Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι πολλά από τα σημαντικότερα αποτελέσματα δεν εμφανίζονται αμέσως. Αντίθετα, το σώμα φαίνεται να εισέρχεται σε μια εντελώς διαφορετική βιολογική κατάσταση μετά από περίπου τρεις ημέρες χωρίς τροφή. Τα ευρήματα προσφέρουν μια από τις πιο ξεκάθαρες εικόνες μέχρι σήμερα για το τι συμβαίνει στο ανθρώπινο σώμα σε μοριακό επίπεδο κατά τη διάρκεια παρατεταμένης νηστείας. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η εργασία αυτή θα μπορούσε στο μέλλον να οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών που μιμούνται τις ευεργετικές επιδράσεις της νηστείας χωρίς να απαιτείται πολυήμερη αποχή από το φαγητό.

Τι συμβαίνει στο σώμα κατά την παρατεταμένη νηστεία

Ο άνθρωπος εξελίχθηκε ώστε να μπορεί να επιβιώσει σε περιόδους έλλειψης τροφής. Όταν η τροφή δεν είναι διαθέσιμη, το σώμα μεταβαίνει από τη χρήση γλυκόζης που λαμβάνει από τα γεύματα στην αξιοποίηση των αποθεμάτων λίπους για ενέργεια.

Η νηστεία εφαρμόζεται εδώ και χιλιάδες χρόνια για θρησκευτικούς, πολιτιστικούς και ιατρικούς λόγους. Τα τελευταία χρόνια έχει προσελκύσει ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον λόγω ερευνών που τη συνδέουν με απώλεια βάρους, βελτίωση του μεταβολισμού και διαδικασίες κυτταρικής ανανέωσης.

Ωστόσο, μέχρι πρόσφατα οι επιστήμονες είχαν περιορισμένη κατανόηση για τον ακριβή τρόπο με τον οποίο το σώμα αντιδρά σε παρατεταμένες περιόδους νηστείας. Για να μελετήσουν το φαινόμενο, ερευνητές από το Queen Mary University of London’s Precision Healthcare University Research Institute (PHURI) και τη Norwegian School of Sports Sciences παρακολούθησαν 12 υγιείς εθελοντές κατά τη διάρκεια μιας επταήμερης νηστείας μόνο με νερό. Καθημερινά συλλέγονταν δείγματα αίματος πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τη νηστεία.

Χρησιμοποιώντας προηγμένη τεχνολογία πρωτεωμικής, η ομάδα κατέγραψε περίπου 3.000 πρωτεΐνες που κυκλοφορούσαν στο αίμα. Αυτές οι πρωτεΐνες παρέχουν πολύτιμες ενδείξεις για το τι συμβαίνει στα όργανα και τους ιστούς ολόκληρου του σώματος.

Μεγάλες αλλαγές ξεκινούν μετά την τρίτη ημέρα

Όπως ήταν αναμενόμενο, το σώμα στρέφεται γρήγορα από την καύση γλυκόζης στην καύση λίπους μέσα στις πρώτες δύο έως τρεις ημέρες νηστείας.

Οι συμμετέχοντες έχασαν κατά μέσο όρο 5,7 κιλά, συμπεριλαμβανομένου τόσο λίπους όσο και άλιπης μάζας. Μετά την επανέναρξη της διατροφής για τρεις ημέρες, η περισσότερη άλιπη μάζα επανήλθε ενώ η απώλεια λίπους διατηρήθηκε σε μεγάλο βαθμό.

Ωστόσο, οι ερευνητές εντόπισαν κάτι πιο απρόσμενο: Οι μεγάλες αλλαγές στη δραστηριότητα των πρωτεϊνών σε όλο το σώμα δεν ξεκίνησαν αμέσως, αλλά έγιναν πολύ πιο εμφανείς μετά από περίπου τρεις ημέρες χωρίς θερμίδες.

