Είναι μια προειδοποίηση που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά: δώστε σε ένα παιδί πολλά γλυκά και θα «αναπηδά στους τοίχους». Υπάρχει όμως κάποια επιστημονική απόδειξη ότι η ζάχαρη μας οδηγεί σε υπερβολική διέγερση; Όχι ακόμα, σύμφωνα με την Amanda Avery, αναπληρώτρια καθηγήτρια Διατροφής και Διαιτολογίας στο Πανεπιστήμιο του Νότιγχαμ.

Οι θεωρίες πίσω από τη σχέση ζάχαρης και συμπεριφοράς

Η καθηγήτρια Avery επισημαίνει ότι υπάρχουν θεωρίες που συνδέουν τη ζάχαρη με αλλαγές στη συμπεριφορά.

Το Σύστημα ανταμοιβής (Ντοπαμίνη): Μία θεωρία βασίζεται στον τρόπο με τον οποίο η ζάχαρη ενεργοποιεί το σύστημα ανταμοιβής του σώματος, προκαλώντας μια έκρηξη ντοπαμίνης – του νευροδιαβιβαστή της «ευεξίας». «Η αύξηση των επιπέδων ντοπαμίνης μπορεί να συνδεθεί με αλλαγές στη συμπεριφορά, οι οποίες μπορεί να περιλαμβάνουν περιόδους υπερκινητικότητας», εξηγεί η Avery.

Η αντιδραστική υπογλυκαιμία: Μια άλλη θεωρία επικεντρώνεται στο πώς η κατανάλωση μεγάλης ποσότητας ζάχαρης μπορεί να προκαλέσει μια απότομη αύξηση και στη συνέχεια μια γρήγορη πτώση των επιπέδων γλυκόζης στο αίμα. Αυτό είναι γνωστό ως αντιδραστική υπογλυκαιμία, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές στη συμπεριφορά, ορισμένες από τις οποίες θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ως υπερκινητικότητα.

Η υπερκινητικότητα είναι υποκειμενική: Τι λένε τα δεδομένα;

Υπάρχουν ελάχιστα στοιχεία που να αποδεικνύουν αυτές τις θεωρίες. Ένας βασικός λόγος είναι ότι η υπερκινητικότητα – εκτός του κλινικού της πλαισίου ως σύμπτωμα της διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ/ADHD) – είναι υποκειμενική: «Αυτό που ένας γονέας μπορεί να αποκαλεί υπερκινητικότητα, ένας άλλος μπορεί απλώς να το θεωρεί ως αυξημένη ενέργεια».

Περιορισμένοι Σύνδεσμοι: Η έρευνα μέχρι στιγμής έχει βρει μόνο περιορισμένους συνδέσμους μεταξύ της πρόσληψης ζάχαρης και της υπερκινητικής συμπεριφοράς, κυρίως σε παιδιά που έχουν ήδη διαγνωστεί με ΔΕΠΥ.

Πολλοί «Ύποπτοι»: Οι ισχυρότεροι σύνδεσμοι φαίνονται να αφορούν τα ζαχαρούχα ποτά που περιέχουν επτά ή οκτώ κουταλάκια του γλυκού ζάχαρη σε μία μερίδα, τα οποία επίσης περιέχουν πρόσθετα και καφεΐνη. Αυτό καθιστά δύσκολο τον αποκλεισμό της ζάχαρης ως του μοναδικού ενόχου.

Μελέτες σε Ζώα: Ορισμένες μελέτες σε ζώα – αλλά όχι σε ανθρώπους – έχουν δείξει ότι όσα ακολουθούσαν δίαιτες με υψηλή περιεκτικότητα σε ζάχαρη σε νεαρή ηλικία, ήταν πιο πιθανό να εμφανίσουν υπερκινητικότητα αργότερα.

