Το βιβλίο περιγράφηκε από τον συγγραφέα και πρόεδρο των κριτών Max Porter ως «κάτι πραγματικά νέο για τους Άγγλους αναγνώστες: μια ριζική μετάφραση» των «όμορφων, γεμάτων, εμπνευσμένων ιστοριών». Οι 12 ιστορίες της Heart Lamp εξιστορούν τη ζωή των γυναικών σε πατριαρχικές κοινότητες στη νότια Ινδία. Επιλέχθηκαν καθώς και μεταφράστηκαν από την Bhasthi, την πρώτη Ινδή μεταφράστρια που κέρδισε το βραβείο. Τα επέλεξε από περίπου 50 ιστορίες σε έξι συλλογές που έγραψε η Mushtaq σε μια περίοδο 30 ετών.

Παραλαμβάνοντας το βραβείο, η Mushtaq είπε ότι η νίκη σηματοδοτεί κάτι «περισσότερο από ένα προσωπικό επίτευγμα. Είναι μια επιβεβαίωση ότι εμείς ως άτομα και ως παγκόσμια κοινότητα μπορούμε να ευδοκιμήσουμε όταν αγκαλιάζουμε τη διαφορετικότητα, γιορτάζουμε τις διαφορές μας και ανυψώνουμε το ένα το άλλο». «Σε έναν κόσμο που συχνά προσπαθεί να μας διχάσει, η λογοτεχνία παραμένει ένας από τους τελευταίους ιερούς χώρους όπου μπορούμε να ζήσουμε ο ένας μέσα στο μυαλό του άλλου», πρόσθεσε.

Το βραβείο των 50.000 λιρών – που μοιράζεται εξίσου μεταξύ συγγραφέα και μεταφραστή – παρουσιάστηκε στην Tate Modern στο Λονδίνο το βράδυ της Τρίτης, όπου προβλήθηκε επίσης ένα βίντεο της ηθοποιού Ambika Mod να διαβάζει από τον νικητήριο τίτλο.

Ο Porter είπε ότι αυτός και οι συνάδελφοί του κριτές – ποιητής Caleb Femi, η συγγραφέας και κριτικός Sana Goyal, ο συγγραφέας και μεταφραστής Anton Hur και η μουσικός Beth Orton – πέρασαν έξι ώρες συζητώντας, κατά τη διάρκεια των οποίων «μάλωναν πολύ» πριν αποφασίσουν «ομόφωνα» τον νικητή. Αν και ο Porter είπε ότι έψαχναν για το «καλύτερο βιβλίο» πάνω από όλα, χαρακτήρισε το “Heart Lamp” ένα «πραγματικά ιδιαίτερο βιβλίο από την άποψη της πολιτικής του». Οι ιστορίες «περιέχουν τον φεμινισμό για τον οποίο είναι γνωστή [η Mushtaq]. Και περιέχουν εξαιρετικές αφηγήσεις πατριαρχικών συστημάτων και αντίστασης», πρόσθεσε. «Αλλά δεν είναι ιστορίες ακτιβισμού. Πρώτα και κύρια είναι όμορφες αφηγήσεις της καθημερινής ζωής και ιδιαίτερα της ζωής των γυναικών».

Ο Porter επαίνεσε επίσης τη μετάφραση της Bhasthi, η οποία είπε ότι «γιορτάζει τη μετακίνηση από τη μια γλώσσα στην άλλη. Περιέχει μια πλειάδα αγγλικών. Είναι μια μετάφραση με υφή».

«Όταν κάποιος μεταφράζει, ο στόχος είναι να μυήσει τον αναγνώστη σε νέες λέξεις», είπε η Bhasthi σε μια συνέντευξη στο Scroll.in νωρίτερα φέτος. «Το ονομάζω μετάφραση με προφορά, που υπενθυμίζει στον αναγνώστη ότι διαβάζει ένα έργο που διαδραματίζεται σε άλλη κουλτούρα, χωρίς φυσικά να το κάνει εξωτικό. Έτσι, τα αγγλικά στο “Heart Lamp” έχουν ένα πολύ σκόπιμο βουητό κανάντα».

Τα άλλα βιβλία που προκρίθηκαν για το βραβείο ήταν το “On the Calculation of Volume I” της Solvej Balle, σε μετάφραση Barbara J Haveland, “Small Boat” του Vincent Delecroix, σε μετάφραση Helen Stevenson, “Under the Eye of the Big Bird” από τη Hiromi Kawakami, σε μετάφραση Asa Yoneda, “Perfection” του Vincenzo Latronico, σε μετάφραση Sophie Hughes και “A Leopard-Skin Hat” της Anne Serre, σε μετάφραση Mark Hutchinson.