Περισσότερο από το ένα τρίτο των πρωτεϊνών που μετρήθηκαν άλλαξαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της νηστείας. Ιδιαίτερα έντονες ήταν οι μεταβολές στις πρωτεΐνες που σχετίζονται με τη δομή του εξωκυττάριου πλέγματος, το οποίο παρέχει δομική υποστήριξη στους ιστούς και τα όργανα – συμπεριλαμβανομένων των νευρώνων στον εγκέφαλο.

Οι αλλαγές στις πρωτεΐνες ήταν εξαιρετικά συνεπείς μεταξύ των εθελοντών, γεγονός που υποδηλώνει ότι το σώμα ακολουθεί μια πολύ συντονισμένη αντίδραση στην παρατεταμένη νηστεία.

“Για πρώτη φορά μπορούμε να δούμε τι συμβαίνει σε μοριακό επίπεδο σε όλο το σώμα όταν νηστεύουμε,” δήλωσε η Claudia Langenberg, διευθύντρια του PHURI.

“Η νηστεία, όταν γίνεται με ασφάλεια, αποτελεί αποτελεσματική παρέμβαση για την απώλεια βάρους. Δημοφιλείς δίαιτες που περιλαμβάνουν διαλείπουσα νηστεία υπόσχονται οφέλη πέρα από την απώλεια βάρους. Τα αποτελέσματά μας παρέχουν στοιχεία για αυτά τα οφέλη – αλλά έγιναν ορατά μόνο μετά από τρεις ημέρες πλήρους αποχής από θερμίδες, αργότερα απ’ ό,τι πιστεύαμε μέχρι σήμερα.”

Πιθανά οφέλη πέρα από την απώλεια βάρους

Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν γενετικά δεδομένα από μεγάλες μελέτες στον άνθρωπο για να εξετάσουν πώς οι αλλαγές στις πρωτεΐνες κατά τη νηστεία μπορεί να επηρεάσουν τη μακροπρόθεσμη υγεία.

Τα αποτελέσματα υποδεικνύουν πιθανούς συσχετισμούς με βελτίωση σε αρκετές βιολογικές οδούς που σχετίζονται με τον κίνδυνο ασθενειών και φλεγμονής. Εντοπίστηκαν επίσης μεταβολές σε πρωτεΐνες που σχετίζονται με τη δομική υποστήριξη του εγκεφάλου.

Τα ευρήματα ενισχύουν το ενδιαφέρον για το αν η νηστεία θα μπορούσε στο μέλλον να οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών για παθήσεις που σχετίζονται με τον μεταβολισμό, τη γήρανση, τη φλεγμονή ή την υγεία του νευρικού συστήματος.

Το ενδιαφέρον για τη σχετική έρευνα έχει αυξηθεί ακόμη περισσότερο μετά τη δημοσίευση της μελέτης το 2024. Νεότερες ανασκοπήσεις συνδέουν πλέον τη διαλείπουσα νηστεία με βελτιωμένη ευαισθησία στην ινσουλίνη, καλύτερα λιπιδαιμικά προφίλ και πιθανή ενίσχυση της εγκεφαλικής και καρδιαγγειακής λειτουργίας. Άλλες πρόσφατες μελέτες δείχνουν πως κατά την πολυήμερη νηστεία ο οργανισμός εισέρχεται σε βαθιά κετογονική κατάσταση αλλάζοντας δραστικά τον τρόπο που τα κύτταρα χρησιμοποιούν ενέργεια.

Πιθανοί κίνδυνοι και προφυλάξεις

Παρά τις δυνητικά ευεργετικές βιολογικές επιδράσεις της νηστείας, οι επιστήμονες προειδοποιούν πως η παρατεταμένη αποχή από τροφή δεν στερείται κινδύνων.

Mεταγενέστερη μελέτη πρωτεωμικής σχετικά με πολυήμερη νηστεία μόνο με νερό εντόπισε αύξηση της φλεγμονής, ενεργοποίηση αιμοπεταλίων και μεταβολές στις οδούς πήξης του αίματος κατά τις εκτεταμένες περιόδους νηστείας. Οι ερευνητές θεωρούν ότι αυτές οι αντιδράσεις μπορεί να αποτελούν προσωρινές καταστάσεις στρες, αλλά επισημαίνουν την ανάγκη περαιτέρω έρευνας σχετικά με τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της ακραίας νηστείας στην υγεία.

