Η Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Φεστιβάλ, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, στην ομιλία της επισήμανε τη λυτρωτική δύναμη της τέχνης, τονίζοντας πως, σε καιρούς αβεβαιότητας, οι δράσεις της διοργάνωσης προσφέρουν μια ουσιαστική αφορμή για συνάντηση και παρηγορία. Κάνοντας μια αναδρομή στην ιστορία του θεσμού του Φεστιβάλ και με αφορμή τη συμπλήρωση 20 ετών λειτουργίας της Πειραιώς 260, υπογράμμισε ότι το φετινό πρόγραμμα αποδίδει την οφειλόμενη τιμή στο παρελθόν, ενώ ταυτόχρονα προσβλέπει με καθαρό βλέμμα στο μέλλον.

Εκ μέρους του Υπουργείου Πολιτισμού –σημαντικού και σταθερού υποστηρικτή του Φεστιβάλ όλα αυτά τα χρόνια– ο Υφυπουργός Ιάσωνας Φωτήλας χαρακτήρισε το πρόγραμμα του 2026 ως την «πρώτη σελίδα» ενός φιλόδοξου τριετούς αφηγήματος, υπογραμμίζοντας τη σημασία της καλλιτεχνικής συνέχειας και της εξωστρέφειας του θεσμού. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ανάπλαση της Πειραιώς 260 από το Υπουργείο Πολιτισμού, ένα έργο που μεταμορφώνει το ιστορικό συγκρότημα σε έναν σύγχρονο πολιτιστικό πόλο για την περιοχή, διαβεβαιώνοντας ότι το Φεστιβάλ αποκτά πλέον ένα μόνιμο και αναβαθμισμένο ‘σπίτι’, αντάξιο της διεθνούς του ακτινοβολίας.

Τη νέα οπτική ταυτότητα του 2026 παρουσίασαν οι ιδρυτές του δημιουργικού γραφείου Polkadot Design, Κλαίρη Γεωργέλλη και Νέαρχος Ντάσκας. Όπως ανέφεραν, η οπτική γλώσσα του Φεστιβάλ προέκυψε μέσα από μια χειρωνακτική και σχεδόν τελετουργική διαδικασία, όπου η απλή χειρονομία μετατρέπεται σε ίχνος και εικόνα. Στόχος της φετινής ταυτότητας δεν είναι να προσφέρει μια έτοιμη εξήγηση, αλλά να λειτουργήσει ως ένα οπτικό ερέθισμα που προκαλεί τον θεατή να συμμετάσχει ενεργά, δίνοντας τη δική του προσωπική ερμηνεία στο έργο και ολοκληρώνοντας έτσι τη σημασία του μέσα από το δικό του συνθετικό βλέμμα.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μιχαήλ Μαρμαρινός περιέγραψε το Φεστιβάλ ως ένα δυναμικό πεδίο συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών που φέρνει σε επαφή το ελληνικό κοινό με την πιο τρέχουσα ταραχή της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας σε διεθνές επίπεδο. Εστίασε στην έννοια του «Κάθετου Χρόνου», του χρόνου δηλαδή της προσωπικής εμπειρίας που ανασκάπτει το αίσθημα, και χαρακτήρισε το σκοτάδι της αίθουσας θεραπευτικό, καθώς λειτουργεί ως πέρασμα προς έναν νέο, άγνωστο εαυτό που μας αποκαλύπτεται μετά την παράσταση. Στο πλαίσιο αυτό, το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου επανασυνδέεται φέτος με το ιερό του Ασκληπιείου, υπενθυμίζοντας τον ‘θεραπευτικό’ χαρακτήρα της Τέχνης.

Εκτός από τις εννέα σημαντικές παραγωγές που θα παρουσιαστούν στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, εισάγονται φέτος καινοτόμες δράσεις όπως η Αφηγηματική Αρχαιολογία στον αρχαιολογικό χώρο του Ασκληπιείου και η νέα θεματική 1-1-1στο Αρχαίο Στάδιο – όπου η μουσική διαδραματίζει τον πρωτεύοντα ρόλο στην ανάγνωση του αρχαίου έργου.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο φετινό πρόγραμμα στον χορό, ο οποίος έχει την τιμητική του ως ένα ανοιχτό πεδίο συνάντησης σωμάτων, μνήμης και συλλογικής εμπειρίας. Για τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, η κίνηση δεν αποτελεί μια απλή καλλιτεχνική έκφραση, αλλά έναν αυτόνομο τρόπο σκέψης και μια στάση απέναντι στον κόσμο, όπου το σώμα αναδεικνύεται σε φορέα Ιστορίας και πολιτικής ευαισθησίας που διεκδικεί τον χώρο του στο παρόν.

Στην Πειραιώς 260, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να περιηγηθεί σε μια ενότητα παραστάσεων χορού που περιλαμβάνει από μικρές, προσωπικές ιστορίες έως διεθνείς παραγωγές μεγάλης κλίμακας. Η δυναμική αυτή παρουσία του χορού επεκτείνεται φέτος μέχρι το Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με μια μεγάλη παραγωγή της Αντιγόνης, σε σκηνοθεσία του Άλαν Λουσιέν Όγεν, που «δραπετεύει» από τα όρια των κλειστών θεάτρων για να συναντήσει το κοινό κάτω από τον αργολικό ουρανό.

Η επέτειος των 20 ετών της Πειραιώς 260 τιμάται με ένα συγκινητικό αφιέρωμα στον πρώην Καλλιτεχνικό Διευθυντή του Φεστιβάλ Γιώργο Λούκο. Αυτό, καταρχήν, περιλαμβάνει ένα ντοκιμαντέρ σε σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη, όπως και την παρουσία του ιστορικού Τροχόσπιτου –αυτής της ‘κινούμενης παρηγοριάς της τέχνης’– σε επιμέλεια Όλιας Λαζαρίδου. Το πρόγραμμα της Πειραιώς εμπλουτίζεται με το νέο μίνι-φεστιβάλ Gen260, ένα φυτώριο για τη νέα γενιά σκηνοθετών που αποφοίτησαν πρόσφατα από τις δύο σχολές σκηνοθεσίας της ελληνικής επικράτειας (Α.Π.Θ. και Εθνικού Θεάτρου), ενώ η σύγχρονη μουσική φέτος επαναπροσδιορίζεται μέσα από τον νέο κύκλο C_Music NOW, μια πρόταση μέσα από την οποία συστήνεται εκ νέου μέσα στη φυσική της συνθήκη: σε διάλογο με τις άλλες τέχνες. Οι βραδιές ολοκληρώνονται με μεταμεσονύκτιες προβολές εξαιρετικών κινηματογραφημένων ελληνικών και διεθνών παραστάσεων κάτω από τον Έναστρο ουρανό, καθώς και τα μεταμεσονύκτια μουσικά live ΑΦTER στην Πλατεία, αλλά πλέον και στον Κήπο της Πειραιώς 260.

Σημαντική ανακοίνωση πολιτιστικής πολιτικής του Φεστιβάλ είναι το SYSTEMA – For the Greek Performing Arts, μια σημαντική σύμπραξη του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, του Εθνικού Θεάτρου και του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, με σκοπό τη δυναμική προβολή της ελληνικής δημιουργίας στο εξωτερικό. Σε κοινή τους ανακοίνωση, οι Καλλιτεχνικοί Διευθυντές / τριες των τριών θεσμών παρουσίασαν αυτήν τη χειρονομία συνεργατικού ήθους, η οποία πραγματοποιείται με την αποκλειστική υποστήριξη της Mastercard και της Εθνικής Τράπεζας.

Από τη μεριά της η κ. Χιώτη σχολίασε ότι το SYSTEMA «αποτελεί ένα παράδειγμα ουσιαστικής σύμπραξης που μπορεί να ενδυναμώσει σε μεγάλο βαθμό τον αντίκτυπο της σύγχρονης δημιουργίας στις παραστατικές τέχνες της χώρας μας διεθνώς», ενώ η κ. Αργυρίου συμπλήρωσε ότι το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, στην τέταρτη πια δεκαετία ζωής του, θα συμβάλει ενεργά στο κοινό όραμα για την προβολή της σύγχρονης ελληνικής δημιουργίας. Λεπτομερής αναφορά στη συγκεκριμένη σύμπραξη θα γίνει και από τους τρεις θεσμούς στις 8 Ιουνίου.

Η επιτυχής υλοποίηση του προγράμματος του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου στηρίζεται διαχρονικά στην πολύτιμη συμβολή των υποστηρικτών του. Η στρατηγική συνεργασία με τη ΔΕΗ ως Μέγα Χορηγό αποτελεί θεμέλιο λίθο για τη διοργάνωση, ενισχύοντας τη δυναμική του Φεστιβάλ και την πρόσβαση του κοινού σε κορυφαίες καλλιτεχνικές παραγωγές.

Χρυσοί Χορηγοί του Φεστιβάλ είναι η MASTERCARD και η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, που εδώ και πολλά χρόνια στηρίζουν γενικότερα το Φεστιβάλ και ειδικότερα συμβάλλουν στην ανάδειξη των ελληνικών παραστατικών τεχνών στο εξωτερικό. Επίσης, Χρυσός Χορηγός είναι η πλατφόρμα more.com που, εκτός από τη διαχείριση των εισιτηρίων του Φεστιβάλ, συνεισφέρει και στην προβολή των παραστάσεων.

Η Τράπεζα Πειραιώς ως Ειδικός Χορηγός χορηγεί φέτος δύο συναυλίες στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού.

