Αν και η ταινία δεν έχει ακόμη τίτλο, θα φτάσει στους κινηματογράφους κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου αυτής της χρονιάς. Για το έργο, οι πρωτοπόροι του heavy metal συνεργάστηκαν με την Universal Pictures και ο Malcolm Venville θα αναλάβει τα σκηνοθετικά καθήκοντα.

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνει την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο πρώην frontman Paul Di’Anno που πέθανε το 2024. Επιπλέον, ο Gene Simmons των Kiss, ο Lars Ulrich των Metallica και ο ηθοποιός του Χόλιγουντ, Javier Bardem συζητούν για την αγάπη τους για το συγκρότημα.

Ένα άλλο μέρος της ταινίας θα είναι μια σεκάνς κινουμένων σχεδίων με τη μασκότ των Iron Maiden, τον Eddie, η οποία δηλώνει «μια μοναδική οπτική εμπειρία που αναδεικνύει την ευρεία απήχηση των Iron Maiden και την ισχυρή σύνδεση μεταξύ της μπάντας και του παγκόσμιου στρατού των θαυμαστών της».

Ο μάνατζερ του συγκροτήματος, Ron Smallwood, είπε για την επερχόμενη ταινία: «Είμαστε περήφανοι που η Universal Pictures Content Group επέλεξε να μοιραστεί τη μοναδική ιστορία των Iron Maiden με τον κόσμο. Τους έχουμε δώσει απεριόριστη πρόσβαση στο συγκρότημα, στους θαυμαστές μας και στους μουσικούς συνομηλίκους μας».

Ο Smallwood συνέχισε: «Πιστεύουμε ότι θα ενθουσιάσουν όχι μόνο τους οπαδούς της μουσικής αλλά και όποιον αγαπά την ιστορία ενός αουτσάιντερ που ξεπερνά τις πιθανότητες να γίνει και να παραμείνει ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά εξαγωγικά προϊόντα της Βρετανίας από τον πρώτο μας δίσκο που κυκλοφόρησε πριν από 45 χρόνια».

Οι Iron Maiden γιορτάζουν επίσης την 50ή επέτειό τους με μια παγκόσμια περιοδεία που θα ξεκινήσει στις 27 Μαΐου στη Βουδαπέστη και θα ολοκληρωθεί στο στάδιο του Λονδίνου στις 28 Ιουνίου.

Πηγή: Far Out / Κεντρική φωτογραφία: Wikimedia Commons

Το Πανελλήνιον ως σημείο, είναι ένα ιστορικό σκακιστικό καφενείο στη συμβολή των οδών Μαυρομιχάλη και Σόλωνος. Μεταφέρθηκε εκεί το 1991, συνεχίζοντας μια παράδοση που ξεκίνησε από το 1885, όταν άνοιξε για πρώτη φορά τις πόρτες του σε άλλη τοποθεσία εκεί κοντά.

Το «Πανελλήνιον» ως ντοκιμαντέρ είναι ένας τρυφερός φόρος τιμής σε ένα πολύτιμο τοπόσημο της πόλης των Αθηνών, η μικρογραφία ενός σύμπαντος μέσα σε τέσσερις τοίχους και 64 τετράγωνα. Έκανε την πρεμιέρα του στο 26ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, όπου απέσπασε 3 βραβεία: του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου καθώς και το ειδικό βραβείο της Επιτροπής Νεότητας των Φοιτητών των Πανεπιστημίων της Θεσσαλονίκης. Περνώντας από το ασπρόμαυρο στο έγχρωμο super 8 φιλμ, οι θαμώνες του Πανελληνίου μιλούν μπροστά στην κάμερα σαν φίλοι προς φίλο, εξομολογούνται, τσακώνονται, παίζουν σκάκι και -κυρίως- βρίσκουν έναν ασφαλή χώρο να υπάρξουν αδιαπραγμάτευτα σε μια ολόδική τους μικροσκοπική επικράτεια.

Σύνοψη του ντοκιμαντέρ

Το Πανελλήνιον είναι ένα εκτός τόπου και χρόνου σκακιστικό καφενείο στο κέντρο της Αθήνας, ένα καταφύγιο για ανθρώπους που ασφυκτιούν στην καθημερινότητά τους, που αρνούνται ή αποτυγχάνουν να προσαρμοστούν στις συνθήκες της σύγχρονης πραγματικότητας. Ο Γιάννης, ιδιοκτήτης του καφενείου, συνειδητά απέχει από το σκάκι. Γι’ αυτόν οι σκακιστές είναι πλάσματα εξωτικά και απίθανα: επιστήμονες, καλλιτέχνες, συνταξιούχοι και εργάτες που ψάχνουν διέξοδο, παρηγοριά και φροντίδα. Προστατευμένοι σε αυτό τον ιδιότυπο κλειστό μικρόκοσμο, εξομολογούνται, λένε ιστορίες θρυλικών εκκεντρικών θαμώνων του παρελθόντος, φιλοσοφούν, πίνουν και τραγουδάνε.

