Εκείνα τα χρόνια, υπήρχε μεγάλη ποικιλία παιδικών προγραμμάτων στην ελληνική τηλεόραση. Ταινίες της σύγχρονης εποχής και παλιότερες. Ποιοτικά προγράμματα και trash TV. Κινούμενα σχέδια με ζώα που μιλούσαν και ανθρώπους που ζούσαν στο διάστημα. Σενάρια που είχαν τεντώσει τη μεταφυσική και αναχρονιστικές ιδέες με πρωταγωνιστές βασιλιάδες και ευγενείς. Παραγωγές από τη δύση, αλλά και την ανατολή.

Παρόλα αυτά, δε θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο και την ασυμβατότητα των περισσότερων παιδικών σειρών και ταινιών με τον ψυχικό κόσμο ενός παιδιού. Δε θα ασχοληθώ καν με την απουσία γονικού ελέγχου. Κάνω αυτή την εισαγωγή για να σταθώ σ’ ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που μου έχει χαραχθεί βαθιά στη μνήμη από τότε: Οι χαρακτήρες των «παιδικών» δεν πέθαιναν σχεδόν ποτέ. Είτε τους έκαναν μαύρους στο ξύλο, είτε ανατινάζονταν με δυναμίτη, στέκονταν ξανά στα πόδια τους σαν να μην έγινε τίποτα.

Θα μου πείτε λογικό, γιατί να δείχνουν στα παιδιά ανθρώπους και ζώα να γίνονται θύματα του δρεπανηφόρου χάρου; Σωστό, μόνο που έδειχναν όλη τη διαδικασία που σε οδηγεί στο «μεγάλο ταξίδι», σκιπάροντας απλά τη φάση με τα στεφάνια και το καπάκι. Και για να σας προλάβω, δε διψούσαν τα παιδικά μου μάτια να δουν σκιτσαρισμένο έναν θάνατο. Μου αρκούσε αυτός του Μουφάσα στον βασιλιά των λιονταριών. Απλώς, μην έχοντας βιώματα από την «αθέατη όψη», είχα κάποιες αθώες απορίες. Πότε κόβεται το νήμα της ζωής; Τι υπάρχει μετά από δω; Θα μπορώ κι εγώ να μην πεθαίνω όπως ο Son Goku; Ή να πυροβολώ χωρίς να σκοτώνω, όπως έκανε ο Lucky Luke;

Οι απορίες (δεν) λύθηκαν στην ώρα τους και η αθανασία των καρτούνς κέρδισε το σύμβολο που της αξίζει στη συνείδησή μου. Ίσως εκεί, κάπου ανάμεσα σ’ έναν φτωχό και μόνο καουμπόι και σ’ έναν Νίντζα με ουρά, άρχισε να διαμορφώνεται και ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο σήμερα. Από τότε, μεγαλώνοντας μέσα στη γυάλα μου, έγινα «ψαγμένος» ενήλικος με την πολυτέλεια να φιλοσοφώ. Τα ερωτήματα του δεκάχρονου εαυτού μου επαναλαμβάνονται σαν λούπα σε ανανεωμένες εκδοχές και με αυξημένο βαθμό δυσκολίας. Όταν καταφέρνω να βρίσκω τις απαντήσεις που με ικανοποιούν, μού δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορώ να μιλάω για τις ζωές των άλλων λες και είμαι εγώ ο καταλληλότερος να το κάνω. Αναζητώ συνεχώς «ξένους» ανθρώπους που νομίζω πως ζουν μόνιμα κάτω από το νερό σε μια μάταιη προσπάθεια να ταυτιστώ. Πώς γίνεται να μην πιάνει; Αφού ξένος είμαι κι εγώ στον «χαβά της ανθρωπότητας». Στο τέλος, καταλήγω να κουράζομαι από τη ρουτίνα του να είμαι «αυτός ο τύπος» και ψάχνω πάντα κάτι καινούριο. Ξανά μάταιο.

Αυτή η αναζήτηση μοιάζει πολλές φορές σαν μία μάχη των συμβόλων. Ένας πόλεμος ανάμεσα στην κυριολεξία και τη μεταφορά. Σκέφτομαι εκείνο το παιδί που καθόταν οκλαδόν στο χαλί μπροστά στην τηλεόραση και μπερδευόταν με τα ασαφή όρια της πραγματικότητας μπροστά και πίσω από το γυαλί. Πλέον, ξέρω ότι δε γίνεται να σου ρίξω μια σφαίρα και να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις. Επίσης, ξέρω ότι δεν μπορώ να ανατινάζομαι συνέχεια και να ζω. Κι ας έχω ανάγκη κάθε τόσο έναν μικρό θάνατο. Έστω για την εμπειρία της ανάστασης*. Κι όμως, τις μεγάλες στιγμές της ζωής μου τις βιώνω σαν ένας καρτούν ήρωας. Εκεί που φαίνεται σίγουρος ο ερχομός της επιτυχίας, βγαίνω έξω στο δρόμο και σκοτώνομαι. Μην ανησυχείς όμως, στο επόμενο επεισόδιο ξαναπαίζω.