Οι ειδικοί σημειώνουν επίσης ότι η πολυήμερη νηστεία αυξάνει τον κίνδυνο αφυδάτωσης, διαταραχών ηλεκτρολυτών, ζάλης, μυϊκής απώλειας και επιπλοκών για άτομα με προϋπάρχουσες παθήσεις.

Γι’ αυτό τον λόγο η παρατεταμένη νηστεία δεν θα πρέπει να επιχειρείται χωρίς ιατρική καθοδήγηση, ιδιαίτερα από άτομα με διαβήτη, διατροφικές διαταραχές, καρδιαγγειακά προβλήματα ή άλλες χρόνιες παθήσεις.

Γιατί οι επιστήμονες ενθουσιάστηκαν με τα ευρήματα

Οι ερευνητές θεωρούν πως ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα αφορά τον χρόνο αντίδρασης του οργανισμού στη νηστεία.

Αν και πολλές δημοφιλείς προσεγγίσεις στηρίζονται σε μικρότερα παράθυρα αποχής από τροφή, η συγκεκριμένη μελέτη δείχνει πως κάποιες από τις πιο δραστικές μοριακές αλλαγές απαιτούν αρκετές ημέρες πλήρους στέρησης θερμίδων.

“Τα ευρήματά μας παρέχουν βάση για αρχαίες γνώσεις σχετικά με τους λόγους που η νηστεία χρησιμοποιείται ως θεραπευτικό μέσο,” εξηγεί ο Maik Pietzner, επικεφαλής του PHURI Health Data Chair και συν-επικεφαλής της Computational Medicine Group στο Berlin Institute of Health at Charité.

“Αν και η νηστεία μπορεί να είναι ωφέλιμη για κάποιες καταστάσεις υγείας, συχνά δεν αποτελεί επιλογή για ασθενείς με σοβαρά προβλήματα υγείας. Ελπίζουμε τα ευρήματα αυτά να βοηθήσουν στην κατανόηση των μηχανισμών πίσω από τα οφέλη της νηστείας ώστε να αναπτυχθούν θεραπείες προσβάσιμες στους ασθενείς.”

Μελετώντας 14.000 εθελοντές στις ΗΠΑ μέσω δεδομένων καρδιακού ρυθμού από συσκευές Fitbit, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσοι γυμνάζονταν συστηματικά τις πρωινές ώρες είχαν 31% χαμηλότερη πιθανότητα να εμφανίσουν στεφανιαία νόσο, σε σύγκριση με εκείνους που επέλεγαν να ασκηθούν αργότερα μέσα στην ημέρα.

Τα εντυπωσιακά οφέλη της πρωινής σωματικής δραστηριότητας

Η μελέτη έδειξε ότι η πρωινή άσκηση λειτουργεί ως «ασπίδα» για τον οργανισμό, ανεξάρτητα από τη συνολική ημερήσια διάρκεια της δραστηριότητας. Συγκεκριμένα, οι εθελοντές που προπονούνταν το πρωί είχαν:

35% λιγότερες πιθανότητες εμφάνισης παχυσαρκίας.

30% χαμηλότερο κίνδυνο για διαβήτη τύπου 2.

21% μειωμένη πιθανότητα υψηλής χοληστερόλης.

18% χαμηλότερο κίνδυνο υπέρτασης.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, το χρονικό διάστημα μεταξύ 7 π.μ. και 8 π.μ. συσχετίστηκε με τις χαμηλότερες πιθανότητες εμφάνισης στεφανιαίας νόσου.

Η νέα εποχή στην έρευνα μέσω των wearables

Τα ευρήματα αναμένεται να παρουσιαστούν στο ετήσιο συνέδριο του Αμερικανικού Κολλεγίου Καρδιολογίας αυτόν τον μήνα στη Νέα Ορλεάνη. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλης κλίμακας μελέτη που αξιολογεί τη διάρκεια και τον συγχρονισμό (timing) της άσκησης με βάση μακροχρόνια δεδομένα από «έξυπνες» συσκευές.

