«Είμαι ηθοποιός, γνωστός κυρίως ως ηθοποιός κινηματογράφου. Ωστόσο, οι ρίζες μου βρίσκονται βαθιά στο θέατρο. Από το 1977 έως το 2003 ήμουν μέλος του The Wooster Group, δημιουργώντας και ερμηνεύοντας πρωτότυπα έργα στο The Performing Garage της Νέας Υόρκης και περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο. Έχω επίσης συνεργαστεί με τους Richard Foreman, Robert Wilson και Romeo Castellucci. Τώρα, είμαι ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της Μπιενάλε Θεάτρου της Βενετίας. Αυτή η θέση, τα γεγονότα στον κόσμο και η επιθυμία μου να επιστρέψω στο θέατρο έχουν διαμορφώσει έντονα την πεποίθησή μου για τη μοναδική θετική δύναμη και σημασία του θεάτρου. Στο ταπεινό μου ξεκίνημα στο The Wooster Group, έναν θίασο με έδρα τη Νέα Υόρκη, είχαμε συχνά πολύ μικρό κοινό σε ορισμένες από τις παραστάσεις μας.

Συνήθως, ο κανόνας ήταν ότι αν οι ηθοποιοί ήταν περισσότεροι από το κοινό, μπορούσαμε να επιλέξουμε να ακυρώσουμε την παράσταση. Αλλά δεν το κάναμε ποτέ. Πολλά από τα μέλη του θιάσου δεν είχαν εκπαιδευτεί στο θέατρο, αλλά ήταν άνθρωποι διαφορετικών ειδικοτήτων που συναντήθηκαν για να κάνουν θέατρο, οπότε το “η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί” δεν ήταν πραγματικά το μάντρα μας, ωστόσο αισθανόμασταν υποχρέωση να τηρήσουμε το ραντεβού μας με το κοινό.

Συχνά επίσης κάναμε πρόβες κατά τη διάρκεια της μέρας και το βράδυ παρουσιάζαμε το υλικό ως έργο σε εξέλιξη. Μερικές φορές αφιερώναμε χρόνια ολόκληρα σε μια παράσταση, ενώ συντηρούμασταν οικονομικά κάνοντας περιοδείες με παλαιότερες παραστάσεις. Το να δουλεύω για χρόνια πάνω σε ένα έργο καταντούσε συχνά κουραστικό για μένα και έβρισκα τις πρόβες κάπως επίπονες, αλλά αυτές οι παραστάσεις των έργων σε εξέλιξη ήταν πάντα συναρπαστικές, ακόμα και αν το μικρό κοινό ήταν μια καταδικαστική ετυμηγορία για το μέγεθος του ενδιαφέροντος για αυτό που κάναμε. Αυτό με έκανε να συνειδητοποιήσω ότι, ανεξάρτητα από το πόσο μικρό ήταν το κοινό, οι θεατές ως μάρτυρες έδιναν στο θέατρο νόημα και ζωή. Όπως λένε και οι πινακίδες στις αίθουσες τυχερών παιχνιδιών: “ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΡΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ”.

Η εμπειρία που μοιραζόμαστε σε πραγματικό χρόνο μιας πράξης δημιουργίας, ακόμα κι αν έχει επενδυθεί μουσικά και σχεδιαστεί σκηνικά αλλά είναι πάντα διαφορετική, είναι οπωσδήποτε η προφανής δύναμη του θεάτρου. Από κοινωνικής και πολιτικής απόψεως, το θέατρο δεν ήταν ποτέ άλλοτε τόσο ζωτικής σημασίας για την κατανόηση του εαυτού μας και του κόσμου. Ο “ελέφαντας στο δωμάτιο” είναι οι νέες τεχνολογίες και τα κοινωνικά δίκτυα, που υπόσχονται σύνδεση, αλλά φαίνεται να έχουν κατακερματίσει και απομονώσει τους ανθρώπους.

