Η Γερμανίδα βουλευτής όχι εσκεμμένα έδωσε μεγαλύτερη ορατότητα στην καθημερινή ζωή μιας οικογένειας, αφού έγινε η πρώτη εκπρόσωπος στο κοινοβούλιο που απευθύνθηκε στην Ομοσπονδιακή Βουλή κρατώντας στην αγκαλιά της το μωρό της.

Η Steinmüller, μέλος του κόμματος Πράσινοι (Green Party), κρατούσε τον γιο της δεμένο επάνω της σε μάρσιπο, ενώ εκφωνούσε την ομιλία της στο Bundestag, τη γερμανική κάτω βουλή, κατά τη διάρκεια της εβδομάδας του προϋπολογισμού, την Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου.

«Δεν ήταν κάτι προγραμματισμένο», δήλωσε η ίδια στην εφημερίδα Tagesspiegel του Βερολίνου. «Ο ομοσπονδιακός προϋπολογισμός του 2026 του συνασπισμού συντηρητικών-κόκκινων αγνοεί τα κεντρικά προβλήματα της αγοράς κατοικίας. Προσιτότητα; Ανύπαρκτη! Δημογραφική αλλαγή; Αγνοείται! Φοιτητές και εκπαιδευόμενοι; Εγκαταλελειμμένοι! Η έκκλησή μου προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση: οξύνετε τις συζητήσεις για τον προϋπολογισμό! Εκατομμύρια άνθρωποι σε αυτή τη χώρα- νέοι, ηλικιωμένοι, οικογένειες- που αναζητούν προσιτή στέγαση βασίζονται σε αυτούς» έγραψε στο Instagram σε ανάρτησή της, δημοσιεύοντας βίντεο από την ομιλία της με το μωρό στην αγκαλιά της.
Η ίδια ανέφερε ότι το μωρό κοιμόταν ήρεμα καθ’ όλη τη διάρκεια της ομιλίας και ότι η απόφαση να το έχει μαζί της στο βήμα δεν ήταν εξ’ ολοκλήρου προγραμματισμένη. Συνέβη εν μέρει λόγω της κατάστασης και του ότι δεν υπάρχει θεσμικά προβλεπόμενη άδεια γονιού για βουλευτές.

Μετά την ομιλία της, το κόμμα των Πρασίνων, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή στην αντιπολίτευση, έγραψε στα social media: «Πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση οφείλει να μιλά περισσότερο για τα εκατομμύρια των ανθρώπων που καθημερινά προσπαθούν να ισορροπήσουν ανάμεσα στην εργασία και τη φροντίδα των παιδιών».

Το κόμμα τόνισε επίσης τη σημασία του να υπάρχουν πολιτικά πρόσωπα που γνωρίζουν στην πράξη τι σημαίνει να μεγαλώνεις ένα παιδί. Η πρόεδρος του Κοινοβουλίου Julia Klöckner επαίνεσε την στιγμή, λέγοντας ότι η Στάινμιλερ χειρίστηκε την κατάσταση «εξαιρετικά» και πρόσθεσε ότι η είσοδος βρεφών στην αίθουσα μπορεί να είναι κατάλληλη υπό ορισμένες συνθήκες. Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η βουλευτής φτάνει στη βουλή με το μωρό της αγκαλιά. Το μικρό αγόρι ήταν ξανά μαζί της τον περασμένο Μάιο και τον περασμένο Ιούνιο, χωρίς όμως να ανέβει στο βήμα της βουλής.

Πηγή: Marie Claire

Η μητέρα του Ζακ μιλά με τρυφερότητα, πόνο και περηφάνια για τον γιο της, που έφυγε πρόωρα και άδικα, τονίζοντας πως «το ρυάκι της ζωής του στέρεψε νωρίς» εξαιτίας της κακίας και της μισαλλοδοξίας. Στην ανάρτησή της, περιγράφει πώς θα ήταν η ημέρα των 40ων γενεθλίων του Ζακ αν ζούσε: οικογενειακά τραπέζια, παιχνίδια με την ανιψιά του, γέλια και στιγμές καθημερινής τρυφερότητας, η πρώτη άσπρη τρίχα. «Η καρδιά μου θα ήταν ολόκληρη και οι χαρές μου δεν θα ήταν πικρές», σημειώνει χαρακτηριστικά.

«Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να υπάρχεις στον κόσμο που ονειρεύτηκες και πάλεψες να φτιάξεις. Αυτός ο κόσμος σου αξίζει παιδί μου», γράφει η μητέρα του, κλείνοντας με τη φράση «Rest in peace and in love. Η μαμά.».

Η ανάρτηση της μητέρας του Ζακ:

«Παιδί μου, ουράνιο παιδί μου, παντοτινά ξενιτεμένο μου παιδί,

Σήμερα θα γινόσουν 40 ετών. Ίσως να έβλεπες την πρώτη άσπρη τρίχα στα κατάμαυρα μαλλιά σου και να ένιωθες το χρόνο να βαραίνει τους ώμους σου. Η φλόγα της καρδιάς σου όμως θα ήταν το ίδιο ζωηρή και φεγγοβολά.

Σήμερα θα γινόσουν 40 ετών, και θα ήσουν μαζί μας, θα έπαιζες με την ανιψούλα σου και θα γελούσαμε με τις ατάκες και τα αστεία σου. Θα τρώγαμε όλοι μαζί και μετά θα έβγαινες για ποτό με τα αδέρφια και τους φίλους σου. Θα μάζευα τα ρούχα σου από το πάτωμα και θα σου μαγείρευα. Η καρδιά μου θα ήταν ολόκληρη και οι χαρές μου δεν θα ήταν πικρές.

Η ζωή του καθενός μας είναι ένα ρυάκι με γάργαρο νερό που ξεκινά από την πηγή και διασχίζοντας κακοτράχαλους και εύφορους τόπους καταλήγει στον απέραντο ωκεανό και ενώνεται με τα άλλα ρυάκια. Το ρυάκι της δικής σου ζωής στέρεψε νωρίς και δεν έφτασε ποτέ στον ωκεανό γιατί η κακία και η μισαλλοδοξια έφραξαν την πηγή της ζωής σου.

Εύχομαι από τα βάθη της ψυχής μου να υπάρχεις στον κόσμο που ονειρεύτηκες και πάλεψες για να φτιάξεις. Σε έναν κόσμο όπου θα είσαι ελεύθερος να εκφράζεσαι όπως θέλεις, να φοράς τα ρούχα που θέλεις και να αγαπάς όποιον εσύ θέλεις. Σε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι δίνουν και παίρνουν αγκαλιές, χαρά, καλοσυνη, και βιώνουν την αλήθεια και την παρηγοριά. Αυτός ο κόσμος σου αξίζει παιδί μου.

Rest in peace and in love.

Η μαμά»

Πηγή: News247

Η γυναίκα είναι, συνήθως, εκείνη που φροντίζει για τη διατήρηση της καλής υγείας της οικογένειας, τις προληπτικές εξετάσεις αλλά και τη φροντίδα των ασθενών, ενώ η ίδια συχνά παραμελεί τον εαυτό της, φροντίζοντας την οικογένειά της. Για αυτό και ο ΠΟΥ έχει θέσει στόχο τον τερματισμό των θανάτων μητέρων και νεογνών, που μπορούν να προληφθούν.