«Στο παρελθόν, οι ερευνητές εστίαζαν κυρίως στην ποσότητα της δραστηριότητας, δηλαδή στα λεπτά ή στην ένταση», δήλωσε ο επικεφαλής της μελέτης Prem Patel, φοιτητής ιατρικής στη σχολή UMass Chan. «Σήμερα, με 1 στους 3 Αμερικανούς να χρησιμοποιεί wearable συσκευή, έχουμε τη δυνατότητα να αναλύουμε την άσκηση λεπτό προς λεπτό, γεγονός που ανοίγει νέους δρόμους στην επιστημονική έρευνα».

Βιολογία ή τρόπος ζωής;

Παρά τα ενθαρρυντικά δεδομένα, οι ερευνητές διευκρινίζουν ότι η μελέτη είναι παρατηρητική. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορεί ακόμη να αποδειχθεί αν η σχέση μεταξύ του timing της άσκησης και της καρδιομεταβολικής υγείας είναι αιτιώδης ή αν διαμεσολαβείται από άλλους παράγοντες.

Στο τραπέζι των αναλύσεων βρίσκονται βιολογικοί παράγοντες, όπως οι ορμόνες, ο ύπνος και η γενετική, αλλά και συμπεριφορικά ή ψυχολογικά χαρακτηριστικά των ατόμων που επιλέγουν το πρωινό ξύπνημα. Η περαιτέρω έρευνα αναμένεται να ρίξει φως σε αυτούς τους μηχανισμούς, επιτρέποντας στους ειδικούς να εκδίδουν ακόμη πιο εξατομικευμένες οδηγίες άσκησης.

Μετά την κοινή τους κατάκτηση του Κιλιμάντζαρο το 2013, η Clegg και ο Palmer συνέχισαν να ανεβαίνουν μαζί σε βουνά, παρατηρώντας ένα σταθερό μοτίβο. Σε κάθε κορυφή, η Clegg ξεπερνούσε τον Palmer—not με επίδειξη ή καλύτερη φυσική κατάσταση, όπως διαπίστωσαν, αλλά λόγω κάποιου άλλου παράγοντα. Οι συζητήσεις τους μετατοπίστηκαν από τον ανταγωνισμό στην περιέργεια: γιατί το σώμα της φαινόταν τόσο καλά προσαρμοσμένο στον χαμηλόξυγονο αέρα και την παρατεταμένη καταπόνηση;

Επιστρέφοντας στο εργαστήριο, αποφάσισαν να δώσουν απάντηση στο ερώτημα αυτό. Μέχρι το 2014, διαπίστωσαν ότι τα οιστρογόνα φαίνεται να προστατεύουν από το σωματικό στρες του υψομέτρου μειώνοντας τον υποξιογόνο παράγοντα (HIF)—μια πρωτεΐνη που βοηθά το σώμα να προσαρμοστεί στην έλλειψη οξυγόνου αλλά προκαλεί φλεγμονή και δυσφορία. Περισσότερα οιστρογόνα, τα οποία κυριαρχούν στο γυναικείο σώμα, σημαίνουν λιγότερο HIF και κάνουν το υψόμετρο πιο ανεκτό.

Αυτό δεν ήταν το μόνο πλεονέκτημα που παρείχαν τα οιστρογόνα στη Clegg—παίζουν επίσης κεντρικό ρόλο στην αποκαλούμενη μεταβολική ευελιξία: την ικανότητα του σώματος να αλλάζει πηγές ενέργειας, ειδικά από γλυκόζη σε λίπος.

Η επιστήμη αναθεωρεί τις αντοχές των γυναικών

Η ανακάλυψη της Clegg και του Palmer προστίθεται σε μια αυξανόμενη σειρά επιστημονικών δεδομένων που αμφισβητούν την αντίληψη ότι τα γυναικεία σώματα δεν είναι τόσο δυνατά όσο τα ανδρικά. Η επιστήμη δείχνει όλο και περισσότερο πως η ευελιξία—η ικανότητα προσαρμογής, αλλαγής και ανάκαμψης στη διάρκεια της ζωής—είναι ένα από τα βασικά πλεονεκτήματα που καθιστούν τα γυναικεία σώματα ανθεκτικά.

