Η Ingrid (Julianne Moore) και η Martha (Tilda Swinton) ήταν στενές φίλες στα νιάτα τους, όταν εργάζονταν μαζί στο ίδιο περιοδικό. Στα χρόνια που ακολούθησαν, οι περιστάσεις της ζωής τις χώρισαν αφού η Ίνγκριντ έγινε συγγραφέας αυτοβιογραφικών μυθιστορημάτων και η Μάρθα πολεμική ανταποκρίτρια. Οι δυο τους συναντιούνται ξανά μετά από χρόνια σε μια έντονη, αλλά παράξενα τρυφερή κατάσταση.

Στην πρώτη του αγγλόφωνη ταινία μεγάλου μήκους, ο Almodóvar συνεχίζει να πλέκει το εγκώμιο της γυναικείας φύσης ως μιας μυστηριακής και ασταμάτητης δύναμης, γεμάτης θάρρος και ενσυναίσθηση απέναντι σε αντιξοότητες. Μια εξαιρετικά εκτελεσμένη ωδή στη φιλία, μια δυνατή επιχειρηματολογία για το δικαίωμα του ατόμου να καθορίζει τη μοίρα του και δήλωση πίστης στη συντροφικότητα ως ελπίδα σε έναν κόσμο που δείχνει να τη χάνει ολοένα και περισσότερο.

Στην τελετή λήξης θα απονεμηθούν και τα βραβεία του τμήματος Ελληνικές ιστορίες, Διεθνούς Διαγωνιστικού και Ντοκιμαντέρ.

Η τελετή θα πραγματοποιηθεί με ταυτόχρονη διερμηνεία στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα και με ταυτόχρονη μετάφραση στην αγγλική.

Το φεστιβάλ έχει ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη πολιτισμό και ανθρώπινη προσπάθεια να τον κάνει προσιτό σε όλους. Το φεστιβάλ έμαθε σε κόσμο να βλέπει καλό σινεμά, να γεμίζει αίθουσες, να μη φοβάται τη μοναξιά γιατί όπως ακούμε και στο επετειακό βίντεο, σε μια αίθουσα κινηματογράφου δεν είσαι ποτέ μόνος. Κι αυτό το μοίρασμα της εμπειρίας μου μοιάζει με την αρχή της συλλογικότητας και μου θυμίζει ότι στην τέχνη θα κρύβεται πάντα η ελπίδα αυτής της «διάσωσης», είτε από την επαρχία, είτε από τη ματαιότητα, είτε απλά και πρακτικά από τη μοναξιά.

Τα ωραία λόγια που ακούστηκαν χθες στην επετειακή τελετή έναρξης ήταν φάρμακο. Η τρυφερότητα που περιείχαν ήταν αντίδοτο. Και η νοσταλγία που εξέφρασαν είναι η δύναμη για να συνεχίζουμε σε ένα παρόν δύσκολο κι ένα μέλλον αβέβαιο με αίθουσες να κλείνουν, αλλά με δημιουργούς που κουβαλάνε την ελπίδα.

Στην άνετη θέση μου στο Μέγαρο, που μεγαλοπιάνομαι και σκέφτομαι ότι μια τέτοιου είδους πολυτέλεια με γεμίζει πια, ψιλομιλάω με τη διπλανή μου. Είναι σκηνοθέτιδα. Με περνάει και μένα για σκηνοθέτιδα. Συμφωνούμε και οι δύο ότι απλά είμαστε φανατικές θεατές. Κάνουμε σχόλια για την ταινία, γελάμε στις ίδιες σκηνές, αυτή λέει τις σκέψεις της δυνατά καμία φορά, εγώ απαντώ σε όσες καταφέρνω να ακούσω. Ζούμε μαζί αυτή την έλλειψη του αισθήματος της μοναξιάς και αυτή την ισορροπία που φαντάζομαι για τις ψυχές των θεατών σε μια κινηματογραφική αίθουσα: ψυχές σε μια ίδια ευθεία και ταυτόχρονα μια ευθεία που αγκαλιάζει το διαφορετικό.

Η ταινία έναρξης, η Anora, είναι όμορφη. Είναι από αυτές τις ταινίες που θα σκέφτεσαι για καιρό και από εκείνες που σε βάζουν να σκεφτείς, να αναλύσεις και να νιώσεις αυτή την έπαρση της κατανόησης των νοημάτων.