Χρησιμοποιώ τον υπολογιστή μου καθημερινά, αν και δεν διαθέτω προφίλ στα κοινωνικά δίκτυα, έχω αναζητήσει τον εαυτό μου στο Google ως ηθοποιό και έχω συμβουλευτεί την τεχνητή νοημοσύνη για πληροφορίες. Αλλά θα πρέπει να είναι κανείς τυφλός αν δεν μπορεί να αναγνωρίσει ότι η ανθρώπινη επαφή κινδυνεύει να αντικατασταθεί από σχέσεις με συσκευές. Ενώ ορισμένες τεχνολογίες είναι πολύ χρήσιμες, το πρόβλημα του να μην γνωρίζουμε ποιος βρίσκεται στην άλλη άκρη του κύκλου επικοινωνίας είναι βαθύ και συμβάλλει σε μια κρίση αλήθειας και πραγματικότητας. Ενώ το διαδίκτυο μπορεί να εγείρει ερωτήματα, πολύ σπάνια συλλαμβάνει την αίσθηση του θαυμασμού που προκαλεί το θέατρο.

Έναν θαυμασμό που βασίζεται στην προσοχή, την εμπλοκή και τη δημιουργία μιας αυθόρμητης κοινότητας μεταξύ αυτών που είναι παρόντες σε έναν κύκλο δράσης και αντίδρασης. Ως ηθοποιός και θεατρικός δημιουργός, εξακολουθώ να πιστεύω στη δύναμη του θεάτρου. Σε έναν κόσμο που φαίνεται να γίνεται όλο και πιο διχαστικός, χειραγωγικός και βίαιος, η πρόκληση για εμάς τους ανθρώπους του θεάτρου είναι να αποφύγουμε να φθείρουμε το θέατρο σε μια αποκλειστικά εμπορική επιχείρηση αφιερωμένη στην ψυχαγωγία μέσω της απόσπασης της προσοχής ή σε έναν στεγνό θεματοφύλακα των παραδόσεων, αλλά μάλλον να καλλιεργήσουμε τη δύναμή του να συνδέει ανθρώπους, κοινότητες, πολιτισμούς και πάνω απ’ όλα να αμφισβητεί το πού οδεύουμε… Το σπουδαίο θέατρο αμφισβητεί τον τρόπο σκέψης μας και μας ενθαρρύνει να φανταστούμε όσα φιλοδοξούμε.

Είμαστε κοινωνικά όντα και βιολογικά προορισμένοι να αλληλεπιδρούμε με τον κόσμο. Κάθε αισθητήριο όργανο είναι μια πύλη συνεύρεσης και μέσω αυτής της συνεύρεσης καταφέρνουμε να ορίσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια ποιοι είμαστε. Μέσω της αφήγησης, της αισθητικής, της γλώσσας, της κίνησης, της σκηνογραφίας, το θέατρο ως ολοκληρωμένη μορφή τέχνης μπορεί να μας κάνει να δούμε τι ήταν, τι είναι και τι θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας».

Willem DAFOE, Η.Π.Α. Ηθοποιός, Θεατρικός Δημιουργός

Μετάφραση στα ελληνικά από το αγγλικό πρωτότυπο: Γιόλα Κλείτου για το Κυπριακό Κέντρο Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΚΚΔΙΘ)

«Σήμερα βρίσκομαι εδώ καταγγέλλοντας τη γενοκτονία στη Γάζα», δήλωσε ο Μπαρδέμ στο κόκκινο χαλί. «Αναφέρομαι στην International Association of Genocide Scholars (IAGS), που μελετά εις βάθος τη γενοκτονία και έχει αναγνωρίσει ότι πρόκειται για γενοκτονία. Γι’ αυτό ζητούμε εμπορικό και διπλωματικό αποκλεισμό, καθώς και κυρώσεις κατά του Ισραήλ για να σταματήσει η γενοκτονία. Ελευθερία στην Παλαιστίνη».

Την εβδομάδα πριν τα Emmy, περισσότεροι από 3.900 επαγγελματίες του χώρου υπέγραψαν δημόσια δέσμευση που οργάνωσε η Film Workers for Palestine, δηλώνοντας ότι δεν θα συνεργαστούν με ισραηλινά ιδρύματα ή εταιρείες παραγωγής που θεωρούνται «εμπλεκόμενες σε γενοκτονία και απαρτχάιντ κατά του παλαιστινιακού λαού».