Υπάρχουν τρεις κρίσιμοι τρόποι με τους οποίους αυτό το χαρακτηριστικό κάνει τις γυναίκες μοναδικά δυνατές.

Η ευελιξία του μεταβολισμού

Η Clegg, πλέον καθηγήτρια εσωτερικής ιατρικής στο Texas Tech University Health Sciences Center, μελετά πώς τα οιστρογόνα και ο μεταβολισμός των λιπών διαμορφώνουν την αντοχή. Οι έρευνές της αναδεικνύουν ότι αυτή η μεταβολική ευελιξία αποτελεί κλειδί για τη γυναικεία ανθεκτικότητα σε απαιτητικές συνθήκες.

Με πληροφορίες από National Geographic

Μπορεί ο διαβήτης να «σβήσει» πρόωρα τη γυναικεία αναπαραγωγική φλόγα;

Και ενώ τα αίτια είναι συχνά πολυπαραγοντικά (κληρονομικότητα, χημειοθεραπεία, αυτοάνοσα νοσήματα), ένας λιγότερο γνωστός και ενδεχομένως υποτιμημένος παράγοντας φαίνεται πως είναι ο σακχαρώδης διαβήτης.

Ορμόνες, ωοθήκες και σάκχαρο: μια εύθραυστη ισορροπία

Ο διαβήτης δεν είναι μόνο μια νόσος του μεταβολισμού. Είναι μια κατάσταση που επηρεάζει το σώμα συνολικά —και αυτό περιλαμβάνει και το ορμονικό σύστημα. Όπως εξηγεί ο Μαιευτήρας – Γυναικολόγος, Ευάγγελος Γκικόντες, «τόσο ο διαβήτης τύπου 1 όσο και ο τύπου 2 μπορούν να επιδράσουν αρνητικά στον ορμονικό άξονα υποθάλαμος–υπόφυση–ωοθήκες, με αποτέλεσμα τη γρηγορότερη εξάντληση του ωοθηκικού αποθέματος». Αυτό σημαίνει ότι γυναίκες με διαβήτη —ιδίως τύπου 1— αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο να μπουν στην εμμηνόπαυση νωρίτερα από το φυσιολογικό.

Ποιοι είναι οι μηχανισμοί πίσω από αυτό το φαινόμενο;

Αυτοάνοση επίθεση και… παρενέργειες
Ο διαβήτης τύπου 1 είναι αυτοάνοσος: το ανοσοποιητικό επιτίθεται στα κύτταρα του ίδιου του οργανισμού. Κάποιες φορές, στο στόχαστρο μπαίνουν και οι ωοθήκες, προκαλώντας πρόωρη «κόπωση».

Οξειδωτικό στρες & μικροαγγειακές βλάβες
Ο διαβήτης αυξάνει το οξειδωτικό στρες και προκαλεί βλάβες στα αγγεία. Οι ωοθήκες επηρεάζονται άμεσα. Σαν φυτό που δεν ποτίζεται σωστά, μαραζώνουν πρόωρα.

Διαταραχή των γυναικείων ορμονών
Η χρόνια υπεργλυκαιμία επηρεάζει την παραγωγή των γοναδοτροπινών (FSH, LH), των οιστρογόνων και της προγεστερόνης. Οι διαταραχές αυτές μπορούν να επισπεύσουν την εμμηνόπαυση.

Αντίσταση στην ινσουλίνη και ωορρηξία
Στον διαβήτη τύπου 2, η αυξημένη ινσουλίνη επιδρά στους ωοθηκικούς υποδοχείς, διαταράσσοντας την ωορρηξία και την ορμονική παραγωγή. Παρόμοιο μοτίβο βλέπουμε και στο σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών (PCOS).

