Σωματίδια που φτάνουν στο αίμα και τους ιστούς

Τα μικρότερα σωματίδια, διαμέτρου 1–10 μικρομέτρων, είναι περίπου επτά φορές πιο λεπτά από μια ανθρώπινη τρίχα. Αυτά μπορούν να διασκορπιστούν στο σώμα, να περάσουν στους ιστούς και να εισέλθουν στην κυκλοφορία του αίματος. «Μας εξέπληξαν τα επίπεδα μικροπλαστικών που βρήκαμε, ήταν πολύ υψηλότερα απ’ ό,τι είχε υπολογιστεί ως τώρα», ανέφερε η ερευνήτρια Νάντια Γιακοβένκο από το Πανεπιστήμιο της Τουλούζης.

Τα μικροπλαστικά περιέχουν χημικές ουσίες όπως BPA, φθαλικές ενώσεις και PFAS, γνωστές για σοβαρούς κινδύνους στην υγεία. Έχουν εντοπιστεί σε όλο το ανθρώπινο σώμα, ακόμη και σε πλακούντες και στον εγκέφαλο. Συνδέονται με χρόνια φλεγμονή των πνευμόνων και αυξημένο κίνδυνο καρκίνου.

Γεμάτος μικροπλαστικά ο αέρας στα σπίτια και τα αυτοκίνητα

Μέσα στα σπίτια τα επίπεδα μικροπλαστικών είναι πολύ υψηλότερα απ’ ό,τι στον εξωτερικό αέρα. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, καθώς οι άνθρωποι περνούν σχεδόν το 90% της ημέρας σε κλειστούς χώρους, όπου κυκλοφορεί περισσότερη πλαστική σκόνη και ο αερισμός είναι συχνά ανεπαρκής. Κύριες πηγές θεωρούνται τα ρούχα, τα κουζινικά, τα χαλιά και άλλα καθημερινά προϊόντα

«Κάθε κίνηση –αν περπατήσεις, καθίσεις, σηκωθείς, ανοίξεις παράθυρο– μπορεί να αναταράξει τα σωματίδια και να τα κρατήσει στον αέρα», σημείωσε η Γιακοβένκο. Η συγκέντρωση μικροπλαστικών είναι ακόμη μεγαλύτερη στα αυτοκίνητα, όπου καταγράφεται έως και τετραπλάσια σε σχέση με τα διαμερίσματα. Ο περιορισμένος χώρος, τα πολλά πλαστικά εξαρτήματα (ταμπλό, τιμόνι, πόρτες) και ο ανεπαρκής αερισμός επιτείνουν το πρόβλημα.

Πώς μπορείτε να μειώσετε την έκθεση στα μικροπλαστικά

Αν και η πλήρης αποφυγή μικροπλαστικών στον αέρα θεωρείται αδύνατη, οι ειδικοί συνιστούν τον περιορισμό της χρήσης πλαστικών στο σπίτι. Προτιμώνται προϊόντα από ξύλο, μέταλλο ή φυσικές ίνες, ώστε να μειώνεται η καθημερινή έκθεση.

Πηγή: Lifo.gr

Οι ερευνητές γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι η στάχτη από πυρκαγιές και η καταστροφή του εδάφους συμβάλλουν στην υποβάθμιση της ποιότητας των υδάτων. Ωστόσο, προηγούμενες έρευνες στις ΗΠΑ είχαν -σε μεγάλο βαθμό- περιοριστεί σε πολιτειακές και δημοτικές μελέτες, όπου πόλεις και κωμοπόλεις είχαν ελέγξει την ποιότητα του νερού σε τοπικά ρέματα και ποτάμια έπειτα από μεγάλες πυρκαγιές.

Με επικεφαλής το Συνεργατικό Ινστιτούτο Ερευνών Περιβαλλοντικών Επιστημών (CIRES) του Πανεπιστημίου του Κολοράντο στο Μπόλντερ, οι ερευνητές ανέλυσαν την ποιότητα του νερού σε περισσότερα από 100.000 δείγματα νερού από 500 λεκάνες απορροής στις δυτικές ΗΠΑ, τα μισά από καμένες λεκάνες απορροής ποταμών και τα μισά από μη καμένες. Μέτρησαν τα επίπεδα οργανικού άνθρακα, αζώτου, φωσφόρου και ιζημάτων, καθώς και τη θολότητα κάθε δείγματος. Στη συνέχεια δημιούργησαν μοντέλα βασισμένα σε δεδομένα για να μετρήσουν πόσο άλλαξαν οι ρύποι σε κάθε λεκάνη πριν και μετά τις πυρκαγιές.

Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι λεκάνες απορροής χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να ανακάμψουν μετά τις πυρκαγιές από ό,τι είχαν διαπιστώσει προηγούμενες μελέτες. Ρύποι όπως ο οργανικός άνθρακας και ο φώσφορος, και η θολότητα του νερού είναι σημαντικά αυξημένα κατά τα πρώτα ένα έως πέντε χρόνια μετά την πυρκαγιά. Το άζωτο και τα ιζήματα παρουσιάζουν σημαντική αύξηση έως και οκτώ χρόνια έπειτα από μία πυρκαγιά. Οι επιπτώσεις των πυρκαγιών ήταν χειρότερες στις δασικές περιοχές.

«Μπορεί να χρειαστούν δύο έως και οκτώ χρόνια για να γίνουν πλήρως αισθητές οι επιπτώσεις», σημειώνει ο Μπεν Λίβνε, ένας από τους συγγραφείς της μελέτης και αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Κολοράντο Μπόλντερ. «Μερικές φορές μπορεί να είναι μία καθυστερημένη επίδραση, δηλαδή δεν συμβαίνει αμέσως, ενώ άλλες φορές χρειάζεται μία αρκετά μεγάλη καταιγίδα που θα κινητοποιήσει αρκετούς από τους εναπομείναντες ρύπους», προσθέτει.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