«Μόλις κέρδισα ένα βραβείο Πούλιτζερ για σχολιασμό», ανακοίνωσε ο Abu Toha στο X. «Ας φέρει ελπίδα / Ας είναι παραμύθι». Η επιτροπή Πούλιτζερ επαίνεσε το έργο του γιατί απεικόνισε «τη σωματική και συναισθηματική σφαγή στη Γάζα» με τρόπο που συνδυάζει «βαθιά αναφορά με την οικειότητα των απομνημονευμάτων». Τα γραπτά του τεκμηριώνουν περισσότερο από ενάμιση χρόνο συγκρούσεων στην περιοχή, με σκηνές που κυμαίνονται από την καθημερινή επιβίωση έως τη βαθιά απώλεια.

Ο Abu Toha, 32 ετών, έχει περάσει σχεδόν όλη του τη ζωή στη Γάζα. Το 2023, ενώ προσπαθούσε να ξεφύγει από τη βία στη βόρεια Γάζα με τη σύζυγό του και τα τρία παιδιά του, συνελήφθη από τις Ισραηλινές Δυνάμεις Κατοχής (IOF).

«Με χώρισαν από την οικογένειά μου, με χτύπησαν και με ανέκριναν», έγραψε αργότερα. Μετά από μια διεθνή κατακραυγή από συναδέλφους και υποστηρικτές, τελικά αφέθηκε ελεύθερος και του επέτρεψαν να ταξιδέψει στις ΗΠΑ. Στα δοκίμιά του, ο Abu Toha αντιπαραθέτει τον αγώνα για φαγητό και ασφάλεια στη Γάζα με αναμνήσεις πιο ήσυχων ημερών. «Λαχτάρω να επιστρέψω στη Γάζα, να καθίσω στο τραπέζι της κουζίνας με τη μητέρα και τον πατέρα μου και να φτιάξω τσάι για τις αδερφές μου», έγραψε. «Δεν χρειάζεται να φάω, θέλω μόνο να τους ξανακοιτάξω».

Ένα στοιχειωμένο κομμάτι θυμίζει την καταστροφή του προσφυγικού καταυλισμού Jabalia, όπου πέρασε μεγάλο μέρος της παιδικής του ηλικίας. «Κοίταξα τις φωτογραφίες ξανά και ξανά και μια εικόνα ενός νεκροταφείου που μεγαλώνει και μεγαλώνει σχηματίστηκε στο μυαλό μου», συλλογίστηκε. Το έργο του υπογραμμίζει επίσης την ταπεινότητα που αντιμετωπίζουν οι Παλαιστίνιοι εκτός της πατρίδας τους. Διηγήθηκε μια εμπειρία κατά τη διάρκεια μιας στάσης στη Βοστώνη, όπου ένας πράκτορας της TSA δοκίμασε τα χέρια του για εκρηκτικά. «Με απήγαγε ο ισραηλινός στρατός τον Νοέμβριο», είπε στον πράκτορα, «πριν μου βγάλουν τα ρούχα… Σήμερα, έρχεσαι και με χωρίζεις από τη γυναίκα και τα παιδιά μου, όπως έκανε ο στρατός πριν από λίγους μήνες».

Η αναγνώριση του Abu Toha έχει προκαλέσει τον θαυμασμό από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένου του αναγνωρισμένου σκηνοθέτη Martin Scorsese, ο οποίος τον συνεχάρη προσωπικά για τη νίκη του. «Μαντέψτε ποιος φρόντισε να έρθει μαζί μας για να με τιμήσει και να γιορτάσουμε το βραβείο Πούλιτζερ, έστω και με τον παραμικρό τρόπο καθώς οι οικογένειές μας στη Γάζα λιμοκτονούν και συνεχίζουν να κινδυνεύουν.» δημοσίευσε ο Abu Toha στο Instagram. «Λοιπόν, υπάρχει μόνο ένας Martin Scorsese».

