Παρά τις διόλου ευνοϊκές καιρικές συνθήκες, περίπου 300 άνθρωποι, με ομπρέλες και αδιάβροχα, στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλο, περνώντας χέρι-χέρι τα 17.000 βιβλία από τον παλιό χώρο του βιβλιοπωλείου Hill of Content στον καινούριο, περιτυλιγμένα για να μη βραχούν.

Η Νταϊάνα Τζόνσον, συνιδιοκτήτρια του βιβλιοπωλείου, αποκάλυψε, μιλώντας στον Guardian, ότι έμπνευση για την πρωτοβουλία αυτή αποτέλεσε μία παρόμοια ανθρώπινη αλυσίδα, που στήθηκε τον περασμένο Απρίλιο, στο Μίσιγκαν των ΗΠΑ, για τη μεταφορά του βιβλιοπωλείου Serendipity Books στη νέα του έδρα. Έτσι, στις αρχές Ιουλίου, απηύθυνε κάλεσμα στις/στους ακολούθους του βιβλιοπωλείου στο Instagram να βοηθήσουν στη μετακόμιση.

«Τα πολλά χέρια κάνουν τη δουλειά ευκολότερη. Ελάτε μαζί μας και δείτε τη δύναμη της κοινότητας του βιβλίου», ήταν το μήνυμα προς τις/τους βιβλιόφιλους, που πράγματι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα κι έβαλαν –κυριολεκτικά– ένα χεράκι στη μετακόμιση του βιβλιοπωλείου.

Πηγή: diastixo.gr

«Θα χρειαστούμε το σπίτι», άκουσα κι αμέσως έπεσαν πάνω μου τα παπαγαλάκια των κυπαρισσιών να με ραμφίσουν για την ονειροπαρμένη μου φύση. Τόσο απλά: «Θα χρειαστούμε το σπίτι». Τσοπ – τσοπ. Ψάξιμο, απογοήτευση, μετωπική με την πραγματικότητα του 2025 (όχι πως το 2019 ήταν αλλιώτικα τα πράγματα), μεταφορική, αποθήκες, κούτες, κλάματα, τα φυτά μου συμπεριφέρονται σαν να είναι χειμώνας, ακρίβεια, παραλογισμός, πείσμα. Η γειτονιά μου, οι γείτονές μου, η ρουτίνα μου.
Βαριέμαι να αλλάζω χώρο. Στεναχωριέμαι βαθιά, γιατί δένομαι. Σε αυτό το σπίτι, έφτιαξα τα καλύτερα γεμιστά, ζήσαμε, με ανέλπιστα αποθέματα δύναμης, τους επιβεβλημένους εγκλεισμούς, από το παρατηρητήριό του, παρατήρησα το χιόνι να πέφτει, ή τα λουλούδια πώς φύτρωναν στις ρωγμές του δρόμου. Τέλος πάντων, ωραίο σπίτι. Το εμπεδώσαμε.

Κάθε μέρα που ξυπνώ, έχω ήδη ονειρευτεί τις πιο ανορθόδοξες λύσεις. Κρατώ ημερολόγιο. Ο Γιώργος, η Κατερίνα, η Δήμητρα, ο Κίμων, ο Χρήστος, η Αθηνά, η Χάρις. Θα κατεβάσω τα κάδρα με βαριά καρδιά. Αλλά ξέρω ότι θα ελαφρύνει γρήγορα, γιατί ένα παιδί, το πιο ξεχωριστό του κόσμου, μού είπε ότι την ομορφιά την φτιάχνουμε εμείς. Και ότι οι παπαγάλοι δε χάνονται.

Υγ: Το επόμενο κείμενο θα είναι κείμενο για πιο πρακτικά ζητήματα. Οκ;

Το δεύτερο ήταν ένα καθησυχαστικό «ευτυχώς δεν έχουμε πια μικρά παιδιά που να πρέπει να αλλάξουν σχολεία, φροντιστήρια και παρέες». Η τρίτη σκέψη μας τάραξε πολύ. «Και τα σκυλιά; Αν δεν θέλουν σκυλιά εκεί που θα πάμε τι κάνουμε»; Γρήγορα, όμως, η ταραχή έγινε το πρώτο κριτήριο στην επιλογή στέγης: εκεί που θα πάμε θα πρέπει να επιτρέπουν κατοικίδια. Το δεύτερο κριτήριο ήταν το πιο δύσκολο: Να μην αλλάξουμε περιοχή και να έχουμε κοντά συγκοινωνίες που να μας βολεύουν να πηγαίνουμε στις δουλειές μας χωρίς αυτοκίνητο. Και με αυτά τα δύο κριτήρια κατά νου ξεκινήσαμε το ψάξιμο online και offline.