Τι δείχνουν οι αριθμοί – και γιατί μας αφορούν

Σε μεγάλη μελέτη του Nurses’ Health Study, παρατηρήθηκε ότι γυναίκες με διαβήτη τύπου 1 εμφάνιζαν εμμηνόπαυση κατά 2–3 χρόνια νωρίτερα από τον γενικό πληθυσμό. Παράλληλα, γυναίκες με διαβήτη τύπου 2 ανέφεραν ακανόνιστους κύκλους, δυσκολία σύλληψης και συχνότερα περιστατικά ωοθηκικής ανεπάρκειας. Επιπρόσθετα, δεδομένα από την πανευρωπαϊκή μελέτη EPIC δείχνουν ότι ο διαβήτης επιταχύνει τη συνολική βιολογική γήρανση και η αναπαραγωγική ηλικία δεν εξαιρείται από αυτόν τον κανόνα.

Η πρώιμη εμμηνόπαυση δεν αφορά μόνο στη γονιμότητα

Η απώλεια της ωοθηκικής λειτουργίας πριν την ώρα της δεν είναι μόνο ζήτημα τεκνοποίησης. Είναι και ζήτημα υγείας.

Η πρώιμη εμμηνόπαυση σχετίζεται με:

· αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο

· οστεοπόρωση

· γνωστική έκπτωση και

· ψυχολογικά συμπτώματα, όπως κατάθλιψη και άγχος.

«Για τις διαβητικές γυναίκες είναι ζωτικής σημασίας να υπάρχει εγρήγορση για πρώιμα σημάδια της εμμηνόπαυσης», υπογραμμίζει ο κ. Γκικόντες. «Η σωστή ενημέρωση και η τακτική παρακολούθηση μπορούν να κάνουν τη διαφορά».

Τι μπορούμε να κάνουμε – Η σημασία της πρόληψης

Η φροντίδα μιας γυναίκας με διαβήτη δεν μπορεί να είναι αποσπασματική. Χρειάζεται ολιστική προσέγγιση:

· Γλυκαιμικός έλεγχος

· Τακτικές ορμονικές εξετάσεις

· Καρδιομεταβολικός έλεγχος

· Διατροφή και σωματική δραστηριότητα

· Υποστηρικτική ψυχολογική φροντίδα

Σε ορισμένες περιπτώσεις, συστήνεται ορμονική θεραπεία υποκατάστασης (HRT), πάντα εξατομικευμένα και με προσοχή λόγω των καρδιαγγειακών παραμέτρων που ενέχει ο διαβήτης.

Το σώμα σου μιλάει – Εσύ το ακούς;

Η σύνδεση μεταξύ του διαβήτη και της πρώιμης εμμηνόπαυσης μας υπενθυμίζει κάτι σημαντικό: το σώμα μας δεν λειτουργεί σε «κεφάλαια», αλλά ως ένα ενιαίο βιβλίο. Αν είσαι γυναίκα με διαβήτη —ή γνωρίζεις κάποια— ίσως, ήρθε η στιγμή να αφουγκραστείς τα σιωπηλά σημάδια, να φροντίσεις τον εαυτό σου πιο συνειδητά και να μιλήσεις με έναν ειδικό.

Η γνώση, τελικά, δεν είναι μόνο δύναμη. Είναι και τρυφερότητα προς τον εαυτό σου και το μέλλον της υγείας σου.

Οι εποχικές διακυμάνσεις των ωρών φωτός αλλάζουν σημαντικά μεταξύ καλοκαιριού και χειμώνα, εκτός από τα γεωγραφικά πλάτη κοντά στον ισημερινό. Ωστόσο, οι μελέτες σχετικά με την αλληλεπίδραση μεταξύ ενέργειας και μεταβολισμού ή κιρκάδιων ρυθμών χρησιμοποιούν μια φωτοπερίοδο φωτός 12 ωρών που αντιστοιχεί στη διάρκεια φωτός στον ισημερινό. Οι ερευνητές θεωρούν ότι η αλλαγή της εποχικής φωτοπεριόδου επηρεάζει τη ρυθμικότητα των ρολογιών των περιφερειακών ιστών και την ομοιόσταση της ενέργειας.