*Από το βιβλίο της Clarice Lispector, «Η ώρα του αστεριού»

Όλα αυτά μοιάζουν σαν να συνέβησαν χθες. Ίσως όμως φταίνε τα social media, που υποδέχτηκαν το 2026 με μια ματιά δέκα χρόνια πίσω. Σύμφωνα με το TikTok, οι αναζητήσεις για «2016» αυξήθηκαν κατά 452% την τελευταία εβδομάδα, ενώ έχουν δημιουργηθεί πάνω από 55 εκατομμύρια βίντεο με το ομώνυμο φίλτρο της εφαρμογής.

Το κύμα νοσταλγίας μάς κάνει να θυμόμαστε αγαπημένες τάσεις, τραγούδια και εμφανίσεις. Αλλά γιατί τώρα; Και τι κάνει τόσο ξεχωριστό το 2016;

Η μουσική είναι βασικός μοχλός της αναβίωσης του 2016, με μεγάλες επιτυχίες της εποχής να επιστρέφουν δυναμικά online. Η παρουσιάστρια του Radio 1 Anthems, Lauren Redfern, εξηγεί στο BBC Newsbeat πως «η μουσική εκείνης της περιόδου είναι τόσο καλή και νοσταλγική για πολλούς από εμάς». Αναφέρει χαρακτηριστικά τη σόλο επιτυχία του Zayn, “Pillow Talk”, αλλά και την κυριαρχία των Chainsmokers.

«Οι Twenty One Pilots, οι The 1975 – όλα ήταν στο επίκεντρο», θυμάται η Lauren. Σύμφωνα με στοιχεία του Spotify, υπήρξε αύξηση κατά 71% στις playlists με θέμα το “2016” σε σύγκριση με το 2024, ενώ καλλιτέχνες όπως η Zara Larsson επέστρεψαν δυναμικά στα charts.

Το “Lush Life” της Zara Larsson, που μπήκε στα charts πριν δέκα χρόνια, επανήλθε πρόσφατα στο βρετανικό top 40 και ανέβηκε στη θέση οκτώ. Παράλληλα, η Σουηδή pop star εμπνέει νέο trend στο μακιγιάζ με έντονα glam “Y2K” looks – κάτι που η Lauren θυμάται καλά από το 2016: “Ήταν όλα τρελά χρώματα. Οι σκιές ματιών σε έντονο ροζ και παχύ eyeliner ήταν must”.

Το αισθητικό κύμα του TikTok και η απλότητα των social media τότε

Ο Joel Marlinarson, TikTok creator και brand strategist από το Λονδίνο, έχει γίνει viral εξηγώντας γιατί η Gen Z έχει πάθει εμμονή με το 2016. Το σχετικό βίντεό του ξεπέρασε το ένα εκατομμύριο προβολές.

Ο 22χρονος τονίζει πως το ειδικό φίλτρο του TikTok – που χαρίζει στα βίντεο μια vintage, ροζ αίσθηση reminiscent των Instagram εφέ του 2016 – επιταχύνει τη νοσταλγία. «Χωρίς καν λόγια, όποιος βλέπει αυτό το φίλτρο μεταφέρεται σε μια εποχή διασκέδασης και νιότης», λέει ο Joel.

Επιπλέον, οι απαλές αποχρώσεις θυμίζουν μια πιο απλή εποχή στα social media. «Το Instagram τότε δεν είχε carousel posts», εξηγεί ο Joel. «Όλοι ανέβαζαν φωτογραφίες από αβοκάντο χωρίς να προσποιούνται ή να ανησυχούν για αλγορίθμους». Δεν υπήρχαν reels ή κουραστικές λειτουργίες όπως σήμερα.

Η Lauren συμφωνεί: «Το 2016 ήταν η χρονιά των Snapchat stories. Αν δω τα memories μου, σχεδόν όλα είναι από τότε». Στο Instagram επικρατούσαν οι φωτογραφίες· δεν υπήρχε άγχος για Reels ή συνεχείς ενημερώσεις stories – ήταν μια πιο απλή και χαλαρή ζωή.

Η ψυχολογία της νοσταλγίας: Το 2016 ως σημείο αναφοράς

Η επιστροφή στο 2016 μέσα από ένα κυριολεκτικά «ροζ» φίλτρο προσφέρει παρηγοριά σε πολλούς, αλλά μήπως αλλοιώνει τη μνήμη μας; Ήταν μια χρονιά με πολλές απώλειες διάσημων – όπως οι David Bowie, Prince, George Michael, Alan Rickman.

Παράλληλα, συνέβησαν σημαντικά γεγονότα όπως το δημοψήφισμα για το Brexit στο Ηνωμένο Βασίλειο και η πρώτη εκλογική νίκη του Donald Trump, γεγονότα που δίχασαν τον κόσμο και συνεχίζουν να προκαλούν συζητήσεις.