Το Φεστιβάλ ευχαριστεί την Ακαδημία Αθηνών για την υποστήριξή της στο πλαίσιο των εορτασμών των 100 χρόνων από την ίδρυσή της.

Ευχαριστεί επίσης τον ΑΔΜΗΕ, το Fougaro Art Center, τον οργανισμό ΝΕΟΝ και την AEGEAN για την υποστήριξή τους.

Την πολύτιμη στήριξή τους προσφέρουν και φέτος η ΣΤΑΣΥ, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, η Ολυμπία Οδός και ο Δήμος Αθηναίων. Χορηγός Ενυδάτωσης φέτος είναι τα Νερά Ζήρεια και χορηγοί φιλοξενίας τα ξενοδοχεία Academia και A77.

Σημαντική και φέτος η συνεργασία με τις Πρεσβείες Γερμανίας, Νορβηγίας και Πολωνίας, το Γαλλικό Ινστιτούτο, το Ιταλικό Ινστιτούτο και το Ινστιτούτο Γκαίτε, το Athens Pride και τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό και βέβαια τους Χορηγούς Επικοινωνίας.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στη στενή συνεργασία φέτος του Φεστιβάλ με τον Δήμο Επιδαύρου και ιδιαίτερες ευχαριστίες στον Δήμαρχο Τάσο Χρόνη για τη στήριξη και την υποστήριξή του.

Με τη σημερινή ανακοίνωση, το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου παρουσιάζει την πρώτη έκδοση της σειράς:

Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, καλλιτεχνικό πρόγραμμα – 1η ενότητα:

Καλοκαίρι 2026

Επειδή το πλήρες πρόγραμμα στο Αρχαίο Θέατρο αναπτύσσεται εξ ολοκλήρου μέσα και από τις τρεις σε διαδοχή εκδόσεις του (2026 / 2027 / 2028) – οι οποίες και ορίζουν μαζί μιαν ολότητα – εδώ, έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε σε επαφή με την πρώτη εκδοχή του.

Κάθε έκδοση είναι αυθύπαρκτη, λειτουργεί αυτόνομα ως ενότητα, ενώ ταυτόχρονα επαναπροσδιορίζεται από τη διαδοχή, τη διάδραση και την πληρότητα των υπολοίπων.

Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου παρουσιάζονται σύγχρονες δραματουργίες και νέες, πολύπτυχες προσεγγίσεις του Αρχαίου Δράματος, με σκοπό τη γονιμοποίησή του μέσα από τη συνάντηση με άλλες παραστατικές μορφές και τέχνες, ενισχύοντας τη διαχρονική του ουσία στο ταραγμένο παρόν και τη δυναμική του στη διεθνή σκηνή.

Στην Επίδαυρο, ένα πεδίο συνάντησης, το κοινό θα έχει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ιδιαίτερες αναγνώσεις Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, σε γνωστά αλλά και ορισμένα σπανίως παρουσιαζόμενα έργα. Διαφορετικά πεδία των παραστατικών τεχνών – όπως το θέατρο, ο χορός και η όπερα – συνυφαίνουν το φετινό πρόγραμμα, με στόχο την ανάδειξη της διαχρονικής αξίας και της δυναμικής της αρχαίας δραματουργίας.

Το φετινό πρόγραμμα της Επιδαύρου περιλαμβάνει και πλαισιώνεται από κάποιες επιπλέον δράσεις, τις οποίες θα έχουμε τη χαρά να σας παρουσιάσουμε σε μεταγενέστερο χρόνο.

Σας ευχαριστώ,
ΜΜ

ΟΠΕΡΑ

ΝΕΑ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

20 Ιουνίου

Εθνική Λυρική Σκηνή

Μήδεια
του Λουίτζι Κερουμπίνι

Η Εθνική Λυρική Σκηνή αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την όπερα Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι για μία μοναδική παράσταση στις 20 Ιουνίου 2026, εξήντα πέντε χρόνια μετά τη θρυλική παραγωγή του 1961 με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη και χορογραφία Μαρίας Χορς.

Στο πλαίσιο του θεματικού της άξονα για την καλλιτεχνική περίοδο 2025/26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961 με τα υλικά τού σήμερα. Μέσα από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, καθώς και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σώζεται από τις θρυλικές παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, επιχειρείται μια ανασύνθεση της παράστασης, όπως την εμπνεύστηκαν και την παρουσίασαν οι μυθικοί εκείνοι καλλιτέχνες που σφράγισαν τον ελληνικό πολιτισμό.

Μετά το κλείσιμο του Ωδείου Ηρώδου Αττικού για εργασίες αναστήλωσης, η ΕΛΣ συνεχίζει τη μεγάλη παράδοση των καλοκαιρινών παραγωγών όπερας, αυτήν τη φορά στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, σχεδόν επτά δεκαετίες μετά την τελευταία φορά που παρουσίασε παραγωγή όπερας εκεί και για πρώτη φορά στον 21ο αιώνα.

Μετά τον εμπλουτισμό του Ιστορικού Αρχείου της ΕΛΣ με νέες συλλογές, φωτογραφικά αρχεία και σπάνια ντοκουμέντα, με μεγάλο αριθμό των κοστουμιών του Τσαρούχη να έχουν αποκατασταθεί από το Ενδυματολογικό Τμήμα της ΕΛΣ και με δεδομένη τη συνεργασία με το ΜΙΕΤ/ΕΛΙΑ και το Αρχείο Μινωτή – Παξινού, ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα, αποτελούμενη από τους Παναγή Παγουλάτο (σκηνοθεσία), Λίλη Πεζανού (σκηνικά), Τότα Πρίτσα (κοστούμια) και Χρήστο Τζιόγκα (φωτισμοί), η οποία, μέσα από ενδελεχή έρευνα των υπαρχόντων ντοκουμέντων, ανασυνθέτει την παραγωγή, προσφέροντας στο σημερινό κοινό μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ένα εμβληματικό ορόσημο του ελληνικού πολιτισμού.

Τον ρόλο του τίτλου ερμηνεύει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι, ενώ στο πλάι της εμφανίζονται ο Ζαν-Φρανσουά Μπορράς ως Ιάσων, ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος στον ρόλο του Κρέοντα, η Αλίσα Κολόσοβα ως Νέρις και η Δανάη Κοντόρα στον ρόλο της Γλαύκης.

Ιστορική παράσταση του 1961

Σκηνοθεσία Αλέξης Μινωτής • Σκηνικά – Κοστούμια Γιάννης Τσαρούχης • Χορογραφία Μαρία Χορς

Ανασύνθεση της ιστορικής παράστασης του 1961 από τους:

Καλλιτεχνική διεύθυνση Γιώργος Κουμεντάκης • Μουσική διεύθυνση θ.α. • Σκηνοθεσία Παναγής Παγουλάτος • Σκηνικά Λίλη Πεζανού • Κοστούμια Τότα Πρίτσα • Φωτισμοί Χρήστος Τζιόγκας • Διεύθυνση χορωδίας Αγαθάγγελος Γεωργακάτος • Ερμηνεύουν Άννα Πιρότσι Μήδεια, Δανάη Κοντόρα Γλαύκη, Αλίσια Κολόσοβα Νέρις, Ζαν-Φρανσουά Μποράς Ιάσων, Τάσης Χριστογιαννόπουλος Κρέων • Με Μονωδούς, την Ορχήστρα και τη Χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής

Η Εθνική Λυρική Σκηνή επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Μέγας Δωρητής ΕΛΣ & Δωρητής παράστασης Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ)

Μεγάλος Χορηγός ΔΕΗ

ΘΕΑΤΡΟ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

3 & 4 Ιουλίου

Χρήστος Θεοδωρίδης

Πέρσες

του Αισχύλου

Αχ μια φορά πόσο μεγάλη και

γλυκειά ήταν στ’ αλήθεια η ζωή μας.

Αυτήν τη νύχτα, μια νύχτα βαθιά σαν χίλια χρόνια, κάπου στον κόσμο, εικοσιπέντε άνθρωποι περιμένουν τα νέα μιας βέβαιης καταστροφής. Οι φόβοι όλων επιβεβαιώνονται. Ανάμεσα στο μέγεθος του πένθους και την πράξη αντίδρασης που μοιάζει ανέφικτη, αισθάνονται μετέωροι και ανήμποροι. Αυτήν τη νύχτα, έξι άνθρωποι μπορούν μόνο να κλάψουν.

Με αφηγηματικό σημείο εκκίνησης την είδηση της καταστροφικής ήττας στη Σαλαμίνα, κεντρικός άξονας της ιστορίας είναι ο θρήνος –αδιαπραγμάτευτος, διαρκής, επαναλαμβανόμενος– για όσους χάθηκαν, για το ευτυχισμένο παρελθόν που απωλέσθηκε.

Στην πρώτη του κάθοδο στο αργολικό θέατρο, αυτός ο νεαρός σκηνοθέτης από τη Θεσσαλονίκη αναμετριέται με την αισχύλεια τραγωδία. Γραμμένη το 472 π.Χ., αποτελεί το αρχαιότερο σωζόμενο πλήρες έργο της αρχαίας ελληνικής δραματουργίας και, ταυτόχρονα, την παλαιότερη μεταγραφή γεγονότων της Ιστορίας σε θέατρο. Ο Χρήστος Θεοδωρίδης εργάζεται πάνω στο αντιπολεμικό έργο των Περσών, συνεχίζοντας έτσι τη νοητή πορεία που έχει σχηματίσει τα τελευταία χρόνια με έργα πολιτικά φορτισμένα και ιδιαίτερα επίκαιρα (Σ’ εσάς που με ακούτε/Λούλα Αναγνωστάκη, Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου/Εντουάρ Λουί, Συνέδριο για το Ιράν/Ιβάν Βιριπάγεφ, κ.ά.).