Η δέσμευση αναφέρει ότι παραδείγματα συνενοχής περιλαμβάνουν το «ξέπλυμα ή τη δικαιολόγηση της γενοκτονίας και του απαρτχάιντ ή/και τη συνεργασία με την κυβέρνηση που τα διαπράττει».

Αντιδράσεις της Paramount και νέα τοποθέτηση Μπαρδέμ

Η Paramount απάντησε στην επιστολή την Παρασκευή με ανακοίνωση που καταδικάζει το μποϊκοτάζ κατά της ισραηλινής κινηματογραφικής και τηλεοπτικής βιομηχανίας: «Στην Paramount, πιστεύουμε στη δύναμη της αφήγησης για να ενώσουμε και να εμπνεύσουμε τους ανθρώπους, να προάγουμε την αμοιβαία κατανόηση και να διαφυλάξουμε τις στιγμές, τις ιδέες και τα γεγονότα που διαμορφώνουν τον κόσμο μας. Αυτή είναι η δημιουργική μας αποστολή. Δεν συμφωνούμε με τις πρόσφατες προσπάθειες για μποϊκοτάζ Ισραηλινών δημιουργών. Η φίμωση καλλιτεχνών λόγω εθνικότητας δεν προάγει την κατανόηση ούτε συμβάλλει στην ειρήνη».

Η ανακοίνωση συνεχίζει: «Η παγκόσμια βιομηχανία ψυχαγωγίας πρέπει να ενθαρρύνει τους καλλιτέχνες να αφηγούνται τις ιστορίες τους και να μοιράζονται τις ιδέες τους με το κοινό σε όλο τον κόσμο. Χρειαζόμαστε περισσότερη επικοινωνία — όχι λιγότερη».

Ο Μπαρδέμ σχολίασε σχετικά: «Υπάρχει επίσης μια οργάνωση που λέγεται Film Workers for Palestine, και θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι σχετικά με την επιστολή της Paramount. Η Film Workers for Palestine δεν στοχοποιεί άτομα λόγω ταυτότητας. Οι στόχοι είναι εταιρείες παραγωγής και ιδρύματα που είναι συνένοχα, ξεπλένουν ή δικαιολογούν τη γενοκτονία και το καθεστώς απαρτχάιντ. Στεκόμαστε δίπλα σε όσους βοηθούν και στηρίζουν τους καταπιεσμένους».

Πρόσθεσε: «Δεν μπορώ να συνεργαστώ με κάποιον που δικαιολογεί ή στηρίζει τη γενοκτονία. Είναι τόσο απλό. Δεν θα έπρεπε να το κάνουμε αυτό, είτε στη βιομηχανία μας είτε σε οποιαδήποτε άλλη».

Σημαντικά ονόματα υπογράφουν την επιστολή

Ο Μπαρδέμ υπέγραψε την επιστολή μαζί με διακεκριμένους δημιουργούς όπως οι Γιώργος Λάνθιμος, Ava DuVernay, Asif Kapadia, Emma Seligman, Boots Riley, Adam McKay, Olivia Colman, Ayo Edebiri, Mark Ruffalo, Riz Ahmed, Tilda Swinton, Lily Gladstone, Hannah Einbinder, Gael Garcia Bernal, Melissa Barrera και Emma Stone μεταξύ άλλων.

Ο Μπαρδέμ παραβρέθηκε στα Emmy 2025 ως υποψήφιος για τον ρόλο του ως José Menendez στη σειρά εγκλήματος του Netflix «Monsters: The Lyle and Erik Menendez Story». Ο βραβευμένος με Όσκαρ ηθοποιός ήταν υποψήφιος στην κατηγορία καλύτερου Β’ ανδρικού ρόλου σε limited ή ανθολογική σειρά ή ταινία.

Πηγή: Variety

Ο Θεόδωρος Τερζόπουλος ως ο συγγραφέας του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2025, αποτελεί τον δεύτερο Έλληνα καλλιτέχνη που λαμβάνει αυτή την τιμή μετά τον Ιάκωβο Καμπανέλλη (2001).