Ο ψυχολόγος Clay Routledge, ειδικός στη μελέτη της νοσταλγίας από το 2001, δηλώνει πως είναι επιφυλακτικός ως προς τη σημασία μιας μόνο χρονιάς. Όμως τέτοιες στιγμές λειτουργούν ως “σημεία αγκύρωσης” στη μνήμη μας: «Πάντα βρίσκουμε χρονικές στιγμές στις οποίες στηριζόμαστε για καθοδήγηση».

Ο Clay εντοπίζει δύο βασικούς λόγους πίσω από την εμμονή με το 2016: την έναρξη μιας νέας χρονιάς και την αβεβαιότητα πολλών νέων για το μέλλον. «Είμαστε πιο νοσταλγικοί όταν νιώθουμε ότι ο κόσμος αλλάζει δραματικά», εξηγεί. Αναφέρει ως παράδειγμα τις ανησυχίες για την τεχνητή νοημοσύνη και την εργασία.

«Όταν γενιές περνούν κρίσεις ή προκλήσεις, συχνά κοιτούν πίσω στη νιότη τους για παρηγοριά ή έμπνευση», τονίζει. Και τα δέκα χρόνια πριν έχουν νόημα για πολλούς: οι νεαροί millennials σήμερα είναι στις αρχές των 30s τους, ενώ οι μεγαλύτεροι Gen Z στα τέλη των 20s – άρα βλέπουν το 2016 ως εποχή νιότης.

Τότε όλα έμοιαζαν πιο ανέμελα

Η Lauren θυμάται πως τότε ήταν στην εφηβεία της· «Ήταν μια καθοριστική περίοδος για πολλούς από εμάς – ανακαλύπταμε τον κόσμο και τον εαυτό μας». Πολλοί χρησιμοποιούν τη νέα τάση για να αναπολήσουν πώς άλλαξε η ζωή τους μέσα σε μια δεκαετία.

Ο Joel πιστεύει ότι αυτή η επιστροφή μας θυμίζει πόσο ανέμελα ήταν τα πράγματα πριν δέκα χρόνια: «Ανέβαζες κάτι χωρίς να σκέφτεσαι τα likes. Ίσως αυτό σχετίζεται με τη φυσική διαδικασία της ωρίμανσης – αλλά τώρα όλα μοιάζουν πιο διχασμένα κι έτσι όλοι μπορούμε να ταυτιστούμε με εκείνη την ‘ελαφρότητα’ του τότε».

Εσείς που με ξέρετε θα φαντάζεστε τι πυροδοτεί μέσα στο μυαλό μου το άκουσμα μιας αρχαίας ανακάλυψης με ένα τόσο τρυφερό περιεχόμενο. Η σκέψη μου ξεκινάει από το τι να απέγιναν ο αποστολέας και ο παραλήπτης του μηνύματος και τελειώνει στο πώς θα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις σε δύο χιλιάδες χρόνια από τώρα.

Επειδή πάλι δεν έχω τις απαντήσεις, θα το πιάσω από τον κοινό παρονομαστή που είνα ιδιαχρονικά η βιολογία. Αυτός ο χορός των χημικών ενώσεων που δίνουν το καύσιμο της αγάπης, αφήνοντας την κατεύθυνση στις κοινωνικές κατασκευές. Οι άνθρωποι πάντα ένιωθαν έντονα, αλλά μία αόρατη φωνή που οι ίδιοι επινοούσαν τούς υπαγόρευε τι επιτρεπόταν να νιώσουν, τι θεωρούνταν σωστό και πώς έπρεπε να το δείξουν.

Η σύγκρουση των ενστίκτων με τις κοινωνικές νόρμες έγινε, πολλές φορές, υψηλή τέχνη. Έγινε ποίημα της Σαπφούς, σονέτα του Σαίξπηρ, μυθιστόρημα του Φλομπέρ, πίνακας του Μποττιτσέλλι, όπερα του Βάγκνερ, ταινία του Μπέργκμαν και μουσική του Χατζιδάκι. Το σώμα μπλέκεται με τις λέξεις, τους μύθους, τις προσδοκίες, τα χρώματα και τις μουσικές. Εκατοντάδες αριστουργηματικοί τρόποι για να πεις απλώς «σ’ αγαπώ πολύ».

Έχουν μιλήσει τόσοι άλλοι για μένα, που μού έχει μείνει μόνο ο απλός τρόπος κι ας μην τον χρησιμοποιώ. Κι ας είναι κάτω από τη μύτη μου. Εγώ όμως είμαι αλλού. (Δε) Συμβιβάζομαι. Θέλω και (δεν) αντέχω. Γίνομαι μια καραμέλα στο σημείο που σκάει η γλύκα της. Κυνηγάω μια μικρή, προσωρινή αθανασία, όπως οι γκραφιτάδες της Πομπηίας έχοντας την ψευδαίσθηση της αιώνιας ζωής και στο τέλος, μένω με ξερά χείλη. Δεν ξεδιψάω. Περιμένω μια νεροποντή κι ας ξέρω ότι δε θα αφήσει τίποτα όρθιο, μαζί κι εμένα. Τη μία μέρα, είμαι η μία όψη του πολιτισμού που κάνει τα σπαράγματα ποιήματα και τραγούδια και την άλλη μέρα, η άλλη όψη του, που πακετάρει το συναίσθημα σαν φτηνό προϊόν και το πουλάει τυλιγμένο με τον πόνο. «Είμαι ο κανένας. Εσύ; Αν είσαι το ίδιο, τότε είμαστε ήδη ζευγάρι». **

