Το 2008, μια ομάδα Ιρανών καλλιτεχνών με επικεφαλής τον Ali Rezvani εγκαινίασε το φεστιβάλ Soil Carpet στη Χορούζ, καλώντας δημιουργούς να αξιοποιήσουν τα βουνά και τα πολύχρωμα εδάφη του νησιού. Η πρωτοβουλία προκάλεσε ενθουσιασμό, αλλά απέτυχε λόγω έλλειψης καταλυμάτων για τους επισκέπτες. Τότε, οι αρχιτέκτονες του γραφείου ZAV πρότειναν μια λύση που σέβεται το φυσικό περιβάλλον.

Παραδοσιακή τεχνική και σύγχρονη προσέγγιση

Οι κατοικίες Majara, αποτέλεσμα της παρέμβασης των αρχιτεκτόνων, σχεδιάστηκαν ως γέφυρα μεταξύ προόδου και παράδοσης. Δημιουργήθηκε ένα πολιτιστικό κέντρο και προβλήτα, ενώ για τη φιλοξενία επισκεπτών κατασκευάστηκαν μικρά καταλύματα με βάση την τοπική τεχνική διατήρησης δροσερού νερού. Η μέθοδος superadobe, που χρησιμοποιεί στρώσεις σακουλιών γεμάτων με άμμο της περιοχής και ελάχιστο τσιμέντο για σταθερότητα, αποτέλεσε τη βάση των νέων δομών. Πλέον, η προσθήκη μεταλλικού σκελετού ενισχύει τις εγκαταστάσεις, διατηρώντας ταυτόχρονα το χαμηλό κόστος και τον παραδοσιακό χαρακτήρα.

Η λύση αυτή όχι μόνο είναι οικονομική και φιλική προς το περιβάλλον, αλλά προσφέρει εργασία στους ντόπιους τεχνίτες που εξελίσσουν τις γνώσεις τους σε ασφαλέστερες και ταχύτερες κατασκευές. Το συγκρότημα Majara αριθμεί σήμερα περίπου 200 θολωτές δομές, που άλλοτε χρησίμευαν για αποθήκευση νερού και τώρα λειτουργούν ως προσωρινά δωμάτια φιλοξενίας.

Ένα νέο μοντέλο τουρισμού για τη Χορούζ

Τα καταλύματα μιμούνται τους γύρω λόφους, συνδέονται με αυλές και μονοπάτια, ενώ μπορούν να φιλοξενήσουν 75 επισκέπτες και δέκα καλλιτέχνες σε ειδικές κατοικίες. Οι υπόλοιπες θόλοι στεγάζουν δημόσια βιβλιοθήκη, εστιατόριο και άλλες υπηρεσίες. Το γραφείο αρχιτεκτόνων ZAV, με έδρα την Τεχεράνη, έχει επίσης σχεδιάσει το Πολιτιστικό Κέντρο Rong στη Χορούζ και πριν από δέκα χρόνια ένα ορφανοτροφείο στην Khansar.

Το έργο στη Χορούζ βραβεύτηκε με το βραβείο Aga Kahn για την αρχιτεκτονική χάρη στον τρόπο που συνδέει τη γεωλογική ταυτότητα του τόπου με τον έλεγχο των νέων χρήσεων γης. Η πρόταση αυτή λειτουργεί ως εναλλακτική απέναντι στο μοντέλο μαζικού τουρισμού: ανοιχτή, αλλά περιορισμένη ώστε να μην εξαντλεί τους φυσικούς πόρους ή να υπερβαίνει τα όρια κατανάλωσης νερού του νησιού.

Η παρέμβαση αποτελεί ταυτόχρονα απάντηση σε μια ανάγκη, όριο στην εκμετάλλευση και εξέλιξη της παράδοσης — ανοίγοντας έτσι έναν δρόμο προς ένα βιώσιμο μέλλον για τη Χορούζ.

Με πληροφορίες από EL PAÍS

Δεν ήμουν πολύ ακριβής. Οι λόγοι για να πας στη Σκύρο είναι περισσότεροι από τρεις. Και όσο το σκέφτομαι, μπορώ να μετρήσω πολλούς και με πολλά και διαφορετικά κριτήρια. Η Σκύρος ανήκει στις Σποράδες και μπορείς να φτάσεις είτε αεροπορικώς, είτε με πλοίο από την Κύμη της Εύβοιας. Αυτό και μόνο κάνει πιο οικονομική την πρόσβαση στο νησί – λόγος Νο 1.

Φτάνοντας στο λιμάνι, τη Λιναριά, το νησί σε υποδέχεται μουσικά, με το Thus Spoke Zarathustra, τη μουσική εισαγωγή της όπερας του Richard Straus από το lounge bar Κάβος, που κρέμεται πάνω από την θάλασσα. Η παραμονή σου εδώ ξεκινά πολλά υποσχόμενη.

Κατεβαίνοντας στο μικρό λιμάνι, ο καθένας παίρνει τον δρόμο του. Άλλοι φεύγουν για τη Χώρα, άλλοι για τους παραλιακούς οικισμούς και κάποιοι επιλέγουν κάποιο κατάλυμα στο ίδιο το λιμάνι. Μην φανταστείς κάτι πολύβουο, μια χαρά επιλογή είναι, ειδικά αν θέλεις κάτι απλό, ήρεμο και εύκολο για το βράδυ και να μην χρειαστεί να παίρνεις αυτοκίνητο.