Το τι είδαν τα μάτια μας δεν περιγράφεται, ούτε με εκατό χιλιάδες λέξεις οι μισές εκ των οποίων θα είχαν να κάνουν με το «άλλο μας έλεγε και μας έδειχναν οι αγγελίες κι άλλο βλέπαμε, όταν πηγαίναμε». Μιλάμε για τραγικά πράγματα, για σπίτια «πρόσφατα ανακαινισμένα», που ήταν σαν βομβαρδισμένα γκρεμίδια, με ραγισμένουν υαλοπίνακες, με ηλεκτρικά που θα μπορούσαν να βυθίσουν το μισό λεκανοπέδιο στο σκοτάδι για μέρες, με πλακάκια με κύκνους πνιγμένους στο γαλαζωπό λαχούρι, με σκουριασμένα και ετοιμόρροπα κάγκελα μπαλκονιών, με «αρώματα» από βουλωμένα σιφόνια και φρεάτια. Αλλά και διαμερίσματα-κοσμήματα, αλλά και με τιμές κοσμημάτων του βρετανικού θρόνου. Στο ενδιάμεσο, κάποια καλοδιατηρημένα ή φρεσκοανακαινισμένα σπίτια, που έδειχναν ένα στοιχειώδη σεβασμό του ιδιοκτήτη στον μελλοντικό του νοικάρη.

Σημαντικό: Τα πιο καλά σπίτια ήταν αυτά που τα βρήκαμε «ποδαράτα», ρωτώντας στη γειτονιά ή βλέποντας ενοικιαστήρια και όχι μέσω αγγελιών ή μεσιτών. Διόλου περίεργο το ότι είναι αυτά που φεύγουν πιο γρήγορα, ενώ αντίθετα βλέπεις αγγελίες, που έχουν μπαγιατέψει κρεμασμένες επί μήνες.

Έτσι, λοιπόν, μετά την 12η -ζωή να έχουμε- μετακόμιση μέσα στις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες, εντός και εκτός Ελλάδας, νομίζω ότι είναι η ώρα να κωδικοποιήσω κάποια do’s & dont’s της «επικίνδυνης αποστολής» αλλαγής σπιτιού.

Πρώτο και κυριότερο. Η μετακόμιση είναι σαν την μητρότητα (ή την πατρότητα, εν προκειμένω): Ποτέ δεν είσαι έτοιμη/ος να την αντιμετωπίσεις, αλλά στο τέλος τα καταφέρνεις. Επίσης, όσες μετακομίσεις κι αν έχεις κάνει στη ζωή σου, η τελευταία θα είναι πάντα η πιο δύσκολη.

Το πακετάρισμα μπορεί να κρατήσει μέρες, εβδομάδες, μήνες ενώ κατά τη διάρκειά του,  μέρα με την ημέρα το παλιό σου σπίτι σε διώχνει, καθώς γεμίζει κούτες ανάμεσα στις οποίες πρέπει να ελίσσεσαι διαρκώς για να κάνεις και την πιο απλή διαδρομή, π.χ. Υπνοδωμάτιο-τουαλέτα ή σαλόνι-κουζίνα.

Τα πιο βαριά αντικείμενα του σπιτιού σου είναι κατά σειρά: τα βιβλία, οι δίσκοι, τα cd και τα πάσης φύσεως εργαλεία. Γι αυτό οι επαγγελματίες μεταφορείς σού συνιστούν να τα βάζεις λίγα-λίγα σε μικρές, γερές κούτες.

Το πιο χρήσιμο πράγμα σε μία μετακόμιση δεν είναι ούτε οι κούτες ούτε οι χαρτοταινίες ούτε τα χαρτιά περιτυλίγματος. Είναι ο μαρκαδόρος με τον οποίο γράφεις πάνω στις κούτες τι είναι τι και που πάει.

Είμαστε ΟΛΟΙ/ΕΣ ρακοσυλλέκτες: Συσσωρεύουμε απίστευτο αριθμό πραγμάτων, που δεν χρειαζόμαστε. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό τα αντικείμενα που μας ήταν εντελώς άχρηστα πλέον και που ένα μεγάλο μέρος τους κατευθύνθηκε στους κάδους σκουπιδιών αντιπροσώπευαν, ούτε λίγο ούτε πολύ το ένα πέμπτο όσων μας είναι ακόμη (χμ!) χρήσιμα και που θα έπρεπε να μεταφέρουμε. Ενδεικτικό είναι το ότι υπήρχαν τουλάχιστον δέκα κούτες, που δεν είχαν καν ανοιχτεί από την προηγούμενη μετακόμιση και τρεις εξ’ αυτών από την προ-προηγούμενη. Κι αυτό, ενώ υποτίθεται ότι πάντα συμφωνούσες με την ατάκα στο «Επτά χρόνια στο Θιβέτ»: «όλα τα πράγματα που είναι πραγματικά αναγκαία για έναν άνθρωπο πρέπει να χωρούν σε ένα βαλιτσάκι».