Οι άνθρωποι αγαπιόντουσαν, αγαπιούνται και (μάλλον) θα αγαπιούνται. Ίσως είναι ο μόνος ολοκάθαρος δρόμος τους. Και αγαπούν με όρους ή άνευ όρων. Με ανιδιοτέλεια ή με συμφέρον. Με αυταπάρνηση ή με οδηγίες χρήσης. Λίγο ή πολύ. Από κοντά ή από μακριά. Αισιόδοξα ή απελπισμένα. Γνωρίζοντας τον τρόπο ή όχι. Χάνοντας τα μυαλά τους ή όχι. Εθισμένοι ή όχι. Με κάθε κύτταρό τους ή μόνο με το μικρό τους δαχτυλάκι. Στα λόγια ή στην πράξη. Στη σφαίρα της φαντασίας ή στην σκληρή πραγματικότητα. Παραμένοντας οι εαυτοί τους ή παριστάνοντας κάποιους άλλους. Για πάντα ή για ένα δευτερόλεπτο. Σ’ αυτήν τη ζωή ή την άλλη.

*Με αυτές τις λέξεις τελειώνει το τραγούδι «μη με κλειδώνεις» του Αλκίνοου Ιωαννίδη.
** Με αυτές τις λέξεις ξεκινάει το ποίημα “I’m Nobody! Who are you?” της Έμιλι Ντίκινσον.

Έλαβα το μήνυμά σου με την υποσημείωση καθ’ οδόν. Το βρήκα ιδιαίτερα θετικό. Μου θύμισες μια παλιά μελωδία που ευχαριστιόμουν να την ακούω κι ας μη μ’ ένοιαζε τότε τι κάνει η μουσική. Τώρα κουρασμένος, στη μέση της διαδρομής, προσπαθώ να την σιγοτραγουδήσω, αλλά μού ακούγεται λίγο φάλτσα. Καταλήγει να μείνει στα χείλη μου κάτι σαν προσευχή. Ποτέ δεν έχασα την πίστη μου στον άνθρωπο ακόμα κι όταν είχα διαλυμένα γόνατα. Κατάλαβα ότι δεν μπορώ και δε χρειάζεται να τ’ αποδείξω όλα. Σηκώθηκα.

Τον τελευταίο καιρό, έχω βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια. Οι άνθρωποι χάνουν σταδιακά την πρωτοτυπία τους. Σου λένε «έλα να σε πάρω μαζί μου στη θλιβερή μου μέρα», λες κι εγώ έχω προλάβει να καταλάβω πώς πέρασε η δική μου. Δημιουργούν τάσεις και ρεύματα και ονειρεμένους κόσμους ενώ στέκονται όρθιοι απέναντι στον λερωμένο πάγκο της κουζίνας. Σου λένε «κοίτα τι (δεν) κάνω; Εσύ (δεν) μπορείς;». Η ζωή, που μου απομένει, δε θα παιχτεί σε καμιά οθόνη.

Φέρνω στο μυαλό μου τη στιγμή που μου είπες, πάνω στα καλά σου, «πω, ρε φίλε, τι γαμάτη ζωή μας περιμένει». Ποιος να σε σταματήσει; Ήσουν ένα άγραφο παιδί που ανυπομονούσε να νιώσει την πρώτη του φορά σε όλα. Δέθηκες στο λαιμό της ομορφιάς και την έβλεπες κάθε βράδυ να περπατάει στο ταβάνι. Σε τράβηξε η περιέργεια να αισθανθείς όλες τις συγκινήσεις ακόμα κι αυτές που δεν μπορούσες να τις ζήσεις. Έκλεισες την ευτυχία σου σε κουτιά και τα φύλαξες κάτω από το κρεβάτι. Μάταιο. Αλλά και πάλι, ποιον πείραξε αυτό;

Ένας παππούς, ο Διονύσης*, λίγο πριν φύγει, μού είπε πως «καίει μια φλόγα σιγανή μέσα σε κάθε λέξη». Κι ύστερα, με ρώτησε: «εσύ τι ακριβώς άκουσες; Την αγιοσύνη ή τη φθορά στη λέξη αλληλούια;». Ξέρω ότι, αν ήσουν εδώ, θα με ρωτούσες το ίδιο, όμως δεν έχω την απάντηση. Σε νοιάζει αυτό; Και οι δυο μας αγαπάμε τις δύσκολες λέξεις. Τις γράφουμε ο ένας στο χέρι του άλλου με τη σειρά που τις ακούμε.