Πηγή: Roya News / Κεντρική φωτογραφία: Instagram

Ο Abu Toha βραβεύτηκε για μια σειρά δοκιμίων στο New Yorker που καταγράφουν τη ζωή και τα βάσανα των Παλαιστινίων στη Γάζα, όπου έζησε σχεδόν όλη του τη ζωή. «Μόλις κέρδισα ένα βραβείο Πούλιτζερ για τις περιγραφές μου», έγραψε στο X. «Ας φέρει ελπίδα / Ας είναι παραμύθι». Και στο Instagram έγραψε: «Είναι τιμή μου που λαμβάνω σήμερα το βραβείο Πούλιτζερ. Αφιερώνω αυτή την επιτυχία στην οικογένεια, τους φίλους, τους δασκάλους και τους μαθητές μου στη Γάζα. Προσεύχομαι για άμεση και μόνιμη κατάπαυση του πυρός και δικαιοσύνη».

Τα δοκίμιά του απεικόνιζαν τη «σωματική και συναισθηματική σφαγή στη Γάζα που συνδυάζει το βαθύ ρεπορτάζ με την οικειότητα των απομνημονευμάτων για να μεταφέρει την παλαιστινιακή εμπειρία για εδώ και περισσότερο από ενάμιση χρόνο πολέμου με το Ισραήλ», δήλωσε τη Δευτέρα το διοικητικό συμβούλιο του Πούλιτζερ.

Ο Abu Toha, 32 ετών, συνελήφθη το 2023 από τις ισραηλινές δυνάμεις σε ένα σημείο ελέγχου καθώς προσπαθούσε να φύγει από το σπίτι του στη Beit Lahia στη βόρεια Γάζα με τη σύζυγό του, Maram, και τα τρία μικρά παιδιά τους. Στην ισραηλινή κράτηση, στρατιώτες «με χώρισαν από την οικογένειά μου, με χτύπησαν και με ανέκριναν», έγραψε. Μπόρεσε να φύγει και να δραπετεύσει στις ΗΠΑ αφού φίλοι του στο εξωτερικό άσκησαν πίεση για την απελευθέρωσή του. Ο Abu Toha έγραψε για τον αγώνα των μελών της οικογένειάς του να βρουν φαγητό στη Γάζα, αντιπαραβάλλoντας τις αναμνήσεις από τα καθημερινά γεύματα πριν από τον πόλεμο.

«Λαχτάρω να επιστρέψω στη Γάζα, να καθίσω στο τραπέζι της κουζίνας με τη μητέρα και τον πατέρα μου και να φτιάξω τσάι για τις αδερφές μου. Δεν χρειάζεται να φάω. Θέλω μόνο να τις ξανακοιτάξω», έγραψε. Θυμήθηκε ότι είδε φωτογραφίες από την καταστροφή του προσφυγικού καταυλισμού Jabalia στη βόρεια Γάζα, όπου επισκεπτόταν τακτικά τους παππούδες του και πήγαινε στο σχολείο. «Κοίταξα τις φωτογραφίες ξανά και ξανά και μια εικόνα ενός νεκροταφείου που μεγαλώνει και μεγαλώνει σχηματίστηκε στο μυαλό μου», έγραψε.

Έγραψε επίσης για την καχυποψία και την ταπείνωση που αντιμετωπίζει ο ίδιος και άλλοι Παλαιστίνιοι εκτός της πατρίδας τους. Θυμήθηκε να λέει σε έναν πράκτορα της TSA που έψαχνε τις παλάμες του για εκρηκτικά κατά τη διάρκεια μιας στάσης στη Βοστώνη: «Με απήγαγε ο ισραηλινός στρατός τον Νοέμβριο, προτού μου βγάλουν τα ρούχα… Σήμερα, έρχεσαι και με χωρίζεις από τη γυναίκα και τα παιδιά μου, όπως έκανε ο στρατός πριν από λίγους μήνες».