Σημείωμα σκηνοθετών

Το «Πανελλήνιον» έχει γυριστεί σε διάστημα διαφορετικών εποχών και χρόνων παρακολουθώντας το τέλος ενός παλιού κόσμου με διαφορετικούς ηθικούς κώδικες. Άντρες όλων των ηλικιών, εθνοτήτων, κοινωνικών και οικονομικών καταγωγών αναζητούν ένα κοινό καταφύγιο γύρω από σκακιέρες, ποτά και μεζέδες, ακούγοντας ρεμπέτικα και λαϊκά. Η μόνη γυναίκα θαμώνας μοιάζει με τη μοναδική και μονάκριβη βασίλισσα στην σκακιέρα. Μέσω μιας διαλεκτικής σχέσης μεταξύ του «παρόντος» των ασπρόμαυρων σκηνών και των «εκτός τόπου και χρόνου» έγχρωμων super 8 αποσπασμάτων, γνωρίζουμε τις ιστορίες των βασικών μας χαρακτήρων καθόσον εκείνοι στοιχειώνουν το καφενείο αναβιώνοντας τα φαντάσματα θρυλικών θαμώνων – λες και αυτός είναι ο μόνος τους τρόπος για να υπάρξουν οι ίδιοι. Ως θαμώνες του καφενείου και εμείς οι ίδιοι, ανακαλύψαμε σύνθετους, ευαίσθητους και παθιασμένους χαρακτήρες με τους οποίους καταλήξαμε να γίνουμε καλοί φίλοι.

Με αυτήν την ταινία θέλουμε να απαθανατίσουμε αυτούς τους σπάνιους, εκκεντρικούς και εξαιρετικούς ανθρώπους που συνυπάρχουν αποκλειστικά στον μικρόκοσμο του Πανελληνίου ως σύμβολα ενός κόσμου που χάνεται.

Συντελεστές

Σκηνοθέτες: Κώστας Αντάραχας & Σπύρος Μαντζαβίνος

Παραγωγός: Λεωνίδας Κωνστανταράκος

Δ. Φωτογραφίας: Γιώργος Κουτσαλιάρης

Μοντάζ: Δημήτρης Πολύζος

Δείτε το τρέιλερ και κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Το “Before The End” είναι ένα έργο που καθοδηγείται από θαυμαστές που δημιουργήθηκε για να αμφισβητήσει τις συνθήκες γύρω από τον θάνατο του Morrison, αφού πέθανε ξαφνικά το 1971 από καρδιακή ανεπάρκεια. Οι θαυμαστές έκαναν εικασίες για τον θάνατο του μουσικού εδώ και δεκαετίες, ειδικά λαμβάνοντας υπόψη ότι υπήρχαν μάρτυρες αλλά δεν έγινε νεκροψία.

Το ντοκιμαντέρ, που δημιουργήθηκε από τον Jeff Finn, διερευνά και αναλύει την αξιοπιστία της θεωρίας ότι ο Morrison προσποιήθηκε τον θάνατο του, προσφέροντας «αποδεικτικά στοιχεία» ότι θα μπορούσε να είναι ακόμα ζωντανός υπό τη μεταμφίεση ενός άνδρα που ονομάζεται “Frank” ή “Frank X”, ο οποίος εργάζεται ως συντηρητής στις Συρακούσες. Ο “Frank” φωτογραφήθηκε επίσης με τον ντράμερ των Doors, John Densmore το 2013 και παραδέχτηκε ότι εκτιμούσε πολλά από τα ίδια πράγματα με τον Morrison, όπως ο Charles Baudelaire, υποστηρίζοντας τον ισχυρισμό ότι θα μπορούσε να είναι ο Morrison μεταμφιεσμένος.

Ο Finn είναι ένας αυτοαποκαλούμενος σούπερ θαυμαστής των The Doors, ο οποίος δημιούργησε το ντοκιμαντέρ μέσω της δικής του εταιρείας και πέρασε σχεδόν 40 χρόνια ερευνώντας τον Morrison. Στην αρχή του ντοκιμαντέρ, ο Finn αναφέρει ότι πιστεύει ότι ο “Frank” είναι πιθανότατα ένας άλλος superfan με φυσικές ομοιότητες με τον αείμνηστο frontman.

Ο Morrison βρέθηκε σε μια μπανιέρα από την κοπέλα του, Pamela Courson, με την οποία συγκατοικούσε. Ενώ ήταν μάρτυρας, αντικρουόμενες αναφορές από εκείνο το βράδυ και το επόμενο πρωί έκαναν τους θαυμαστές να υποψιαστούν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Ωστόσο, ορισμένοι πιστεύουν ότι αυτές οι ασυνέπειες σχετίζονται περισσότερο με τον εθισμό της Courson στα ναρκωτικά και την πιθανή επιρροή του νυχτερινού κέντρου που είχε επισκεφτεί ο Morrison πριν από το θάνατό του.

Σύμφωνα με αρκετούς μουσικούς που ήταν στο κλαμπ με τον Morrison κατά τη διάρκεια της νύχτας, είχε πάρει ηρωίνη που πουλούσε ένας έμπορος ονόματι Jean de Breteuil, κάτι που είχε θανατηφόρες συνέπειες. Αυτό επιβεβαιώθηκε αργότερα από τη Marianne Faithfull, η οποία επίσης ισχυρίστηκε ότι ο Breteuil είχε πάει να δει τον Morrison και τον «σκότωσε». Είπε: «Εννοώ, είμαι σίγουρη ότι ήταν ατύχημα. Καημένο κάθαρμα. Το smack ήταν πολύ δυνατό; Ναι. Και πέθανε».