Οι ερευνητές της μελέτης διαπίστωσαν ότι η ρυθμικότητα της πρόσληψης τροφής σε διαφορετικές εποχιακές περιόδους επηρεάζει σημαντικά την αύξηση βάρους. Ως εκ τούτου, ήθελαν να μάθουν τι σήμαιναν οι εποχικές διαφορές φωτός για το μεταβολισμό, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν με τουλάχιστον δύο ώρες διαφορά στο φως μεταξύ καλοκαιριού και χειμώνα.

Σε αντίθεση με τη δημοφιλή πεποίθηση, η μελέτη δείχνει ότι οι διατροφικές συνήθειες του χειμώνα είναι καλύτερες για τη μεταβολική υγεία από το καλοκαίρι. Η μελέτη ανοίγει το έδαφος σε έρευνες σχετικά με την επίδραση των ωρών φωτός στον μεταβολισμό σε ποντίκια που δεν θεωρούνται εποχικά ζώα επειδή δεν αναπαράγονται σε συγκεκριμένες εποχές, όπως και οι άνθρωποι. Τα πλάσματα που αναπαράγονται σε διαφορετικές εποχές παίρνουν βάρος πριν από την περίοδο αναπαραγωγής για εξοικονόμηση ενέργειας.

Οι ερευνητές ερεύνησαν την επίδραση διαφορετικών εποχικών φωτοπεριόδων στον ενεργειακό μεταβολισμό και την ημερήσια ρυθμικότητα. Τόσο τα ποντίκια με ανεπάρκεια μελατονίνης όσο και τα ποντίκια με επάρκεια μελατονίνης εμφάνισαν μέτρια μείωση στο σωματικό βάρος και την αύξηση της μάζας λίπους όταν στεγάζονταν σε φωτοπερίοδο σύντομου φωτός (χειμώνας) σε σύγκριση με φωτοπερίοδο ίσου ή μεγάλου φωτός (καλοκαίρι). Τα ποντίκια που εκτέθηκαν σε χειμερινές ώρες φωτός είχαν λιγότερη αύξηση σωματικού βάρους και παχυσαρκία γιατί όπως είπαν οι ερευνητές έχουν περισσότερο ρυθμό στον τρόπο που τρώνε σε μια περίοδο 24 ωρών και αυτό στη συνέχεια οδηγεί σε οφέλη στη μεταβολική υγεία.

Τα ποντίκια σε μια χειμερινή φωτοπερίοδο είχαν μια αύξηση στο εύρος του ρυθμικού μεταβολισμού των λιπιδίων και μια μέτρια μείωση στη μάζα λίπους και στην περιεκτικότητα σε τριγλυκερίδια του ήπατος. Όταν συγκρίθηκαν ποντίκια με επάρκεια μελατονίνης και ποντίκια με έλλειψη, η επίδραση του εποχικού φωτός στον ενεργειακό μεταβολισμό οφείλεται κυρίως στις διαφορές στη ρυθμικότητα της πρόσληψης τροφής και όχι στη μελατονίνη.

«Αυτό είναι μια απόδειξη αρχής. Οι διαφορές στις ώρες φωτός επηρεάζουν τον ενεργειακό μεταβολισμό; Ναι είναι. Περαιτέρω μελέτες σε ανθρώπους μπορεί να διαπιστώσουν ότι η αλλαγή της έκθεσής μας στο τεχνητό φως τη νύχτα ή στο φυσικό φως κατά τη διάρκεια του έτους θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση της μεταβολικής μας υγείας», λέει η Juleen Zierath, καθηγήτρια στο Novo Nordisk Center for Basic Metabolism Research και ανώτερη συγγραφέας του η μελέτη.