Ο New Yorker κέρδισε επίσης ένα Πούλιτζερ για το ερευνητικό του podcast σχετικά με τη δολοφονία ιρακινών αμάχων από τον αμερικανικό στρατό και για τη φωτογραφία στις εικόνες του ντοκιμαντέρ του Moises Saman που τεκμηριώνουν το τέλος της δικτατορίας του Μπασάρ αλ Άσαντ στη Συρία.

Οι φετινοί νικητές του Πούλιτζερ στις τέχνες περιλαμβάνουν επίσης τον Percival Everett για το μυθιστόρημά του “James”, μια αναπαράσταση του “The Adventures of Huckleberry Finn” από την οπτική γωνία του υποδουλωμένου χαρακτήρα και τον Branden Jacobs-Jenkins για το έργο του “Purpose”, ένα δράμα για μια εξέχουσα μαύρη οικογένεια που καταστρέφεται μέσα από τον εαυτό της.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Penguin Random House

Ο Marshall Carry, σκηνοθέτης των ντοκιμαντέρ, συμπεριλαμβανομένων των “SNL50: Beyond Saturday Night” και “Street Fight”, σκηνοθετεί, ενώ παράλληλα υπηρετεί και ως παραγωγός με τον Xan Parker. Εκτελεστικοί παραγωγοί είναι οι Judd Apatow, Josh Church, Helen Estabrook, Sarah Amos και Michael Bonfiglio.

Η έκδοση, που θεωρείται ένα από τα πιο σημαντικά πολιτιστικά περιοδικά του περασμένου αιώνα, παρέχει άνευ προηγουμένου πρόσβαση στις εργασίες, τους συντελεστές και τα αρχεία της. Το ντοκιμαντέρ, που θα προβληθεί φέτος, ακολουθεί τους εκδότες, τους συγγραφείς και τους δημιουργούς στα παρασκήνια «ενός από τα τελευταία έντυπα περιοδικά της εποχής μας», ανέφεραν οι παραγωγοί σε μια δήλωση.

«Ήμουν αναγνώστης του περιοδικού για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου και ήταν συναρπαστικό να κοιτάζω πίσω από την κουρτίνα και να παρακολουθώ την ακρίβεια, τη σκέψη και τη σχεδόν φανατική εμμονή που συνεπάγεται η δημιουργία των ιστοριών, των κινούμενων σχεδίων και των εξωφύλλων τους», είπε ο Curry. Ο συντάκτης του New Yorker, David Renmick, είπε, «Το να είσαι το θέμα της αναφοράς κάποιου άλλου είναι, τουλάχιστον, ασυνήθιστο και ακόμη και λίγο ανησυχητικό, για μας. Αφήσαμε τον Marshall, τον Judd και το Netflix να μπουν στα γραφεία και στη δουλειά μας και να πάρουν την έμπνευση από εκεί. Ανυπομονώ να δω τι θα κάνουν με τη δουλειά που κάνουμε κάθε μέρα και πώς θα δείξουν τι ελπίζουμε να πετύχουμε καθώς γιορτάζουμε την 100η επέτειό μας και, ακόμη περισσότερο, να προχωρήσουμε ως έκδοση σε περίπλοκους καιρούς».

Το πρώτο τεύχος του New Yorker κυκλοφόρησε στις 21 Φεβρουαρίου 1925. Το περιοδικό γιορτάζει τα 100 χρόνια έκδοσής του με εκδηλώσεις συμπεριλαμβανομένης μιας νέας συλλογής με την καλύτερη μυθοπλασία του που αναμένεται στις 28 Φεβρουαρίου, μια έκθεση στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Νέας Υόρκης που ανοίγει στις 22 Φεβρουαρίου και μια σειρά προβολών στο Film Forum που περιλαμβάνει ταινίες βασισμένες σε ιστορίες και ρεπορτάζ του New Yorker.

Πηγή: Variety