Ο κιθαρίστας Robby Krieger είπε επίσης στον The Independent ότι οι καταστάσεις φαίνονται περίεργες γιατί έτσι ήταν εκείνη την εποχή, χωρίς δυνατότητα απεξάρτησης ή κάτι τέτοιο. Είπε επίσης ότι προσπάθησαν να βοηθήσουν τον Morrison με τον εθισμό του, «αλλά δεν λειτούργησε ποτέ και ελπίζαμε ότι όταν θα πήγαινε στο Παρίσι θα ήταν μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα και ίσως θα καθάριζε». Ο Krieger πρόσθεσε: «Αυτό είπε όντως, αλλά είναι πολύ δύσκολο να το κάνεις μόνος σου [και] δυστυχώς συνέβη το αντίθετο».

Πηγή: Far Out

Το ντοκιμαντέρ θα προβληθεί στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 14/3 στις 9 μ.μ. και το Σάββατο 15/3 στις 12.30 μ.μ. στην Αίθουσα Τζον Κασσαβέτης.

Ποιητικοί, δραματικοί, αστείοι, παιδιά του Mtv με φόντο την Κέρκυρα, οι Κόρε. Ύδρο. απασχόλησαν όσο λίγες μπάντες την ελληνική indie ποπ/ροκ σκηνή, εισπράττοντας λατρεία αλλά και χλευασμό. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί όλη την πορεία τους, εστιάζοντας στα δύο βασικά μέλη, αλλά και στη σημασία του να είναι κανείς ιδιαίτερος χωρίς να ντρέπεται γι’ αυτό.

Σημείωμα σκηνοθέτη

«Με τον Π.Ε. Δημητριάδη γνωριζόμαστε πάνω από 15 χρόνια. Τον είχα προσεγγίσει ως δημοσιογράφος. Σύντομα έγινα φίλος και φαν. Θέλησα να κάνω ένα ντοκιμαντέρ για τους Κόρε. Ύδρο. επειδή τους αγαπάω, επειδή η ιστορία τους είναι από τις πιο συγκινητικές και επειδή παρατήρησα αρκετά νέα παιδιά να τους αποθεώνουν ως καλτ εκπροσώπους ενός απόλυτου, ποιητικού και δραματικού στα όρια της γελοιότητας έρωτα, που στην εποχή μας όλο και πιο σπάνια ευδοκιμεί.

Πήγαμε Κέρκυρα. Ανακαλύψαμε αρχειακό υλικό το οποίο δεν έχει δει κανείς. Ξετυλίξαμε όλο το κουβάρι της μπάντας από τα εφηβικά χρόνια ως τη διάλυση. Μιλήσαμε με Αθηναίους που τους λάτρεψαν και τους χλεύασαν. Το πιο σημαντικό: Λύσαμε τη σιωπή του Αλέξανδρου Μακρή, αυτής της μυστήριας μουσικής ιδιοφυίας που μονίμως επέλεγε το σκοτάδι. Ο πρωταγωνιστής, βέβαια, παραμένει ο Παντελής, που κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων χαρακτηρίστηκε από το Διευθυντή Φωτογραφίας Γιάννη Κολόζη «σούπερ ήρωας».

Δεν είμαι σκηνοθέτης. Ούτε εμπειρία έχω, ούτε φιλοδοξία. Αυτό που προσπάθησα είναι να φανώ αντάξιος των Κόρε. Ύδρο.»

Συντελεστές

Σενάριο-Σκηνοθεσία: Βύρωνας Κριτζάς

Παραγωγή: Μαρίνα Δανέζη & Laika Productions

Συμπαραγωγή: ΕΡΤ

Διεύθυνση Φωτογραφίας: Γιάννης Κολόζης

Μοντάζ: Χρήστος Γάκης

Ηχοληψία: Κώστας Κουτελιδάκης
Βοηθ. Σκηνοθέτη: Βιλελμίνη Αναστασία Κόκκα
Οργάνωση Παραγωγής: Τάσος Κορωνάκης

Διεύθυνση Παραγωγής: Κυριάκος Γκίκας
VFX

Γραφιστικά: Αφροδίτη Μπιτζούνη

Μίξη Ήχου: Δημήτρης Μυγιάκης

Color Correction: Βιολέτα Κυριακού (An Mar Film Lab)

Γραφιστικά: Γιώργος Παρασκευόπουλος

Αφίσα: Ανούσια Ένταση

Φωτογραφία Αφίσας: Νίκος Κόκκαλης

Μουσική: Κόρε. Ύδρο.

Πηγή: Αθηνόραμα

Flow: Η Γάτα που δε Φοβόταν το Νερό

Το φαβορί για το Όσκαρ καλύτερου animation. Το γλυκόπικρο και δίχως διαλόγους animation αφορά τις περιπέτειες μιας αξιαγάπητης μαύρης γάτας σε έναν μετα-αποκαλυπτικό κόσμο που κατοικείται από ζώα. Χρυσή Αθηνά στις 30ες Νύχτες Πρεμιέρας και υποψήφιο για Όσκαρ διεθνούς ταινίας και κινουμένων σχεδίων.

Απρίλης

Μια από τις πιο θαρραλέες ταινίες της χρονιάς. Το φιλμ – σοκ της Γεωργιανής σκηνοθέτριας Ντέα Κουλουμπεγκασβίλι αφού απέσπασε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο φεστιβάλ Βενετίας, φτάνει στις ελληνικές μαρκίζες. Η υπόθεση αφορά μια γυναικολόγο η οποία ελέγχεται από τη διεύθυνση του νοσοκομείου της για πιθανόν ευθύνες της στη γέννηση ενός νεκρού εμβρύου.