Βοηθώντας κάθε γυναίκα και κάθε μωρό να επιβιώσουν και να ζήσουν καλά

Πρόκειται για ένα κρίσιμο στοίχημα. Δυστυχώς, με βάση τις τρέχουσες δημοσιευμένες εκτιμήσεις,

· 300.000 γυναίκες περίπου χάνουν τη ζωή τους, λόγω εγκυμοσύνης ή τοκετού κάθε χρόνο,

· πάνω από 2 εκατομμύρια μωρά πεθαίνουν τον πρώτο μήνα της ζωής τους και

· περίπου 2 εκατομμύρια περισσότερα γεννιούνται νεκρά.

Αυτοί οι αριθμοί σημαίνουν περίπου 1 θάνατο κάθε 7 δευτερόλεπτα, που, όμως, μπορεί να προληφθεί.

Με βάση τις τρέχουσες τάσεις:

· 4 στις 5 χώρες βρίσκονται εκτός τροχιάς για την επίτευξη των στόχων για τη βελτίωση της μητρικής επιβίωσης έως το 2030

· 1 στις 3 χώρες δεν θα επιτύχει τους στόχους για τη μείωση των θανάτων νεογνών.

Ιατρικές εξελίξεις πάνω στη γυναικολογική υγεία

Κατά το διάστημα 2024-2025, σημειώθηκαν σημαντικές εξελίξεις στον τομέα της γυναικολογικής και βρεφικής υγείας. Παρακάτω παρουσιάζονται μερικές από τις πιο αξιοσημείωτες προόδους:

1. Ανάπτυξη μη επεμβατικών διαγνωστικών τεστ: Στο Ηνωμένο Βασίλειο, εισήχθη το WID-easy, ένα νέο μη επεμβατικό τεστ για την ανίχνευση του καρκίνου της μήτρας. Αυτό το τεστ βασίζεται σε απλό κολπικό επίχρισμα και προσφέρει μεγαλύτερη άνεση και ακρίβεια σε σύγκριση με τις παραδοσιακές μεθόδους, όπως οι διακολπικοί υπέρηχοι ή οι υστεροσκοπήσεις.
2. Πρόοδος στη διάγνωση της ενδομητρίωσης: Αυστραλοί ερευνητές ανέπτυξαν ένα αιματολογικό τεστ για την ενδομητρίωση, το οποίο μπορεί να μειώσει σημαντικά τον χρόνο διάγνωσης της πάθησης, που μέχρι πρότινος έφτανε κατά μέσο όρο τα επτά έτη. Αυτό το τεστ προσφέρει μια μη επεμβατική και γρήγορη εναλλακτική στις υπάρχουσες διαγνωστικές μεθόδους. ​
3. Εξελίξεις στις χειρουργικές τεχνικές: Η ρομποτικά υποβοηθούμενη χειρουργική συνεχίζει να εξελίσσεται στον τομέα της γυναικολογίας, επιτρέποντας πιο ακριβείς και λιγότερο επεμβατικές διαδικασίες για παθήσεις όπως τα ινομυώματα και η ενδομητρίωση. Αυτές οι τεχνικές συμβάλλουν σε ταχύτερη ανάρρωση και μειωμένες επιπλοκές για τις ασθενείς. ​
4. Νέα εμβόλια για βρέφη: Το εμβόλιο Abrysvo εγκρίθηκε για χρήση σε εγκύους, με στόχο την πρόληψη της λοίμωξης από τον αναπνευστικό συγκυτιακό ιό (RSV) στα νεογνά. Αυτό το εμβόλιο χορηγείται μεταξύ της 28ης και 36ης εβδομάδας κύησης και παρέχει προστασία στα βρέφη κατά τους πρώτους μήνες της ζωής τους.
5. Επιπτώσεις των αντιβιοτικών στα νεογνά: Μελέτη από την Αυστραλία έδειξε ότι τα νεογνά που λαμβάνουν αντιβιοτικά παρουσιάζουν μειωμένη ανοσολογική απόκριση σε εμβόλια κατά τη διάρκεια της βρεφικής ηλικίας. Αυτό αποδίδεται σε διαταραχές του εντερικού μικροβιώματος, ιδιαίτερα στη μείωση των ευεργετικών βακτηρίων Bifidobacterium. Παρόλο που τα αντιβιοτικά παραμένουν κρίσιμα για την πρόληψη σοβαρών λοιμώξεων, η μελέτη υπογραμμίζει την ανάγκη για προσεκτική χρήση τους στα νεογνά. ​
6. Γενετικός έλεγχος νεογνών: Η εταιρεία GeneDx προωθεί την ιδέα του γενετικού ελέγχου για όλα τα νεογνά, με στόχο την έγκαιρη ανίχνευση πιθανών ασθενειών και την προληπτική παρέμβαση πριν την εμφάνιση συμπτωμάτων. Αυτή η προσέγγιση επικεντρώνεται σε 450 κλινικά διαχειρίσιμες παθήσεις και έχει ως στόχο τη βελτίωση των αποτελεσμάτων υγείας στα παιδιά. ​

Αυτές οι εξελίξεις αντικατοπτρίζουν τη συνεχή πρόοδο στην ιατρική επιστήμη, με στόχο τη βελτίωση της υγείας και της ποιότητας ζωής των γυναικών και των βρεφών.

Η Ευρώπη -και η Ελλάδα- γηράσκει, με τις γεννήσεις να μειώνονται σε ανησυχητικό βαθμό. Γι’ αυτό και το φετινό μήνυμα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για τη σημερινή ημέρα ακούγεται αισιόδοξο: η υγεία των μητέρων και των βρεφών αποτελεί το θεμέλιο υγιών οικογενειών και κοινοτήτων, συμβάλλοντας στην εξασφάλιση ελπιδοφόρου μέλλοντος για όλους μας.

Σύμφωνα με τους εκπροσώπου τους ΠΟΥ, η Παγκόσμια Ημέρα Υγείας, που γιορτάζεται στις 7 Απριλίου 2025, δίνει το έναυσμα για μια εκστρατεία διάρκειας ενός έτους για την υγεία των μητέρων και των νεογνών. Η εκστρατεία, με τίτλο «Υγιείς απαρχές, ελπιδοφόρα μέλλοντα», θα παροτρύνει τις κυβερνήσεις και την υγειονομική κοινότητα να εντείνουν τις προσπάθειες για τον τερματισμό των θανάτων μητέρων και νεογνών που μπορούν να προληφθούν και να δώσουν προτεραιότητα στη μακροπρόθεσμη υγεία και ευημερία των γυναικών.

Βοηθώντας κάθε γυναίκα και κάθε μωρό να επιβιώσουν και να ευημερήσουν

Το έργο αυτό είναι ζωτικής σημασίας, καθώς όπως επισημαίνεται από τον ΠΟΥ, με βάση τις τρέχουσες δημοσιευμένες εκτιμήσεις, σχεδόν 300.000 γυναίκες χάνουν τη ζωή τους λόγω εγκυμοσύνης ή τοκετού κάθε χρόνο, ενώ πάνω από 2 εκατομμύρια μωρά πεθαίνουν τον πρώτο μήνα της ζωής τους και περίπου 2 εκατομμύρια άλλα γεννιούνται νεκρά. Αυτό σημαίνει περίπου 1 θάνατο που θα μπορούσε να αποφευχθεί κάθε 7 δευτερόλεπτα.