Το μήνυμα του Θεόδωρου Τερζόπουλου

Μπορεί το θέατρο να αφουγκραστεί το SOS που εκπέμπει η εποχή μας, σε έναν κόσμο με πτωχοποιημένους πολίτες, έγκλειστους στα κελιά της εικονικής πραγματικότητας, περιχαρακωμένους στην ασφυκτική ιδιώτευσή τους; Σε έναν κόσμο με ρομποτοποιημένες υπάρξεις μέσα σε ένα ολοκληρωτικό σύστημα ελέγχου και καταστολής σε όλο το φάσμα της ζωής;

Ανησυχεί το θέατρο για την οικολογική καταστροφή, την αύξηση της θερμοκρασίας της γης, τις τεράστιες απώλειες της βιοποικιλότητας, τη μόλυνση των ωκεανών, το λιώσιμο των πάγων, την αύξηση των δασικών πυρκαγιών και τα ακραία καιρικά φαινόμενα; Μπορεί το θέατρο να γίνει ένα ενεργό κομμάτι του οικοσυστήματος; Το θέατρο παρακολουθεί τα φαινόμενα των ανθρώπινων επιπτώσεων στον πλανήτη εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δυσκολεύεται να συνδιαλλαγεί με αυτό το πρόβλημα.

Αγωνιά το θέατρο για την ανθρώπινη κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται τον 21ο αιώνα, όπου ο πολίτης άγεται και φέρεται από πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, από δίκτυα ενημέρωσης και εταιρείες διαμόρφωσης κοινής γνώμης; Όπου τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όσο και αν διευκολύνουν, αποτελούν το μεγάλο άλλοθι της επικοινωνίας, γιατί προσφέρουν την απαραίτητη απόσταση ασφαλείας από τον Άλλον; Ένα διάχυτο αίσθημα φόβου απέναντι στον Άλλον, τον διαφορετικό, τον Ξένο, κυριαρχεί στις σκέψεις και τις πράξεις μας.

Μπορεί το θέατρο να λειτουργήσει ως ένα εργαστήρι συνύπαρξης των διαφορετικοτήτων, χωρίς να λάβει υπόψιν του το τραύμα που αιμορραγεί;

Το τραύμα αιμορραγεί και μας καλεί να ανακατασκευάσουμε τον Μύθο. Κι όπως λέει ο Χάινερ Μύλλερ, «ο μύθος είναι ένα σώρευμα, μια μηχανή, στην οποία μπορούν να προσαρτώνται συνεχώς καινούργιες κι άλλες μηχανές. Μεταφέρει την ενέργεια ώσπου η αυξανόμενη ταχύτητα να ανατινάξει τον κύκλο του πολιτισμού» και, θα πρόσθετα, τον κύκλο της βαρβαρότητας.

Μπορεί ο προβολέας του θεάτρου να φωτίσει το κοινωνικό τραύμα και να πάψει να φωτίζει παραπλανητικά τον εαυτό του;

Ερωτήματα που δεν επιδέχονται οριστικές απαντήσεις, επειδή το θέατρο υπάρχει και μακροημερεύει χάρη στα αναπάντητα ερωτήματα.

Ερωτήματα που πυροδότησε ο Διόνυσος, περνώντας απ’ τον γενέθλιο τόπο του, τη θυμέλη του αρχαίου θεάτρου, και συνεχίζοντας σιωπηλός το προσφυγικό ταξίδι του σε τοπία πολέμου, σήμερα, την παγκόσμια ημέρα του θεάτρου.

Ας κοιτάξουμε στα μάτια τον Διόνυσο, τον εκστατικό θεό του θεάτρου και του Μύθου, που ενώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον· τέκνο δύο γεννήσεων, του Δία και της Σεμέλης, εκφραστής ρευστών ταυτοτήτων, γυναίκα και άνδρας, οργισμένος και πράος, θεός και ζώο, στο μεταίχμιο μεταξύ τρέλας και λογικής, τάξεως και χάους, ακροβάτης στο όριο της ζωής και του θανάτου. Ο Διόνυσος θέτει το θεμελιώδες οντολογικό ερώτημα «περί τίνος πρόκειται», ερώτημα που ενεργοποιεί τον δημιουργό προς την κατεύθυνση μιας ολοένα βαθύτερης έρευνας της ρίζας του μύθου και των πολλαπλών διαστάσεων του ανθρώπινου αινίγματος.