Το συμπέρασμα: Πρέπει να μειώσουμε τη ζάχαρη;

Λοιπόν, μας κάνει η ζάχαρη υπερκινητικούς; Μέχρι στιγμής, δεν έχει αποδειχθεί. Ωστόσο, η καθηγήτρια Avery υπογραμμίζει ότι οι περισσότεροι από εμάς καταναλώνουμε περισσότερη ζάχαρη από ό,τι είναι υγιεινό και θα πρέπει να προσπαθήσουμε να περιορίσουμε την πρόσληψή της, ανεξάρτητα από τη σύνδεσή της με την υπερκινητικότητα.

Η πολύ έμπειρη ψυχολόγος Dr. Ramani Durvasula, που εξειδικεύεται σε περιπτώσεις ψυχικών τραυμάτων που έχουν προκύψει από ναρκισσιστικές συμπεριφορές στο πλαίσιο διαπροσωπικών σχέσεων, αναλύει το ζήτημα ξεκινώντας από το γεγονός πως από μόνο του ένα μότο όπως «η συγχώρεση σε βοηθάει να γίνεις καλά» δεν πρέπει να κυριαρχεί στη σκέψη των ανθρώπων.

«Πώς μπορούμε να συγχωρήσουμε κάποιον που μας έχει πληγώσει τόσο σοβαρά, όντας νάρκισσος;», ήταν η ερώτηση που της έκανε ο οικοδεσπότης του podcast “The School of Greatness”, Lewis Howes.

H Dr. Ramani έκανε μία πολύ ξεκάθαρη τοποθέτηση:

Η Dr. Ramani τόνισε ότι η συγχώρεση πολλές φορές δεν προσφέρει απολύτως τίποτα στο ταξίδι της αυτοβελτίωσής μας, ειδικά όταν ο άλλος δεν μας προσέφερε τίποτα καλό, παρά μόνο πόνο. «Αν κάποιος πήρε τον έλεγχο της ψυχής μας και μας αποστέρησε την ειρήνη, δεν μπορεί να αξίζει συγχώρεση».

Η ίδια τόνισε ότι μία τέτοια πράξη δεν μας αφαιρεί απαραίτητα το αντίστοιχο ψυχολογικό βάρος που φέρουμε και πως αν φανούμε μεγαλόψυχοι το συγκεκριμένο πρόσωπο θα μπορεί να παραμείνει στη ζωή μας και να συνεχίσει να μας βλάπτει με τη συμπεριφορά του.

«Κάποιοι άνθρωποι εξακολουθούν να έχουν σχέσεις με μέλη τις οικογένειάς τους … Ίσως να μην έχουν επιλογή, δεν μπορρούν να φύγουν όλοι, καμιά φορά αυτό δεν μπορεί να γίνει», ανέφερε σε σχέση με τις σχέσεις εντός μίας οικογένειας, που είναι πολλές φορές πάρα πολύ δύσκολες, αν κάποιος από τα μέλη της είναι νάρκισσος. Αλλά να δίνεις τόπο στην οργή είναι καμιά φορά συνώνυμο του να αφήνεις τον άλλο να συνεχίσει να αλωνίζει στη ζωή σου. Είναι τόσο απλό.

Στο ίδιο μήκος κύματος, η κοινωνική λειτουργός Shannon Thomas δήλωσε για το ίδιο ζήτημα ότι η σκέψη της συγχώρεσης μπορεί να επαναφέρει αρνητικά συναισθήματα από το παρελθόν και οι άνθρωποι που επέζησαν από τέτοιες συμπεριφορές, να ξαναζήσουν με παραπλήσιο τρόπο καταστάσεις που θέλουν να αφήσουν για πάντα πίσω τους, κάτι που ακούγεται πάρα πολύ λογικό.

Η Dr. Ramani, στο μεταξύ, παραδέχτηκε ότι τηρεί αυτή τη στάση και στην προσωπική της ζωή, έχοντας επιλέξει να διακόψει επαφές με ανθρώπους και λέγοντας χωρίς περιστροφές πως «δεν τους συγχωρεί και δεν πρόκειται να το κάνει ποτέ». Στο μεταξύ, ο Lewis Howes πήγε την κουβέντα παραπέρα, επισημαίνοντας τη σημασία της εσωτερικής ειρήνης που βιώνει κάποιος άνθρωπος. Αν αυτή υπάρχει, δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα που να μπορεί να τη διαταράξει.