Να ξέρεις ότι έκανα τα πάντα, ακόμα κι αν σου φαίνονται λίγα. Προσπάθησα. Ακόμα και τις φορές που μ’ έκαναν να νιώθω μισός, προχώρησα μέσα σε διαλυμένες πόλεις μόνο και μόνο για λέω πως πήγα από το σημείο Α στο σημείο Β. Να είσαι σίγουρος ότι δεν σε κορόιδεψα. Σου είπα την αλήθεια. Παρόλα αυτά, θα έρθει η στιγμή που δε θα έχω άλλη επιλογή από το να σταθώ εδώ μπροστά σου, μην έχοντας κάτι άλλο στη φωνή μου από τη λέξη: συγγνώμη.

Το ξέρω ότι έρχεσαι προς το μέρος μου περπατώντας. Κάποιες φορές, γρήγορα, κάποιες φορές, αργά. Το ξέρω ότι ήθελες να πας αλλού, όμως πρέπει να καταλάβεις ότι δεν έχει αλλού να πας ούτε άλλος να είσαι. Όλα σε φέρνουν εδώ. Κι όταν, επιτέλους, φτάσεις να είσαι σίγουρος ότι θα σε πάρω μια μεγάλη αγκαλιά. Θα βγούμε μαζί έξω από το παιδικό σου δωμάτιο, θα κατεβούμε τις σκάλες, θα ανοίξουμε την πόρτα του σπιτιού, κι εγώ θα σε κρατώ από το χέρι. Θα έχει ήλιο, εκείνη τη μέρα. Ένα απέραντο λευκό φως. Θα περπατάμε μαζί στον δρόμο, χωρίς να βιαζόμαστε. Αυτό δεν ήθελες εξ αρχής; Να σε περιμένει κάποιος για να περπατήσει δίπλα σου;

Αλληλούια, μικρέ μου. Ερχόμαστε ο ένας προς τον άλλον.

*Αφιερωμένο στη μνήμη του Διονύση Σαββόπουλου

Η συλλογή Swatch NEON είναι πλέον διαθέσιμη online στο Swatch.com και σε όλα τα καταστήματα Swatch παγκοσμίως, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους να ζήσουν τον neon παλμό των ‘80s και ‘90s σε κάθε τους χτύπο.

SWATCH NEON FLUMOTIONS: Εμπνευσμένο από το 1988, τώρα με λεπτή SKIN CLASSIC κάσα και έντονες neon αποχρώσεις.

SWATCH NEON SIGNAL FLAG: Ανανεώνει το εμβληματικό μοντέλο του 1990 με πορτοκαλί, κίτρινο και πράσινο για μέγιστο αντίκτυπο.

SWATCH NEON EMERALD CHRONO: Παιχνιδιάρικη επανερμηνεία του EMERALD DIVER του 1986, τώρα ως χρονογράφος με ζωντανή χρωματική παλέτα.

SWATCH NEON SKYCHART: Επανεφεύρεση του SKYCHART του 1991 με ηλεκτρικό πράσινο, βαθύ μωβ και σκούρο μπλε.

SWATCH NEON SEPPIA: BIG BOLD εκδοχή του SEPPIA του 1994 με υφασμάτινο λουράκι και neon πινελιές ροζ, πράσινου και κίτρινου.

SWATCH NEON HIELO: Επανερμηνεία του HIELO του 1993, με κάσα 47mm και έντονη neon αναβάθμιση.

Με τη συλλογή Swatch NEON, η νοσταλγία των ‘80s και ‘90s συναντά τη σύγχρονη φρεσκάδα – και τα ρολόγια είναι ήδη στα χέρια των πρώτων τυχερών που θέλουν να φορέσουν neon στιλ κάθε μέρα!

Οι τιμές των εισιτηρίων εκτοξεύτηκαν—οι φθηνότερες θέσεις ξεκινούσαν από τα $500—αλλά αυτό δεν απέτρεψε τους Nick Carter, AJ McLean, Kevin Richardson, Brian Littrell και Howie Dorough, ηλικίας 45 έως 53 ετών, να γεμίζουν κάθε βράδυ τις 20.000 θέσεις με θαυμαστές που τραγουδούσαν τα τραγούδια της νιότης τους, όπως τα “I Want It That Way” και “As Long As You Love Me”.

Η αναβίωση των trends των αρχών του 2000 είναι πιο έντονη από ποτέ—η Lindsay Lohan πρωταγωνιστεί ξανά στο box office και τα ultra-low-rise παντελόνια γίνονται ανάρπαστα—ενώ η ανθεκτικότητα των Backstreet Boys επιβεβαιώνεται καθώς γιορτάζουν 30 χρόνια καριέρας, κουβαλώντας πληγές αλλά παραμένοντας εντυπωσιακά δραστήριοι. Μετά τις θριαμβευτικές συναυλίες τους, το εμβληματικό άλμπουμ τους “Millennium” επανήλθε στα αμερικανικά charts το καλοκαίρι, σύμφωνα με το Forbes.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1995, οι αμερικανικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιξαν για πρώτη φορά το ντεμπούτο single των Backstreet Boys, “We’ve Got It Goin’ On”. Ένα pop κομμάτι γεμάτο ενέργεια και επιρροές από τους Boyz II Men, που καλούσε τους εφήβους να ακολουθήσουν πέντε άγνωστους τότε νεαρούς—οι οποίοι είχαν απαντήσει σε αγγελία του Lou Pearlman σε εφημερίδα του Ορλάντο. Ένας από τους αρχικούς πέντε έφυγε νωρίς και ο Brian πρότεινε τον ξάδελφό του Kevin ως αντικαταστάτη.