Companion

Ταινία τρόμου από τους παραγωγούς του “Barbarian”. To ντεμπούτο του σκηνοθέτη Ντρου Χάνκοκ περιστρέφεται γύρω από μια παρέα φίλων που επισκέπτεται το πολυτελές κτήμα ενός δισεκατομμυριούχου, όταν εκείνος χάνει μυστηριωδώς τη ζωή του. Τη λύση ίσως έχει μία γυναίκα που, όμως, κρύβει την πραγματική ταυτότητά της. Πρωταγωνιστούν η Σόφι Θάτσερ (“Yellowjackets”, “Heretic”) και ο Τζακ Κουέιντ (“The Hunger Games”, “Οπενχάιμερ”).

Γκραν Τουρ

Νέος, ιδιοσυγκρασιακός και βραβευμένος στις Κάννες Μιγκέλ Γκόμες (“Χαμένος Παράδεισος”). Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Έντουαρντ, ενός υπαλλήλου της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που υπηρετεί στη Βιρμανία το 1918, ο οποίος αποφασίζει να δραπετεύσει από την αρραβωνιαστικιά του, Μόλι, την παραμονή του γάμου τους στο Λονδίνο. Αρνούμενη να εγκαταλείψει την υπόσχεση της αγάπης της, η Μόλι ξεκινά μια επική καταδίωξη, ακολουθώντας τον Έντουαρντ σε όλη την Ασία: την Ιαπωνία, την Κίνα, την Ταϊλάνδη, τη Σιγκαπούρη και τις Φιλιππίνες.

Επικίνδυνη πτήση

Ο Μελ Γκίμπσον σκηνοθετεί Μαρκ Γουόλμπεργκ. Μια στρατάρχης επιφορτισμένη με τη συνοδεία ενός δραπέτη που πρέπει να καταθέσει ως μάρτυρας σε δίκη, είναι οι μοναδικοί επιβάτες μιας πτήσης που διεκπεραιώνει ο πιλότος πρωταγωνιστής της ταινίας. Βέβαια, εκείνος αγνοεί ποιες είναι οι πραγματικές ταυτότητές τους οι οποίες όταν αποκαλυφθούν θα είναι πολύ αργά και το έδαφος 10.000 πόδια μακριά.

Τραγούδια της Γης

Ντοκιμαντέρ σε παραγωγή των Βιμ Βέντερς και Λιβ Ούλμαν. Βαθιά στην καρδιά της νορβηγικής εξοχής, στη γραφική κοιλάδα του Ολντεντάλεν, οι κύκλοι χρόνου, ζωής και φύσης μπλέκονται αξεδιάλυτα. Κατά τη διάρκεια ενός ολόκληρου έτους, η σκηνοθέτρια Μαργκρέθ Ολίν ακολουθεί τον 85χρονο πατέρα της καθώς εκείνος διασχίζει, ίσως για τελευταία φορά, τα μονοπάτια που χαράχτηκαν από γενιές και γενιές των προγόνων του. Ένα ταξίδι οικογενειακής μνήμης και παράλληλα μια ωδή στην μεγαλειώδη ομορφιά της φύσης που πρέπει να προστατευτεί με κάθε τρόπο. Η πρόταση της Νορβηγίας για τα 96α Όσκαρ (2024).

Πίτερ Παν: Εφιάλτης στη Χώρα του Ποτέ

Horror με πρωταγωνιστή τον γνωστό ιπτάμενο ήρωα. Σε μια βίαιη αντιστροφή του κλασικού παραμυθιού, η Γουέντι προσπαθεί να σώσει τον αδερφό της από ένα διαστροφικό Πίτερ Παν, ο οποίος τον απαγάγει στη Χώρα του Ποτέ και είναι αποφασισμένος να φτάσει στα άκρα, έχοντας φυσικά στο πλευρό του την Τίνκερμπελ.

Λενάκι, Δυο Φωτιές και Δυο Κατάρες

Ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Ινδαρέ. Η υπόθεση εμπρησμού ενός πατρογονικού πύργου στο Λειβάρτζι Καλαβρύτων έρχεται στο φως μέσω κάποιων χειρογράφων. Ο έρωτας της Ελένης και του Λιμάζαγα, λίγο πριν από την Επανάσταση του 1821, και μια γονική κατάρα, στοιχειώνουν την ιστορία της οικογένειας και του χωριού. Το δημοτικό τραγούδι της Ελένης οδηγεί την αναψηλάφηση ενός παρελθόντος που μοιάζει με παραμύθι.

Μια Νύχτα με τα Ζωόμπι

“Νεκροζώντανη” περιπέτεια κινουμένων σχεδίων. Ένας κομήτης πέφτει σε έναν ζωολογικό κήπο, σκορπίζοντας έναν ιό που μετρέπει τα ζώα σε ζόμπι! Μοναδική ελπίδα, ένας λύκος, ένα πούμα και η ατρόμητη παρέα τους που αναλαμβάνουν να σώσουν τα υπόλοιπα ζωά και να αποτρέψουν τον παλαβό αρχηγό των ζόμπι να διαδώσει τον ιό.