Κλείνοντας την τοποθέτησή της στο πιο πάνω ερώτημα, η Dr. Ramani είπε πως πρέπει να λαμβάνουμε υπόψιν ότι οι άνθρωποι που μας έχουν βλάψει και ενδέχεται να συγχωρήσουμε, είναι πιθανό να κάνουν κακό σε άλλους ανθρώπους, και να μην έχουν μάθει να συμπεριφέρονται σωστά, συνεπώς δεν έχουμε κανένα λόγο να τους ενθαρρύνουμε σε αυτή τη διαδικασία.

Η ψυχολόγος είπε μία σκληρή αλήθεια: Αν συγχωρήσεις χωρίς να το έχεις σκεφτεί καλά και πράγματι να έχεις ξεπεράσει το τραύμα, δεν θα το έχεις κάνει στην πραγματικότητα. Κι αυτό οφείλουμε να το λάβουμε υπόψιν μας, δίνοντας προτεραιότητα στις δικές μας ανάγκες και όχι σε παρακινήσεις ανθρώπων που δεν μπορούν να γνωρίζουν τι μας έχει συμβεί και πόσο μας έχει στοιχίσει.

Πηγή: Marie Claire

Νέα επιστημονική έρευνα αποκαλύπτει πως μόλις 3.143 μπορούν να μας προστατεύσουν από πρόωρο θάνατο, ενώ αν φτάσουμε τα 6.000- 7.000 βήματα ημερησίως αγγίζουμε στον βέλτιστο αριθμό για την υγεία μας. «Η οδηγία για τα 10.000 βήματα την ημέρα στερείται τεκμηριωμένης υποστήριξης», σημειώνει η ερευνητική ομάδα από την Ισπανία στην επιθεώρηση «Preventive Medicine» του Αυγούστου.

Πώς δημιουργήθηκε ο μύθος για την ευεξία

Η ιδέα του στόχου των 10.000 βήματα την ημέρα χρονολογείται από μια εκστρατεία μάρκετινγκ του 1965 για το Manpo-kei, έναν μετρητή βημάτων που κατασκευάστηκε στην Ιαπωνία, και μετρούσε έως και 10.000 βήματα.

Τα δέκα χιλιάδες την βήματα – περίπου 8 χλμ – έγιναν τελικά το «χρυσό πρότυπο» ανεξάρτητα από την φυσική κατάσταση του ατόμου. Στις έξι δεκαετίες από την κυκλοφορία του Manpo-kei, αρκετοί επιστήμονες προσπάθησαν να τεστάρουν την αποτελεσματικότητα 10.000 βημάτων για τη μείωση του κινδύνου διαφόρων ασθενειών και την πρόληψη του πρόωρου θανάτου.

Κατά πλειοψηφία, κατέληγαν στο συμπέρασμα πως λιγότερα βήματα είναι αρκετά. Μια μελέτη του 2019, πχ, διαπίστωσε ότι οι μεγαλύτερης ηλικίας γυναίκες που έκαναν 4.400 βήματα την ημέρα είχαν χαμηλότερο κίνδυνο πρόωρου θανάτου, σε σύγκριση με εκείνες που περπατούσαν μόνο 2.700 βήματα. Τα οφέλη για την υγεία κορυφώθηκαν περίπου στα 7.500 βήματα ημερησίως. Σημεώνεται πως η έλλειψη σωματικής δραστηριότητας μπορεί να αυξήσει σημαντικά τον κίνδυνο καρδιακών παθήσεων, παχυσαρκίας, διαβήτη, εγκεφαλικού επεισοδίου, ορισμένων μορφών καρκίνου και άλλων χρόνιων παθήσεων.

Πηγή: Bovary