Η ιδέα του Pearlman ήταν απλή: να επαναλάβει τη συνταγή επιτυχίας των New Kids on the Block με ένα νέο συγκρότημα. Πέτυχε, αλλά όχι μόνο πλούτισε εις βάρος τους· έκλεψε και εκατομμύρια δολάρια από τα μέλη. Ο Pearlman πέθανε τελικά στη φυλακή το 2016, καταδικασμένος για ένα από τα μεγαλύτερα πυραμιδικά σχήματα στην ιστορία των ΗΠΑ.

Από την Ευρώπη στην κορυφή των charts

Τα πρώτα χρόνια δεν ήταν εύκολα. Στην εποχή της grunge και της rap, οι Backstreet Boys δυσκολεύονταν να ξεχωρίσουν στις ΗΠΑ—την οποία αποκαλούσαν χαριτολογώντας “No Fan Land”—και κατέληξαν να διασχίζουν τον Ατλαντικό αφού το πρώτο τους single δεν μπήκε καν στα top 60 charts. Από τη Στοκχόλμη της Σουηδίας, με τη βοήθεια του τότε άγνωστου παραγωγού Max Martin, κατάφεραν να κατακτήσουν το ευρωπαϊκό κοινό και να πουλήσουν εκατομμύρια αντίτυπα του πρώτου δίσκου τους παγκοσμίως.

Όπως περιγράφουν οι ίδιοι, η επιτυχία ήρθε σταδιακά: πρώτα στη Γερμανία, μετά στην Ελβετία, στη Γαλλία, στον Καναδά και τέλος στις βόρειες πόλεις των ΗΠΑ όπου έφτανε ο καναδικός ραδιοφωνικός σταθμός. Η τελική ώθηση ήρθε από τη Βρετανία. «Οι Spice Girls κυκλοφόρησαν το Wannabe και αυτό μας βοήθησε πολύ. Το ίδιο συνέβη και με το MMMBop των Hanson—άνοιξαν τον δρόμο για την pop μουσική στην Αμερική», δήλωσε ο Nick Carter.

Από εκεί και πέρα, όλα έγιναν ιστορία: έφηβοι σε παραλήρημα, εξώφυλλα περιοδικών, αμέτρητα εμπορεύματα, χορογραφίες που έμειναν αξέχαστες, μπαλάντες-ύμνοι, σκληρή κριτική από μουσικογράφους αλλά και πρωτοφανείς πωλήσεις δίσκων και εισιτηρίων. Έγιναν τα αγαπημένα παιδιά του MTV και το απόλυτο boy band—αν και οι ίδιοι προτιμούν τον όρο “vocal harmony group”—ενώ η επιτυχία βασίστηκε στις ξεχωριστές προσωπικότητες της πεντάδας: ο tattooed rebel (AJ), ο αγγελικός ξανθός (Nick), ο ντροπαλός ευαίσθητος (Howie), η πατρική φιγούρα (Kevin) και ο τέλειος σύντροφος (Brian). Τα teen περιοδικά τότε ρωτούσαν: «Ποιος Backstreet Boy είναι το ιδανικό σου αγόρι;».

Δοκιμασίες, αποχωρήσεις και επανεκκίνηση

Δεν ξαναέφτασαν ποτέ τα ύψη εκείνων των πρώτων χρόνων· παρέμειναν ένα τεράστιο αλλά σύντομο φαινόμενο περίπου πέντε ετών. Όσο μεγάλωνε η φήμη τους, αυξάνονταν και οι δυσκολίες. Ο Pearlman δεν είχε απλώς υπεξαιρέσει εκατομμύρια· είχε δημιουργήσει και τους NSYNC ως φυσικούς διαδόχους-ανταγωνιστές.

Η παγκόσμια περιοδεία Black & Blue ακυρώθηκε σε αρκετές πόλεις για να μπορέσει ο AJ McLean να μπει σε πρόγραμμα απεξάρτησης από αλκοόλ και ναρκωτικά, ενώ τα υπόλοιπα μέλη ήρθαν σε σύγκρουση με τη δισκογραφική Jive επειδή προωθούσε την solo καριέρα του Nick Carter εις βάρος της μπάντας. Το 2006 ο Kevin αποχώρησε για έξι χρόνια· επέστρεψε όταν η ομάδα έκανε comeback με χριστουγεννιάτικο single—μια κλασική pop τακτική που συχνά μοιάζει περισσότερο με έντιμη υποχώρηση παρά με ανανέωση.