Αποκλίνοντας από τη μυθική αφήγηση που κατά κανόνα κυριαρχεί στην τραγωδία, ο Αισχύλος, εδώ, συνθέτει το μοναδικό έργο του είδους «θέατρο-ντοκουμέντο» που απαντάται στο σώμα της αρχαίας ελληνικής τραγωδίας.

Αυτόπτης μάρτυρας και στρατιώτης των Αθηναίων στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας (480 π.Χ.), ο ίδιος δημιουργεί μια πρωτοφανή μορφή παραστατικού «ρεπορτάζ» πολέμου μόλις οχτώ χρόνια μετά. Η Ιστορία ανεβαίνει πρώτη φορά στη σκηνή.

Σε αυτό το καλλιτεχνικό εγχείρημα συναντάμε στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την απώλεια. Τα ονόματα ανθρώπων, για τα οποία με τόση εμμονή ρωτάει ο Χορός τον αγγελιοφόρο, δεν είναι μόνο περσικά, αλλά είναι ονόματα ανθρώπων που χάθηκαν και χάνονται κάθε λεπτό στο σήμερα. Εικοσιπέντε ηθοποιοί, που παραμένουν διαρκώς επί σκηνής, συνθέτουν έναν Χορό-πρωταγωνιστή, που με μόνα εργαλεία τον λόγο, την κίνηση και τη μουσική, εκφράζει το συλλογικό τραύμα μιας μουδιασμένης κοινωνίας.

Μετάφραση Παναγιώτης Μουλλάς • Σκηνοθεσία Χρήστος Θεοδωρίδης • Δραματουργική επεξεργασία Ιζαμπέλλα Κωνσταντινίδου, Χρήστος Θεοδωρίδης • Κοστούμια Άγγελος Μέντης • Φωτισμοί Τάσος Παλαιορούτας • Μουσική The Boy • Χορογραφία – Κίνηση Ξένια Θεμελή • Παραγωγή Marossoulis Productions • Συμπαραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

*

10 & 11 Ιουλίου

Σύντομα θα ανακοινωθούν περισσότερα.

17 & 18 Ιουλίου

Εθνικό Θέατρο

Δημήτρης Καραντζάς

Άλκηστις

του Ευριπίδη

Μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Ένα έργο διφυές. Μια διαρκής αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα. Το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, την Άλκηστη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά.

Ο Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως αντάλλαγμα. Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη.

Η Άλκηστις είναι το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί; Τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι το τίμημα της σωτηρίας όταν βασίζεται στην αυτοθυσία του πιο αδύναμου;

Η Άλκηστις ενορχηστρώνεται από τον Δημήτρη Καραντζά ως σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συνυπάρχουν οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό και διαρκώς μεταβαλλόμενο. Με μια σπουδαία ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η παράσταση γίνεται ένα σκηνικό επιχείρημα που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης –και όχι μόνο– ηρωίδας.

Απόδοση – Σκηνοθεσία Δημήτρης Καραντζάς • Σύμβουλος δραματουργίας Γκέλυ Καλαμπάκα • Σκηνικά Κωνσταντίνος Σκουρλέτης • Κοστούμια Ιωάννα Τσάμη • Μουσική Παναγιώτης Μανουηλίδης • Κίνηση Τάσος Καραχάλιος • Φωτισμοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Παίζουν (αλφαβητικά) Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης Φέρης, Δήμητρα Βλαγκοπούλου Υπηρέτρια, Γιώργος Ζυγούρης Ηρακλής, Ηρώ Μπέζου Άλκηστις, Γιάννης Νιάρρος Άδμητος, Κώστας Νικούλι Απόλλων, Αινείας Τσαμάτης Υπηρέτης, Θεοδώρα Τζήμου Θάνατος

Ο Χορός θα ανακοινωθεί σύντομα.

Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

ΘΕΑΤΡΟ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

24 & 25 Ιουλίου

Νίκος Καραθάνος

Ειρήνη

Μια επίσκεψη στο έργο του Αριστοφάνη

Ποιος θα ζει το καλοκαίρι

Και ποιος αύριο;

Ούτε ο χρόνος δεν το ξέρει

Πόσο μάλλον το αστέρι

Το Επιδαύριο

Πέφτουνε ξανά τα Έθνη

Στα πατώματα

Τη γλυκειά πενιά μου άκου

Απ’ την άκρη αυτού του λάκκου

Με τα πτώματα

Πες μια ευχή για την Ειρήνη

Μις Υφήλιος

Γιατί ο κάθε πόλεμός μου

Είμ’ εγώ κι ο εαυτός μου

Ειν’ Εμφύλιος

H Ειρήνη είναι η γιορτή ενός αγροτικού κόσμου που χάθηκε, ένα κωμικό, ακατανίκητο επιχείρημα, ένα πανηγύρι του λαϊκού ανθρώπου με υλικό τους ίδιους τους καπνούς του πολέμου, ένας αναμμένος μπερντές μέσα στη φρίκη.

Ο Νίκος Καραθάνος, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Άγγελος Τριανταφύλλου είναι οι βασικοί συνένοχοι μιας νέας παράστασης, μιας νέας διασκευής, μιας απάντησης στην τρέλα με την τρέλα.

Η πρωτότυπη κωμωδία του Αριστοφάνη διδάχθηκε για πρώτη φορά στα Μεγάλα Διονύσια του 421 π.Χ., όπου τιμήθηκε με το δεύτερο βραβείο. Γράφτηκε σε μια κρίσιμη ιστορική συγκυρία, λίγο πριν από τη Νικίειο Ειρήνη, ως έκφραση της ελπίδας για κατάπαυση των εχθροπραξιών, η οποία και ανέτειλε χάρη στον θάνατο των φιλοπόλεμων στρατηγών, του Αθηναίου Κλέωνα και του Σπαρτιάτη Βρασίδα, στη μάχη της Αμφίπολης. Η κωμωδία αντανακλά την έντονη κοινωνική κόπωση από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και πραγματεύεται με λυρική ευφράδεια και τον γνώριμο αριστοφανικό σαρκασμό την παράλογη εμμονή στον πόλεμο και τις καταστροφικές συνέπειές του στην καθημερινή ζωή, την εργασία και την ευτυχία των ανθρώπων. Ο Αριστοφάνης αντιπαραβάλλει τη βία και το κέρδος των πολεμοκάπηλων με τη γονιμότητα, τον έρωτα και τη συλλογική ευημερία που φέρνει η ειρήνη. Παρά τη φαινομενικά ουτοπική λύση, η κωμωδία δεν είναι αφελής, καθώς αναγνωρίζει τις αντιστάσεις, τα συμφέροντα και την αδράνεια που εμποδίζουν την αποκατάσταση της ειρήνης.

Η Ειρήνη κατέχει κομβική θέση στο συνολικό έργο του Αριστοφάνη ως η άκρως συμφιλιωτική και πλέον αισιόδοξη από τις πολιτικές του κωμωδίες. Παρά τον ισχυρό δεσμό της με την εποχή που τη γέννησε, παραμένει διαχρονική γιατί φωτίζει έναν μηχανισμό που επαναλαμβάνεται μέχρι σήμερα: τους πολέμους που παρατείνονται εις βάρος των πολλών και προς όφελος λίγων. Η επιμονή του απλού ανθρώπου να διεκδικήσει την ειρήνη, ακόμα και ενάντια στη λογική της εξουσίας, καθιστά το έργο απόλυτα επίκαιρο σε έναν κόσμο όπως ο σύγχρονος, όπου οι εισβολές, η βία, οι απειλές, η ανασφάλεια και ο κυνισμός εξακολουθούν να παρουσιάζονται ως μια αναπόφευκτη πραγματικότητα.

