Το στιλ και η προσωπική ζωή της Κάλλας

Με μια ταραχώδη προσωπική ζωή και έντονη αίσθηση του στιλ, η φήμη της Κάλλας ξεπέρασε τα όρια των θεάτρων όπερας, προσελκύοντας το ενδιαφέρον νέων κοινού και σχεδιαστών μόδας παγκοσμίως. Τη δεκαετία του ’50 απασχόλησε συχνά τα ταμπλόιντ λόγω της πολύκροτης σχέσης της με τον Έλληνα μεγιστάνα Αριστοτέλη Ωνάση, ενώ ήταν ακόμα παντρεμένη με τον Τζιοβάνι Μπατίστα Μενεγκίνι. Παρά τα σκάνδαλα, πάντα φωτογραφιζόταν με άψογα φορέματα υψηλής ραπτικής, λαμπερές τουαλέτες και εντυπωσιακά κοσμήματα.

Η συνεργασία της με τη Madame Biki, διάσημη μοδίστρα του Μιλάνου, ήταν καθοριστική για την ανάδειξή της ως style icon. Η Biki αριθμούσε τα ρούχα και τα αξεσουάρ ώστε η Κάλλας να γνωρίζει πώς να τα συνδυάζει. Συνεργασίες είχε επίσης με τους Christian Dior και Yves Saint Laurent. Ο Saint Laurent ήταν στενός φίλος της και παρευρέθηκε στο πρώτο ρεσιτάλ της στο Παρίσι το 1958 στην Όπερα Γκαρνιέ.

Ένα από τα δημιουργήματα του Saint Laurent για την Κάλλας φόρεσε αργότερα η Μόνικα Μπελούτσι, όταν υποδύθηκε τη σοπράνο στην παράσταση «Maria Callas: Letters and Memoirs» (2019-2023). Η Μπελούτσι δήλωσε πως φορώντας αυτό το φόρεμα ένιωσε ότι ήρθε σε επαφή με την εποχή και το πνεύμα της Κάλλας.

Η διαχρονική επιρροή στη μόδα και τον πολιτισμό

Οίκοι όπως οι Valentino, Dolce & Gabbana, Stéphane Rolland, Burberry και John Galliano, έχουν αναφερθεί ή εμπνευστεί από τη μορφή της Κάλλας. Ο Galliano έχει δηλώσει πως ήταν η αγαπημένη του τραγουδίστρια. Το 2007, η σοπράνο αποτέλεσε θέμα έκθεσης Swarovski που ανέδειξε τη σχέση της με τα κοσμήματα. Ο Markus Langes-Swarovski ανέφερε ότι η Κάλλας ήταν ιδιαίτερα προληπτική και αισθανόταν ασφάλεια φορώντας τους φυλακτούς της.

Το 2020, ο Riccardo Tisci σχεδίασε κοστούμια εμπνευσμένα από την Κάλλας για το project όπερας «7 Deaths of Maria Callas» της Marina Abramović. Το 2023, το Victoria & Albert Museum παρουσίασε την έκθεση “Diva”, αφιερώνοντας σημαντικό μέρος στη μορφή της. Η τελευταία μεγάλη αναφορά έρχεται από τον Erdem, που για τη συλλογή φθινόπωρο 2024 εμπνεύστηκε τόσο από τη δημόσια όσο και από την ιδιωτική ζωή της Αμερικανογενούς Ελληνίδας ντίβας.

Σαν σήμερα, 16 Σεπτεμβρίου 1977, πεθαίνει από καρδιακή προσβολή στο διαμέρισμά της, στο Παρίσι, σε ηλικία 53 ετών. Η κηδεία της έγινε στις 20 Σεπτεμβρίου 1977, στον Ελληνορθόδοξο Καθεδρικό Ναό του Αγίου Στεφάνου της οδού Ζωρζ Μπιζέ. Δύο χρόνια αργότερα, τον Ιούνιο του 1979, έπειτα από μια σύντομη τελετή, ο τότε Υπουργός Πολιτισμού Δημήτρης Νιάνιας σκόρπισε την τέφρα της από πυραυλάκατο, που έπλεε στον Σαρωνικό κόλπο.

Η μητέρα μου δε μου έδινε σημασία και για να με προσέξει τραγουδούσα. Ήξερα ότι είχα ωραία φωνή. Έτσι το τραγούδι έγινε το φάρμακο κατά των συμπλεγμάτων μειονεξίας που ένιωθα. Η μητέρα μου επιχείρησε αρχικά να με γράψει στο Ωδείο Αθηνών, το σπουδαιότερο σε όλη τη χώρα, όμως την ειρωνεύτηκαν. Τι θα έκαναν, είπαν, μ’ ένα κορίτσι δεκατριών ετών; Τότε, παριστάνοντας τη δεκαεξάχρονη μπήκα σε άλλο Ωδείο, στο Εθνικό. Την επόμενη χρονιά, πέτυχα το στόχο μου και πέρασα, έπειτα από εξετάσεις στις οποίες διέπρεψα, στο Ωδείο Αθηνών. Στο Ωδείο, αφιέρωσα περισσότερες ώρες απ’ όσες επιβαλλόταν. Στερήθηκα τις χαρές της εφηβείας και τις αθώες απολαύσεις της, αυτές που είναι αφελείς και αναντικατάστατες. Αφού τραγουδήσεις, μετά πρέπει να ερμηνεύσεις.
Στο Ωδείο, μαθαίνεις να τραγουδάς αλλά από το σημείο εκείνο, πρέπει να κάνεις ένα άλμα και να γίνεις καλλιτέχνης. Εκεί είναι όμως, που αρχίζουν οι δυσκολίες. Ξενυχτούσα για να μελετώ, αλλά έμενα στο περιθώριο. Από την Ελλάδα έφυγα πικραμένη. Ωστόσο, δεν κρατώ κακία σε κανέναν.