Την ίδια περίοδο ο Brian αποκάλυψε ότι αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα στις φωνητικές χορδές (muscle tension dysphonia), που άλλαξε για πάντα τη φωνή του.

Nostalgia & αντοχή στον χρόνο

Σε αντίθεση με πολλά συγκροτήματα της εποχής τους, οι Backstreet Boys δεν διαλύθηκαν ποτέ πραγματικά. «Υπήρχαν άπειρες στιγμές που θα μπορούσαμε να τα παρατήσουμε», είπε ο McLean. «Αλλά αυτό δεν ήταν το πεπρωμένο μας· ήταν να συνεχίσουμε».

Για να επιβιώσουν συνέχισαν να ηχογραφούν άλμπουμ και να κάνουν περιοδείες ώστε να διατηρήσουν τη σχέση με το κοινό—ακόμα κι όταν ο πιο διάσημος τους μέλος, ο Nick Carter, βρέθηκε στο επίκεντρο σοβαρών αντιπαραθέσεων που απείλησαν την πορεία τους. Πρώτα ήρθε ο θάνατος του αδελφού του Aaron το Νοέμβριο του 2022, μια σχέση γεμάτη συγκρούσεις που περιλάμβανε ακόμα και ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του Nick.

Aκολούθησαν πολλαπλές κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση εις βάρος του Carter από το 2018, τις οποίες εκείνος αρνήθηκε. Τον Απρίλιο φέτος κατατέθηκε τέταρτη μήνυση για βιασμό· οι δικηγόροι του τις χαρακτήρισαν «ανοησίες».

Ήδη από το 2017, η residency τους στο Las Vegas έγινε η ταχύτερα εξαντλημένη παράσταση στην ιστορία της πόλης, καταρρίπτοντας τον μύθο ότι το Sin City είναι «νεκροταφείο καριέρας». Φέτος η πεντάδα ξαναζωντάνεψε τις ένδοξες στιγμές της μπροστά σε χιλιάδες θαυμαστές—πολλοί εξίσου ώριμοι όσο τα ίδια τα μέλη—που τραγουδούσαν κάθε επιτυχία μαζί τους.

Ο AJ McLean υπερασπίστηκε δημόσια τη δύναμη της νοσταλγίας: «Κάνουμε nostalgia γιατί μεταφέρει τον κόσμο σε μια υπέροχη στιγμή στη ζωή τους—είτε είναι ο γάμος τους είτε το πρώτο φιλί είτε η πρώτη φορά που άκουσαν ένα τραγούδι μας. Σε πάει σε έναν χαρούμενο τόπο όπου για δύο ώρες τίποτα άλλο δεν έχει σημασία. Φεύγεις χαρούμενος, λαμπερός και τραγουδάς».

Ο τραγουδιστής μάλιστα ανέβασε στο Instagram (με 1,5 εκατ. followers) ότι αυτό είναι μόνο η αρχή: «Είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Τώρα ξεκινάμε». Όπως λέει κι ο χαρακτηριστικός στίχος τους: “Backstreet’s back, alright.”

Πηγή: EL PAÍS

Φέτος, το ανδρικό μαγιό σλιπ κάνει comeback. Με νέο αέρα, updated αισθητική και σύμμαχο τη στιλιστική αυτοπεποίθηση. Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια μεγάλη επιστροφή των ‘70s και ‘80s στη μόδα. Από τα ψηλόμεσα παντελόνια και τα αθλητικά ρετρό παπούτσια μέχρι τις κομψές ρίγες και τις ρετρό σιλουέτες, ο κόσμος αναζητά αυθεντικότητα, νοσταλγία και έναν πιο ανεπιτήδευτο cool αέρα. Το μαγιό σλιπ κουβαλά ακριβώς αυτή την αύρα.

Παράλληλα, η στροφή προς την αποδοχή του σώματος, η πιο χαλαρή ματιά απέναντι στους παραδοσιακούς «κανόνες αρρενωπότητας» και η ανάγκη για άνεση, κάνουν το σλιπ να δείχνει επίκαιρο και απελευθερωτικό – και όχι τολμηρό ή παλιομοδίτικο όπως λανθασμένα νομίζουν κάποιοι.

Πώς είναι το μαγιό σλιπ του σήμερα

Ξεχάστε τα υπερβολικά κολλητά ή φανταχτερά σλιπ που ίσως θυμάστε από το παρελθόν. Το νέο ανδρικό μαγιό σλιπ έχει minimal γραμμές και άψογη εφαρμογή, διατίθεται σε ματ ή ελαφρώς shiny υφές, παίζει με τα χρώματα όπως navy, μαύρο, πράσινο του κυπαρισσιού, μπορντό ή ακόμα και μονοχρωμίες με λεπτομέρειες (ρίγες, logo, κορδόνια) και προτιμά πιο «αισθητικά ουδέτερες» γραμμές που δεν δείχνουν ούτε σπορ ούτε «sexy» με την παλιά έννοια – ναι αυτή του greek lover της βιντεοκασέτας.