Επιπλέον, με βάση τις τρέχουσες τάσεις, 4 στις 5 χώρες βρίσκονται εκτός τροχιάς για την επίτευξη των στόχων βελτίωσης της μητρικής επιβίωσης έως το 2030. Μία στις 3 χώρες, θα αποτύχει να επιτύχει τους στόχους για τη μείωση των θανάτων των νεογέννητων.

Ακούγοντας τις γυναίκες και υποστηρίζοντας τις οικογένειες

Οι γυναίκες και οι οικογένειες παντού χρειάζονται υψηλής ποιότητας φροντίδα που να τις υποστηρίζει σωματικά και συναισθηματικά, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον τοκετό.Τα συστήματα υγείας πρέπει να εξελίσσονται για να διαχειρίζονται τα πολλά ζητήματα υγείας που επηρεάζουν την υγεία των μητέρων και των νεογνών. Σε αυτά δεν περιλαμβάνονται μόνο οι άμεσες μαιευτικές επιπλοκές, αλλά και οι καταστάσεις ψυχικής υγείας, οι μη μεταδοτικές ασθένειες και ο οικογενειακός προγραμματισμός.

Επιπλέον, οι γυναίκες και οι οικογένειες πρέπει να υποστηρίζονται από νόμους και πολιτικές που διασφαλίζουν την υγεία και τα δικαιώματά τους.

Πέρα από τις δράσεις για τη διάσωση ζωών, η εκστρατεία θα παροτρύνει να δοθεί μεγαλύτερη παγκόσμια προσοχή στη μακροπρόθεσμη υγεία και ευημερία των γυναικών. Αυτό περιλαμβάνει την υποστήριξη νόμων και πολιτικών που διασφαλίζουν την υγεία και τα δικαιώματά τους, όπως η άδεια μητρότητας επί πληρωμή και άλλες κρίσιμες εργασιακές προστασίες, καθώς και η πρόσβαση σε ζωτικής σημασίας υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού.«Δεν αρκεί οι γυναίκες να επιβιώνουν από τον τοκετό, πρέπει επίσης να μπορούν να απολαμβάνουν τη ζωή τους με καλή υγεία», δήλωσε η Δρ Pascale Allotey, Διευθύντρια για τη Σεξουαλική και Αναπαραγωγική Υγεία και Έρευνα στον ΠΟΥ. «Οι γυναίκες και τα κορίτσια παντού χρειάζονται πρόσβαση σε παρόχους υγείας που ακούνε τις ανησυχίες τους και ανταποκρίνονται στις ανάγκες τους, εξασφαλίζοντας παράλληλα ότι μπορούν να προγραμματίσουν τη γονιμότητά τους, να αναλάβουν την ευθύνη για το μέλλον τους και να προστατεύσουν την υγεία τους».

Απαιτούνται επίσης προσπάθειες για την αντιμετώπιση των ιδιαίτερων κινδύνων της κλιματικής αλλαγής για τις εγκύους και τα νεογέννητα, καθώς τα στοιχεία δείχνουν συσχέτιση μεταξύ υψηλότερων θερμοκρασιών και πρόωρων γεννήσεων, θνησιγένειας, υπέρτασης και διαβήτη κύησης, καθώς και βρεφικής θνησιμότητας.

Σίγουρα τα μηνύματα του ΠΟΥ είναι ουσιώδη και ελπίζουμε ότι θα τραβήξουν την προσοχή των αρμοδίων στα θέματα αυτά που έχουν τεράστια σημασία. Εστιάζοντας όμως τη ματιά μας στο δικό μας περίγυρο, είναι απαραίτητο και στην Ελλάδα να υπάρξει πραγματική και χειροπιαστή στήριξη στη μητρότητα αλλά και φροντίδα για την αντιστροφή της υπογεννητικότητας και του δημογραφικού μας προβλήματος. Αν δεν γίνουν έργα και δεν ληφθούν γενναίες αποφάσεις, τότε το μέλλον δεν διαγράφεται τόσο ελπιδοφόρο όσο θα θέλαμε – και εμείς και ο ΠΟΥ…

Στο MAMI, γινόμαστε σίγουρα μάρτυρες της ίδιας της ζωής, εκείνης που αναδύεται μέσα από τα σπλάχνα μιας γυναίκας, του θαύματος αυτού που μας αφήνει βωβούς και αδύναμους σε λέξεις. Αυτή η ωδή, είναι από μονή της συγκινητική. Κι η προσπάθεια να εξηγήσουμε πώς αισθανόμαστε μπροστά σε αυτή τη συνέχεια της ζωής, είναι επίσης συγκινητική.

Ο Mario Banushi λοιπόν, φαίνεται να προσπαθεί περισσότερο από όλους μας, καθώς αφιερώνει μια ακόμα παράσταση στη γυναίκα και τις πάρα πολλές εκφάνσεις του φύλου της, δίνοντας όμως εδώ μια πιο εξειδικευμένη ματιά στο ρόλο της ως υπεύθυνη της ίδιας της ζωής. Στη σκηνή λοιπόν οι μητέρες είναι πολλές. Και είναι και μητέρες και κόρες μαζί. Γιατί αυτή είναι επίσης μια σχέση, που οι λέξεις περισσεύουν, αν και οι τολμηροί συνεχίζουν να προσπαθούν να γράφουν γι’ αυτή και να ανοίγουν έναν διάλογο συναισθημάτων.

Αυτό που φαίνεται να προσπαθεί πολύ ο σκηνοθέτης είναι να αναδείξει την πολυπλοκότητα αυτών των ρόλων. Ρόλων που στο πέρας της ζωής παίρνουν διαφορετική κατεύθυνση. Ρόλων ζωτικής σημασίας που σε κάθε ηλικία έχουν τις δικές τους ανάγκες. Ρόλων που ορίζουν τόσους ανθρώπους κοντά τους είτε με την παρουσία τους είτε με την απουσία τους.

Στο MAMI ακούμε με τα μάτια μας. Ακούμε γυναίκες με δύναμη, αλλά και γυναίκες υποταγμένες στην πατριαρχία και τα χρόνια που περνούν. Ακούμε σχέσεις με δεσμούς που δεν σπάνε και δεν επιλέγουν να σπάσουν. Όμως ακούμε κι εκείνες τις σχέσεις που έχουν όρια, όρια σμιλεμένα με αγάπη και φροντίδα. Ακούμε και τη φθορά των σωμάτων κι ενός τοπίου που αλλάζει και οδηγείται στο τέλος, όπως οδηγούμαστε όλοι μας. Ακούμε τους γιους που γίνονται γονείς και φροντίζουν εκείνες που άλλοτε τους φρόντιζαν στην αγκαλιά τους. Ακούμε γυμνά σώματα σχεδόν να πολυλογούν με τις κινήσεις τους και να απενοχοποιούν την έκθεση της γύμνιας. Ακούμε μια πραγματικότητα που είναι στη βάση της ονειρική, κάτι που μας αφήνει να ταυτιστούμε με όποιον τρόπο θέλουμε εμείς.

Η παράσταση αυτή, με τα ατελείωτα σύμβολα και την ατελείωτη ομορφιά, είναι μια παράσταση για τις μαμάδες μας, για τις γυναίκες, για τα άτομα που γίνονται γονείς και φροντιστές ανιδιοτελώς, για όσα άτομα μας βοήθησαν και μας βοηθούν στην πορεία της ζωής μας, μιας ζωής που κανείς δεν μπορεί να ζήσει βασιζόμενος μονάχα στις δυνάμεις του.