Διασκευή – Πρωτότυπο κείμενο – Τραγούδια Φοίβος Δεληβοριάς • Σκηνοθεσία – Σύλληψη Νίκος Καραθάνος • Συνεργασία στη σκηνοθεσία Άγγελος Τριανταφύλλου • Συνεργάτις δραματουργός Έρι Κύργια • Σκηνικά Εύα Μανιδάκη • Κοστούμια Άγγελος Μέντης • Μουσική Φοίβος Δεληβοριάς, Άγγελος Τριανταφύλλου • Τραγούδια – Στίχοι Φοίβος Δεληβοριάς • Φωτισμοί Ελίζα Αλεξανδροπούλου • Κίνηση Αμαλία Μπένετ • Σύμβουλος επί του αρχαίου κειμένου Γιάννης Αστερής • Βοηθοί σκηνοθέτη Δημήτρης και Ορέστης Σταυρόπουλος • Παίζουν Γαλήνη Χατζηπασχάλη, Θανάσης Αλευράς, Πάνος Παπαδόπουλος, Γιάννης Κότσιφας, Ιωάννα Μαυρέα, Βάσω Καβαλιεράτου, Φοίβος Δεληβοριάς, Νίκος Καραθάνος, Άγγελος Τριανταφύλλου, Γιλμάζ Χουσμέν, Άλκης Μπακογιάννης, Κωνσταντίνος Κοντογεωργόπουλος, Κωνσταντίνος Ζωγράφος, Βασίλης Παπαδόπουλος, Γιάννης Σαμψαλάκης, Σπύρος Μπόσγας, Αντώνης Χρήστου • Συμμετέχουν Ανδρέας Πολυζωγόπουλος σολίστ στην τρομπέτα και άλλοι μουσικοί • Παραγωγή Θεατρικές Παραγωγές Τεχνηχώρος • Συμπαραγωγή Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου

ΘΕΑΤΡΟ

ΠΡΕΜΙΕΡΑ

31 Ιουλίου & 1 Αυγούστου

Εθνικό Θέατρο

Ελένη Ευθυμίου

Τρωάδες

του Ευριπίδη

Το κατεξοχήν ανθρωποκεντρικό και βαθιά αντιπολεμικό έργο του μεγάλου τραγωδού ζωντανεύει από ένα σύνολο είκοσι δύο ερμηνευτριών και ερμηνευτών –ανάμεσά τους μέλη της Ομάδας Εν Δυνάμει– κάθε ηλικίας, με και χωρίς αναπηρία, και με ζωντανή μουσική επί σκηνής. Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει τις Τρωάδες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Ελένης Ευθυμίου, σε μια παράσταση για τη διαχρονική φρίκη του πολέμου και την απώλεια ως συλλογική μνήμη, μα – κυρίως– για το γυναικείο σώμα ως παγκόσμιο σύμβολο της ανθρώπινης τραγωδίας.

Στις Τρωάδες του Ευριπίδη, τα σώματα των γυναικών δεν βρίσκονταν πάντοτε υπό αιχμαλωσία. Αν και ανήκαν σε μια βαθιά πατριαρχική κοινωνία, ήταν –για τα μέτρα της εποχής– ελεύθερα: είχαν επιλογές, όνειρα και τη δυνατότητα μιας αξιοπρεπούς ζωής. Καθώς, όμως, πλησιάζει το τέλος μιας εποχής –μιας ζωής δοξασμένης και άλλοτε απλώς υποφερτής, της ίδιας της Ιστορίας τους– οι Τρωάδες μιλούν για τη φρίκη του πολέμου μέσα από το φίλτρο του (θηλυκού) σώματος, που διαισθάνεται πως θα αντικειμενοποιηθεί και θα απανθρωποποιηθεί.

Στο ανέβασμα της Ελένης Ευθυμίου, οι Τρωάδες δεν είναι μόνο τα όμορφα, υγιή κορμιά των προνομιούχων γυναικών της βασιλικής οικογένειας που αναμένουν την τελική διαλογή. Τα σώματά τους αναμειγνύονται με άλλα σώματα –ανήλικα, ανάπηρα, ηλικιωμένα– που ούτε πριν τον πόλεμο αποφάσιζαν για τον εαυτό τους και που συνήθως δεν έχουν το προνόμιο της αφήγησης. Σώματα που το σύστημα αγνοεί επιδεικτικά, που η εξουσία επιλέγει με ποιον τρόπο θα διαχειριστεί ή θα αφανίσει. Σε αυτό, άλλωστε, ο πόλεμος είναι ‘δίκαιος’: εξισώνει πάντα το πολύ με το λίγο και με το καθόλου.

Κι αν όλα αυτά τα δέρματα, οι ψυχές, τα βλέμματα, οι μήτρες, οι μνήμες μπορούν να ιδωθούν συμβολικά ως οι (από πάντα) καταπιεσμένες αυτού του κόσμου, μπορούν αυτά τα υποκείμενα να ξανακερδίσουν το δικαίωμα της επιλογής; Πώς; Κραυγάζοντας το μίσος; Θρηνώντας ή γελώντας μέσα στο χάος και το αδιέξοδο; Υπάρχει άραγε τρόπος οι ηρωίδες να επαναοικειοποιηθούν τα σώματά τους;

Μετάφραση Γιάννης Τσαρούχης • Διασκευή – Σκηνοθεσία Ελένη Ευθυμίου • Σύμβουλος δραματουργίας Σοφία Ευτυχιάδου • Σκηνικά Ευαγγελία Κιρκινέ • Κοστούμια Άγγελος Μέντης • Μουσική Λευτέρης Βενιάδης • Φωτισμοί Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη • Σχεδιασμός ήχου Σοφία Καμαγιάννη • Μουσική διδασκαλία Μελίνα Παιονίδου • Παίζουν (αλφαβητικά) Γιώργος Καραμίχος Μενέλαος, Αργύρης Ξάφης Ταλθύβιος, Εύη Σαουλίδου Ανδρομάχη, Νάνσυ Σιδέρη Κασσάνδρα, Βασιλική Τρουφάκου Ελένη, Λυδία Φωτοπούλου Εκάβη • Χορός Μύριαμ Αρτζανίδου, Μαρία Δαχλύθρα, Eλένη Δημοπούλου, Νίκος Κυπαρίσσης, Ειρήνη Κουρούβανη, Λωξάνδρα Λούκας, Λυγερή Μητροπούλου, Θεανώ Παπαβασιλείου, Κατερίνα Παπανδρέου, Νίκη Πεταλά, Χρύσα Τουμανίδου • Στον ρόλο του μικρού Αστυάνακτα ο Μιχάλης Μήτσης

Το Εθνικό Θέατρο επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Χορηγός παράστασης Alpha Bank

ΧΟΡΟΣ

ΘΕΑΤΡΟ

ΠΡΩΤΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

7 & 8 Αυγούστου

Alan Lucien Øyen

Αντιγόνη

Εμπνευσμένο από το έργο του Σοφοκλή

Δεν παρουσιάζουμε απλώς ξανά την Αντιγόνη.

Την απογυμνώνουμε στην ουσία της.

Όχι μόνο τα λόγια, αλλά και το βάρος τους.

Όχι μόνο τη σύγκρουση, αλλά και το κόστος της.

Alan Lucien Øyen

Μία νέα, ριζοσπαστική ερμηνεία της Αντιγόνης, μια παράσταση που ενώνει την ποίηση της κίνησης με την ποίηση του κειμένου και του προφορικού λόγου.

Δημιουργός της ο Άλαν Λουσιέν Όγεν, ένας από τους πιο ανήσυχους σύγχρονους χορογράφους, συγγραφείς και σκηνοθέτες της Νορβηγίας. Επί σκηνής, η καλλιτεχνική ομάδα παραστατικών τεχνών winter guests, που ο ίδιος ίδρυσε πριν από είκοσι χρόνια και αποτελείται από χορευτές, ηθοποιούς, συγγραφείς και σχεδιαστές. Μαζί τους, σημαντικοί συνεργάτες-χορευτές του Tanztheater Wuppertal της Pina Bausch, με τον Όγεν να είναι ο πρώτος χορογράφος που προσκλήθηκε να δημιουργήσει ένα νέο, ολοκληρωμένο έργο για την ομάδα μετά τον θάνατο της ιδρύτριάς της.

Όπως επισημαίνει ο ίδιος ο Όγεν, «η δική μας Αντιγόνη δεν είναι απλώς μια σκηνική παρουσίαση του κειμένου του Σοφοκλή, αλλά μια τολμηρή επανερμηνεία της διαχρονικής τραγωδίας του, μέσα από τη σωματική ποίηση του Tanztheater, σε διάλογο με τον προφορικό λόγο και τον σύγχρονο χορό».

Περισσότερο από μια αναδιήγηση, είναι μια εκ νέου ανακάλυψη των ιδεών του έργου μέσα από την κίνηση, τον λόγο και τις καταστάσεις. Η παράσταση φωτίζει τη βαθιά ανθρώπινη έκφραση, φέρνοντάς την αντιμέτωπη με τα άλυτα διλήμματα του έργου: το καθήκον, την αξιοπρέπεια, την ηθική και την πολυπλοκότητα της εξουσίας.

Σε μια εποχή όπου το λάθος χαρακτηρίζεται κακό και το σωστό απορρίπτεται ως ηθικολογία, πού βρίσκεται ο Θεός μέσα σε όλο αυτό το χάος; Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ταπεινότητα διακυβεύονται σε έναν αγώνα για τον σεβασμό των ανθρώπινων νόμων.