Και Σποράδες και Κυκλάδες

Η Σκύρος έχει δύο πρόσωπα και δύο όψεις, κάτι που την κάνει ακόμη πιο μαγική. To νότιο τμήμα της είναι ξερικό, ένα τοπίο που θυμίζει Κυκλάδες, με τον ήλιο να αντανακλά στην πέτρα. Αλλά και η Χώρα της, με τα λευκά σπίτια, πιο πολύ Κυκλάδες θυμίζει παρά κάτι άλλο. Για λίγο αναρωτιέσαι αν έχεις έρθει στο σωστό νησί ώσπου φτάνεις στην βόρεια πλευρά της, τη γεμάτη με πεύκα που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Δεν είναι τρόπος του λέγειν, είναι κυριολεξία, εικόνες που γεμίζουν τα μάτια δροσιά, που ξεκουράζουν. Είναι, δε, το νησί μικρό και φιλικό, οι δρόμοι εύκολοι (για νησί, μην υπερβάλουμε!), οι διαδρομές σύντομες και σου επιτρέπουν να κινείσαι σε διαφορετική κατεύθυνση και παραλία κάθε μέρα.

Αυτό το είπα; Οι παραλίες στην Σκύρο είναι πολλές και υπέροχες – σημείωσέ το, λόγος Νο 2. Άλλες οργανωμένες, ήπια και με λογικές τιμές – τουλάχιστον μέχρι πριν από δύο χρόνια που είχα βρεθεί εκεί, άλλες ελεύθερες, η ομπρέλα και μια ψάθα χρειαζούμενες.

Από την Χώρα στις παραλίες της Σκύρου

Σκαρφαλωμένη στη βορειοανατολική πλευρά του νησιού η Χώρα, με το κάστρο να κρέμεται από πάνω της, είναι ένα η ίδια ένα κομψοτέχνημα: λευκά ασβεστωμένα σπίτια, δαιδαλώδη δρομάκια, κρυμμένα καφέ και μεζεδοπωλεία, καταστήματα με καλόγουστα ρούχα, κοσμήματα και παραδοσιακή τέχνη, αλλά και με τοπικά προϊόντα. Η Χώρα της Σκύρου έχει όλα τα φόντα για να κατακτήσει την ψυχή σου και να βρίσκεις κάθε απόγευμα έναν διαφορετικό λόγο – αφορμή για να την επισκεφθείς.

Αν πρέπει να αναφέρω ένα αρνητικό, θα πω τη δυσκολία στο πάρκινγκ. Αν έχεις αυτοκίνητο, αξίζει να πας νωρίς για βόλτα στη Χώρα ώστε να βρεις να παρκάρεις στο δημοτικό πάρκινγκ. Αλλιώς θα παρκάρεις λίγο πιο μακριά, αλλά τι στο καλό, διακοπές είσαι, καλή καρδιά!

Αν η Χώρα είναι το ένα hit της Σκύρου, οι παραλίες της είναι το άλλο, κάθε μία διαφορετική και πιο δελεαστική από την άλλη. Οργανωμένες με beach bar, με ομπρέλες και ξαπλώστρες, με δέντρα, χωρίς δέντρα, ελεύθερες κι ωραίες, στη Σκύρο μπορείς να κολυμπάς κάθε μέρα σε διαφορετική παραλία, με διαφορικά vibes: από τον Πεύκο με τα πεύκα και τα αλμυρίκια που φτάνουν ως το κύμα και την πιο δυσπρόσιτη Αγαλίπα με τα κρυστάλλινα γαλαζοπράσινα νερά, μέχρι την πιο trendy παραλία Μαγαζιά και τον Μώλο με τα beach bar και τις ταβέρνες στη σειρά.

Η αγαπημένη μου παραλία της Σκύρου είναι ο λόγος Νο 3 και ο λόγος που ψάχνω να κλείσω και φέτος να πάω λίγες μέρες για αλλαγή παραστάσεων στο νησί: γαλαζοπράσινα νερά κι ένας υδάτινος δρόμος ανάμεσα σε μαλακά βράχια (δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς, δεν είναι άγρια και απρόσιτα βράχια αλλά χαϊδεμένα από τη θάλασσα, λεία σαν απαλό μάρμαρο) που μπορείς να περπατήσεις/κολυμπήσεις και να βρεθείς σε μια δεύτερη παραλία σε απόσταση λίγων λεπτών. Αναφέρομαι στον Άγιο Φωκά, στο δυτικό μέρος του νησιού, έναν ήρεμο κολπίσκο, με ένα συμπαθητικό ταβερνάκι ακριβώς από πίσω και λίγες ομπρέλες και ξαπλώστρες για όσους δεν έχουν φέρει τις δικές τους ή θέλουν μεγαλύτερη άνεση από αυτήν που προσφέρει η απλωμένη στην άμμο ψάθα.

Ο 4ος λόγος

«Μα, μας μιλάς για 3 λόγους στον τίτλο, πώς έφτασες στον τέταρτο;», μπορεί εύλογα να σκεφτείς. Είναι όμως αυτό που παραδέχτηκα από την αρχή, ότι οι λόγοι για να επισκεφθεί κάποιος τη Σκύρο είναι πολλοί περισσότεροι από τρεις.