Ο Marshall Carry, σκηνοθέτης των ντοκιμαντέρ, συμπεριλαμβανομένων των “SNL50: Beyond Saturday Night” και “Street Fight”, σκηνοθετεί, ενώ παράλληλα υπηρετεί και ως παραγωγός με τον Xan Parker. Εκτελεστικοί παραγωγοί είναι οι Judd Apatow, Josh Church, Helen Estabrook, Sarah Amos και Michael Bonfiglio.

Η έκδοση, που θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά περιοδικά του περασμένου αιώνα, παρέχει άνευ προηγουμένου πρόσβαση στις εργασίες, τους συντελεστές και τα αρχεία της. Το ντοκιμαντέρ, που θα προβληθεί φέτος, ακολουθεί τους εκδότες, τους συγγραφείς και τους δημιουργούς στα παρασκήνια «ενός από τα τελευταία έντυπα περιοδικά της εποχής μας», ανέφεραν οι παραγωγοί σε μια δήλωση.

«Ήμουν αναγνώστης του περιοδικού για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και ήταν συναρπαστικό να κοιτάζω πίσω από την κουρτίνα και να παρακολουθώ την ακρίβεια, τη σκέψη και τη σχεδόν φανατική εμμονή που συνεπάγεται η δημιουργία των ιστοριών, των κινούμενων σχεδίων και των εξωφύλλων τους», είπε ο Curry. Ο συντάκτης του New Yorker, David Renmick, είπε, «Το να είσαι το θέμα της αναφοράς κάποιου άλλου είναι, τουλάχιστον, ασυνήθιστο και ακόμη και λίγο ανησυχητικό, για μας. Αφήσαμε τον Marshall, τον Judd και το Netflix να μπουν στα γραφεία και στη δουλειά μας και να πάρουν την έμπνευση από εκεί. Ανυπομονώ να δω τι θα κάνουν με τη δουλειά που κάνουμε κάθε μέρα και πώς θα δείξουν τι ελπίζουμε να πετύχουμε καθώς γιορτάζουμε την 100η επέτειό μας και, ακόμη περισσότερο, να προχωρήσουμε ως έκδοση σε περίπλοκους καιρούς».

Το πρώτο τεύχος του New Yorker κυκλοφόρησε στις 21 Φεβρουαρίου 1925. Το περιοδικό γιορτάζει τα 100 χρόνια έκδοσής του με εκδηλώσεις συμπεριλαμβανομένης μιας νέας συλλογής με την καλύτερη μυθοπλασία του που αναμένεται στις 28 Φεβρουαρίου, μια έκθεση στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης που ανοίγει στις 22 Φεβρουαρίου και μια σειρά προβολών στο Film Forum που περιλαμβάνει ταινίες βασισμένες σε ιστορίες και ρεπορτάζ του New Yorker.

Πηγή: Variety

Υπάρχω

Ο Χρήστος Μάστορας είναι ο Στέλιος Καζαντζίδης. Ο διάσημος τραγουδιστής πραγματοποιεί το κινηματογραφικό ντεμπούτο του ενσαρκώνοντας το θρύλο του λαϊκού τραγουδιού Στέλιο Καζαντζίδη. Τη βιογραφία σκηνοθετεί ο πολύπειρος Γιώργος Τσεμπερόπουλος (Ο Εχθρός μου, Πίσω Πόρτα, Μέγαρα) με το σενάριο να υπογράφει η επιτυχημένη Κατερίνα Μπέη (Ευτυχία, Φόνισσα).

Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη, η ταινία αφηγείται τη συγκινητική ιστορία ενός παιδιού μιας οικογένειας προσφύγων του Πόντου που κατάφερε να επιβιώσει και να μεγαλουργήσει χάρη στο τεράστιο ταλέντο του και κόντρα σε κάθε κοινωνική και προσωπική δυσκολία. Μουσική, έρωτες, οικογένεια, φίλοι, ψάρεμα, δημιουργία, μπράβοι της νύχτας, φανατικοί θαυμαστές, μεγάλες διαμάχες, δημιουργούν το ψηφιδωτό της ζωής του. Μία ταινία – αφιέρωμα σε έναν μεγάλο τραγουδιστή, που η φωνή του «μίλησε» στις καρδιές όλων των Ελλήνων, ανά τον κόσμο, τον Στέλιο Καζαντζίδη – για όσους τον αγάπησαν, και όσους θέλουν να τον γνωρίσουν.

142 Χρόνια

Ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου. Στις ελληνικές φυλακές βρίσκονται καταδικασμένοι χιλιάδες πρόσφυγες ως διακινητές. Ο διασώστης Ιάσονας Αποστολόπουλος συμμετέχει σε έναν αγώνα για να σωθούν 3 αθώοι άνθρωποι. Ο πρώτος έχει καταδικαστεί σε 142 χρόνια φυλάκισης και οι άλλοι δύο σε 50. Σε ένα δικαστικό θρίλερ που διαρκεί πάνω από έναν χρόνο, θα δικαιωθεί ο αγώνας τους για την ελευθερία;

01

Ντοκιμαντέρ για τον ποιητή Νάνο Βαλαωρίτη και τη ζωγράφο Μαρί Γουίλσον. Τα τελευταία χρόνια της ζωής τους, ο Βαλαωρίτης και η Γουίλσον συζούσαν σε ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Ο Νάνος Βαλαωρίτης ανακλάται στον κινηματογραφικό φακό υφαίνοντας την προσωπική μνήμη στον χώρο και στον χρόνο. Ένας προσωπικός μικρόκοσμος όπου ξεδιπλώνονται οι πολύπλευρες εκφάνσεις της ζωής.