Δείτε το τρέιλερ της παράστασης:

Σύλληψη & Σκηνοθεσία: Mario Banushi
Ερμηνεύουν: Παναγιώτα Γιαγλή, Βασιλική Δρίβα, Δημήτρης Λαγός, Αγγελική Στελλάτου, Ευτυχία Στεφάνου / Ήλια Κουκουζέλη και Φώτης Στρατηγός
Σκηνογραφία & Ενδυματολογία: Σωτήρης Μελανός
Μουσική Σύνθεση & Sound Design: JephVanger
Σχεδιασμός Φωτισμών & Συνεργάτης στη Δραματουργία: Στέφανος Δρουσιώτης
Καλλιτεχνικοί Συνεργάτες: Αιμίλιος Αράπογλου, Θανάσης Δεληγιάννης
Βοηθός Σκηνοθέτη: Θεοδώρα Πατητή
Διεθνείς Σχέσεις & Οργάνωση Περιοδείας: Νίκος Μαυράκης – Too Far East
Οργάνωση Παραγωγής: Ρένα Ανδρεαδάκη & Χρήστος Χριστόπουλος –Too Far East
Εκτέλεση Παραγωγής: Ιωάννα Παπακώστα –Too Far East
Συντονίστρια Ακρόασης & Residency: Κωνσταντίνα Δούκα Γκόση – Too Far East
Φωτιστικός Σχεδιασμός Περιοδείας: Μαριέττα Παυλάκη
Βοηθός Σκηνογραφίας: Σοφία Θεοδώρου
Βοηθός Ενδυματολογίας: Νικολέτα Αναστασιάδου
Σε συνεργασία με την ΟΜΑΖ Αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία.

Ανάθεση & Παραγωγή: Στέγη Ιδρύματος Ωνάση

Συμπαραγωγοί: Berliner Festspiele (Γερμανία), FOG Festival / Triennale Milano (Ιταλία), Espoo Theatre (Φινλανδία), Noorderzon Festival / Grand Theatre Groningen (Ολλανδία)

Όλες οι πληροφορίες για την παράσταση και τα εισιτήρια, εδώ.

Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος

Η ανάρτηση στο Instagram, η οποία εμφανίστηκε γύρω στις 2 μ.μ. δεν έχει καμία ένδειξη της τοποθεσίας του πίνακα, αλλά ούτε και κάποια πληροφορία για το πώς μπορεί να ερμηνευθεί, συνηθισμένη πρακτική του Banksy.

Ορισμένοι σχολιαστές συνδέουν τα φαινομενικά δεινά της μητέρας, με την πόλη της Βηθλεέμ – που βρίσκεται στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης – και τον τρέχοντα πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς. Άλλωστε ο καλλιτέχνης παίρνει ξεκάθαρη στάση με το έργο του εδώ και πολλά χρόνια υπέρ του Παλαιστινιακού λαού και κατά της Ισραηλινής κατοχής.

Ένας άλλος χρήστης προσέφερε μια διαφορετική ερμηνεία, ρωτώντας: «Μήπως αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές του τρόπου ζωής μιας μητέρας επηρεάζουν το γάλα που ταΐζει στο μωρό της, το οποίο δεν έχει άλλη επιλογή από το να το αποδεχτεί; Ή μήπως ότι οι χημικές ουσίες στο φαγητό μας πηγαίνουν απευθείας από τη μητέρα στο μωρό μέσω του θηλασμού;»

Όποια και αν είναι η ερμηνεία, ένα είναι σίγουρο: Ο καλλιτέχνης χτυπάει πάντα τις στιγμές ανάγκης για σκέψη και αυτοκριτική.

Η δημοσίευση είναι η πρώτη που εμφανίζεται στον λογαριασμό του καλλιτέχνη στο Instagram από τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους, όταν ολοκλήρωσε τη σειρά των εννέα έργων με θέμα τα ζώα. Αυτή η σειρά περιελάμβανε μια κατσίκα, δύο ελέφαντες, τρεις πιθήκους που αιωρούνται, έναν λύκο που ουρλιάζει, μια γάτα που τεντώνεται, πελεκάνους, ένα κοπάδι πιράνχας, έναν ρινόκερο που έτρεχε σε αυτοκίνητο και έναν γορίλα που φαινομενικά οδηγούσε σε απόδραση από τον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου.

Σε αυτό το τελευταίο έργο δεν είναι η πρώτη φορά που ο καλλιτέχνης του δρόμου φαινομενικά αναφέρεται στην Παναγία και το Παιδί. Το έργο Toxic Mary του 2003 δείχνει μια φιγούρα της Madonna να ταΐζει ένα μωρό από ένα μπιμπερό που φέρει ένα κρανίο, σύμβολο τοξικότητας. Η μπογιά έσταζε σε αυτήν την εικόνα εμπνευσμένη από την Αναγέννηση, σαν να έλιωνε.

Πηγή: The Art Newspaper

Αυτή η φυσική και αυτονόητη διαδικασία θρέψης του μωρού απευθείας από το σώμα της μητέρας έχει πάψει να είναι «αυτονόητη» με την εξέλιξη του πολιτισμού μας, είτε λόγω επιλογής είτε για άλλους λόγους και η Εβδομάδα Μητρικού Θηλασμού, που γιορτάζεται στην Ελλάδα, κάθε χρόνο, από την 1η έως την 7η Νοεμβρίου, αποτελεί μια ευκαιρία για ενημέρωση και ευαισθητοποίηση γύρω από τη σημασία του μητρικού θηλασμού για την υγεία και την ανάπτυξη των βρεφών και των μητέρων. Κατά τη διάρκεια αυτής της εβδομάδας, διοργανώνονται δράσεις, σεμινάρια και καμπάνιες με στόχο να ενισχύσουν τις μητέρες στην επιλογή του θηλασμού, να προωθήσουν την υποστήριξη των μητέρων και να αναδείξουν τα οφέλη του θηλασμού για την κοινωνία και το περιβάλλον.

Η θεματολογία της Εβδομάδας Μητρικού Θηλασμού μπορεί να διαφέρει κάθε χρόνο, αλλά συνήθως επικεντρώνεται σε σημαντικά ζητήματα όπως η υποστήριξη θηλασμού στο χώρο εργασίας, η προστασία των δικαιωμάτων των θηλαζουσών μητέρων και η προώθηση του θηλασμού σε δημόσιους χώρους.

Τα οφέλη του θηλασμού

Το μητρικό γάλα είναι μια φυσική, ανανεώσιμη και ασφαλής τροφή, καθώς παράγεται και προσφέρεται στα βρέφη χωρίς να επιβαρύνει το περιβάλλον, χωρίς να απαιτείται χρήση συσκευασιών και χωρίς να δημιουργούνται απόβλητα, αντίθετα με ό,τι συνεπάγεται η παραγωγή και χρήση των υποκατάστατων μητρικού γάλακτος. Είναι τέλεια σχεδιασμένο για τις διατροφικές και ανοσολογικές ανάγκες του παιδιού. Λειτουργεί σαν το πρώτο φυσικό εμβόλιο και βοηθά στην πρόληψη λοιμώξεων. Έτσι, ο μητρικός θηλασμός αποτελεί μια από τις καλύτερες επενδύσεις όσον αφορά την προστασία και βελτίωση της υγείας αλλά και την κοινωνική και οικονομική ανάπτυξη, καθώς μειώνει τη μητρική και βρεφική θνησιμότητα και νοσηρότητα.