Ο 4ος, λοιπόν, λόγος είναι για να φας αστακομακαρονάδα στο λιμάνι. Το νησί φημίζεται για το πιάτο αυτό και αξίζει να το απολαύσεις τουλάχιστον μία φορά. Κάτι που με κέρδισε, εκτός από τη γεύση, είναι ότι ο ευγενικός σερβιτόρος στον Ψαριώτη στη Λιναριά, μία από τις πιο γνωστές ταβέρνες για ψαρικά, μας απέτρεψε απ’ το να παραγγείλουμε άλλα πιάτα γιατί δεν θα μπορούσαμε να απολαύσουμε τον αστακό. Έτσι περιοριστήκαμε (!) σε μία φρέσκια αχινοσαλάτα, που μύριζε θάλασσα και ιώδιο για να συνοδέψουμε το κρασί μας μέχρι να έρθει το φαγητό. Και οι τιμές, πάλι μιλάω για πριν από δύο χρόνια, αλλά δεν φαντάζομαι να έχει επέλθει τεράστια αλλαγή, πολύ πολύ λογικές.

Κι αν θέλεις κι έναν 5ο λόγο -πάει ξέφυγα!- το νησί αυτό έχει κρατήσει το χρώμα και την παράδοση της φιλοξενίας. Δεν είναι όπως στα 70’ s υποθέτω, αλλά διαθέτει ακόμη όλα όσα κάνουν τις διακοπές μας «διακοπές». Αν πας, περιμένω εντυπώσεις και φωτογραφίες!

Πηγή φωτογραφιών: Shutterstock

Το SuperShe Island βρίσκεται στα ανοιχτά της Φινλανδίας και εκτείνεται σε έκταση 8,5 στρεμμάτων. Εκεί βρίσκονται τέσσερις ξύλινες βίλες, ανακαινισμένες με πολυτέλεια, που μπορούν να φιλοξενήσουν από 8 έως 10 γυναίκες η κάθε μία. Οι εγκαταστάσεις θυμίζουν πεντάστερο resort: σάουνες, σπα, γκουρμέ κουζίνα με farm-to-table λογική, μαθήματα μαγειρικής, γιόγκα, πεζοπορίες και διαλογισμό.

«Το καλοκαίρι περπατάς και παντού βλέπεις βατόμουρα — είναι ένας μικρός ουτοπικός κόσμος», λέει η Roth στο CNBC.

Από τον χώρο της τεχνολογίας στην κορυφή των επιχειρήσεων

Γεννημένη στη Γερμανία, η Kristina Roth ξεκίνησε την καριέρα της χωρίς οικονομική υποστήριξη ή επενδυτές, ιδρύοντας την IT εταιρεία Matisia Consultants. Η εταιρεία έφτασε να αποφέρει 65 εκατ. δολάρια ετησίως προτού την πουλήσει, σηματοδοτώντας την οικονομική της ανεξαρτησία. Ωστόσο, η διαδρομή της στον ανδροκρατούμενο κόσμο της τεχνολογίας δεν ήταν απλή. «Πολλές φορές με αντιμετώπισαν υποτιμητικά. Άκουσα το “τι κάνεις εσύ εδώ, ξανθούλα;”» θυμάται. Σε επαγγελματική συνάντηση, όταν εμφανίστηκε ως CEO, οι πελάτες υπέθεσαν ότι το αφεντικό ήταν ο μεγαλύτερος άνδρας που τη συνόδευε.

Ένα νησί γεννημένο από την ανάγκη για πραγματική δικτύωση

Μετά την πώληση της εταιρείας της, η Roth άρχισε να ταξιδεύει, γνωρίζοντας γυναίκες από όλο τον κόσμο. Η παραδοσιακή μορφή των networking events δεν την ενέπνεε πια.

«Ήταν τυποποιημένα και βαρετά. Απλώς ανταλλάσσαμε κάρτες. Ήθελα να σε γνωρίσω κάνοντας πεζοπορία ή surf, να πούμε: “μου αρέσεις, σου αρέσω, ας βοηθήσουμε η μία την άλλη”», εξηγεί. Έτσι γεννήθηκε η SuperShe Society, μια κοινότητα που σήμερα αριθμεί περισσότερα από 3.000 ενεργά μέλη και αποτελεί χώρο ανταλλαγής εμπειριών, ιδεών και ενδυνάμωσης μεταξύ γυναικών. Το SuperShe Island δεν είναι απλώς ένας χώρος χαλάρωσης αλλά ένα κοινωνικό πείραμα. Είναι ένα σύγχρονο φεμινιστικό καταφύγιο, μια όαση αποσύνδεσης από την πίεση του κόσμου, αλλά και επανασύνδεσης με τον εαυτό, τη φύση και την αλληλεγγύη.

Η Kristina Roth απέδειξε ότι η επιτυχία δεν μετριέται μόνο με δολάρια, αλλά και με το θάρρος να χτίσεις έναν κόσμο όπως τον ονειρεύεσαι.

Πηγή: Newmoney

«Θα καπνίζουμε εκεί ό,τι θέλουμε»

Ήθελαν να στήσουν εκεί το δικό τους ψυχεδελικό θέρετρο. Μην ξεχνάμε ότι βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’60 και η ψυχεδέλεια και οι ουσίες αρχίζουν να επηρεάζουν και τη ροκ μουσική. Μάλιστα στο γεγονός της αγοράς του νησιού είχε αναφερθεί στην αυτοβιογραφία του και ο Πολ ΜακΚάρτνι: «Κανένας (εκεί) δεν θα μπορούσε να μας πει τι να μην καπνίζουμε», είχε πει.