Μέσα από ουρλιαχτά ανέμων και κραυγές πουλιών, μέσα από απελπισμένο πένθος και βίαιη τυραννία, οι σκηνές του έργου εκσφενδονίζουν τη σημασία τους πίσω στα σύγχρονα διλήμματά μας. Απαιτητική και καθηλωτική, πολιτική χωρίς διδακτισμό και λυρική χωρίς στολίδια, η Αντιγόνη θέτει το επιτακτικό ερώτημα: τί σημαίνει να ενεργείς όταν ο νόμος και η δικαιοσύνη δεν συμβαδίζουν;

Σκηνοθεσία – Χορογραφία Alan Lucien Øyen • Καλλιτεχνικοί συνεργάτες Andrew Wale, Daniel Proietto • Ερμηνεύουν Enoch Grubb, Douglas Letheren, Pascal Marty, Antonin Monié, Nazareth Panadero, Héléna Pikon, Julie Shanahan, Fernando Suels Mendoza, Meng-Ke Wu • Σκηνικά Åsmund Færavaag • Κοστούμια Stine Sjøgren • Φωτισμοί Martin Flack • Ήχος Gunnar Innvær, Mathias Grønsdal • Βίντεο Mathias Grønsdal • Φωτογραφίες Mats Bäcker • Τεχνική διεύθυνση Chris Sanders • Διεύθυνση σκηνής Daniel Hones • Γκαρνταρόμπα Anna Lena Dresia • Παραγωγή winter guests • Συμπαραγωγή Fondazione Teatro di Roma, The Norwegian Opera and Ballet, Centro Servizi Culturali Santa Chiara • Εκτέλεση παραγωγής Essar Gabriel • Υπεύθυνοι παραγωγής Ornella Salloum, Syv mil / Tora De Zwart Rørholt, Ingrid Saltvik Faanes (για την ομάδα winter guests) • Με την υποστήριξη Arts Council Norway City of Bergen • Ευγενική παραχώρηση χώρου προβών Pina Bausch Zentrum

ΘΕΑΤΡΟ

21 & 22 Αυγούστου

Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος

Αστέριος Πελτέκης

Λυσιστράτη

του Αριστοφάνη

Η Λυσιστράτη δεν αποτελεί απλώς μια κωμωδία για τον πόλεμο και τον έρωτα. Επιμένει να είναι ένα βαθύτατα πολιτικό, ανθρωποκεντρικό έργο που εστιάζει στη στιγμή κατά την οποία μια κοινωνία, εξαντλημένη από τη φθορά, αναζητά επειγόντως έναν νέο τρόπο οργάνωσης.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσιάζει μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση της κωμωδίας του Αριστοφάνη, που με όχημα το γέλιο, μας απευθύνεται με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα για την εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία.

Η εντροπία –ως φυσικός αλλά και φιλοσοφικός όρος– δηλώνει τη σταδιακή αποσύνθεση της τάξης, τη διάχυση της ενέργειας, την αδυναμία ενός συστήματος να «αυτορρυθμιστεί».

Στη Λυσιστράτη, η πόλη-κράτος βρίσκεται σε παρατεταμένη φθορά: ο πόλεμος έχει καταστεί αυτοσκοπός, η πολιτική έχει αποκοπεί από την ανθρώπινη εμπειρία και το σώμα έχει εξοριστεί από τον δημόσιο λόγο.

Η αρχετυπική μορφή/ηρωίδα δεν προτείνει μια μεταρρύθμιση, ούτε εισηγείται έναν νέο θεσμό. Η Λυσιστράτη εισάγει κάτι ριζικά διαφορετικό: την επανεμφάνιση του σώματος, της επιθυμίας, της φροντίδας και της συλλογικής ευθύνης ως πολιτικής πράξης. Η αποχή από τον έρωτα δεν λειτουργεί «τιμωρητικά» αλλά ως πράξη «αναστολής της εντροπίας». Ένα προσωρινό «πάγωμα» του συστήματος, ώστε να καταστεί δυνατή η επανεκκίνησή του.

Στον πυρήνα της σκηνοθετικής προσέγγισης του Αστέριου Πελτέκη βρίσκεται ακριβώς αυτή η χειρονομία, η οποία δεν επιτυγχάνεται μέσα από τη βία ή την επιβολή, αλλά μέσα από τη συνειδητή άρνηση συμμετοχής σε έναν φαύλο κύκλο. Οι γυναίκες δεν καταλαμβάνουν απλώς την Ακρόπολη, «καταλαμβάνουν» τον χρόνο, τη ροή των πραγμάτων, την ίδια τη λογική της αναπόφευκτης καταστροφής. Η κωμωδία, εδώ, δεν λειτουργεί ως εκτόνωση, αλλά ως μηχανισμός αποκάλυψης.

Ο Αριστοφάνης μας υπενθυμίζει ότι κάθε κοινωνία που χάνει την επαφή με το «σώμα» και τη χαρά οδηγείται αναπόφευκτα στη βία, και ότι η ανασύνταξη δεν ξεκινά από «επάνω», από την εξουσία, αλλά από το συλλογικό ένστικτο επιβίωσης – από τη στιγμή που κάποιος άνθρωπος τολμά να πει: «ως εδώ».

Στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, εκεί όπου η κοινότητα συναντιέται εδώ και αιώνες για να αναμετρηθεί με τα όριά της, η δική μας Λυσιστράτηφιλοδοξεί να επιστρέψει όχι ως μνημείο της αρχαίας δραματουργίας και ανάμνηση μιας έκφρασης του αρχαίου κόσμου, αλλά ως ζωντανό πολιτικό γεγονός. Μια υπενθύμιση ότι, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη φθορά, η επανεκκίνηση είναι δυνατή – αρκεί να τολμήσουμε να φανταστούμε αλλιώς την ύπαρξη και, κυρίως, τη συνύπαρξή μας. Σαν σε όνειρο.

Μετάφραση Κωνσταντίνος Μπούρας • Σκηνοθεσία – Δραματουργική επεξεργασία Αστέριος Πελτέκης • Παίζουν Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, Κρατερός Κατσούλης, Παναγιώτης Πετράκης, Νίκος Γεωργάκης, κ.ά.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

ΘΕΑΤΡΟ

28 & 29 Αυγούστου

Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου

Θωμάς Μοσχόπουλος

Ίων

του Ευριπίδη

Πρόκειται για ένα από τα πιο αινιγματικά έργα του αρχαίου δράματος. Ο Ίων δεν είναι μια «καθαρή» τραγωδία: κινείται στο μεταίχμιο μεταξύ τραγικού και κωμικού, μύθου και ρεαλισμού, μυστικισμού και σκεπτικισμού, θέτοντας στο επίκεντρο το ζήτημα της ταυτότητας και του ανήκειν. Είναι ένα έργο που δείχνει να συνομιλεί άμεσα με τη σύγχρονη εμπειρία, σε μια εποχή όπου όλα τίθενται διαρκώς υπό αμφισβήτηση και επαναδιαπραγμάτευση.

Η δράση εκτυλίσσεται στο ιερό μαντείο του Απόλλωνα στους Δελφούς, έναν χώρο που συνιστά κατώφλι ανάμεσα στο αισθητό και το αόρατο, ανάμεσα στο δημόσιο και το ιδιωτικό. Εκεί μεγαλώνει ο νεαρός Ίων, χωρίς όνομα και επίγνωση της καταγωγής του. Πασχίζει να συγκροτήσει μέσα από σπαράγματα μια ταυτότητα, την ίδια στιγμή που οι θεατές γνωρίζουν ήδη την αλήθεια. Μέσα από αντιφάσεις, διαθλάσεις και παρερμηνείες, το θολό, σχεδόν αόρατο παρελθόν αποκρυσταλλώνεται σε ατόφιο, χειροπιαστό παρόν και μια προσδοκία νοήματος αναδύεται μέσα από το κενό.

Η παράσταση, μια παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου σε σκηνοθεσία του Θωμά Μοσχόπουλου, επιχειρεί να αναδείξει το παιγνιώδες και αμφίσημο πνεύμα του έργου, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν πολυπρισματικό χώρο αναστοχασμού όπου τα είδωλα της αλήθειας και του ψεύδους αλληλεπικαλύπτονται, αποκαλύπτουν και αποκρύπτουν, με το ερώτημα της ταυτότητας να παραμένει ανοιχτό, ρευστό και αγωνιώδες.

Σκηνοθεσία – Μετάφραση – Δραματουργική επεξεργασία Θωμάς Μοσχόπουλος

Η διανομή και οι συντελεστές βρίσκονται σε εξέλιξη.

Το Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Μεγάλος χορηγός ΔΕΗ

Χρυσός χορηγός more.com

Οι δύο ταινίες προκάλεσαν αίσθηση και ζωηρές συζητήσεις μετά την προβολή τους. Παράλληλα, οι δύο ιστορικοί πολιτιστικοί οργανισμοί της χώρας υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεργασίας εκφράζοντας την πρόθεσή τους να σχεδιάσουν από κοινού δράσεις που θα αναδείξουν τη δυναμική συνάντηση των τεχνών.

Η ταινία «Μάχη», σε σενάριο και σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη, προβλήθηκε την Κυριακή 2/11 και την Τρίτη 4/11 κερδίζοντας τις εντυπώσεις και αποσπώντας επαινετικά σχόλια από το κοινό. Η ταινία εστιάζει στην έμφυλη ταυτότητα και στο δικαίωμα της γονεϊκότητας στη σύγχρονη ελληνική οικογένεια.

Η ταινία «Ηλέκτρα 7», σε σενάριο Παναγιώτη Χριστόπουλου, προβλήθηκε σε μία κατάμεστη αίθουσα την Τετάρτη 5/11, με την παρουσία των συντελεστών της. Επτά σκηνοθέτες και σκηνοθέτιδες δημιούργησαν μία ενδιαφέρουσα κινηματογραφική σκυταλοδρομία σκηνοθετώντας τα επτά «κεφάλαια» της ταινίας, με αφορμή τον εορτασμό των 70 χρόνων του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και με έμπνευση από την «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή. Η πρεμιέρα πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι στο Μικρό Θέατρο Αρχαίας Επιδαύρου με εξίσου μεγάλη επιτυχία.

Η «Ηλέκτρα 7» δημιουργήθηκε από τη σύμπραξη του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου και της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, με την ευγενική χορηγία της ΔΕΗ. Μετά την προβολή της ακολούθησε συζήτηση με τους συντελεστές, με μεγάλη συμμετοχή του κοινού και εκπροσώπων των ΜΜΕ αλλά και των δύο φεστιβάλ.

Για το συλλογικό αυτό εγχείρημα μίλησαν τόσο ο Πρόεδρος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, κ. Λευτέρης Χαρίτος, όσο και η Γενική Διευθύντρια Εταιρικών Σχέσεων και Επικοινωνίας Ομίλου ΔΕΗ, κ. Σοφία Δήμτσα.

