.

Πηγή: ARTnews

Σύμφωνα με την Art Newspaper, το μουσείο αγόρασε τον πίνακα του 1885 από τον έμπορο τέχνης και συλλέκτη με έδρα το Λονδίνο, Daniel Katz, ο οποίος αποκαλύφθηκε ως ο αγοραστής του έργου όταν εμφανίστηκε στη δημοπρασία του Christie’s πέρυσι. Το Μουσείο Noordbrabants φέρεται να πλήρωσε 8,6 εκατομμύρια ευρώ για το πορτρέτο της αγρότισσας, καθιστώντας το μεταξύ των πιο ακριβών εικόνων του Van Gogh που έχουν αγοραστεί ποτέ από ίδρυμα.

Ο Katz αγόρασε το έργο στη βραδινή δημοπρασία του Christie’s 20ου/21ου αιώνα στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του περασμένου έτους. Εκείνη την εποχή, το έργο είχε εκτίμηση 1 εκατομμύριο-2 εκατομμύρια λίρες. Πριν από την πώληση η εικόνα βρισκόταν στην ίδια οικογενειακή συλλογή για 120 χρόνια. Οι Noordbrabants ήταν ανάμεσα στους πλειοδότες εκείνο το βράδυ, αλλά έπρεπε να αποχωρήσουν όταν τα πράγματα έγιναν σοβαρά, αφήνοντας τον Katz με το τελικό έπαθλο για 4,8 εκατομμύρια λίρες.

Ο Katz, ο οποίος είναι επίσης έμπορος, αγόρασε το έργο για την ιδιωτική του συλλογή. Λίγους μήνες αργότερα, απέκτησε το αρχικό πλαίσιο που είχε αντικατασταθεί για τη βραδινή πώληση. Εκείνο το καλοκαίρι, η διευθύντρια των Noordbrabants, Jacqueline Grandjean και η επιμελήτριά της, Helewise Berger, πλησίασαν τον Katz ρωτώντας αν θα σκεφτόταν να αποχωριστεί τον φρεσκοαγορασμένο Van Gogh. Συμφώνησε σε δανεισμό. Ο πίνακας εμφανίστηκε στο Noordbrabants τον Ιανουάριο.

Το μουσείο συνέχισε να προσπαθεί να αποκτήσει το έργο, ξεκινώντας ακόμη και μια εκστρατεία συγκέντρωσης κεφαλαίων για να πληρώσει για αυτό που ονόμασαν «η Μόνα Λίζα της Μπραμπάντ».

Το Μουσείο Noordbrabants έχει αποκτήσει πέντε Van Gogh από το 2016 και αυτή τη στιγμή έχει άλλα έξι ως δανεικά. Η εξασφάλιση αυτού του πορτρέτου του είναι μόνο ένα μέρος ενός σχεδίου για σοβαρή επέκταση των έργων του Van Gogh , που περιλαμβάνει το άνοιγμα μιας ξεχωριστής πτέρυγας Van Gogh στο μουσείο, που πρόκειται να ανοίξει το 2026.

Πηγή: ARTnews

Το έργο τέχνης πετάχτηκε από τον τεχνικό που το μπέρδεψε ως εγκαταλελειμμένα σκουπίδια και τώρα εκτίθεται ξανά σε αυτή τη γκαλερί τέχνης, που βρίσκεται στην πόλη Lisse, στην επαρχία της Νότιας Ολλανδίας και φιλοξενεί το μυθικό πάρκο με τουλίπες Keukenhof, εξήγησε το ίδιο το μουσείο. Το έργο «Όλες οι καλές στιγμές που περάσαμε μαζί», «αρχικά δεν φαίνεται να είναι τίποτα περισσότερο από δύο άδεια δοχεία μπύρας, αλλά μετά από προσεκτικότερη εξέταση, μπορείτε να δείτε ότι αυτά τα βαθουλώματα των κουτιών ήταν σχολαστικά ζωγραφισμένα στο χέρι με ακρυλικά, αναπαράγοντας κάθε λεπτομέρεια με προσοχή.», ανέφερε το μουσείο.

Αυτή η γκαλερί τέχνης εκθέτει τη συλλογή της διεθνούς τέχνης σε τοίχους και βάθρα, αλλά και σε «μη συμβατικά» μέρη, όπως συνέβη με αυτά τα κουτάκια του Lavet που βρίσκονταν μέσα στο γυάλινο φρεάτιο του ανελκυστήρα του μουσείου, σαν να τα είχαν ξεχάσει οι εργάτες.