Πέρυσι νικητής ήταν το “Kairos” της Jenny Erpenbeck σε μετάφραση Michael Hofmann (κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη σε μετάφραση Αλέξανδρου Κυπριώτη). Στους προηγούμενους νικητές περιλαμβάνονται η Olga Tokarczuk (βιβλία της κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Καστανιώτη) και η μεταφράστρια Jennifer Croft, ο Lucas Rijneveld (βιβλία του θα βρείτε από τις Εκδόσεις Ικαρος) και η μεταφράστρια Michele Hutchison και η Han Kang (που κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας και βιβλία της θα βρείτε από τις Εκδόσεις Καστανιώτη) και η μεταφράστρια Deborah Smith.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: International Booker Prize

James Joyce, Οι νεκροί (Μετάφραση – Σημειώσεις: Αχιλλέας Κυριακίδης, Εκδόσεις Μεταίχμιο)

Εμβληματικό κείμενο της λογοτεχνίας, αναγνωστική εμπειρία για όποιον εισέρχεται για πρώτη φορά στην ιστορία του διηγήματος και, βεβαίως, μεταφραστική πρόκληση για κάθε μεταφραστή, ο οποίος προκαλεί τα όρια των ικανοτήτων του. Το τελευταίο διήγημα της συλλογής του James Joyce, «Οι Δουβλινέζοι», έχει αυτονομηθεί (έχει ξαναγίνει αυτό) στον τόμο που αναμένουμε, με τίτλο «Οι νεκροί». Ο Αχιλλέας Κυριακίδης μεταφράζει (για πρώτη φορά) James Joyce.

Mια πρωτοχρονιάτικη συγκέντρωση στο Δουβλίνο είναι τόσο υποβλητική και όμορφη που ωθεί τη σύζυγο του πρωταγωνιστή να κάνει μια συγκλονιστική αποκάλυψη στον σύζυγό της – κλείνοντας την ιστορία με μια συναισθηματικά ισχυρή επιφοίτηση, που παραμένει αξεπέραστη στη λογοτεχνία.

Sherwood Anderson, Πολλοί γάμοι (Μετάφραση Ανδρέας Παππάς – Επίμετρο Ελένη Κεχαγιόγλου, Σειρά Sub Rosa, Εκδόσεις Πατάκη)

Για πρώτη φορά στην ελληνική γλώσσα, ένα κλασικό έργο της αμερικανικής λογοτεχνίας από τον συγγραφέα που άσκησε μεγάλη επιρροή σε μια νεότερη γενιά σημαντικών Αμερικανών συγγραφέων, όπως ο Φόκνερ και ο Χέμινγουεϊ.

«Σε μια πόλη του Ουισκόνσιν, που δεν είχε περισσότερους από είκοσι πέντε χιλιάδες κατοίκους, ζούσε κάποιος ονόματι Τζον Ουέμπστερ. Τη γυναίκα του την έλεγαν Μαίρη, και είχαν μια κόρη που την έλεγαν Τζέιν. Ήταν κατασκευαστής πλυντηρίων και οι δουλειές του πήγαιναν απ’ το καλό στο καλύτερο. Όταν συνέβησαν όσα θα σας διηγηθώ, ήταν τριάντα επτά ή τριάντα οκτώ ετών και η κόρη του, η Τζέιν, ήταν δεκαεπτά. Δεν αξίζει, νομίζω, ν’ αναφερθώ σε λεπτομέρειες της ζωής του έως τη στιγμή που μέσα του κάτι επαναστάτησε. Ήταν ένας πολύ ήσυχος άνθρωπος, που ακόμα και τα όνειρά του προσπαθούσε να τα ξεχνάει, ώστε ν’ ανταποκρίνεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στα καθήκοντα του κατασκευαστή πλυντηρίων…».

Sibilla Aleramo, Μια γυναίκα (Μετάφραση Δήμητρα Δότση, Εκδόσεις Διόπτρα)

Η Sibilla Aleramo έγραψε το πρώτο φεμινιστικό μυθιστόρημα της Ιταλίας το 1906. Το «Μια γυναίκα» αποτελεί έργο ορόσημο της φεμινιστικής λογοτεχνίας και μια εξαιρετική απεικόνιση της Ιταλίας των αρχών του 20ού αιώνα.