Γιατί παραμένουν χαμηλά τα ποσοστά του μητρικού θηλασμού

Παρά τις συστάσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για αποκλειστικό μητρικό θηλασμό κατά τους πρώτους 6 μήνες ζωής των βρεφών, παγκοσμίως τα ποσοστά θηλασμού παραμένουν χαμηλά, και παρόλο που η πλειοψηφία των γυναικών επιλέγει να θηλάσει, οι προκλήσεις που καλείται να αντιμετωπίσει σε ένα περιβάλλον λιγότερο φιλικό προς τον θηλασμό, εμποδίζει μεγάλο ποσοστό από αυτές να θηλάσουν για όσο χρονικό διάστημα επιθυμούν. Το ποσοστό των νεογέννητων των οποίων η έναρξη του θηλασμού λαμβάνει χώρα εντός μιας ώρας από την γέννηση αγγίζει το 43% παγκοσμίως, ενώ μόνο το 41% των βρεφών ηλικίας κάτω των έξι μηνών θηλάζει αποκλειστικά.

Στη χώρα μας, τα ποσοστά θηλασμού είναι, επίσης, ιδιαίτερα χαμηλά. Σύμφωνα με την «Εθνική Μελέτη εκτίμησης της συχνότητας και των προσδιοριστικών παραγόντων του Μητρικού Θηλασμού στην Ελλάδα», σε ό,τι αφορά τη σίτιση με μητρικό γάλα αποκλειστικά, βρέθηκε ότι το ποσοστό των βρεφών που θήλασαν εντός του πρώτου 24ώρου ζωής ανερχόταν στο 66%, ποσοστό το οποίο μειώθηκε στο 51% με την ολοκλήρωση της πρώτης εβδομάδας. Φτάνοντας στον πρώτο μήνα, συνέχισε να θηλάζει αποκλειστικά μόνο το 40% των βρεφών. Με τη συμπλήρωση 4ων μηνών, το ποσοστό έπεσε στο 25% για να φτάσει στο σχεδόν μηδενικό 0,8% στο τέλος του 6ου μήνα ζωής.

Όταν οι κοινωνικές προκλήσεις δεν ενθαρρύνουν τον μητρικό θηλασμό

Σήμερα, το κοινωνικό και θεσμικό περιβάλλον δεν είναι φιλικό προς τον θηλασμό, για να μην πούμε ότι σχεδόν αγνοεί τη διαδικασία. Έτσι, τις περισσότερες φορές, οι μητέρες καλούνται να επιλέξουν μεταξύ εργασίας και θηλασμού. Η πολιτεία θα έπρεπε να προβλέπει για όλες τις εργαζόμενες θηλάζουσες μητέρες επαρκή άδεια μητρότητας προκειμένου να θηλάσουν. Με την επιστροφή της νέας μητέρας στην εργασία τους, θα πρέπει να προβλέπεται η δυνατότητα για κατάλληλα διαλείμματα, καθώς και κατάλληλο χώρο προκειμένου να θηλάσουν το μωρό τους (αν είναι εφικτό) ή να αντλήσουν και να αποθηκεύσουν το μητρικό γάλα, εφόσον το επιθυμούν.

Παράλληλα, είναι απαραίτητο να ενημερώνεται και ο σύζυγος για αποτελεί το απαραίτητο στήριγμα για τη θηλάζουσα μητέρα, καθώς και οι δύο γονείς δρουν υποστηρικτικά στον μητρικό θηλασμό. Η δυνατότητα χρήσης άδειας πατρότητας επιτρέπει και στον πατέρα να παρέχει υποστήριξη στη μητέρα που επιλέγει να θηλάσει. Ένα υποστηρικτικό εργασιακό περιβάλλον παρέχει διευκολύνσεις και στους δύο γονείς, ώστε να επιτευχθεί ο μητρικός θηλασμός και να ενισχυθεί η υγεία του παιδιού. Μια αλυσίδα υποστήριξης του μητρικού θηλασμού που περιλαμβάνει τον τομέα της υγείας, της εργασίας και της κοινωνίας είναι απαραίτητη για τη βελτίωση των ποσοστών μητρικού θηλασμού και της υγείας των παιδιών.

Ο δημόσιος θηλασμός

Όταν μία μητέρα διατρέφει το μωρό αποκλειστικά μέσω του θηλασμού, δεν πρέπει να νιώθει περιορισμένη αλλά αντίθετα απελευθερωμένη από την ανάγκη να κουβαλά μαζί της αποστειρωμένα μπιμπερό και σκόνες γάλα. Έχει έτοιμο το βρεφικό γεύμα και πάντα διαθέσιμο στο στήθος της!
Στη θέα μιας γυναίκας που θηλάζει, κανείς δεν πρέπει να νιώθει περίεργα και άβολα. Οι μανούλες που θηλάζουν σε δημόσιους χώρους, απλά ταΐζουν το παιδί τους. Ούτε θα κλείνονται στο σπίτι, ούτε θα αφήνουν νηστικό το μωρό τους. Το ταμπού του δημόσιου θηλασμού έχει αρχίσει να ξεπερνιέται ακόμα και στην Ελλάδα, που, ομολογουμένως, είχε μείνει πίσω στο θέμα αυτό. Από το 2014, ισχύει ο νόμος για την προστασία της μητρότητας, όπου αναφέρεται συγκεκριμένα, στην προστασία του θηλασμού, σε δημόσιο χώρο. Με το νόμο αυτό, ενισχύεται η προαγωγή του μητρικού θηλασμού, ενώ προβλέπονται χώροι θηλασμού σε δημόσια μέρη, τόσο στον εργασιακό χώρο, όσο και σε δημόσιες υπηρεσίες, εμπορικά κέντρα, αεροδρόμια, λιμάνια κ.α.

Για την περίπτωση που κάποιες μαμάδες αισθάνονται άβολα με τον δημόσιο θηλασμό, όταν θα πρέπει να θηλάσουν το μωρό σε δημόσιο χώρο, μπορούν να ακολουθήσουν κάποια tips για να νιώθουν πιο άνετα.

Είναι σημαντική η επιλογή των κατάλληλων και άνετων ρούχων (όπως μπλούζα με εύκολο άνοιγμα στο στήθος, σουτιέν θηλασμού) ώστε να βολεύει τόσο την ίδια όσο και το μωρό, κατά το θηλασμό.

Η χρήση ποδιάς θηλασμού ή μίας κατάλληλης πασμίνας είναι βοηθητική.

Ο μάρσιππος βοηθά πολύ στο βολικό κράτημα του μωρού.

Η επιλογή του κατάλληλου χώρου είναι σημαντική. Οι περισσότεροι δημόσιοι χώροι, όπως τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, έχουν ειδικά διαμορφωμένους χώρους για θηλασμό. Αν, όμως, δεν υπάρχει τέτοιος χώρος, αναζητά η μητέρα ένα σημείο που έχει λιγότερο κόσμο,. για να νιώθει πιο άνετα, αλλά και το μωρό να έχει περισσότερη ησυχία.

Είναι σημαντικό να αδιαφορεί η θηλάζουσα για τα τυχόν περίεργα βλέμματα την ώρα που ταΐζει το μωράκι της. Το πρόβλημα (εάν υπάρχει) βρίσκεται στους άλλους.