Το πρωί της ίδια ημέρας, εξάλλου, υπογράφηκε Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ των δύο οργανισμών. Το μνημόνιο υπέγραψαν από την πλευρά του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, η Γενική Διευθύντρια Ελίζ Ζαλαντό και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Ορέστης Ανδρεαδάκης και από την πλευρά του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ο Γενικός Διευθυντής Ιωάννης Καπλάνης και ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μιχαήλ Μαρμαρινός.

Ο κ. Ανδρεαδάκης εξέφρασε τη χαρά του για την υπογραφή του μνημονίου και επεσήμανε ότι οι δύο οργανισμοί συνδέονται με μια κοινή γλώσσα και ότι αυτή η σύμπραξη «δεν θα αφορά μόνο παραστάσεις ή προβολές, θα είναι μια ευρύτερη συνεργασία που έχει να κάνει με την ανάπτυξη συμπαραγωγών, αλλά και με την προώθηση του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου».

Από την πλευρά του, ο κ. Μαρμαρινός δήλωσε ότι χαίρεται που η πρώτη του ενέργεια ως Καλλιτεχνικός Διευθυντής σε ένα τόσο σημαντικό φεστιβάλ είναι η υπογραφή αυτού του συμφώνου, το οποίο «αντανακλά μια διάθεση συνεργασίας ανάμεσα σε μεγάλους φορείς πολιτισμού, από την οποία μόνο καλό μπορεί να προκύψει».

Η κ. Ζαλαντό αναφέρθηκε μεταξύ άλλων και στο κρίσιμο θέμα της βιωσιμότητας. «Με αφορμή το μνημόνιο,» είπε, «θα αντιμετωπίσουμε μαζί προκλήσεις που μας περιμένουν στο μέλλον και θα συνεργαστούμε σε πολλά ζητήματα».

Στο ίδιο πνεύμα, ο κ. Καπλάνης τόνισε ότι «είναι και άλλες δράσεις που έχουν ως θεμέλιο τον πολιτισμό, αλλά καμιά φορά δεν τις προσέχουμε τόσο πολύ, όπως η περιβαλλοντική βιωσιμότητα, οι πράσινες πολιτικές, η προσβασιμότητα και σε αυτές μπορούμε επίσης να συνεργαστούμε».

Ολοκληρώνοντας το εποικοδομητικό αυτό ταξίδι στη Θεσσαλονίκη, οι εκπρόσωποι του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου επέστρεψαν με τη βεβαιότητα ότι αυτή η κοινή «κουλτούρα συνεργασίας» μπορεί να προσφέρει σημαντικά οφέλη στο ελληνικό πολιτιστικό οικοσύστημα.

Αυτό τον Σεπτέμβριο, η Κέρος ανοίγει για το κοινό με μία εκδήλωση που υπογράφει ο Μιχαήλ Μαρμαρινός στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κουφονησίου. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στις 9 Σεπτεμβρίου για περιορισμένο αριθμό θεατών, νωρίς με φυσικό φως, ενώ θα προβληθεί διεθνώς σε ζωντανή αναμετάδοση.

Επετειακή διοργάνωση για το Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κουφονησίων

Για δέκατη συνεχή χρονιά, το Φεστιβάλ Κλασικής Μουσικής Κουφονησίων επιστρέφει με μια επετειακή διοργάνωση που τιμά την μακρόχρονη και πολυεπίπεδη πορεία του θεσμού και αναδεικνύει την μοναδικότητα της μουσικής στο αιγαιοπελαγίτικο τοπίο. Υπό την καλλιτεχνική διεύθυνση του ιδρυτή του, μαέστρου και πιανίστα Κορνήλιου Μιχαηλίδη, το Φεστιβάλ συνεχίζει να ενώνει πολιτισμούς, εποχές κι αισθητικές, με ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στην ελληνική μουσική δημιουργία, διατρέχοντας τον χρόνο.

Η φετινή διοργάνωση, με θεματική «Πέντε Χιλιετίες Ελληνικού Ήχου», εστιάζει στη διαχρονικότητα του ελληνικού μουσικού πολιτισμού μέσα από συναυλίες, δρώμενα και συνεργασίες υψηλής καλλιτεχνικής αξίας. Από την αρχαιοελληνική μουσική, παιγμένη σε πιστά αντίγραφα αρχαίων οργάνων, έως τις μνήμες του ελληνικού τραγουδιού του 20ού αιώνα· από την βιωματική επαφή με την βυζαντινή ψαλτική έως τη σύγχρονη λόγια δημιουργία, την μουσική των παραδόσεων και τις νέες γενιές σολίστ, το Φεστιβάλ απλώνει ένα πολύχρωμο ηχητικό τοπίο, όπου το παρελθόν και το παρόν συνδιαλέγονται με έμπνευση και σεβασμό. Το φετινό πρόγραμμα περιλαμβάνει επτά εκδηλώσεις έως τις 10 Σεπτεμβρίου 2025.

Συναυλία στην Κέρο και σε live streaming

Αποκορύφωμα της διοργάνωσης αποτελεί η εμβληματική συναυλία στη νήσο Κέρο σε ζωντανή αναμετάδοση, σε συνδιοργάνωση με την Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων και την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, υπό την σκηνοθετική επιμέλεια Μιχαήλ Μαρμαρινού, η οποία επιχειρεί να ανασυστήσει υπό την μορφή μουσικού δρώμενου την ιστορική διαδρομή του ελληνικού ήχου από την αρχαιότητα έως σήμερα, μετατρέποντας έναν αρχαιολογικό χώρο παγκόσμιας σημασίας σε ζωντανό μουσικό μνημείο.

Μέσα από έργα-σταθμούς, η συναυλία αναδεικνύει τη διαχρονική εξέλιξη του ελληνικού ήχου στο ιστορικό και πολιτισμικό του πλαίσιο. Παράλληλα, μεταμορφώνει έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς τόπους της Ελλάδας, τη νήσο Κέρο, κοιτίδα του Πρωτοκυκλαδικού πολιτισμού, σε τόπο ζωντανής μουσικής μνήμης, όπου μουσική και ιστορία συνομιλούν και γεννούν νέες μνήμες. Συμμετέχουν μεταξύ άλλων οι: Δημήτρης Τηλιακός, Όλια Λαζαρίδου, Δημήτρης Δεσύλλας, Γιώργος Ταμπάκης, Σωκράτης Σινόπουλος.

Παράλληλα, συνεχίζεται το εκπαιδευτικό πρόγραμμα μουσικής για τα παιδιά του νησιού, με την στήριξη του Qualco Foundation και υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού, καθώς και με την ενίσχυση του Virginia Wellington Cabot Foundation και του Δήμου Νάξου και Μικρών Κυκλάδων.

Με είσοδο ελεύθερη*, το Φεστιβάλ διατηρεί ακέραιο τον κοινωνικό και παιδαγωγικό του χαρακτήρα, καλλιεργώντας σχέσεις ουσίας ανάμεσα στους καλλιτέχνες, την τοπική κοινωνία και το διεθνές κοινό.

*Αντί εισιτηρίου θα υπάρχει ταμείο εθελοντικών δωρεών υπέρ Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων Κουφονησίων, προς ενίσχυση των πολιτιστικών και αθλητικών δραστηριοτήτων των παιδιών του νησιού.

Πηγή: ogdoo.gr

Η παραγωγή θα κάνει πρεμιέρα στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου την Παρασκευή 11 και το Σάββατο 12 Ιουλίου, για να ακολουθήσει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, ενώ θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, στο Θέατρο Δάσους στις 31 Αυγούστου.

Ευγενικέ μου Αλκίνοε, που ξεχωρίζεις πρώτος στον λαό σου,
ωραίο πράγματι ν’ ακούς έναν καλό αοιδό,
όπως αυτός εδώ, με θεία θα ’λεγες φωνή.
Κι ομολογώ, απόλαυση άλλη δεν υπάρχει πιο χαριτωμένη,
απ’ όταν σμίγει ο κόσμος όλος σ’ ευφροσύνη: στην αίθουσα
οι καλεσμένοι, καθισμένοι στη σειρά, ακούν τον αοιδό
προσηλωμένοι, και τα τραπέζια εκεί μπροστά γεμάτα
ψωμί και κρέας· ο οινοχόος να τραβά απ’ τον κρατήρα
το κρασί και να περνά, να το κερνά στις κούπες.
Βαθιά το αισθάνομαι πως είναι αυτό ό,τι πιο ωραίο υπάρχει.

Ομήρου Οδύσσεια, ραψωδία ι, στ. 2-11, μτφ. Δ.Ν. Μαρωνίτη,
Ινστιτούτο Νεοελληνικών Σπουδών (Ίδρυμα Μανόλη Τριανταφυλλίδη), ΑΠΘ, 2006

Μετά τη ΝΕΚΥΙΑ με το ιαπωνικό θέατρο ΝΟ το 2015 και τους Ιχνευτές του Σοφοκλή το 2021, παραστάσεις που θα μας μείνουν αξέχαστες, ο Μιχαήλ Μαρμαρινός επανέρχεται με μια ακόμα αναπάντεχη δραματουργική πρόταση καθοδηγώντας μια επιστροφή στις πηγές. Μια επίσκεψη σε τρεις ραψωδίες του έπους που αποκαλύπτει πώς αυτό το ατελεύτητο μυστήριο της προφορικής Αφήγησης (το βαθύ μυστήριο του θεάτρου) έχει τη δυνατότητα να μας εξακοντίζει συναρπαστικά «εκεί που η ιστορία ακόμα συμβαίνει».