Ο ισχυρισμός εγείρει την ενδιαφέρουσα προοπτική ότι ο άνθρωπος που έπαιξε κεντρικό ρόλο στη δημιουργία της πανίσχυρης αυτοκρατορίας της Ισπανίας προερχόταν από την ίδια την κοινότητα απ’ την οποία οι προστάτες του, ο βασιλιάς Φερδινάνδος και η βασίλισσα Ισαβέλλα, εκδιώχθηκαν από το βασίλειό τους την ίδια χρονιά που ο Κολόμβος έφτασε στην Αμερική. Τα ευρήματα της έρευνας ανακοινώθηκαν το βράδυ του Σαββάτου κατά τη διάρκεια ενός ειδικού προγράμματος που προβλήθηκε στον εθνικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό RTVE, για να συμπέσει με την εθνική εορτή της Ισπανίας, η οποία τιμά την άφιξη του Κολόμβου στον Νέο Κόσμο στις 12 Οκτωβρίου 1492.

Ο Χοσέ Αντόνιο Λορέντε, ιατροδικαστής στο Πανεπιστήμιο της Γρανάδας που ηγήθηκε της έρευνας, είπε ότι η ανάλυσή του είχε αποκαλύψει ότι το DNA του Κολόμβου ήταν «συμβατό» με εβραϊκή καταγωγή. «Έχουμε πολύ μερικό, αλλά επαρκές, DNA από τον Χριστόφορο Κολόμβο», είπε. «Έχουμε DNA από τον γιο του Φερνάντο Κολόν, και τόσο στο χρωμόσωμα Y [αρσενικό] όσο και στο μιτοχονδριακό DNA [που μεταδίδεται από τη μητέρα] του Φερνάντο υπάρχουν ίχνη συμβατά με εβραϊκή προέλευση». Ενώ ο Λορέντε αναγνώρισε ότι δεν ήταν σε θέση να προσδιορίσει τον τόπο γέννησης του Κολόμβου, είπε ότι το πιθανότερο ήταν ότι προερχόταν από την ισπανική περιοχή της Μεσογείου.

«Το DNA δείχνει ότι η καταγωγή του Χριστόφορου Κολόμβου βρισκόταν στη δυτική Μεσόγειο», είπε ο ερευνητής. «Αν δεν υπήρχαν Εβραίοι στη Γένοβα τον 15ο αιώνα, η πιθανότητα να ήταν από εκεί είναι ελάχιστη. Ούτε υπήρχε μεγάλη εβραϊκή παρουσία στην υπόλοιπη ιταλική χερσόνησο, κάτι που κάνει τα πράγματα πολύ αδύναμα».

Δεδομένου ότι δεν υπήρχαν στέρεες θεωρίες ούτε σαφείς ενδείξεις ότι ο Κολόμβος θα μπορούσε να ήταν Γάλλος, πρόσθεσε ο Λορέντε, η περιοχή αναζήτησης περιορίστηκε ακόμη περισσότερο. «Μας έχει μείνει η ισπανική περιοχή της Μεσογείου, τα νησιά των Βαλεαρίδων και η Σικελία. Αλλά η Σικελία θα ήταν περίεργη γιατί τότε ο Χριστόφορος Κολόμβος θα είχε κάποιο ίχνος της ιταλικής ή της σικελικής γλώσσας. Αυτό σημαίνει ότι η πιο πιθανή καταγωγή του είναι στην ισπανική περιοχή της Μεσογείου ή στα νησιά των Βαλεαρίδων που ανήκαν στο στέμμα της Αραγονίας εκείνη την εποχή».

Σύμφωνα με το RTVE, τα ευρήματα του Λορέντε έδωσαν τέλος στα 500 χρόνια εικασιών σχετικά με τη γενέτειρα και την εθνικότητα του Κολόμβου. Κατά τη διάρκεια των αιώνων, έχει προταθεί ότι ο εξερευνητής θα μπορούσε να ήταν Γενοβέζος, Βάσκος, Καταλανός, Γαλικιανός, Έλληνας, Πορτογάλος ή Σκωτσέζος. Αφού ανέλυσε 25 πιθανές τοποθεσίες και στη συνέχεια επικεντρώθηκε σε μια σύντομη λίστα οκτώ, ο Lorente κατέβηκε στη δυτική Ευρώπη.

Τα συμπεράσματά του που αλλάζουν την ιστορία, ωστόσο, έγιναν δεκτά με εξαιρετική προσοχή από ορισμένους συνομηλίκους του. «Δυστυχώς, από επιστημονική άποψη, δεν μπορούμε πραγματικά να αξιολογήσουμε τι περιείχε το ντοκιμαντέρ, επειδή δεν προσέφεραν δεδομένα από την ανάλυση», είπε ο Αντόνιο Αλόνσο, γενετιστής και πρώην διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Τοξικολογίας και Εγκληματολογικών Επιστημών της Ισπανίας στην El País. «Το συμπέρασμά μου είναι ότι το ντοκιμαντέρ δεν δείχνει ποτέ το DNA του Κολόμβου και, ως επιστήμονες, δεν γνωρίζουμε ποια ανάλυση έγινε».