Διόρθωση: Ο,τι σου είναι πλέον άχρηστο δεν το πετάς στους κάδους σκουπιδιών. Υπάρχουν δεκάδες πράγματα που μπορείς να τα χαρίσεις ή και να τα πουλήσεις. Ρούχα που πια δεν σου κάνουν τα βάζεις στους ειδικούς κάδους για ρούχα που έχει σε πολλά μέρη της πόλης ο Δήμος. Παιδικά βιβλία και παιχνίδια μπορείς να τα αφήσεις σε ανοιχτές κούτες έξω από σχολεία ή και στην είσοδο της πολυκατοικίας αν σε αυτήν μένουν οικογένειες με παιδιά, ειδικά παιδιά μεταναστών. Θα εξαφανιστούν μέσα στην επόμενη ώρα, είναι βέβαιο. Τέλος, μπορείς να κάνεις και ξεχωριστά δώρα στους παλιούς σου γείτονες.

Αν χρειαστεί να ξεφορτωθείς μεγάλες λευκές συσκευές κι ογκώδη αντικείμενα δεν τα αφήνεις στη γωνία του δρόμου. Ειδοποιείς τη σχετική υπηρεσία του Δήμου και έρχονται, συνήθως άμεσα και τα μαζεύουν (αν δεν έχουν προλάβει να τα μαζέψουν οι περιπλανώμενοι παλιατζήδες).

Τα κατοικίδια θα πρέπει να επισκεφθούν τουλάχιστον τρεις φορές το νέο σπίτι ΠΡΙΝ την ημέρα της μετακόμισης έτσι ώστε να τον μυρίσουν και να εξοικειωθούν για να μην τους έλθει απότομα κανάς ντουβρουτζάς. Την ημέρα της μετακόμισης είναι, επίσης, καλό να βρίσκονται στο νέο χώρο κι όχι σε εκείνον που εγκαταλείπετε (το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά).

Εννοείται πως το νέο σπίτι θα πρέπει να έχει καθαριστεί σχολαστικά, ΠΡΙΝ την μετακόμιση και το παλιό αμέσως μετά -είναι τραγική αγένεια να το αφήσετε βρώμικο και σε κακή κατάσταση όποια και να ήταν η σχέση σας με τον ιδιοκτήτη.

Επίσης, ως προς τα οικονομικά σας, θα πρέπει να ξέρετε ότι για ένα μήνα (και βάλε) ουσιαστικά πληρώνεται λογαριασμούς και τρέχοντα έξοδα για δύο σπίτια καθώς και κάποια έξτρα πάγια για μεταφορά τηλεφώνου και internet, λογαριασμού ΔΕΗ και ΕΥΔΑΠ.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Τσεκάρετε καλά το νέο σπίτι για βλάβες, ελλείψεις, κακοτεχνίες πριν υπογράψετε το μισθωτήριο και ζητήστε να γίνουν οι όποιες επιδιορθώσεις πριν μπείτε. Μετά θα είναι αργά και τρέχα-γύρευε!

Καλό είναι, επίσης, αφού έχετε καταλήξει στο σπίτι, να πάτε σε αυτό και πρωί και μεσημέρι και βράδυ για να δείτε αν έχει θορύβους ή κάτι άλλο που σας ενοχλεί.

Εάν δεν είστε τόσο οργανωμένοι ώστε να ξέρετε τι πάει που, καλό θα ήταν οι περισσότερες κούτες να μπουν σε ένα δωμάτιο έτσι ώστε το νέο σπίτι να μη μοιάζει και αυτό με αποθήκη. Στο τέλος της μετακόμισης, θα πρέπει να βρει δύο τουλάχιστον χώρους τακτοποιημένους: την κουζίνα και την κρεβατοκάμαρα όπου θα πέσετε αποκαμωμένοι στο τέλος της ημέρας.

Μία σχετική ταραχή από την αλλαγή περιβάλλοντος δεν θα υποστείτε μόνο εσείς και τα ζωάκια σας, θα την υποστούν και τα φυτά σας. Θα την ξεπεράσουν με καλό πότισμα, λίγο σίδηρο κι όταν παραμείνουν σε σταθερό και σκιερό σημείο στο μπαλκόνι.

Η μετακόμιση δεν τελειώνει την ημέρα που θα έλθει το φορτηγό και το αναβατόριο και θα πάρει τα πράγματά σου από το ένα σπίτι και θα τα πάει στο άλλο. Ουσιαστικά, τότε αρχίζει. Η επόμενη εβδομάδα είναι καθοριστική και εξοντωτική, γεμάτη κραυγές απόγνωσης και υπαρξιακά ερωτήματα του στυλ: «αγάπη μου, μήπως είδες τα πιρούνια»;, «το σακίδιο με τα εσώρουχα ποιο είναι και που το βάλαμε»;, «πού είναι εκείνο το γ@@μένο το πολύπριζο που είχα για τον υπολογιστή»;, «τι νούμερο είπαμε έχουμε, να αλλάξω τη διεύθυνση στο e-food»;.

Αυτά τα ολίγα. Καλό κουράγιο και καλή διαμονή στο νέο σας σπίτι.