Τα πρόσθετα αποσπάσματα στη δραματουργία της παράστασης από την Ιλιάδα είναι σε μετάφραση Δ. Ν. Μαρωνίτη (Άγρα, 2012), ενώ για τα αποσπάσματα από την Αινειάδα του Βιργιλίου χρησιμοποιήθηκε η μετάφραση του Θεόδωρου Παπαγγελή (Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, 2018).
Επιπλέον, υπάρχουν θραύσματα από τον Κόιντο Σμυρναίο, και από το έργο του «Οι μεθ’ Όμηρον λόγοι», μεταφρασμένα ειδικά για την παράσταση από τον Γιάννη Δούκα.

Σημείωμα του σκηνοθέτη

Κείμενο για την Εποχή του Χαλκού

«Ό,τι ζει στους κόλπους του Έπους έχει μορφή, προσωπική υπόσταση: τα άλογα μιλούν και προφητεύουν, τα ποτάμια αντιδρούν σαν έμψυχες οντότητες, η σύμπτωση προϋποθέτει θεϊκό χέρι.
Αν για τη σημερινή ευαισθησία η Αυγή είναι ένα φαινόμενο φυσικό, για τον Όμηρο είναι προσωποποιημένη εκδήλωση. ΄Ετσι, τη βλέπουμε να σηκώνεται από το κρεββάτι της… […]
Εδώ ο άνθρωπος, δεν έχει υποστεί ακόμα το εσωτερικό τσάκισμα που θα χωρίσει την υπόσταση του σε θνητή και αθάνατη, έλλογη και άλογη. Ζει και ενεργεί σαν αδιάσπαστη ενότητα, σαν ένα ψυχοσωματικό σύνολο (πρωτοφανές και αξεπέραστο για τον δυτικό πολιτισμό) χωρίς διχασμούς».

*Κωστής Παπαγιώργης, «Η ομηρική μάχη», εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα, 1993, σ. 20-23

Αλήθεια, τι θυμόμαστε απ’ το έπος;
Σε ποιον βαθμό εκείνη η Εποχή του Χαλκού – οι νόστοι και η πνευματικότητα, η ωμότητα και το ήθος της – θα μπορούσαν, ιδεατά, να συνομιλήσουν, να εγχύσουν κάποιου είδους φως στα δικά μας σημερινά σκιερά;
Κατά πόσον εκείνος, ο πολιτισμός της Αιδούς, η σχέση με τη Φύση, με τον θεό, το θείο και το θαύμα, η σχέση με τον ξένο – ή με εκείνο το βαθύ μυστήριο της φιλοξενίας – μπορεί να έχουν κάποιον λόγο σήμερα, πάνω στον δικό μας, πολιτισμό; Πάνω στις δικές μας σημερινές απορίες;

Μετά τη ΝΕΚΥΙΑ, εκείνη την επίσκεψη στη ραψωδία λ’ σε συνεργασία με το θέατρο ΝΟ της Ιαπωνίας, που παρουσιάστηκε στο Τόκυο πρώτα και μετά, για πρώτη φορά στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου – τώρα ακόμα μια επιστροφή στις πηγές …
Μια επίσκεψη σε τρεις ραψωδίες του έπους και πώς, αυτό το ατελεύτητο μυστήριο της προφορικής Αφήγησης (το βαθύ μυστήριο του θεάτρου) έχει τη δυνατότητα να μας εξακοντίζει συναρπαστικά “εκεί, που η ιστορία ακόμα συμβαίνει”.

Ένας ξένος και Οίος επιπλέον ονομάζεται από τον Όμηρο , δηλαδή μόνος – ένα ανθρώπινο ράκος μετά το ύστατο ναυάγιο του, συντετριμμένο μετά την άνιση πάλη του με το πέλαγος, πεταμένο σε μιαν ακτή …
(Αλήθεια, μας θυμίζει τίποτα από το σήμερα αυτή η εικόνα; Την έχει πάρει – έστω ξώφαλτσα – το μάτι μας πουθενά στον σύγχρονο κόσμο που μας περιβρέχει;)
Εδώ, σε μια ξένη ακτή που δεν διάλεξε, του ορίστηκε να αναζητήσει και να ξαναβρεί
το σώμα, το πρόσωπο και το όνομά του.

Για 1263 στίχους παραμένει άγνωστος, απρόσωπος, ξένος, και μόνο μετά το πρώτο του δάκρυ – και το μετέπειτα γοερό κλάμα – αρχίζει μια διαδρομή «αναγνώρισης». Προσπαθώντας να τον τιμήσουν, (σε έναν ξένο πάντα υπαινίσσεται η θεότητα), να διασκεδάσουν τις οδύνες του με Ωδές από ιστορίες ηρώων και θεών, δεν γνωρίζουν ότι τραγουδούν τη ζωή του … Κι όταν μέσα από την αξιοπρέπεια των δακρύων ζητά να επιτρέψουν σε εκείνον, έναν ξένο, να συνεχίσει ο ίδιος την ιστορία – μπαίνοντας, δραματικό πρόσωπο πια / είδωλο, στο θέατρο της ζωής του – η “αναγνώριση” δεν θα αργήσει να επιτελεσθεί.

Χάρη σε μια μοναδικής δραματουργικής έμπνευσης ίντριγκα του ποιητή της οδύσσειας, (μοναδική σχεδόν στο παγκόσμιο ρεπερτόριο), τα δάκρυα τον έκαναν θεατή, αφηγητή Ραψωδό, ποιητή – της ίδιας του της ζωής . Μαζί με την “αναγνώριση” ανακτά και το όνομα του…

[Υπάρχει μια απλή και θεμελιώδης, ζωτική επιθυμία που χαρακτηρίζει τη ζωή του ανθρώπου: Να ταξιδέψει, από ένα σημείο Α σε ένα σημείο Β. Ως οδύσσεια – είτε εξωτερικής είτε εσωτερικής γεωγραφίας, (αναρίθμητες και οι περιπτώσεις εσωτερικής οδύσσειας για τους θνητούς) – θα μπορούσε ανεπιφύλακτα να ονομασθεί κάθε ανεπιδίωκτη περιπλοκή ή περιπέτεια αυτής της διαδρομής, προσδιοριζόμενη από ακούσιες, ανεπιθύμητες, απρόοπτες αποκλίσεις του δρόμου. Και είναι δύσκολο να υπάρξει θνητός που να μην έχει βρεθεί – έστω κατ’ αναλογίαν – σε μία τουλάχιστον τοποθεσία/συνθήκη στη ζωή του που να τον προσδιορίζει ως ξένο.

Μπορεί άραγε η συμπάθεια – αυτή με την οποία γενναιόδωρα μπορεί να μας ελεήσει η σκηνική εμπειρία του έπους – να λειτουργήσει σαν μια τρυφερή αφή, μια κατανόηση για το δράμα του Άλλου”; Τη δυσχερή θέση του ξένου, όπου – όπως διακαώς μας διδάσκει η Ιστορία – τίποτα δεν διασφαλίζει πως ο οποιοσδήποτε από εμάς, δεν θα βρεθεί σε ανάλογη θέση σε μια επόμενη, απότομη στροφή της;]

Το έπος, το έπος μας έμαθε να αναπνέουμε.

Μιχαήλ Μαρμαρινός

Συντελεστές

Μετάφραση: Δημήτρης Μαρωνίτης
Σκηνοθεσία: Μιχαήλ Μαρμαρινός
Δραματουργική επεξεργασία: Ελένη Μολέσκη – Μιχαήλ Μαρμαρινός
Σκηνογραφία: Γιώργος Σαπουντζής
Σχεδιασμός κοστουμιών: Ελευθερία Αράπογλου
Μουσική σύνθεση: Άντης Σκορδής
Χορογραφία: Gloria Dorliguzzo
Σχεδιασμός φωτισμού: Ελευθερία Ντεκώ
Μάσκες: Μάρθα Φωκά
Α΄ βοηθός σκηνοθέτη: Ελένη Μολέσκη
Β΄ βοηθός σκηνοθέτη: Αλεξία Παραμύθα
Βοηθός σκηνογράφου: Κατερίνα Ζυρπιάδου
Βοηθός ενδυματολόγου: Ερνέστα Χατζηλεμονίδου
Βοηθός χορογράφου: Στέλλα Μαστοροστέριου
Βοηθοί φωτισμού: Νάσια Λάζου, Σωτήρης Ρουμελιώτης
Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας
Συνεργάτης από πλευράς ΚΘΒΕ για σκηνικά και κοστούμια: Δανάη Πανά
Οργάνωση παραγωγής: Εύα Κουμανδράκη
Φωτογραφίες: Mike Rafail (That Long Black Cloud)