Αλλά και ο κιθαρίστας του συγκροτήματος ο Τζορτζ Χάρισον, θυμάται αυτό το περιστατικό στα δικά του απομνημονεύματα: «Κάναμε κρουαζιέρα κοντά στην Αθήνα κοιτάζοντας νησιά. Ο Τζον είχε την ιδέα να επενδύσουμε χρήματα σε ένα νησί. Ήταν ένα υπέροχο ταξίδι. Ο Τζον κι εγώ ήμασταν μεθυσμένοι όλη την ώρα, καθισμένοι στο μπροστινό μέρος του πλοίου παίζοντας γιουκαλίλι. Δεξιά μας ήταν ένα μεγάλο νησί. Ο ήλιος έλαμπε και τραγουδούσαμε το “Hare Krishna” για ώρες. Τελικά, δέσαμε σε μια μικρή παραλία κι όταν κατεβήκαμε από το σκάφος άρχισε να βρέχει. Υπήρχε ένα μικρό κτίσμα και μαζευτήκαμε μέσα. Ο Άλεξ μάλιστα μας είπε πως θα φέρει τον στρατό να αφαιρέσει τα βράχια από το νησί. Τελικά, αποπλεύσαμε και δε γυρίσαμε ποτέ πίσω εκεί».

Το νησί
Η Αγία Τριάδα που βρίσκεται στον Ευβοϊκό κόλπο, έχει έκταση 13 στρεμμάτων, δυο παραλίες, είναι γεμάτο με λιόδεντρα και οπωροφόρα δέντρα, ενώ έχει και ένα κτίσμα του 17ου αιώνα που χρησίμευε σαν παρατηρητήριο.

Πηγή: in.gr

Την πρώτη φορά που πήγα, ένιωσα άλλος άνθρωπος μπροστά σε ένα καφάσι με ντομάτες. Πήρα μια βαθιά ανάσα και μετά άλλη μία. Μέσα σε λίγη ώρα, τα σέπια κτίρια, τα πουλιά με το υγρό νέφος στα ράμφη τους, οι νευρικοί οδηγοί, ολόκληρη η φαγωμένη πραγματικότητας της Δευτέρας, όλα έγιναν θάλασσα, έγιναν φωνούλες για τον μαΐστρο και το καΐκι του Χαλδαίου, έγιναν η φιλικότητα των ασημογλάρων και η μυρωδιά ενός φαγητού που είναι έτοιμο στις δέκα το πρωί.

Αμ, η γνώση που απέκτησα μέσα σε λίγα λεπτά; Για την τρούφα φυστικιού, για τους σπαρταριστούς γαύρους του Σκοτάδη, για τη γαλήνη στο Λιβάδι, για τα κεραμικά του Γκαρή, για τις γαλατόπιτες στο Σφεντούρι , για τη Μονή, που «τώρα, που ήρθες είναι ό,τι πρέπει».

Κολλάω με τον Σκοτάδη: αυτό το ουζερί, που, όπως πολύ σωστά όλοι λένε, είναι για Μισελέν. Ξεκίνησε ως καφενεδάκι το 1945, στο πλευρό κυρίως των ψαράδων. Σήμερα, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του νησιού. Ένα ταυτοτικό, πολύτιμο κομμάτι.

Μοιάζει ακατέργαστη η Αίγινα και μου αρέσει. Μου αρέσει που την πονάνε όσοι δεν την εγκατέλειψαν. Μ’ αρέσει που δεν ακυρώνεται ο άνθρωπος, εκείνος  που ισορροπεί στο δωρικό και το γνήσιο, ό,τι εμπεριέχει η πανάρχαια ταυτότητα του νησιού.

Τη δεύτερη φορά, μόλις είχα γνωρίσει την Άννα Λόντου, προγονή του Γιώργου Σεφέρη, στην Άγρας, στο Παγκράτι. Ένα βαζάκι γεμάτο διάφανες πέτρες, μαζεμένες από την ίδια το 1937, σε κάποια παραλία της Αίγινας. Πάλι μπερδεύονται με το αίμα μου οι ιστορίες. Μετά, το Ελλάνιο Όρος με τον ποιητή και τη Μαρώ να ακολουθούν το πεπρωμένο τους. Ολόκληρη η Αίγινα στις λέξεις αυτής της παιδικής ηλικιωμένης. Φεύγω την επόμενη για το νησί, πάμε στο Όρος, πρώτη φορά χάνομαι στον πιο αργό ρυθμό δύσης. Τρώμε παγωτό, μένουμε σε ένα υπέροχο σπίτι με κληματαριά. Δε θέλω να ξαναμπώ σε μετρό.

Την Τρίτη φορά, ήμουν ήδη ντόπια. Μπάνιο στις Πόρτες, φαγητό στην Σοφία. «Οι κατσούλες, παιδιά, είναι ευλογημένο ψάρι». Δεν ξέρω ακόμη τι γίνεται και όση αγάπη εκλύω άλλη τόση μού χαρίζεται. Γίνομαι διάφανη σαν τον ουρανό και απαλή σαν τον αργοκίνητο χρόνο.

Η Αίγινα, όπως και κάθε τόπος που αφήνεται κανείς να νιώσει στις φλέβες του, είναι σφυγμός. Είναι κομμάτι που κουβαλιέται και αναδύεται, όταν η μνήμη αρκεί για να μηδενίσει την κοινοτοπία και την ταχύτητα.

Η ίαση μπροστά στις φρέσκιες ντομάτες, στο άσπρο εκκλησάκι του Άη Νικόλα, μπροστά στην παρέα στο Αιάκειον, που γελάει. Με φωτογραφίζω ενώ φυσάει. Η ευκρινής εικόνα δείχνει ξεραμένο αλάτι στα βλέφαρα, όπως όταν ήμουν μικρή. Πιάνω τον εαυτό μου να λέει ιστορίες. Να χωράει την Αίγινα σε ιστορίες. Ξεχωρίζω τους αέρηδες. Τους λέω με το όνομά τους. Είναι η σειρά μου να μεταδώσω την αγάπη. Πείθω. Έτσι μου λένε.