Ήταν η συντηρήτρια, Elisah van den Bergh, που κατάλαβε ότι τα δοχεία έλειπαν και άρχισε την έρευνα, μέχρι που βρήκε το έργο τέχνης σε μια σακούλα σκουπιδιών, έτοιμο να πεταχτεί, αλλά «από θαύμα», και τα δύο ήταν άθικτα και έχουν ήδη καθαριστεί. Τώρα εκτίθενται προσωρινά σε «τιμητικό χώρο» στην είσοδο του μουσείου, σε ένα παραδοσιακό βάθρο.

Για τον Lavet, σημείωσε το LAM, τα κουτάκια συμβολίζουν «πολύτιμες αναμνήσεις στιγμών που μοιράζεσαι με αγαπημένους φίλους γιατί, ενώ τα βράδια που απολαμβάνουν ποτά μπορεί να φαίνονται ασήμαντα, αντιπροσωπεύουν τελικά πολύτιμες στιγμές σύνδεσης».

Η Sietske van Zanten, διευθύντρια του μουσείου, υπενθύμισε ότι το θέμα της συλλογής LAM είναι «φαγητό και κατανάλωση» και η τέχνη που εκτίθεται στις αίθουσες «ενθαρρύνει τους επισκέπτες να δουν τα καθημερινά αντικείμενα από μια νέα οπτική γωνία», σε απροσδόκητα μέρη και ο στόχος είναι να ενισχύσει την εμπειρία και να κρατήσει τους επισκέπτες σε εγρήγορση. Η διευθύντρια τόνισε ότι το μουσείο «δεν κρατά κακία» στον τεχνικό ανελκυστήρων που απέρριψε το έργο τέχνης επειδή «έκανε τη δουλειά του μόνο με καλή πίστη» και αυτό που συνέβη, κατά κάποιο τρόπο, είναι «μαρτυρία της αποτελεσματικότητας της τέχνης του Alexandre Lavet», διαβεβαίωσε.

Το έργο έχει προς το παρόν «πρωταγωνιστικό ρόλο» και το μουσείο θα μελετήσει πού θα το εκθέσει στο μέλλον. «Μας αρέσει πάντα να εκπλήσσουμε τους επισκέπτες μας», είπε η Van Zanten.

Πηγή: El espectador

Το υπόλοιπο ποσοστό (39%) όλων των φορτιστών διανέμεται σε 24 κράτη μέλη, καλύπτοντας σχεδόν το 80% της επιφάνειας της περιοχής. Η Ολλανδία που είναι η χώρα που διαθέτει την καλύτερη υποδομή στους φορτιστές έχει πάνω από 52 φορές περισσότερα σημεία φόρτισης από τη Ρουμανία (2.754), η οποία είναι περίπου επτά φορές μεγαλύτερη. Αυτά τα στοιχεία δημοσιοποίησε το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Εναλλακτικών Καυσίμων (EAFO) για το 2023, αναφορικά με την κατάσταση των υποδομών φόρτισης στην ΕΕ.

Ωστόσο, υπάρχει σημαντική συσχέτιση μεταξύ της διαθεσιμότητας δημόσιων σημείων φόρτισης και των πωλήσεων ηλεκτρικών οχημάτων. Χώρες όπως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Γαλλία και το Βέλγιο, που κατατάσσονται μεταξύ των πέντε κορυφαίων όσον αφορά τον μεγαλύτερο αριθμό φορτιστών, παρουσιάζουν παράλληλα μεγάλα μερίδια αγοράς στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια σημειώνει μεγάλη αύξηση της υποδομής, καθώς σχεδόν καθημερινά μπαίνουν σε όλη την επικράτεια δημόσιοι ταχυφορτιστές. Σήμερα, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία διαθέτει 3.166 δημόσιους ταχυφορτστές, έχοντας όμως αυξητική πορεία. Ωστόσο υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης προκειμένου το θέμα της φόρτισης των ηλεκτρικών αυτοκινήτων να φθάσει σε ένα επιθυμητό σημείο. Όμως οι δημόσιοι ταχυφορτιστές θα πρέπει να έχουν δυναμική γρήγορης φόρτισης, με δεδομένο ότι οι μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων έχουν αλλάξει.

Στην ΕΕ τους περισσότερους φορτιστές έχει η Ολλανδία (144.453), ακολουθεί η Γερμανία (120.625) και έπονται η Γαλλία (119.255), το Βέλγιο (44.363) και η Ιταλία (41.114). Αντίθετα τους λιγότερους δημόσιους φορτιστές στην ΕΕ έχει η Κροατία (1.074), η Εσθονία (683), η Λετονία (535), η Κύπρος (329) και η Μάλτα (101).