Η ταινία είναι για ένα κορίτσι με κάτι κλωστές στα μαλλιά που γυαλίζουν, που ζει βαθιά τις συνέπειες της τάξης της κι έτσι χορεύει σε ένα κλαμπ και όποτε επιλέγει εργάζεται και ως συνοδός. Σκέφτομαι πως είναι θολά τα όρια αυτής της επιλογής και ως συνέπεια συνειδητοποιώ τη βαθιά ψυχογραφία του ρόλου της. Γνωρίζει έναν γιο πάρα πολύ πλούσιου Ρώσου που η ζωή του είναι λεφτά και όσα είναι τα λεφτά για ένα παιδί στα 21 του που δεν μπορεί να αντιληφθεί τις παγίδες των ανέσεων και των ευκαιριών. Κι αυτή η γνωριμία έχει τη μορφή μιας ακόμα διάσωσης από έναν κόσμο υποβαθμισμενο που η συνήθεια στη μιζέρια σε τρώει περισσότερο από την ίδια τη μιζέρια. Από μια πραγματικότητα που έχει περισσότερο δουλειά και λιγότερο ζωή κι ένα σπίτι δίπλα σε έναν σταθμό τρένου. Ποιος δε θα ήθελε να σωθεί από μια τέτοια πραγματικότητα και ποιος δε θα έβαζε τα δυνατά του ως το τέλος;

Η ταινία έχει φοβερή λεπτομέρεια και αγγίζει πλευρές των χαρακτήρων με τρομερή ειλικρίνεια. Και είναι αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση, που με έκανε να στείλω προς κάθε ενδιαφερόμενο και ενδιαφερόμενη, κατά τη γνώμη μου, φίλο και φίλη, ότι μόλις είδα μια πάρα πολύ ωραία ταινία και γεμάτη και σημαντική.

Ο Sean Baker, ο σκηνοθέτης της ταινίας, που η πορεία του μου θυμίζει κάτι καταραμένο, ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες με το κινητό του και δε σταμάτησε ποτέ από τότε, καθώς και το ταλέντο κρύβει μια εμμονή, που ίσως να είναι η πιο υγιής εμμονή εκεί έξω. Ευτυχώς για όλους δε σταμάτησε κι ευτυχώς για όλους, ειδικούς και θεατές, συνεχίζει ακάθεκτος να δημιουργεί και να βραβεύεται.

Όταν είδα το Florida Project – μια ταινία του που αν είσαι συνδρομητής Cinobo βάλε να τη δεις σήμερα το βράδυ, αν δεν έχεις κλείσει εισιτήριο για κάποια σημερινή προβολή – γύρω στα 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία της, ένιωσα εκείνο το συναίσθημα το κοινό με το να δοκιμάζεις κάτι νέο σε φαγητό και να αναρωτιέσαι γιατί έχασες τόσο χρόνο χωρίς αυτή τη γεύση στον ουρανίσκο σου. Κάπως έτσι νομίζω ότι είναι όλες οι ταινίες του Sean Baker, απαραίτητες.

Οι Νύχτες Πρεμιέρας ξεκινούν επίσημα τις προβολές τους σήμερα και όπως κάθε χρόνο έχουν και τα φεστιβαλικά διαμαντάκια τους που αρμόζει να τα βλέπουμε σε πλαίσιο φεστιβάλ, σε πλαίσιο γιορτινό. Ψάξτε, διαβάστε, διαλέξτε εκείνη την ταινία που θα σας γεμίσει με την έπαρση της κατανόησης. Όλες όλες οι πληροφορίες αναλυτικά, εδώ.

Καλές προβολές!

Κι εδώ έρχεται η ταινία που έπρεπε να είχε κατακτήσει το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία, σύμφωνα με την πλειονότητα της κριτικής μιας και κατέκτησε το ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Βενετίας. Κι ευτυχώς έρχεται και σε πανελλήνια πρεμιέρα στις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας.

Μια έμπειρη μαιευτήρας σε μια δύσκολη περιοχή της Ανατολικής Γεωργίας, η Nina (Ia Sukhitashvili) έχει συνηθίσει στωικά σε αυτήν την καταπίεση, χρησιμοποιώντας τις ικανότητές της και το σχετικό κοινωνικό της προνόμιο για να την αντιμετωπίσει όπου μπορεί. Όμως, τα χρόνια της σύγκρουσης ενάντια στο σύστημα έχουν κοστίσει σημαντικά στην προσωπική της ζωή – και ακόμη και στην ίδια την αίσθηση της προσωπικότητάς της. Η δουλειά της βέβαια, αρχίζει και απειλείται όταν οι γονείς ενός βρέφους που πεθαίνει στη γέννα την κατηγορούν για αμέλεια, ενώ η Nina πραγματοποιεί παράνομες εκτρώσεις σε φτωχικά χωριά, όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονται εξακολουθητικά ως υποχείρια, πραγματοποιώντας έτσι ένα είδος ατομικής εξέγερσης σε πείσμα κάθε επαγγελματικής δεοντολογίας αλλά και σε πείσμα των αντοχών της.