Μέσα στον χρόνο, μια μνήμη ανακαλώ, αυτή του πρωινού ξυπνήματος, καλοκαιράκι. Με ανοιχτά παράθυρα στον ήλιο. Ήχοι από τζιτζίκια, από συνομιλίες στο απέναντι καφενείο, από τα παιδιά που αγοράζουν παγωτά και κλωτσάνε μπάλες. Στην Φολέγανδρο, ιεράρχησα τις επιθυμίες μου. Εγγράφηκαν 1.234 φωτογραφικές στιγμές με όλους εμάς να κοιτάμε τον φακό εξαντλημένοι, με ροζ μάτια από το αλατόνερο και σαγρέ παλάμες από το μούλιασμα. Τα βράδια, από τα αυτιά μας έβγαινε θάλασσα. Στο σκοτάδι, ξεχώριζαν τα λευκά μας δοντάκια. Ρακόμελο με παστέλι, στην «Αστάρτη». Η Θεανώ χορεύει «σώμα που χορεύεις κι έχεις οδηγό, μες τα κύτταρά σου τον κοσμικό παλμό, με τη φιλντισένια μέση, χάραξε να σε χαρώ». Ο Νάσος την κοιτάζει καθισμένος στα σκαλάκια. Αυτός έπινε ούζο. Πάντα ανάποδος.

Το νησί είναι μικρό. Ο τρόπος που απλώνεται φαίνεται καλύτερα, όταν δύει ο ήλιος. Λοιπόν, στο Κάτεργο πήγα. Όχι τέσσερις, αλλά επτά φορές. Τη μία από αυτές, έπιασε αέρας και χάσαμε το ενδιάμεσο καΐκι. Σκιά ούτε για δείγμα, θάλασσα ασύλληπτη. Αντηλιακά, νερά, κάτι βερίκοκα κι ένα καπέλο, που έκανε φτερά. Ο φίλος μου έστελνε φωτό σε Σουηδία. «Κοίτα και κλάψε, αγαπητέ». Τα παστέλια μας έκοψαν την πείνα για ώρες.

Στην Άνω Μεριά, που μας πρότεινε η κυρία Μ. να πάμε, πήγαμε και για τη ματσάτα και για την εμπειρία. Ναι, δοκιμάσαμε στο ταβερνάκι ματσάτα με κιμά. Δίπλα μας, μια γιαγιούλα καθάριζε φασολάκια. Το σουρωτό τυρί όνειρο. Και η καρπουζένια που μας έφεραν, στο τέλος. Ήρεμοι άνθρωποι. Ειδικά αυτή η ηλικιωμένη φιγούρα με τα φασολάκια. Αφού τελείωσε, για ώρα, κοιτούσε απέναντι.

Και όταν πήγαμε στην παραλία Βάρδια, περάσαμε τέσσερις ώρες χωρίς να μιλάμε. Χωρίς να χρησιμοποιήσουμε τα τόπια και τις μπαλίτσες. Μας ρούφηξε ένα υδάτινο, τέλειο κάδρο. Ξεχαστήκαμε, αργήσαμε. Φτάσαμε μέχρι την πόρτα της κυρίας Μ. χωρίς κλειδιά. Τα απλωμένα ρούχα της μύριζαν ροζ μαλακτικό. Μας κέρασε καλασούνα και ρακόμελο. Τα πιάτα μύριζαν καρπούζι.

Η συγκεκριμένη Μ. έφτασε στο νησί πριν πολλά χρόνια, λέει. Ερωτεύτηκε κι ακολούθησε.

Είναι γοητευτικός ο τρόπος που αγαπάμε τα νησιά, τους τόπους -γενικότερα- που επιλέγουμε να συνδέσουμε με τον ξεκούραστο και περίεργο εαυτό μας. Αν με ρωτήσεις για τη Φολέγανδρο, θα σου πω ότι μου θυμίζει κάθε σημείο της μια κάρτα. Σε κάθε σημείο, διαφαίνεται η κυριολεξία της κρουστής ζωής. Τα σπίτια που μπορούν να μας χωρέσουν πρέπει να είναι άσπρα και με παράθυρα διάπλατα. Από τα παράθυρα πρέπει τουλάχιστον να υπάρχει η προοπτική μιας υπόσχεσης. Κάτι.

Οι σπηλιές με φοβίζουν. Με τη Χρυσοσπηλιά, στη Φολέγανδρο, ο φόβος έγινε πάθος για εξερεύνηση. Ήξερα ότι το σπήλαιο «Χρυσοσπηλιά» βρίσκεται στη βορειοανατολική απότομη πλευρά της Φολεγάνδρου και διακρίνεται για τον πλούσιο λιθωματικό του διάκοσμο που αναπτύσσεται σε μια διαδρομή 300 μ.