Πηγή: Cibum

Ο παππούς μου περπατούσε πάντα μετά το κύριο γεύμα της ημέρας. Φαντάζομαι πως όταν ήταν στο χωριό του έκανε έναν μεγάλο περίπατο μέχρι την πλατεία. Τα χρόνια που τον γνώρισα εγώ, που ζούσε στους Αμπελόκηπους, περπατούσε στην Αλεξάνδρας για κάνα 10λεπτο ή και παραπάνω αν είχε γλυκό καιρό. Ο παππούς μου έζησε μέχρι τα 93 του χρόνια και πέθανε «υγιής», στον ύπνο του. Να ήταν το καθημερινό περπάτημα μετά το φαγητό ένας από τους λόγους; Ποιος ξέρει…

Γιατί όμως θυμήθηκα τον παππού μου;

Για πολλούς από εμάς, το δείπνο είναι το μεγαλύτερο γεύμα της ημέρας. Μετά από μια κουραστική μέρα, το να φάμε καλά και μετά να αράξουμε είναι συχνά προτεραιότητα. Αν όμως είναι αυτό το κύριο γεύμα της ημέρας είναι πιθανό να μας προκαλέσει φούσκωμα και δυσφορία, κάτι που σίγουρα δεν θέλουμε λίγο πριν τον ύπνο. Και εδώ μπαίνει στη συζήτηση το περπάτημα μετά το δείπνο – και εξηγείται ο παππούς!

«Οι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο κάνουν περιπάτους μετά το δείπνο εδώ και αιώνες», απαντά o personal trainer David Chesworth. Μάλιστα, μια παλιά κινεζική παροιμία λέει: «Αν κάνεις 100 βήματα μετά από κάθε γεύμα, θα ζήσεις μέχρι τα 99». Μελέτη στο British Journal of Sports Medicine δείχνει ότι ένας 15λεπτος περίπατος μετά το φαγητό μπορεί να βοηθήσει στη ρύθμιση των επιπέδων σακχάρου στο αίμα, να βελτιώσει την πέψη, αλλά και να ενισχύσει τη διάθεση και την ενέργειά μας.Τ ο μόνο που χρειάζεται είναι να περιμένουμε 15-20 λεπτά μετά το φαγητό για να ξεκινήσει η διαδικασία της πέψης και στη συνέχεια να κάνουμε μια χαλαρή βόλτα στη γειτονιά μας. Έτσι, όχι μόνο θα νιώθουμε καλύτερα, αλλά θα ενισχύσουμε την υγεία και την ευεξία μας με τον πιο απλό τρόπο!

3 καλοί λόγοι για να βάλουμε το περπάτημα μετά το φαγητό στην καθημερινότητά μας

Βοηθά στη διαχείριση του σακχάρου στο αίμα

Έρευνες δείχνουν ότι το περπάτημα ή οποιαδήποτε ήπια δραστηριότητα μετά το φαγητό μπορεί να έχει σημαντικά οφέλη, ειδικά όταν έχουμε καταναλώσει γεύματα πλούσια σε υδατάνθρακες, όπως ψωμί, πατάτες ή ρύζι, υδατάνθρακες δηλαδή που επηρεάζουν τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα. Ένας σύντομος περίπατος μετά από ένα μεγάλο γεύμα μπορεί να μειώσει τα επίπεδα γλυκόζης κατά περίπου 12%, συμβάλλοντας έτσι στη σταθερότητα του σακχάρου.

Βελτιώνει τον μεταβολισμό

Κατά τη διάρκεια της πέψης, ο μεταβολισμός μας αυξάνεται ελαφρώς λόγω του «θερμικού αποτελέσματος της τροφής», δηλαδή της ενέργειας που καταναλώνει το σώμα για να επεξεργαστεί τα θρεπτικά συστατικά. Αντίστοιχα, το περπάτημα σε ήπιο ρυθμό μπορεί να ενισχύσει προσωρινά τον μεταβολισμό. Όταν συνδυάζουμε αυτά τα δύο, δίνουμε μια επιπλέον ώθηση στη λειτουργία του οργανισμού μας.

Ενισχύει τη διάθεση

Όπως κάθε μορφή φυσικής δραστηριότητας, έτσι και το περπάτημα βοηθά στην παραγωγή ενδορφινών, των ορμονών της χαράς. Ίσως στην αρχή να μας φαίνεται δύσκολο να βγούμε για περπάτημα μετά το φαγητό, αλλά μόλις το δοκιμάσουμε μερικές φορές, μπορεί να γίνει μια αγαπημένη μας συνήθεια.

Λέτε να το κάνουμε, όπως ο παππούς και να το δοκιμάσουμε;