Χρειαζόμαστε νέους τρόπους αφήγησης που θα αποσκοπούν στην καλλιέργεια της μνήμης και στη διαμόρφωση μιας νέας ηθικής και πολιτικής ευθύνης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα.

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1961 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (ΔΙΘ), με το πρώτο Μήνυμα να γράφεται από τον Ζαν Κοκτώ το 1962. Έκτοτε, η Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου εορτάζεται στις 27 Μαρτίου (ημέρα έναρξης της σεζόν του «Θεάτρου των Εθνών» το 1962 στο Παρίσι, που σηματοδότησε και τον πρώτο εορτασμό) από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα, εκπροσωπώντας μια ευκαιρία υπενθύμισης της ετερότητας αυτής της καλλιτεχνικής έκφρασης και προώθησης του αντίκτυπου που το θέατρο έχει στις σύγχρονες κοινωνίες.

Το ΔΙΘ τιμά κάθε χρόνο αυτή την παγκόσμια γιορτή, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για τη συγγραφή του Μηνύματος. Από το 1962 έως σήμερα, περισσότερες από 60 σημαίνουσες προσωπικότητες του θεάτρου συνεισέφεραν με τις σκέψεις τους για το θέατρο, τον πολιτισμό και την ειρήνη μέσω των Μηνυμάτων της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου. Το Μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 40 γλώσσες, προωθείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 86 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, ενώ διαβάζεται ενώπιον δεκάδων χιλιάδων θεατών σε όλα τα θέατρα ανά τις πέντε ηπείρους και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο.

Παρουσίαση του Μηνύματος ως ταινία μικρού μήκους

Σήμερα, 27 Μαρτίου, θα μεταδοθεί σε πρώτη προβολή η παρουσίαση του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2025 από τον ίδιο του τον συγγραφέα, ως ταινία μικρού μήκους, μια συμπαραγωγή του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και του Κυπριακού Κέντρου Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

Η ταινία μικρού μήκους αποσκοπεί στην τιμητική προβολή τόσο του ίδιου του συγγραφέα του φετινού Μηνύματος, όσο και της Ελλάδας μέσα από κινηματογράφηση σε επιλεγμένους χώρους της Αθήνας -αρχαιολογικούς και μη- όπως την Αρχαία Αγορά, το Ωδείο Ηρώδου Αττικού, το Θέατρο Διονύσου Ελευθερέως, αλλά και το Θέατρο Άττις, υπογραμμίζοντας τη σύνδεση του θεάτρου και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς με αφετηρία την Ελλάδα ως τον γενέθλιο χώρο.

Την εκτέλεση παραγωγής ανέλαβε η Long Run Productions και τη σκηνοθεσία υπογραφεί ο Νίκος Πάστρας. Η μετάδοση του Μηνύματος αποτελεί ένα διεθνές πολιτιστικό γεγονός υψίστης σημασίας και η παρουσίασή του, ως ταινία μικρού μήκους, θα λάβει παγκοσμίου εμβέλειας προβολή.

Η ταινία μικρού μήκους παρουσίασης του Μηνύματος της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου 2025, θα παρουσιαστεί σε παγκόσμια πρώτη προβολή στις 27 Μαρτίου 2025 από το επίσημο κανάλι YouTube του ΚΚΔΙΘ και τις σελίδες του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου.

Η αποστολή δεν περιέχει λόγια σοφίας για την περιοχή. Αντίθετα, είναι μια απλή σημείωση που σηματοδοτεί την παρουσία του ίδιου, σαν ένα όνομα χαραγμένο στο θρανίο ενός παιδιού στο σχολείο. «P.J. Ο Féret, γέννημα θρέμμα της Dieppe, μέλος διαφόρων πνευματικών εταιρειών, πραγματοποίησε ανασκαφές εδώ τον Ιανουάριο του 1825», αναφέρεται στο σημείωμα, σύμφωνα με μια μετάφραση του Richard Whiddington του Artnet. «Συνεχίζει τις έρευνές του σε αυτή την τεράστια περιοχή που είναι γνωστή ως City of Limes ή Camp Caesar’s».