Ξεχωριστό και σπάνιο εύρημα συνιστούν τα βραχογραφήματα που εντοπίστηκαν στα τοιχώματα του σπηλαίου. Πρόκειται για κύρια ονόματα που οι αρχαίοι επισκέπτες της σπηλιάς ανέγραψαν με ένα αργιλικό υλικό. Συχνά, αναφέρεται και το όνομα των συντρόφων τους καθώς και επίθετο δηλωτικό του τόπου καταγωγής τους, όπως Κρής, Σερίφιος, Ηλείος, Νάξιος. Πρόκειται για ονόματα «εφήβων καλών», που έπαιρναν μέρος σε μια μυητική τελετή, η οποία παραδίδεται από τους αρχαίους συγγραφείς της κλασικής Ελλάδος, όπως π.χ. ο Έφορος, συγγραφέας και «εθνολόγος» του 4ου π.Χ. αιώνα. Τα λιγοστά μέχρι τώρα ανασκαφικά ευρήματα, λυχνάρια με ερωτική σκηνή, φαλλός κλπ., συνεπικουρούν στο λατρευτικό – μυητικό χαρακτήρα του σπηλαίου”.

Εκεί, λοιπόν, εξαϋλώθηκα. Επαναλάμβανα (πάλι με δανεική ατάκα) «κρατήστε αυτόν τον ήχο, μέχρι να τα σημειώσω κάπου». Όλοι με πέρασαν για τρελή. Μόνο ο φίλος μου καμάρωνε.

Η πρώτη υποβρύχια τελετή πολιτικού γάμου, λοιπόν, που πραγματοποιήθηκε στα μαγευτικά βάθη της θάλασσας που περιβάλλει το νησί της Αλοννήσου, πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2022 με τον τότε δήμαρχο του νησιού, Πέτρο Βαφίνη, να τελεί τον χαιρετισμό. Το ζευγάρι Πέτρος και Μυρτώ αντάλλαξαν όρκους στα γαλαζοπράσινα νερά του νησιού παρουσία των δύο κουμπάρων τους, της Προέδρου της Επιτροπής Τουρισμού Μαρίας Αγάλλου, η οποία οργάνωσε την τελετή του γάμου, και τριών εκπαιδευτών καταδύσεων που παρείχε εθελοντικά το Κέντρο Καταδύσεων Τρίτων. Έκτοτε, κάθε καλοκαίρι, υπάρχουν ζευγάρια που θέλουν να δώσουν στην πιο σημαντική μέρα της ζωής τους έναν ξεχωριστό χαρακτήρα.

Ο υποβρύχιος γάμος είχε μεταδοθεί ζωντανά σε οθόνη στην παραλία. Ειδικές αδιάβροχες κάρτες χρησιμοποιήθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της τελετής, προκειμένου να τηρηθούν πλήρως οι διαδικασίες ενός πολιτικού γάμου και τα λόγια των νεόνυμφων, οι οποίοι αφαίρεσαν επίσης για λίγο τις μάσκες τους όταν ολοκληρώθηκε η τελετή για το πρώτο τους φιλί ως παντρεμένο ζευγάρι.

Ο γάμος καταγράφηκε με υποβρύχια βιντεοκάμερα και μεταδόθηκε ζωντανά σε μια μεγάλη οθόνη τοποθετημένη στην παραλία για τους καλεσμένους, ενώ ήταν επίσης δυνατό να παρακολουθηθεί μέσω κινητού τηλεφώνου. «Είναι αδύνατο να περιγράψω τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν στα βάθη κατά τη διάρκεια του γάμου», είχε δηλώσει ο δήμαρχος Αλοννήσου μετά την τελετή. «Στις ιδανικές συνθήκες ηρεμίας που προσφέρει η υποβρύχια φύση, ο χρόνος σταματά και αυτή η στιγμή ανήκει αποκλειστικά στο ζευγάρι».

Ο κύριος Βαφίνης, ο οποίος είχε αποκτήσει δίπλωμα κατάδυσης για να μπορεί να πραγματοποιεί υποβρύχιους γάμους, είχε απευθύνει πρόσκληση σε ζευγάρια την ημέρα να οργανώσουν τέτοιους γάμους. Στόχος του ήταν να καταστήσει αυτή τη νέα αγορά για την Ελλάδα και το νησί.

Οι υποβρύχιοι γάμοι στην Αλόννησο πραγματοποιούνται στον Ρουσούμ Γιαλό, μια όμορφη παραλία όπου επιτρέπονται οι καταδύσεις, χωρίς όμως η επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας να είναι δεσμευτική. Το κόστος τους είναι δωρεάν αφού, όπως είχε εξηγήσει ο κ. Βαφίνης, «αποτελούν μια ευγενική χορηγία των καταδυτικών κέντρων στην Αλόννησο».

Απαραίτητη προϋπόθεση, ωστόσο, για να ανταλλάξει ένα ζευγάρι υποθαλάσσιους όρκους είναι να διαθέτει πιστοποίηση για καταδύσεις. Το ίδιο ισχύει και για τους δύο μάρτυρες του πολιτικού γάμου. Τα καλά νέα είναι ότι για την πρώτη πιστοποίηση, για καταδύσεις έως έντεκα μέτρα, αρκούν 3-4 μαθήματα. Οπότε για να την εξασφαλίσετε έγκαιρα μπορείτε, απλά, να επισκεφτείτε το νησί λίγες μέρες πριν από τον γάμο.

Η Αλόννησος, ένας διεθνής προορισμός καταδύσεων

Η Αλόννησος είναι ένας διεθνής προορισμός καταδύσεων που επιλέγεται από εκατοντάδες δύτες σε όλο τον κόσμο κάθε χρόνο με ποσοστά πληρότητας 100% τον Αύγουστο και κρατήσεις που συνεχίζονται σταθερά μέχρι το πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου.

Οι πολλές ηλιόλουστες παραλίες, τα παραδοσιακά χωριά και οι αρχαιολογικοί χώροι καθιστούν την Αλόννησο έναν ιδανικό προορισμό για οικογένειες, λάτρεις της φύσης και όσους γοητεύονται από την ιστορία της Ελλάδας.