Ο Ροντρίγκο Μπαρκέρα, ειδικός στην αρχαιογενετική στο Ινστιτούτο Max Planck για την Εξελικτική Ανθρωπολογία, είπε ότι ήταν έκπληκτος που τα ευρήματα κοινοποιήθηκαν χωρίς προηγούμενη εξέταση από άλλους στην επιστημονική κοινότητα. «Κανονικά, στέλνεις το άρθρο σου σε ένα επιστημονικό περιοδικό», είπε στην El País. «Ένας συντάκτης ανατίθεται στη συνέχεια στο κομμάτι και τουλάχιστον τρεις ανεξάρτητοι κριτές εξετάζουν το έργο και αποφασίζουν εάν είναι επιστημονικά έγκυρο ή όχι. Εάν είναι, δημοσιεύεται και έτσι η υπόλοιπη επιστημονική κοινότητα μπορεί να πει εάν συμφωνεί με αυτό ή όχι. Η προβολή του στην οθόνη, μακριά από αυτόν τον διάλογο και με όλη αυτή την εστίαση στα μέσα, εμποδίζει την επιστημονική κοινότητα να μπορεί να πει κάτι γι’ αυτό».

Ο Λορέντε υπερασπίστηκε τις ενέργειές του στην ίδια εφημερίδα, λέγοντας: «Η ομάδα μας και το πανεπιστήμιο θεωρούσαν πάντα αυτή τη μελέτη για τον Χριστόφορο Κολόμβο και την οικογένειά του ως μια ενιαία, ενωμένη και αχώριστη μονάδα και τίποτα δεν θα δημοσιευθεί μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα».

Η αποκάλυψη του Σαββάτου ήρθε δύο ημέρες αφότου ο Λορέντε και η ομάδα του είπαν ότι η ανάλυση DNA των λειψάνων του Κολόμβου, του γιου του Φερνάντο και του αδελφού του Ντιέγκο «επιβεβαίωσε οριστικά» ότι ο μερικός σκελετός που φυλάσσεται σε έναν τάφο στον καθεδρικό ναό της Σεβίλλης ήταν του διάσημου πλοηγού. Αν και ο Κολόμβος πέθανε στην ισπανική πόλη Βαγιαδολίδ το 1506, ήθελε να ταφεί στο νησί Ισπανιόλα, το οποίο σήμερα χωρίζεται στην Αϊτή και τη Δομινικανή Δημοκρατία. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν εκεί το 1542, μεταφέρθηκαν στην Κούβα το 1795 και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στη Σεβίλλη το 1898 όταν η Ισπανία έχασε τον έλεγχο της Κούβας μετά τον ισπανοαμερικανικό πόλεμο. Εάν ο Κολόμβος ήταν Σεφαραδίτης Εβραίος -το Σεφαράντ είναι το εβραϊκό όνομα της Ιβηρικής χερσονήσου- η ταυτότητά του θα ήταν μια σημαντική ιστορική ειρωνεία και κάτι που θα ήθελε να κρύψει από την κοινωνία και τους επιφανείς προστάτες του.

Η άφιξή του στην Αμερική άνοιξε το δρόμο για την άνοδο της Ισπανίας στην εκθαμβωτικά πλούσια και ισχυρή αμερικανική αυτοκρατορία, η οποία αναδύθηκε όπως ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα, που υποστήριξαν τα ταξίδια του Κολόμβου, έδιωξαν τους Εβραίους της Ισπανίας εν μέσω αντισημιτικών φόβων για υποτιθέμενη φυλετική καθαρότητα. Αιώνες διώξεων, πογκρόμ και περιφερειακών απελάσεων κορυφώθηκαν το 1492, όταν ο εβραϊκός πληθυσμός της χώρας διατάχθηκε να εξοριστεί, αναγκάστηκε να προσηλυτιστεί στον καθολικισμό ή κάηκε στην πυρά.

Το 2015 η Ισπανία προσπάθησε να εξιλεώσει την απέλαση, την οποία χαρακτήρισε «ιστορικό λάθος», ψηφίζοντας έναν για περιορισμένο χρονικό διάστημα νόμο που πρόσφερε την ισπανική υπηκοότητα στους απογόνους των Εβραίων που εκδιώχθηκαν από τη χώρα στα τέλη του 15ου αιώνα. Περίπου 132.000 άτομα σεφαραδικής καταγωγής υπέβαλαν αίτηση για υπηκοότητα πριν λήξει η προσφορά τον Οκτώβριο του 2019. Περισσότεροι από τους μισούς από αυτούς που υπέβαλαν αίτηση ήταν από χώρες της Λατινικής Αμερικής, όπως το Μεξικό, την Κολομβία, τη Βενεζουέλα, την Αργεντινή, το Περού, τον Παναμά, τη Χιλή και τον Εκουαδόρ.

Πηγή: EL PAÍS

Σύμφωνα με το Hollywood Reporter, ο 81χρονος Scorsese μίλησε πριν από την τελετή βράβευσης στο Τορίνο και αντέκρουσε τις φήμες ότι δεν έκανε πλέον ταινίες. «Δεν αποχαιρετώ καθόλου τον κινηματογράφο… Έχω ακόμα περισσότερες ταινίες να κάνω και ελπίζω ο Θεός να μου δώσει τη δύναμη να τις κάνω».