Ποιοι οίκοι και brands το επανέφεραν

Ο Jacquemus έπαιξε με έντονα σλιπ μαγιό σε παστέλ χρώματα στις αντρικές του καμπάνιες. Ο οίκος Versace πρότεινε τολμηρά prints σε σλιπ γραμμές για άνδρες που αγαπούν το statement. Ο οίκος Loewe το στιλιζάρει με πουκάμισα και ρετρό γυαλιά για μια νέα «ευρωπαϊκή κομψότητα». Τα sports brands (Speedo, Arena, Adidas) το κρατούν απλό και λειτουργικό, αλλά με πιο κομψές σιλουέτες απ’ ό,τι στο παρελθόν – άλλωστε δεν παύουν ποτέ να τα φορούν οι επαγγελματίες αθλητές. Ακόμα και μάρκες όπως η COS ή η Arket προσφέρουν εκδοχές σε στιλ «σχεδόν boxer», αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για slim-fit σλιπ.

Ποιος μπορεί να το φορέσει;

Όλοι. Όχι επειδή «το λέει η μόδα», αλλά γιατί η σημερινή ματιά πάνω στο στιλ δεν είναι πια τόσο περιοριστική. Το μαγιό σλιπ δεν είναι για «τέλεια σώματα» ούτε για παραλίες της Μυκόνου. Είναι για άντρες που κάνουν θαλάσσια σπορ και χρειάζονται ελευθερία κίνησης, άντρες που θέλουν πιο «καθαρό» μαύρισμα, γι’ αυτούς που κουράστηκαν να κολυμπούν με βερμούδες και όσους θέλουν κάτι απλό, ευέλικτο και εύκολο στη βαλίτσα. Δεν χρειάζεται να έχετε σώμα πολίστα, ωστόσο αν νιώθετε στην αρχή αμήχανα, συνδυάστε το με ένα λευκό oversized πουκάμισο ή polo και αποφύγετε τα πολύ έντονα prints αν δεν νιώθετε άνετα – ένα σκούρο χρώμα είναι πάντα κομψό. Δώστε προσοχή στην εφαρμογή, να μην είναι ούτε πολύ στενό ούτε πολύ χαλαρό. Ένα ωραίο ζευγάρι slides και γυαλιά ηλίου αρκούν για να δείχνετε στιλάτοι χωρίς κόπο.

Το μαγιό σλιπ είναι το comeback που κανείς δεν περίμενε, αλλά όλοι πρέπει να του δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία. Είναι κομψό, πρακτικό, νοσταλγικό και πάνω απ’ όλα, απελευθερωτικό. Γιατί τελικά, το πιο σύγχρονο ανδρικό στιλ δεν έχει να κάνει με το τι πρέπει να φορέσετε, αλλά με το πώς αισθάνεστε φορώντας το.

Πηγή: Newsbeast

Η σταυροβελονιά, αυτή η τεχνική κεντήματος που έμοιαζε προορισμένη για ατελείωτα απογεύματα στο σπίτι της γιαγιάς δημιουργώντας τραπεζομάντιλα που αργότερα θα κοσμούσαν τα πιο ιδιαίτερα τραπέζια στα οικογενειακά γεύματα, είναι ξανά στη μόδα. Τους τελευταίους μήνες είδαμε πώς τα πουκάμισα, τα παντελόνια, τα φορέματα και τα αξεσουάρ που μας προσφέρουν τα αγαπημένα μας καταστήματα για τους επόμενους μήνες αγκαλιάζουν κεντήματα με σταυροβελονιά με floral μοτίβα παρόμοια με αυτά στα τραπεζομάντιλα που είχαν όλες οι γιαγιάδες των δεκαετιών του ’90 και του 2000 στα σπίτια τους.

Μάλιστα, σήμερα, η γαλλική μάρκα Sézane, που δημιουργήθηκε το 2013 από τη Morgane Sézalory, ξεκίνησε μια συνεργασία με την Andión Clothing, μια μάρκα της Γαλικίας με κληρονομιά πάνω από 30 χρόνια που βρίσκεται πίσω από τα πιο όμορφα ρομαντικά ρούχα στο Instagram, στα οποία μπορούμε να δούμε κεντήματα με σταυροβελονιά σε κάθε της ένδυμα. Όπως λέει η επωνυμία που λατρεύουν οι Γαλλίδες, αυτή η συμμαχία με το δίδυμο μητέρας-κόρης – που δημιουργούν την Andión Clothing – γιορτάζει τις μικρές λεπτομέρειες που κάνουν το απλό ξεχωριστό.

Πέρα από τη Sézane, θα βρούμε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες που μας θυμίζουν τις γιαγιάδες μας σε μάρκες όπως τα Zara.

Θέλετε να προσθέσετε μια νότα νοσταλγίας στην γκαρνταρόμπα σας; Αναζητήστε τέτοια κομμάτια ή κεντήστε τα μόνες σας.

Πηγή: Vogue España / Κεντρική φωτογραφία: Sézane