Γνωστή για τα μαγευτικά της τοπία, όπου καταπράσινα δάση βρίσκουν τις ακτές με τα γαλαζοπράσινα, κρυστάλλινα νερά, η Αλόννησος φιλοξενεί επίσης έναν από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς της απειλούμενης με εξαφάνιση Μεσογειακής Φώκιας (Monachus Monachus). Η Ελληνική Εταιρεία για τη Μελέτη και Προστασία της Φώκιας, MOm, η οποία έχει αναλάβει την έρευνα και την προστασία του πολύτιμου πληθυσμού φώκιας, έχει την έδρα της κατά μήκος της παραλίας Πατητήρι.

Πηγή: Greek Reporter

Τα Κύθηρα αποτελούν ιδανικό προορισμό για όσους επιθυμούν να χαλαρώσουν και να ξεκουραστούν, καθώς δε φημίζονται για τη νυχτερινή ζωή τους, αλλά για την ήρεμη αύρα τους. Το Καψάλι βρίσκεται στο νότιο μέρος του νησιού και είναι το μέρος από όπου παίρνετε το καραβάκι για να επισκεφτείτε την περίφημη Χύτρα.

Ψάχνετε λοιπόν μια αυθεντική εμπειρία διακοπών στη φύση; Το Κάμπινγκ Καψάλι στα Κύθηρα ξανανοίγει για να σας θυμίσει πώς είναι το αληθινό κάμπινγκ — απλό, ήσυχο, γνήσιο. Είναι ένα μέρος χωρίς περιττές ανέσεις, χωρίς θόρυβο, μέσα στη φύση και διαθέτει απλά τον περιποιημένο χώρο όπου θα στήσετε τη σκηνή σας. Βρίσκεται όπως αναφέραμε στο πανέμορφο Καψάλι, κάτω από τη σκιά ενός ονειρικού πευκοδάσους, με θέα στο ενετικό κάστρο και μόλις λίγα λεπτά από την παραλία.

Από το Καψάλι ξεκινούν επίσης μονοπάτια για πεζοπορία, και η Χώρα απέχει μόλις μια ανάσα. Είναι το ιδανικό μέρος για όσους θέλουν να αποσυνδεθούν, να χαλαρώσουν και να νιώσουν ξανά την ελευθερία του κάμπινγκ — σχεδόν σαν ελεύθερο, αλλά με βασικές υποδομές και φροντίδα.

Τι κάνει το Camping Καψάλι μοναδικό;
Από την τοποθεσία και τη φυσική σκιά μέχρι την ησυχία και τη φιλοσοφία του, το Camping Καψάλι στα Κύθηρα προσφέρει μια διαφορετική εμπειρία διακοπών για όσους αγαπούν την απλότητα και τη φύση.

Όσον αφορά στις παροχές, στο κάμπινγκ θα βρείτε τις βασικές παροχές που χρειάζεται κάποιος για να ζήσει μια αυθεντική εμπειρία διακοπών στη φύση: φυσική σκιά κάτω από πεύκα, καθαρές ντουζιέρες και τουαλέτες, νερό για χρήση και πόση. Το κάμπινγκ είναι φιλικό προς τα κατοικίδια και δεν επιτρέπεται η κίνηση οχημάτων μέσα στο χώρο, για περισσότερη ασφάλεια και ησυχία. Δεν υπάρχουν πισίνα, ρεύμα στις σκηνές ή μόνιμες κατασκευές — και αυτό είναι συνειδητή επιλογή των ιδιοκτητών, καθώς προσφέρουν κάτι πιο απλό και αυθεντικό.

Οι νέοι ιδιοκτήτες λοιπόν μας καλούν να κάνουμε την κράτησή μας για φέτος, ως εξής:

«Γιατί να το επιλέξεις; Γιατί εδώ θα νιώσεις ελεύθερος. Χωρίς πίεση, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς φασαρία. Είναι ένα μέρος για να ξεκουραστείς πραγματικά, να απολαύσεις τη σιωπή, τη φύση και τον χρόνο σου. Αν αυτό που ψάχνεις είναι απλότητα, ηρεμία και χώρος να είσαι ο εαυτός σου, τότε αυτό το κάμπινγκ είναι για σένα!»

Αν σας έπεισαν και ήδη οργανώνετε τις διακοπές σας, κάνετε την κράτησή σας εδώ.

Όλο το σκηνικό φυσικά αλλάζει με το που ξεκινάει το καράβι κι αρχίζει το κύμα, το αεράκι, η παρέα των γλάρων. Όλα αυτά. Οι άθλιοι ήχοι της πόλης έχουν δώσει γρήγορα τη θέση τους στην ειρηνική συνδρομή της φύσης. Οι εικόνες είναι απέραντες, οι άνθρωποι πιο ήρεμοι.

Πολύ γρήγορα, βρισκόμαστε στο καφενείο της Αναστασίας Γαλάρη. Πρώτη στάση. Θεέ μου, τι δώρο κάναμε στον εαυτό μας. Γύρω μας, οι γνωστές συζητήσεις για τις κατσούλες κι «όποιος δεν τις έχει δοκιμάσει με βούτυρο δεν ξέρει τίποτα…». Μεσημεράκι και καίει ο ήλιος. Περπάτημα μέχρι την παραλία, κοντά στην Κολώνα. Δροσερά πεύκα, άνθρωποι σε ψάθες, όλοι φορούν καπέλο, μια παρέα κοριτσιών –όλες στα μπλε και με γυαλιά ηλίου σε σχήμα καρδούλας-, ένα λεπτό από το σημείο, το σπίτι του Γιάννη Μόραλη, βουτιά –επιτέλους- σε δροσερά νερά!

