Ο Ταβουλάρης υπήρξε στενός συνεργάτης του σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα, συμμετέχοντας σε 13 ταινίες του, διαμορφώνοντας το ξεχωριστό οπτικό τους ύφος. Η είδηση του θανάτου του επιβεβαιώθηκε από τον δημοσιογράφο της Hollywood Reporter, Τζόρνταν Μίντσερ, συν-συγγραφέα του βιβλίου «Conversations With Dean Tavoularis» (2022).

Ο Κόπολα χαρακτήρισε την απώλεια «βαθιά» μέσω ανάρτησής του στο Instagram στις 23 Απριλίου, δηλώνοντας: «Δεν θα μπορούσα να απαριθμήσω όλους τους τρόπους που ωφέλησε τη δουλειά και τη ζωή μου. Ήταν αγαπημένος θείος για τα παιδιά μου, σπουδαίος καλλιτέχνης, φίλος, σκηνογράφος και άνθρωπος.»

Η κόρη του σκηνοθέτη, Σοφία Κόπολα, σχολίασε με συγκίνηση: «Θα μας λείψει ο Ντιν, που ήταν ο καλύτερος και μάθαμε τόσα πολλά από αυτόν.» Ο ηθοποιός Άντι Γκαρσία, που επίσης συνεργάστηκε με τον Ταβουλάρη στον «Νονό ΙΙΙ», έγραψε: «Ήταν υπόδειγμα καλλιτέχνη. Αναπαύσου εν ειρήνη, μαέστρο.»

Από τη Disney στον θρίαμβο των Όσκαρ

Γεννημένος στις 18 Μαΐου 1932 στο Λόουελ της Μασαχουσέτης, ο Ταβουλάρης μεγάλωσε στο Λος Άντζελες και ξεκίνησε ως καλλιτέχνης storyboards στο τμήμα animation της Disney. Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε όταν ο Γουόρεν Μπίτι τον επέλεξε ως σκηνογράφο για το «Bonnie and Clyde» (1967), μία από τις πιο επιδραστικές ταινίες της δεκαετίας του ’60.

Η ατμοσφαιρική αναπαράσταση της αμερικανικής ενδοχώρας στο «Bonnie and Clyde» τράβηξε το βλέμμα του νεαρού τότε Κόπολα. Η κλειστοφοβική σκηνογραφία στον «Νονό» απέδωσε ιδανικά τον κόσμο της οικογένειας Κορλεόνε.

Ο Ταβουλάρης και ο Κόπολα δούλεψαν μαζί άλλες 12 φορές, μεταξύ των οποίων στα αριστουργήματα «The Conversation» και «The Godfather Part II» (1974). Για το δεύτερο, μετέτρεψε ένα τμήμα της Έκτης Λεωφόρου στη Νέα Υόρκη σε μικρή Ιταλία του 1918, κερδίζοντας το μοναδικό του Όσκαρ.

Για τις ταινίες «Apocalypse Now» (1979), «Tucker: The Man and His Dream» (1988) και «The Godfather Part III» (1990) προτάθηκε επίσης για Όσκαρ. Το γύρισμα του «Apocalypse Now», που ήταν προγραμματισμένο για 14 εβδομάδες, διήρκησε τελικά πάνω από δύο χρόνια.

Μια δημιουργική σχέση ζωής με τον Κόπολα

«Όπως σε όλες τις μεγάλες συνεργασίες, άρχισα να εξαρτώμαι από τον Ντιν», είχε δηλώσει ο Κόπολα στο Variety το 1997. Ο ίδιος ο Ταβουλάρης είχε πει στο Film Talk το 2018: «Όταν κάνεις μια ταινία, όσο δυνατός κι αν είσαι, χρειάζεσαι στήριξη. Και πάντα την είχα από τον Φράνσις.»

Οι κοινές τους δουλειές περιλαμβάνουν τα φιλμ «One From the Heart» (1981), «The Outsiders» (1983), «Rumble Fish» (1983), «Peggy Sue Got Married» (1986), «Gardens of Stone» (1987), το επεισόδιο «Life Without Zoë» στο ανθολόγιο «New York Stories» (1989) και το «Jack» (1996) με τον Ρόμπιν Γουίλιαμς.

Πέρα από τον Κόπολα, ο Ταβουλάρης συνεργάστηκε ξανά με τον Άρθουρ Πεν («Little Big Man», 1970), αλλά και με τον Γουόρεν Μπίτι («Bulworth», 1998). Δούλεψε επίσης με τον Φιλ Κάουφμαν («Rising Sun», 1993) και στην κωμωδία με τη Τζούλια Ρόμπερτς και τον Νικ Νολτε «I Love Trouble» (1994).

Επέστρεψε ακόμη στη Disney για τη νέα εκδοχή της ταινίας «The Parent Trap» το 1998.

Η προσωπική ζωή και η παρακαταθήκη του

Ο Ταβουλάρης αφήνει πίσω τη σύζυγό του Aurore Clément, γνωστή Γαλλίδα ηθοποιό που πρωτοεμφανίστηκε στο φιλμ του Λουί Μαλ «Lacombe, Lucien». Το ζευγάρι γνωρίστηκε στα γυρίσματα του «Apocalypse Now», όπου εκείνη υποδύθηκε μια Γαλλίδα αποικιοκράτισσα σε μια σκηνή που προστέθηκε στην εκδοχή Redux το 2001 και συμπεριλήφθηκε στη Final Cut το 2019.

Εκτός από τη σύζυγό του, τον επιζούν οι δύο κόρες τους, Alison και Gina.