Η Gallery Kids το χαρακτήρισε ως ένα μαγευτικό βιβλίο – δώρο, εμπνευσμένο από τις εμπειρίες της Knightley ως γονέα. Θα εκδοθεί ως πολυτελές, υψηλών προδιαγραφών με σκληρό εξώφυλλο στις 23 Οκτωβρίου 2025, με υποστήριξη γενικής κάλυψης δημοσίων σχέσεων και συνεργασιών.

Η ιστορία ακολουθεί ένα κορίτσι καθώς περιηγείται στις αλλαγές που έρχονται όταν ένα νέο αδερφάκι φτάνει, ταξιδεύοντάς το σε ένα σουρεαλιστικό και μαγευτικό ονειρικό τοπίο. Το βιβλίο διερευνά θέματα του άγχους αποχωρισμού, της ανθεκτικότητας και της ικανότητας της καρδιάς να ανοίγεται καθώς μεγαλώνει η οικογένεια.

Η Knightley έχει λάβει υποψηφιότητες για δύο Όσκαρ, δύο BAFTA, τρεις Χρυσές Σφαίρες και ένα βραβείο Laurence Olivier. Οι δουλειές της κυμαίνονται από υπερπαραγωγές όπως το franchise “The Pirates of the Caribbean” έως υα δράματα όπως “Atonement”, “Pride & Prejudice” και “The Duchess”. Το 2018 έλαβε ένα OBE για τις υπηρεσίες στο δράμα και τη φιλανθρωπία. Ζει στο Λονδίνο με τον σύζυγό της και τις δύο κόρες της.

Η Knightley είπε για την κυκλοφορία του βιβλίου της: «Αυτή είναι μια εξαιρετικά προσωπική δημιουργική προσπάθεια για μένα και ένα έργο με το οποίο είμαι παθιασμένη. Ελπίζω ότι ο κόσμος θα απολαύσει το βιβλίο όσο μου άρεσε να το δημιουργώ». Και πρόσθεσε «Η συνεργασία με την ομάδα του Simon & Schuster για να συγκεντρώσω την ιστορία και τις εικονογραφήσεις μου ήταν ένα όνειρο».

Ο Dougal πρόσθεσε: «Η Keira είναι μια εξαιρετικά ταλαντούχα συγγραφέας και καλλιτέχνιδα, αληθινα δημιουργική και αυτό το βιβλίο πηγάζει από την καρδιά της. Πολύ σπάνια συμβαίνει κάτι τόσο ιδιαίτερο και μοναδικό όσο αυτό».

Πηγή: The Bookseller

Παρότι δεν ήμουν ο τύπος του γενναιόδωρου γιου με επισκέψεις και διαχύσεις, η μητέρα μου είναι ουσιώδες πρόσωπο στη ζωή μου. Δεν είχα την ευγένεια να συμπεριλάβω το επώνυμό της στο ονοματεπώνυμό μου, όπως θα ήθελε να έχω κάνει. «Εσένα σε λένε Πέδρο Αλμοδόβαρ Καβαγιέρο! Τι είναι αυτό το σκέτο Αλμοδόβαρ;», μου είπε, κάποια στιγμή, σχεδόν θυμωμένη. Οι μητέρες δίνουν πάντα σιγουριά. «Ο κόσμος νομίζει πως τα παιδιά γίνονται σε μια μέρα. Αλλά αργούν πολύ. Πολύ», έλεγε ο Λόρκα. Ούτε και οι μανάδες γίνονται σε μια μέρα. Και δεν χρειάζεται να κάνουν τίποτα το ιδιαίτερο για να είναι ουσιώδεις, σημαντικές, αξέχαστες, διδακτικές.

Εγώ έμαθα πολλά από τη μάνα μου – δίχως να το συνειδητοποιήσουμε ούτε εκείνη ούτε εγώ. Έμαθα κάτι ουσιώδες για τη δουλειά μου, τη διαφορά ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα και πώς η πραγματικότητα πρέπει να συμπληρώνεται από τη μυθοπλασία για να γίνεται η ζωή πιο εύκολη. Θυμάμαι κάθε στιγμή της ζωής της μητέρας μου. Η πιο επική ίσως να ήταν εκείνη στο χωριό του Μπαδαχόθ, το Ορεγιάνα λα Βιέχα, γέφυρα ανάμεσα στους δύο μεγάλους κόσμους που έζησα προτού με καταπιεί η Μαδρίτη: τη Μάντσα και την Εξτρεμαδούρα.

Παρότι δεν αρέσει στις αδερφές μου να τους το θυμίζω, σ’ αυτά τα πρώτα βήματα, στην Εξτρεμαδούρα, η οικονομική κατάσταση της οικογένειας ήταν επισφαλής. Η μητέρα μου υπήρξε πάντοτε πολύ δημιουργική, ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη ικανότητα ανάληψης πρωτοβουλιών που έχω γνωρίσει. Στη Μάντσα, λέμε «είναι ικανός να βγάλει από τη μύγα ξίγκι».

Ο δρόμος που μας έλαχε να μείνουμε δεν είχε φως, το πάτωμα ήταν από άψητη πλίθα, δεν υπήρχε τρόπος να φαίνεται καθαρό, με το νερό λάσπωνε. Ο δρόμος ήταν μακριά από το κέντρο του χωριού, το έδαφος σχιστολιθικό. Δεν νομίζω να μπορούσαν οι κοπέλες να περπατήσουν με τακούνια πάνω στις απότομες πλάκες. Για μένα δεν ήταν δρόμος, θύμιζε περισσότερο σκηνικό ταινίας για την Άγρια Δύση. Η διαμονή εκεί ήταν σκληρή αλλά φτηνή. Μας αποζημίωνε το γεγονός πως οι γείτονές μας αποδείχτηκαν θαυμάσιοι άνθρωποι και πολύ φιλόξενοι. Επίσης, ήταν αναλφάβητοι.

Ως συμπλήρωμα στον μισθό του πατέρα μου, η μητέρα μου άρχισε να διαβάζει και να γράφει γράμματα για λογαριασμό άλλων, όπως στην ταινία Κεντρικός σταθμός του Βάλτερ Σάλες. Τότε ήμουν οκτώ ετών – συνήθως έγραφα εγώ τα γράμματα κι εκείνη διάβαζε αυτά που λάβαιναν οι γείτονές μας. Σε περισσότερες από μία περιπτώσεις, καθώς παρατηρούσα το κείμενο που διάβαζε η μητέρα μου, ανακάλυψα με έκπληξη πως δεν ανταποκρινόταν ακριβώς σ’ αυτό που ήταν γραμμένο στο χαρτί: η μητέρα μου σκαρφιζόταν εν μέρει αυτά που διάβαζε. Οι γειτόνισσες δεν το καταλάβαιναν, διότι αυτά που επινοούσε η μητέρα μου ήταν πάντα προέκταση της ζωής τους και έμεναν κατευχαριστημένες μετά την ανάγνωση.