«Σε αυτό το σπίτι, ο Μόραλης έφτανε κάθε χρόνο Απρίλη κι επέστρεφε στο ατελιέ της Αθήνας, τον Οκτώβριο». «Πώς να ένιωθε, όταν, κάθε πρωί, έπινε τον καφέ του, κοιτώντας αυτό»; «Πιστεύω ότι ο Μόραλης, όπου και να ήταν, όλο ορίζοντες έβλεπε». Αυτά είπαμε σε κάτι Ισπανούς, που μας ρώτησαν για το γλυπτό του ζωγράφου, πάνω στον δρόμο, που τούς έκανε εντύπωση.

Η συζήτηση για τους καλλιτέχνες, που περνούσαν αρκετό χρόνο σε αυτό το μαγικό νησί, συνεχίστηκε και καθώς επιστρέφαμε στο λιμάνι για φαγητό. Πού να φάμε, πού να φάμε, τώρα που δεν παίζει αμάξι και να, που η πρόταση ήρθε από την τετραπέρατη, Τασία Γαλάρη. «Μα, στην Αγορά του Γελαδάκη». Ήταν πολύ σίγουρη και δεν σήκωνε κουβέντα, οπότε μας έπεισε. Στην υγειά της, οι γουλιές του άσπρου κρασιού, γιατί πράγματι το γεύμα ήταν απολαυστικό. Τι πεσκανδρίτσα, καλαμάρι απίθανο, μαριδάκι, ωραία χόρτα, πατάτες, αλλά και ελαιόλαδο (Μεσσηνίας –εννοείται ότι το καταλάβαμε πριν μας το πει με καμάρι ο ευγενικός άνθρωπος που σέρβιρε).

Γάτες τεμπέλικες σε διαρκή ύπνο και απολαμβάνοντας τον ήλιο. «Μα τι ωραία ιδέα κυριακάτικα»!
Και η ώρα ήταν ήδη 5. Είχαμε μπροστά μας άλλες τρεις ώρες. Καφεδάκι στο χέρι και βόλτα σε διαδρομές, όπου κυριαρχεί αυτό το ταυτοτικό της Αίγινας: η απλότητα, η αφοσίωση στο σχήμα της γης, όπως παραδόθηκε, οι πυκνές αυλές, οι άπειρες ευκολίες για κάθε είδους δραπέτες. Καθόμαστε σε ένα από τα παγκάκια, κοντά στην Παναγίτσα.

Δεν ξέρω αν ταλαιπωρούμαι, πολλές φορές, από το αγωνιώδες δίλημμα Αθήνα ή επαρχία; Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι πια θέλω να φεύγω (όχι να φύγω). Να φεύγω και να επιστρέφω. Να ορίζω εγώ. Να επαναπροσδιορίζομαι. Αλλά (και) να ακούω (και) ανθρώπους, που επιμένουν για τις βουτυράτες πεσκανδρίτσες. Να με παρατηρώ, αχ, πώς ενθουσιαζόμαστε όταν, πρώτη φορά, βλέπουμε φιστίκι σε δέντρο.

Έτσι ενθουσιαζόμουν κι ως παιδί. Δεν είναι λίγο πράγμα.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Με αφορμή την ομαδική έκθεση, στην Λέρο, με τίτλο «All Things Become Islands Before My Senses», στην οποία συμμετέχει και η καταξιωμένη Τουρκάλα καλλιτέχνιδα, Necla Rüzgar. Δημιουργίες της οποίας έχουν παρουσιαστεί πρόσφατα στην Akademie der Künste στο Βερολίνο και στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο Βουκουρέστι, ενώ για την συγκεκριμένη έκθεση, που διοργανώνει η καλλιτεχνική πλατφόρμα Perasma στο νησί των Δωδεκανήσων, έχει φιλοτεχνήσει και μερικά καινούρια έργα.

Η ίδια η εικαστικός αναφέρει συχνά ότι μέρος της φαντασίας της οφείλεται στον χρόνο, που πέρασε ως παιδί κοντά στους παππούδες της. Μια οξυμένη φαντασία, που την οδηγούσε, τις πιο πολλές φορές, να σχεδιάζει από την αρχή την δικαιοσύνη, την ισότητα, την αγάπη, την προσπάθεια, το περιβάλλον, την ύπαρξη, γενικότερα, στον πλανήτη. Αυτό κάνει πάντα. Εξάλλου, πόσα «κακά κορίτσια» να κείτονται δίπλα σε τόσα «καλά αγόρια», στις αράδες τόσων και τόσων σελίδων;

Με λίγα λόγια, η Necla Rüzgar παίρνει την ελευθερία και την κάνει μότο ζωής. Την υψώνει. Αναπνέει χωρίς να την ορίζουν επιβεβλημένοι κανόνες. Συντονίζεται με όλες τις γυναίκες του κόσμου για τα θεμέλια μιας τέχνης χωρίς αγκυλώσεις και δήθεν ωραιοποιήσεις. Μιας τέχνης όλο αέρα και νερό. Όπως ένα νησί.

*Πληροφορίες
Η έκθεση «All Things Become Islands Before My Senses», στην κατοικία Ε. Κανδιόγλου, στην Αγία Μαρίνα Λέρου, θα διαρκέσει μέχρι 31/8