Ένα ασυμβίβαστο, έντονα αισθητό πανόραμα γυναικείων ταυτοτήτων και επιθυμιών που δέχεται επίθεση – από την πατριαρχία, σίγουρα, αλλά μερικές φορές από τις άυλες σκληρότητες της ίδιας της φύσης – η ταινία “April” καταφέρνει να είναι ένα έργο ελεγχόμενης τυπικής αυστηρότητας και απελευθερωμένο, μιλώντας ταυτόχρονα για το συντριπτικό ανθρώπινο συναίσθημα. Η ταινία ξετυλίγεται με την ένταση ενός θρίλερ που κόβει την ανάσα και ένα υπερβολικά ρυθμισμένο περιεχόμενο κάμερας για να παρακολουθείτε την αναπαραγωγή κάθε σκηνής για όσο ακριβώς χρειάζεται, σαν να είναι μια λεπτή ιατρική επέμβαση. Ένα μείγμα καταξιωμένων ηθοποιών και ντόπιων μη επαγγελματιών, κάνει αυτή την ταινία άχαστη.

Το πλήρες πρόγραμμα του 30ού ΔΦΚ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας θα ανακοινωθεί κατά τη διάρκεια της ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ ΤΥΠΟΥ της διοργάνωσης, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2024, στις 18:30, στο “Auditorium Theo Angelopoulos” του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος στην Αθήνα.

Πηγή: Variety

Στην τολμηρή ταινία σωματικού τρόμου της Coralie Fargeat, η Moore αποδίδει τον πιο τολμηρό ρόλο που έχει κάνει ποτέ. Μια σκοτεινή εξερεύνηση της νεότητας, της ομορφιάς και των αδυσώπητων απαιτήσεων για τις γυναίκες στο Χόλιγουντ μέσω μιας εντυπωσιακής οπτικής και μιας συναρπαστικής αφήγησης. Έχει ήδη δημιουργήσει θόρυβο μετά το ντεμπούτο του στις Κάννες, αλλά τώρα προσθέτοντας το Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, έχει γίνει το αγαπημένο των θαυμαστών (και της βιομηχανίας). Πώς περιγράφεται όμως η εμπειρία της παρακολούθησης μιας τόσο τολμηρής ταινίας;

Σε τρία υποβλητικά κεφάλαια, το “The Substance” ακολουθεί την Elisabeth Sparkle (Moore), την πρωταγωνίστρια ενός επιτυχημένου σόου αεροβικής, η οποία βρίσκει τον εαυτό της να πυροβολείται στα 50α γενέθλιά της. Όταν της προσφέρεται ένας μυστηριώδης ορός που τη μεταμορφώνει στην πιο όμορφη, «τέλεια» εκδοχή του 20χρονου εαυτού της, η ζωή της Elisabeth παίρνει μια σουρεαλιστική και ανησυχητική τροπή.

Η Moore δεν είχε πάντα τις ευκαιρίες να επεκτείνει τις υποκριτικές της ικανότητες – μέχρι τώρα. Υπό την οραματική διεύθυνση της Fargeat, η στοιχειωμένη και πολύπλευρη ερμηνεία της αποδεικνύει πόσο μεγάλη εμβέλεια έχει. Μια στιγμή της ταινίας που δείχνει τη Moore να φοράει και να αφαιρεί συνεχώς κραγιόν είναι αναμφίβολα η πιο εκπληκτική σκηνή που έχει γυρίσει ποτέ.

Μετά το εξώφυλλο του Moore’s Variety, το “The Substance” έκανε το ντεμπούτο του στη Βόρεια Αμερική στο TIFF ως η επιλογή πρεμιέρας του Midnight Madness, προκαλώντας έντονες συζητήσεις μεταξύ των θεατών και συναισθήματα αποστροφής αλλά και ειλικρινούς ενθουσιασμού, αλλά και πέντε επιπλέον προβολές, κάτι που αποτελεί απόδειξη της αντίδρασης και της ζήτησης.

Φροντίστε να κλείσετε έγκαιρα το εισιτήριό σας στις Νύχτες Πρεμιέρας, όσοι ανυπομονείτε να γίνετε μάρτυρες αυτής της πολύπλευρης ταινίας. Το πλήρες πρόγραμμα του 30ού ΔΦΚ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας θα ανακοινωθεί κατά τη διάρκεια της Συνέντευξης Τύπου της διοργάνωσης, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2024, στις 18:30, στο “Auditorium Theo Angelopoulos” του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος στην Αθήνα.

Πηγή: The Variety

Το “Anora” ήταν η τρίτη ταινία του Baker που έκανε ντεμπούτο στις Κάννες, μετά τα “The Florida Project” και “Red Rocket”, ταινίες που είναι αναμφισβήτητα must – watch, παρέα με το “Tangerine” φυσικά.