Όταν διαπίστωσα πως δεν στεκόταν ποτέ στο αρχικό κείμενο, μια μέρα στον δρόμο για το σπίτι τη μάλωσα. «Γιατί είπες πως στο γράμμα έλεγε ότι τη σκέφτεται πολύ τη γιαγιά και της λείπει που τη χτένιζε μπροστά στην εξώπορτα, με τη λεκάνη γεμάτη νερό; Στο γράμμα δεν αναφέρεται καν η γιαγιά», της είπα. «Μα δεν είδες πόσο ευχαριστημένη έμεινε;» μου είπε εκείνη. Είχε δίκιο. Η μητέρα μου γέμιζε τα κενά στις επιστολές, διάβαζε στις γειτόνισσες αυτό που ήθελαν να ακούσουν, μερικές φορές πράγματα που πιθανότατα να είχε ξεχάσει να αναφέρει ο αποστολέας και που ευχαρίστως θα υπέγραφε.

Αυτοί οι αυτοσχεδιασμοί αποτελούσαν ένα μεγάλο μάθημα για μένα. Όριζαν τη διαφορά μεταξύ μυθοπλασίας και πραγματικότητας και το πώς η πραγματικότητα έχει ανάγκη τη μυθοπλασία για να γίνει πιο ολοκληρωμένη, πιο ευχάριστη, πιο υποφερτή. Για έναν αφηγητή αυτό είναι ουσιώδες μάθημα. Το κατάλαβα με το πέρασμα του χρόνου. Η μητέρα μου αποχαιρέτησε αυτόν τον κόσμο ακριβώς όπως θα ήθελε. Και δεν ήταν τυχαίο, εκείνη το είχε αποφασίσει έτσι, το καταλαβαίνω σήμερα, εδώ στον νεκροθάλαμο. Πριν από είκοσι χρόνια, η μητέρα μου είχε πει στη μεγαλύτερη αδερφή μου, την Αντόνια, πως είχε φτάσει η στιγμή να αγοράσει τα σάβανά της.

«Πήγαμε στην οδό Πόστας», μου ιστορεί η αδερφή μου μπροστά στη σορό της σαβανωμένης μάνας μας, «για να αγοράσουμε το ράσο του αγίου Αντωνίου, καφέ, με κορδόνι». Η μητέρα μου της είπε πως ήθελε και το έμβλημα του ίδιου αγίου καρφιτσωμένο στο στήθος. Και τα σκαπουλάρια της Παναγίας της Πονεμένης. Και το μενταγιόν του αγίου Ισιδώρου. Κι ένα ροζάριο ανάμεσα στα χέρια. «Ένα από τα παλιά», διευκρίνισε στην αδερφή μου, «τα καλά να τα κρατήσετε εσείς» (συμπεριλαμβανόταν και η αδερφή μου Μαρία Χεσούς). Αγόρασαν επίσης και ένα είδος μαύρου μαντιλιού για σκέπη της κεφαλής και τώρα οι άκρες του της φτάνουν μέχρι τη μέση.

Ρώτησα την αδερφή μου για τη σημασία του μαύρου μαντιλιού. Παλιά, οι χήρες φορούσαν ένα μαντίλι από μαύρη γάζα, πολύ πυκνή, για να καταδείξουν το πένθος τους. Καθώς περνούσε ο καιρός και η λύπη τους λιγόστευε, το μαντίλι κόνταινε κι αυτό. Στην αρχή, τούς έφτανε σχεδόν ως τη μέση και στο τέλος έφτανε μονάχα μέχρι τους ώμους. Αυτή η εξήγηση με έκανε να σκεφτώ πως η μητέρα μου ήθελε να φύγει ντυμένη επίσημα ως χήρα. Ο πατέρας μου είχε πεθάνει εδώ και είκοσι χρόνια, αλλά φυσικά δεν υπήρξε άλλος άντρας, πόσω μάλλον σύζυγος, για εκείνη. Είπε, επίσης, πως ήθελε να είναι ξυπόλυτη, δίχως κάλτσες και παπούτσια. «Αν μου δέσουν τα πόδια», είπε στην αδερφή μου, «να μου τα λύσετε πριν με βάλετε στον τάφο. Θέλω εκεί που θα πάω να πάω ανάλαφρη».

Ζήτησε, επίσης, μια εξόδιο ακολουθία ολόκληρη, χωρίς περικοπές. Έτσι και κάναμε και ήρθε όλο το χωριό (η Καλθάδα ντε Καλατράβα) να μας συλλυπηθεί. Της μητέρας μου θα της άρεσε πολύ που υπήρχαν στην εκκλησία τόσα μπουκέτα λουλούδια και που έδωσε το παρόν όλο το χωριό. «Ήρθε όλο το χωριό» είναι η μέγιστη αξιολόγηση για αυτού του είδους τις τελετές. Έτσι ακριβώς έγινε. Να ευχαριστήσω κι αποδώ: Ευχαριστώ, Καλθάδα.

Θα είχε νιώσει, επίσης, περήφανη για τον ρόλο των τέλειων αμφιτρυώνων, που έπαιξαν οι αδερφές κι ο αδερφός μου: η Αντόνια, η Μαρία Χεσούς και ο Αγουστίν, τόσο στη Μαδρίτη όσο και στην Καλθάδα. Εγώ περιορίστηκα στο να ακολουθώ, με το βλέμμα σβησμένο και όλα γύρω μου θολά.

Παρά την ψυχολογική και σωματική εξάντληση, που βιώνω εξαιτίας των ταξιδιών για την προώθηση των ταινιών μου, (το Όλα για τη μητέρα μου προβάλλεται αυτή τη στιγμή σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο κι ευτυχώς που αποφάσισα να το αφιερώσω σ’ εκείνη, ως μητέρα και ηθοποιό – προβληματίστηκα πολύ, γιατί δεν σιγουρεύτηκα ποτέ πως άρεσαν στη μητέρα μου οι ταινίες μου), ευτυχώς βρισκόμουν στη Μαδρίτη, δίπλα της. Τα τέσσερα παιδιά της ήμαστε πάντοτε μαζί της. Δυο ώρες προτού χειροτερέψει η κατάστασή της, ο Αγουστίν κι εγώ μπήκαμε να τη δούμε τη μισή ώρα της επιτρεπόμενης επίσκεψης στη ΜΕΘ, ενώ οι αδερφές μου περίμεναν στην αίθουσα αναμονής.

Η μητέρα μου κοιμόταν. Την ξυπνήσαμε. Το όνειρο θα πρέπει να ήταν πολύ γλυκό και την είχε απορροφήσει τόσο που δεν την εγκατέλειψε, παρότι κουβέντιαζε μ’ εμάς απολύτως διαυγής. Μας ρώτησε αν είχε καταιγίδα εκείνη τη στιγμή και της είπαμε όχι. Τη ρωτήσαμε πώς ένιωθε και μας είπε πολύ καλά. Ρώτησε τον αδερφό μου τον Αγουστίν για τα παιδιά του, που είχαν μόλις επιστρέψει από τις διακοπές τους. Ο Αγουστίν της είπε πως έμεναν σ’ αυτόν για το Σαββατοκύριακο και πως θα έτρωγαν μαζί.