ο ξένος και εμείς
ξένος: Χάρης Φραγκούλης

εμείς/Φαίακες: Κλέλια Ανδριολάτου (Ναυσικά), Γαλάτεια Αγγέλη (Θεά Αθηνά/Νύμφη,κόρη κάποιου Δήμαντα), Ερατώ Μαρία Μανδαλενάκη (Νύμφη/φίλη της Ναυσικάς-συνομήλικη), Χριστίνα Μπακαστάθη (Νύμφη/φίλη της Ναυσικάς-συνομήλικη), Στέλλα Παπανικολάου (Νύμφη/φίλη της Ναυσικάς-συνομήλικη), Ηλέκτρα Γωνιάδου (Θεά Αθηνά/Γυναίκα των Φαιάκων), Κλειώ-Δανάη Οθωναίου (Θεά Αθηνά/Γυναίκα των Φαιάκων), Έλενα Τοπαλίδου (Αρήτη), Χρήστος Παπαδημητρίου (Αλκίνοος), Γιάννης Χαρίσης (Εχένηος/Αρχηγός και Σύμβουλος των Φαιάκων), Φωτεινή Τιμοθέου (Ευρυμέδουσα/Γυναίκα των Φαιάκων), Νίκος Καπέλιος (Κραυγή του Ηφαίστου/Αρχηγός και Σύμβουλος των Φαιάκων), Γιάννης Βάρσος (Ευρύλαος/νέος των Φαιάκων), Νικόλας Γραμματικόπουλος (Κλυτόνηος/νέος των Φαιάκων), Νεκτάριος Θεοδώρου (Ελατρεύς/Αρχηγός και Σύμβουλος των Φαιάκων), Κωστής Καπελλίδης (Αμφίαλος/Θεά Αθηνά/Κήρυκας/Άρης/νέος των Φαιάκων), Νίκος Κουκάς (Λαοδάμας/νέος των Φαιάκων), Τίτος Μακρυγιάννης (Θόων/νέος των Φαιάκων), Γιάννης Τομάζος (Άλιος/νέος των Φαιάκων), Λένια Ζαφειροπούλου (Τυφλός Αοιδός (Δημόδοκος, Αφροδίτη)

Μουσικοί επί σκηνής-τσέλο: Εύη Καζαντζή, Άλμπα Λυμτσιούλη, Αλίκη Μάρδα

Πληροφορίες

Πρεμιέρα: Επίδαυρος, Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου
Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου 2025
Παρασκευή 11 & Σάββατο 12 Ιουλίου
Θεσσαλονίκη, Θέατρο Δάσους
Κυριακή 31 Αυγούστου
Διάρκεια παράστασης: 2 ώρες και 5 λεπτά

Πληροφορίες εισιτηρίων εδώ

Ποιος είναι ο Μιχαήλ Μαρμάρινός, νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Ελληνικού Φεστιβάλ

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Βιολογία, Υποκριτική και Θέατρο. Ως σκηνοθέτης έχει παρουσιάσει έργα του στην Ελλάδα-συμπεριλαμβανομένου του Φεστιβάλ Επιδαύρου- στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, αντλώντας τόσο από το κλασικό και το σύγχρονο ρεπερτόριο, όσο και από λογοτεχνικά κείμενα, όπως και κείμενα συνθέσεως, προϊόντα μιας διαδικασίας που ο ίδιος την έχει διατυπώσει ως «Η σκηνοθεσία ως δραματουργία».

Έχει σκηνοθετήσει παραστάσεις της εταιρείας θεάτρου «Διπλούς Έρως» την οποία ίδρυσε το 1983-1984 και εξελίχθηκε στο «Theseum Ensemble». Έχει, επίσης, συνεργαστεί, σε βασικούς ρόλους, με καταξιωμένους σκηνοθέτες και, με επιλεκτικές συμμετοχές, σε κινηματογραφικές ταινίες, μεγάλου μήκους. Διδάσκει θέατρο, από το 1994, αρχικά στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και, από το 2006 έως σήμερα, ως τακτικός καθηγητής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Παράλληλα, έχει διευθύνει εργαστήρια και έχει παρουσιάσει εισηγήσεις σε δεκάδες σεμινάρια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Έργα του έχουν, επανειλημμένως, τιμηθεί με εγχώρια και διεθνή βραβεία, έχοντας αποδέκτης πλείστων διακρίσεων, στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από το 2006 ως το 2009, χρημάτισε πρόεδρος του Δ.Σ. του Διεθνούς Ινστιτούτου θεάτρου της UNESCO (Ελληνικό Τμήμα), ενώ το 2020 ως 2024 διετέλεσε Γενικός Καλλιτεχνικός Διευθυντής του «Ελευσίς 2023-Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης».

Λίνα Μενδώνη για Μιχαήλ Μαρμαρινό: Δημιουργός με διεθνή καταξίωση και προσφορά δεκαετιών στον Πολιτισμό μας

«Το “Ελληνικό Φεστιβάλ”, ο κορυφαίος πολιτιστικός θεσμός, κλείνει φέτος εβδομήντα χρόνια αναντικατάστατης προσφοράς στα καλλιτεχνικά μας πράγματα, έχοντας εδραιωθεί, ως εγχώριο και διεθνές σημείο αναφοράς. Όλα αυτά τα χρόνια, το Ωδείο του Ηρώδου Αττικού και η Επίδαυρος αποτελούν, έναν από τους κύριους διαύλους επαφής, του ελληνικού κοινού με τις κυρίαρχες τάσεις της παγκόσμιας καλλιτεχνικής σκηνής. Για κάθε Ελληνίδα και Έλληνα καλλιτέχνη, η παρουσία τους στο Φεστιβάλ αποτελεί ύψιστη επισφράγιση της πορείας τους. Αυτή η πανηγυρική περίσταση, με την οποία ολοκληρώνεται ένας κύκλος, ενδείκνυται για να περάσει η σκυτάλη από μία καταξιωμένη δημιουργό σε έναν καθόλα άξιο διάδοχο. Αποχαιρετώντας, με θερμές ευχαριστίες για το επί εξαετία έργο της, την Κατερίνα Ευαγγελάτου, παράλληλα, με ιδιαίτερη χαρά, καλωσορίζω στην Καλλιτεχνική Διεύθυνση του “Ελληνικού Φεστιβάλ” τον Μιχαήλ Μαρμαρινό, δημιουργό με διεθνή καταξίωση και προσφορά δεκαετιών στον Πολιτισμό μας. Ο πήχης στο “Ελληνικό Φεστιβάλ” έχει ήδη τεθεί ψηλά. Η Κατερίνα Ευαγγελάτου, στα έξι χρόνια, σε δύο διαδοχικές θητείες, αφήνει έναν θετικότατο απολογισμό: Ένα Φεστιβάλ δραστικά ανανεωμένο, εξωστρεφές και δυναμικό, που στοιχίζει πολλούς νέους φίλους πλάι στο πιστό κοινό του. Την ευχαριστώ θερμά για την άοκνη δουλειά της και την άψογη συνεργασία μας. Της εύχομαι κάθε επιτυχία στα νέα της σχέδια με τα οποία θα αναμετρηθεί.

Ο Μιχαήλ Μαρμαρινός δεν χρειάζεται συστάσεις και διαπιστευτήρια. Θεραπεύει με αφοσίωση και διαρκώς ανανεούμενη έμπνευση την Τέχνη, επί τέσσερις δεκαετίες. Γνώστης βαθύς της σκηνικής πράξης, σε διαρκή επικοινωνία με τις τάσεις της σε παγκόσμιο επίπεδο, μας έχει χαρίσει σκηνοθεσίες υψηλότατου επιπέδου αφήνοντας διακριτή προσωπική σφραγίδα στα καλλιτεχνικά μας πράγματα και προσθέτοντας, στην πλούσια εμπειρία του, θέσεις ευθύνης, με πλέον πρόσφατη την απόλυτα επιτυχημένη Καλλιτεχνική Διεύθυνση του “Ελευσίς 2023-Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης”. Έχει όλα τα εχέγγυα για μια γόνιμη θητεία- στην ιδιαίτερα απαιτητική θέση που αναλαμβάνει- για να συμβάλλει στην περαιτέρω εξωστρέφεια του Φεστιβάλ, στο άνοιγμά του, σε ευρύτερα κοινά και πρωτοπόρα ρεύματα. Τον συνοδεύουν οι ευχές όλων μας για επιτυχία», δήλωσε η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μεδνώνη.

Ο υφυπουργός Πολιτισμού Ιάσων Φωτήλας δήλωσε: «Στο πλαίσιο της επερχόμενης ολοκλήρωσης και της δεύτερης θητείας της Κατερίνας Ευαγγελάτου στη θέση της Καλλιτεχνικής Διευθύντριας του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, εκ μέρους του Υπουργείου Πολιτισμού εκφράζουμε τις ευχαριστίες για το γόνιμο έργο που προσέφερε, τόσο στον καλλιτεχνικό προγραμματισμό, όσο και στον εξωστρεφή προσανατολισμό του θεσμού.

Η συνεργασία υπήρξε αποδοτική και συνεπής, γεγονός που υπογραμμίζεται και από την πρόθεσή της να σταθεί στο πλευρό του νέου επικεφαλής του Φεστιβάλ, ώστε να εξασφαλιστεί μια ομαλή μετάβαση.

Ο σκηνοθέτης, δραματουργός και ηθοποιός, Μιχαήλ Μαρμαρινός, είναι ο νέος καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου. Η μακρά καλλιτεχνική του διαδρομή και αναγνώριση στην Ελλάδα και διεθνώς, αλλά και το καλλιτεχνικό του όραμα, αποτελούν στοιχεία που θα προσδώσουν στο Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου ακόμα μεγαλύτερο κύρος και παραστάσεις που το κοινό θα αγκαλιάσει με ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Ευχαριστούμε την Κατερίνα Ευαγγελάτου για την προσφορά και το έργο της και ευχόμαστε μια γόνιμη και δημιουργική θητεία στον Μιχάλη Μαρμαρινό».