Ο Baker καθώς παραλάμβανε το βραβείο του στις Κάννες, το αφιέρωσε σε «όλες τις εργάτριες του σεξ, στο παρελθόν, το παρόν και το μέλλον», υπογραμμίζοντας τη σημασία της «δημιουργίας ταινιών που προορίζονται για σινεμά». Όπως το έθεσε ο Baker από το βήμα «Πρέπει να υπενθυμίζεται στον κόσμο ότι η παρακολούθηση μιας ταινίας στο σπίτι, η κύλιση στο τηλέφωνό σας, ο έλεγχος των email και η μισή προσοχή δεν είναι ο τρόπος, αν και ορισμένες εταιρείες τεχνολογίας θα ήθελαν να σκεφτόμαστε έτσι. Η παρακολούθηση μιας ταινίας με άλλους σε έναν κινηματογράφο είναι μια από τις σπουδαίες κοινές εμπειρίες. Μοιραζόμαστε γέλιο, λύπη, θυμό, φόβο και ελπίζουμε να έχουμε μια κάθαρση με τους φίλους και τους αγνώστους μας. Οπότε λέω ότι το μέλλον του κινηματογράφου είναι από εκεί που ξεκίνησε: σε έναν κινηματογράφο».

Κι αφού αυτές οι δηλώσεις μας βρίσκουν σύμφωνους, στα καλά νέα της ημέρας, έχουμε να περιμένουμε την πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας στις 2 Οκτωβρίου, ως ταινία έναρξης του αγαπημένου και πολυαναμενόμενου κάθε χρόνο για τους κινηματογραφόφιλους Αθηναίους φεστιβάλ, τις Νύχτες Πρεμιέρας.

Σύμφωνα με το cinema magazine.gr, πρόκειται για μια συγκινητικά ταιριαστή έναρξη για την επετειακή έκδοση του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας που φέτος κλείνει 30 χρόνια, καθώς οι Νύχτες Πρεμιέρας αποτέλεσαν το πρώτο Φεστιβάλ παγκοσμίως που διοργάνωσε πλήρες αφιέρωμα στον χαρισματικό δημιουργό του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά, Sean Baker, το 2015 και που φιλοξένησε Ησε πανελλήνια πρεμιέρα όλες τις μετέπειτα δημιουργίες του. Το “Anora” είναι επίσης μια ταινία που συνοψίζει πλήρως και με τον πιο ιδανικό τρόπο το πνεύμα και τη φιλοσοφία των Νυχτών Πρεμιέρας, ενός φεστιβάλ το οποίο επί τριάντα συνεχή χρόνια δίνει φωνή σε μερικές από τις πιο συναρπαστικές νέες φωνές του παγκόσμιου σινεμά, συστήνοντάς τες ενθουσιωδώς στο ελληνικό κοινό.

Επιπλέον, σύμφωνα με τον Καλλιτεχνικό Διευθυντής του Φεστιβάλ Λουκά Κατσίκα, «με το ANORA ο δημιουργός ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά του σε ακόμη μία παρία του αμερικανικού ονείρου: μια σπιρτόζικη και μπριόζα σεξεργάτρια που καταλήγει πρωταγωνίστρια (και θύμα) στο δικό της παραμύθι όταν γνωρίζει τον πρίγκιπα των ονείρων της στο πρόσωπο ενός κακομαθημένου 20χρονου πλουσιόπαιδου, γόνου ενός Ρώσου ολιγάρχη, το οποίο βρίσκεται για σύντομη παραμονή στις Ηνωμένες Πολιτείες και θέλει να παρτάρει ασύστολα με τα λεφτά του μπαμπά. Η ταινία είναι ένας αθυρόστομος συνδυασμός του παραμυθιού της «Σταχτοπούτας» και του “Pretty Woman”, χωρίς τον εξιδανικευμένο ρομαντισμό της πρώτης και δίχως το χολιγουντιανό λούστρο της δεύτερης. Έχει τον δικό της ατίθασο χαρακτήρα, συνεννοείται με τη λαϊκή γλώσσα του περιθωρίου, γίνεται μια ενήλικη κομεντί κοινωνικών ανισοτήτων και τσακισμένων ονείρων και ταυτόχρονα ένα love story της συμφοράς που σταδιακά μετατρέπεται σε εμπειρία αυτογνωσίας και μάθημα ζωής για μια γυναίκα που ήθελε τόσο πολύ να πιστέψει σε κάτι καλύτερο».

Η ταινία θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 24 Οκτωβρίου.

Το πλήρες πρόγραμμα του 30ού ΔΦΚ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας θα ανακοινωθεί κατά τη διάρκεια της συνέντευξης τύπου της διοργάνωσης, την Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2024, στις 18:30, στο “Auditorium Theo Angelopoulos” του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος στην Αθήνα.

Πηγή: Variety / cinemamagazine.gr