Η μητέρα μου τον ρώτησε αν είχε κάνει τα ψώνια για το φαγητό κι ο αδερφός μου είπε ναι. Εγώ της είπα πως σε δυο μέρες έπρεπε να πάω στην Ιταλία, για την προώθηση της ταινίας μου, αλλά αν το ήθελε θα έμενα στη Μαδρίτη. Μου είπε να πάω, να κάνω ό,τι είχα να κάνω. Ανησύχησε μόνο για τα παιδιά του Τινίν. «Και με τα παιδιά ποιος θα μείνει;» ρώτησε. Ο Αγουστίν της είπε πως δεν θα ερχόταν μαζί μου, θα έμενε στη Μαδρίτη. Της φάνηκε σωστό. Ήρθε μια νοσοκόμα και αφού μας είπε πως ο χρόνος της επίσκεψης είχε τελειώσει, ανακοίνωσε στη μητέρα μου πως θα της έφερνε το φαγητό. Η μαμά σχολίασε: «Λίγα πράματα θα κάνει το φαΐ στο σαρκίο μου». Βρήκα το σχόλιο ωραίο και παράξενο.

Τρεις ώρες μετά πέθανε.

Απ’ όλα όσα είπε σ’ αυτή την τελευταία επίσκεψη, παρέμεινε μέσα μου χαραγμένη η ερώτηση αν είχε καταιγίδα. Η Παρασκευή ήταν ηλιόλουστη μέρα, κι ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο του δωματίου της. Σε ποια καταιγίδα αναφερόταν η μητέρα μου στο τελευταίο της όνειρο;

Πέδρο Αλμοδόβαρ Καμπαγιέρο

Το παραπάνω διήγημα περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Τελευταίο όνειρο» του Πέδρο Αλμοδόβαρ (μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου, εκδ. Δίοπτρα), στο οποίο συγκεντρώνει, για πρώτη φορά, δώδεκα αδημοσίευτες ιστορίες από το προσωπικό αρχείο του, γραμμένες από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 έως σήμερα.

Ο Ισπανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγό γεννήθηκε σαν σήμερα, στις 25 Σεπτεμβρίου 1949. Η σχέση του με τη μητέρα του επηρέασε σημαντικά τόσο τη ζωή του όσο και τη δημιουργία του. Η μητρική φιγούρα είναι καθοριστική στις περισσότερες ταινίες τουΈχει γράψει, σκηνοθετήσει και παραγάγει περίπου 30 ταινίες.

Το πρόγραμμα ευθυγραμμίζεται με τον στόχο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για μείωση της μητρικής θνησιμότητας σε λιγότερους από 70 θανάτους ανά 100.000 γεννήσεις μέχρι το 2030 (SDG 3.1).

Οι αδιάκοπες και συνεργατικές προσπάθειες της MSD, τα τελευταία δεκατρία χρόνια, σε πάνω από 70 χώρες, συντέλεσαν στο να επιτευχθεί και να ξεπεραστεί ο στόχος του “MSD For Mothers” να προσφέρει βοήθεια σε περισσότερες από 25 εκατομμύρια γυναίκες, μέχρι το 2025. Έτσι, στις 9 Μαΐου 2024, η MSD ανακοίνωσε ότι το πρόγραμμα “MSD For Mothers” μέσα σε δεκατρία χρόνια έχει καταφέρει να προσφέρει αξιόπιστη φροντίδα υγείας σε περισσότερες από 30 εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως, συμβάλλοντας σε έναν κόσμο, όπου καμιά γυναίκα δεν χρειάζεται να πεθάνει κατά τη διάρκεια του τοκετού. Σε αυτό, συνέβαλε η ενίσχυση των Συστημάτων Υγείας και η εξεύρεση λύσεων για την αντιμετώπιση των εξατομικευμένων αναγκών των μητέρων, των βρεφών και των οικογενειών τους, παγκοσμίως.

«Έχουμε βοηθήσει, ώστε περισσότερες από 30 εκατομμύρια γυναίκες να έχουν πρόσβαση σε υψηλής ποιότητας φροντίδα που σώζει ζωές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού, ξεπερνώντας τον στόχο μας που ήταν να φτάσουμε τα 25 εκατομμύρια γυναίκες μέχρι το 2025», αναφέρει σε δηλώσεις της η Allison Goldberg, πρόεδρος του Ιδρύματος MSD. Και συμπληρώνει: «Αυτό το ορόσημο χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι χρειάζεται να γίνει πολλή δουλειά ακόμη και εμείς παραμένουμε δεσμευμένοι στο όραμά μας για τη δημιουργία ενός κόσμου όπου καμία γυναίκα δεν χρειάζεται να πεθάνει δίνοντας ζωή».

Ενδεικτικά, στην Ινδία μέσω του “MSD for Mothers”, πάνω από ένα εκατομμύριο γυναίκες απέκτησαν πρόσβαση στην πρωτοβουλία “Manyata”, που υποστηρίζει την ποιοτική βελτίωση της φροντίδας μητρότητας, ενώ στη Βραζιλία, σε συνεργασία με δίκτυο νοσοκομείων και το υπουργείο Υγείας, εκπαιδεύθηκαν 250 πάροχοι υπηρεσιών υγείας σε πρωτόκολλα περίθαλψης με αποτέλεσμα τη μείωση κατά 54% του ποσοστού μητρικής θνησιμότητας, σε δύο χρόνια σε μια πολιτεία της χώρας. Στην Κένυα, η χρηματοδότηση μελέτης για την καλύτερη πρόσβαση σε υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού μετά την εγκυμοσύνη, οδήγησε σε αύξηση κατά 24% της κάλυψης του πληθυσμού-στόχου. Τέλος, στη Νιγηρία, τη χώρα με τους περισσότερους μητρικούς θανάτους παγκοσμίως, το σχέδιο “Saving Mothers, Giving Life” βελτίωσε την ποιότητα της μητρικής υγειονομικής περίθαλψης σε 25 ιδιωτικές δομές υγείας και οδήγησε σε μείωση των μητρικών και περιγεννητικών θανάτων κατά 60% και 16%, αντίστοιχα.

Το πρόγραμμα “MSD for Mothers” στην Ελλάδα

Το “MSD for Mothers” υλοποιήθηκε και στη χώρα μας στηρίζοντας το πρόγραμμα «Μητέρα & Παιδί» των Γιατρών του Κόσμου Ελλάδας.

Το πρόγραμμα εγκαινιάστηκε τον Ιούνιο του 2016, με στόχο να προσφέρει υγειονομική περίθαλψη σε περίπου 8.400 εγκύους και τα νεογνά τους, που ανήκουν σε ευάλωτες ομάδες πληθυσμού (ανασφάλιστοι, πρόσφυγες, μετανάστες, μειονότητες) και δωρεάν πρόσβαση σε εκπαιδευτικό υλικό, σε θέματα γυναικείας υγείας και οικογενειακού προγραμματισμού, σε τουλάχιστον 480 εθελοντές επαγγελματίες υγείας, μέσω καινοτόμου εκπαιδευτικής πλατφόρμας e-learning.

Το πρόγραμμα «Μητέρα & Παιδί» ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2018, έχοντας ξεπεράσει κατά πολύ την αρχική πρόβλεψη και προσφέροντας τελικά γυναικολογικές υπηρεσίες σε 42.339 γυναίκες, εκ των οποίων οι 3.742 έγκυες, παιδιατρικές υπηρεσίες σε 7.693 νεογνά και βρέφη, ενώ εκπαιδεύθηκαν 1.962 επαγγελματίες υγείας μέσω στοχευμένου εκπαιδευτικού υλικού. Τέλος, κατά τη διάρκεια του προγράμματος πραγματοποιήθηκαν 405 επισκέψεις κινητών ιατρικών μονάδων και διανεμήθηκαν 7.282 κιτ βρεφικής φροντίδας.