Η τοποθεσία βρίσκεται κοντά στο Dieppe, μια πόλη-λιμάνι στη Νορμανδία, και κάποτε ήταν ένα αρχαίο γαλατικό χωριό. Κατά τη διάρκεια πρόσφατων ανασκαφών, οι μαθητές βρήκαν επίσης ένα μπουκάλι αλάτι μέσα σε ένα πήλινο δοχείο, σύμφωνα με μια ανάρτηση στη σελίδα της πόλης Eu στο Facebook. Το μπουκάλι βρισκόταν δίπλα σε δύο νομίσματα.

«Ήταν μια απολύτως μαγική στιγμή», λέει στον Hugh Schofield του BBC News ο επικεφαλής της ανασκαφής Guillaume Blondel, ο οποίος εργάζεται ως αρχαιολόγος για την πόλη. «Γνωρίζαμε ότι είχαν γίνει ανασκαφές εδώ στο παρελθόν, αλλά το να βρούμε αυτό το μήνυμα γραμμένο πριν από 200 χρόνια – ήταν μια απόλυτη έκπληξη».

Ο αρχαιολογικός χώρος, που βρίσκεται σε γκρεμό, κινδυνεύει λόγω διάβρωσης και οι εθελοντές φοιτητές προσπαθούν να μάθουν όσα περισσότερα μπορούν για την περιοχή πριν να είναι πολύ αργά. Μέχρι στιγμής, έχουν ανακαλύψει πολλά κομμάτια αγγείων 2.000 ετών και άλλα αντικείμενα της ίδιας περιόδου.

Αν και το μπουκάλι δεν είναι το παλαιότερο αντικείμενο στην τοποθεσία, βλέπουν το σύντομο σημείωμα του Féret ως «μια πολύ συγκινητική και ιδιαίτερη μαρτυρία», λέει ο Blondel στο Artnet. Η ανακάλυψη μιας άθικτης νότας σε ένα γυάλινο δοχείο που χρονολογείται από τον 19ο αιώνα δεν συμβαίνει κάθε μέρα. Στην πραγματικότητα, εάν πιστοποιηθεί, θα μπορούσε να είναι το παλαιότερο μήνυμα σε μπουκάλι που βρέθηκε ποτέ, όπως αναφέρει η Cara Tabachnick του CBS News.

Σύμφωνα με τα ρεκόρ Γκίνες, το παλαιότερο μήνυμα σε μπουκάλι που έχει καταγραφεί βρέθηκε από τον Kym και την Tonya Illman στο Wedge Island της Αυστραλίας, το 2018. Γράφτηκε από έναν Γερμανό καπετάνιο πλοίου το 1886, ήταν 131 ετών τη στιγμή της ανακάλυψής του . (Όταν οι Illmans είδαν την ημερομηνία – 12 Ιουνίου 1886 – θεώρησαν ότι ήταν “πολύ τραβηγμένο” για να είναι ακριβές)

Τώρα, το μπουκάλι που ανακαλύφθηκε εντάσσεται στις σπάνιες ξεχασμένες χρονοκάψουλες, συνδέοντας γενιές περίεργων μυαλών που ελπίζουν να συνδεθούν ανά τους αιώνες.

«Μερικές φορές βλέπεις αυτές τις χρονοκάψουλες μηνυμάτων που αφήνουν πίσω οι ξυλουργοί όταν χτίζουν σπίτια. Αλλά είναι πολύ σπάνιο στην αρχαιολογία», λέει ο Blondel στο Schofield του BBC News. «Οι περισσότεροι αρχαιολόγοι προτιμούν να πιστεύουν ότι δεν θα τους ακολουθήσει κανείς γιατί έχουν κάνει όλη τη δουλειά!»

Πηγή: Smithsonian Magazine