Πριν από δύο εβδομάδες το Variety ανέφερε ότι δύο ταινίες μεγάλου μήκους του Scorsese, μια βιογραφική ταινία του Frank Sinatra και μια προσαρμογή του μυθιστορήματος του Shūsaku Endō του 1973 A Life of Jesus, έχουν τεθεί σε αναμονή. Η βιογραφική αφήγηση της ιστορίας του Ιησού από τον Endō (του οποίου το προηγούμενο μυθιστόρημα Silence, έχει διασκευάσει στο παρελθόν ο σκηνοθέτης) θεωρήθηκε ότι ήταν η επόμενη ταινία του Scorsese μετά το Killers of the Flower Moon. Ωστόσο, δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη καστ και δεν έχει προγραμματιστεί ημερομηνία έναρξης.

Η βιογραφική ταινία του Sinatra ήταν στα σκαριά τουλάχιστον από το 2009. Ενώ κάποια στιγμή είχε ανακοινωθεί ότι τα γυρίσματα θα ξεκινούσαν τον Νοέμβριο, φαίνεται να ακυρώθηκε και αυτό χωρίς νέα ημερομηνία. Οι αναφορές υποδεικνύουν επίσης ότι η οικογένεια του Sinatra δεν αντιλαμβάνεται την προσέγγιση του Scorsese στην ιστορία του τραγουδιστή, συμπεριλαμβανομένων των διασυνδέσεων του Sinatra με το οργανωμένο έγκλημα.

Ο Scorsese, ωστόσο, ανέφερε ένα έργο στο οποίο συμμετέχει αυτήν τη στιγμή: ένα «ντοκιμαντέρ για τη θαλάσσια αρχαιολογία» που ονομάζεται Ναυάγια της Σικελίας, σε συνεργασία με την υποβρύχια αρχαιολόγο Δρ Lisa Briggs και γυρίστηκε κοντά στο πατρογονικό σπίτι του σκηνοθέτη. Ο Scorsese είπε ότι η ανάκτηση αρχαίων αντικειμένων από τον βυθό της θάλασσας τον συγκίνησε βαθιά.

Πηγή: Hollywood Reporter / Variety / Φωτογραφία: CQ

Το “Will & Harper” επικεντρώνεται στη φιλία μεταξύ Ferrell και Harper Steele. Οι δυο τους γνωρίστηκαν τη δεκαετία του 1990 κατά τη διάρκεια της καριέρας τους στο “Saturday Night Live”. Ο Steele έκανε coming out ως τρανς 30 χρόνια αφού έγιναν φίλοι.

Το ντοκιμαντέρ, το οποίο αγοράστηκε από το Netflix μετά την πρεμιέρα του στο Sundance νωρίτερα φέτος, βρίσκει τους δύο κωμικούς σε ένα οδικό ταξίδι στην Αμερική καθώς ανακαλύπτουν ξανά τη φιλία τους μετά τη μετάβαση του Steele. «Υπάρχει μίσος εκεί έξω», είπε ο Ferrell στην Independent. «Είναι πολύ αληθινό και είναι πολύ επικίνδυνο για τρανς άτομα σε ορισμένες περιπτώσεις… Αλλά δεν ξέρω γιατί τα τρανς άτομα απειλούνται από μένα ως cis αρσενικό. Δεν ξέρω γιατί η Harper απειλείται».

«Είναι τόσο περίεργο για μένα, γιατί η Harper είναι τελικά… αυτή», πρόσθεσε. «Επιτέλους είναι αυτή που έπρεπε πάντα να είναι. Είτε μπορείτε τελικά να το αντιληφθείτε είτε όχι, γιατί να σας νοιάζει αν κάποιος είναι ευτυχισμένος; Γιατί είναι αυτό απειλητικό για εσάς; Εάν η τρανς κοινότητα αποτελεί απειλή για εσάς, νομίζω ότι προέρχεται από το ότι δεν είστε σίγουροι ή ασφαλείς με τον εαυτό σας».

Ο Ferrell είπε στο Variety στο Sundance πριν από την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ ότι η Steele έκανε coming out ως τρανς σε ένα email που έστειλε σε μια χούφτα φίλων. «Όλοι μας την υποστηρίξαμε και εκφράσαμε την αγάπη μας», είπε. «Αλλά αυτό δημιούργησε ερωτήσεις όπως, πώς μπορούμε να σε βοηθήσουμε; Τι χρειάζεσαι να κάνουμε;»

Ο Ferrell είπε ότι είχε «μηδενική γνώση» για την τρανς κοινότητα πριν του μιλήσει η Harper. «Είχα γνωρίσει τρανς άτομα, αλλά δεν είχα κανέναν προσωπικά στη ζωή μου», είπε ο Ferrell. «Λοιπόν, αυτό ήταν όλο καινούριο έδαφος για μένα, γι’ αυτό νομίζω ότι αυτή η ταινία είναι τόσο συναρπαστική για εμάς να βγούμε εκεί στον κόσμο. Είναι μια ευκαιρία όλοι εμείς στην κοινότητα των cis να μπορούμε να κάνουμε ερωτήσεις και επίσης απλώς να ακούμε και να είμαστε εκεί ως φίλοι για να συζητήσουμε αυτό το συναρπαστικό ταξίδι».

Το “Will & Harper” είναι διαθέσιμο για streaming στο Netflix από τις 27 Σεπτεμβρίου.

Πηγή: Variety