Το συγκλονιστικό αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα της Aleramo, είναι για μια γυναίκα που τόλμησε να αψηφήσει την πατριαρχία και τις κοινωνικές συμβάσεις και να ζήσει ως ελεύθερη γυναίκα στην Ιταλία των αρχών του 20ού αιώνα. Ένα κλασικό έργο και μια πάρα πολύ δυνατή και συγκινητική ιστορία «που σχεδόν απαιτεί να διαβαστεί δυνατά», όπως έγραψε ο Guardian.

Thomas DeQuincey, Ο εκδικητής (Μετάφραση Γιώργος Μπαρουξής, Εκδόσεις Οξύ)

Ο Thomas DeQuincey έγινε ιδιαιτέρως γνωστός για τις περίφημες «Εξομολογήσεις ενός Άγγλου οπιομανούς» (1821), ενώ συχνά αναφέρονται σ’ αυτόν και το έργο του μεταγενέστεροι συγγραφείς όπως ο Σαρλ Μποντλέρ και ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες.

Η μια ωμή δολοφονία διαδέχεται την άλλη, διαταράσσοντας όλες τις ισορροπίες μιας φιλήσυχης, τακτοποιημένης γερμανικής πόλης και τις ζωές των ανύποπτων, ευσεβών κατοίκων της. Οι φόνοι συνεχίζονται χωρίς καμιά προφανή αιτία και χωρίς κανένα στοιχείο που να υποδεικνύει τους δράστες, εδραιώνοντας ένα καθεστώς τρόμου που μοιάζει αδιανόητο για μια ευνομούμενη κοινωνία.

Είναι όμως τα πράγματα ακριβώς έτσι;
Ο Thomas DeQuincey ανοίγει με το νυστέρι του βιβλίου του το μαλακό υπογάστριο του «πολιτισμένου» δυτικού κόσμου και αναζητά λαχανιασμένα τα ίχνη των ενόχων, εγκαινιάζοντας θριαμβευτικά το λογοτεχνικό είδος του κατάμαυρου μυστηρίου και του θρίλερ.

D.H. Lawrence, Μυρωδιά χρυσανθέμων και άλλα διηγήματα (Εκδόσεις Πατάκη)

Οι τέσσερις μικρές ιστορίες του τόμου αυτού συμπυκνώνουν τη ζωντάνια και το καλύτερο γράψιμο του D.H. Lawrence και αποκαλύπτουν την προσωπικότητα και τη ζωή του ίδιου του συγγραφέα, που ζούσε κόντρα στις συμβάσεις και στις υλιστικές απόψεις της εποχής του, σοβαρός και βαθύτατα ειλικρινής.

Στη «Μυρωδιά χρυσανθέμων», εκτός από την εξαίρετη τεχνική του Lawrence, βλέπουμε να αποτυπώνεται εντυπωσιακά η ζωή των ανθρακωρύχων, αλλά και η πολυπλοκότητα των σχέσεων, η βασανιστική και συνάμα τρυφερή ανθρώπινη μοίρα. Το μεγαλύτερο από κάθε άποψη διήγημα του Lawrence, «Οι κόρες του εφημέριου», κατέχει ξεχωριστή θέση στο πολύπλευρο έργο του.

Jean Genet, Ο καβγατζής της Βρέστης (Μετάφραση Ρίτα Κολαΐτη, Εκδόσεις Μεταίχμιο)

Τα κείμενα του Genet φέρουν, μέχρι και σήμερα, ατόφια την αίσθηση της παρακμής και των παραβατικών ηρώων. Προκαλούν το συντηρητισμό και γιορτάζουν το πάθος και τα λάθη του έρωτα. Ο Fassbinder, το 1982, το μετέφερε στον κινηματογράφο – ταινία που θα ήταν και η τελευταία του.

Ο ναύτης Καβγατζής, ο αδελφός του ο Ρομπέρ, ο νεαρός Ζιλ Τιρκό, η Μαντάμ Λιζιάν, πατρόνα του μπορντέλου Λα Φέρια, ο Νονό ο πατρόνος, ο αστυνόμος Μαριό, ο υποπλοίαρχος Σεμπλόν, όλοι οι πρωταγωνιστές του δράματος, με τα πάθη, τα μυστικά και τα εγκλήματά τους, ξεπηδούν μέσα από την ομίχλη της Βρέστης. Ο ήρωας, πρόσωπο σκοτεινό, ερωτικό και σαγηνευτικό συνάμα, οδηγεί στον όλεθρο και στον θάνατο όσους τον πλησιάζουν.

Halil Gibran, Ο προφήτης – Ο κήπος του προφήτη (Μετάφραση Μιχάλης Μακρόπουλος, Επίμετρο Γιώργος – Ίκαρος Μπαμπασάκης, Εκδόσεις Ψυχογιός)

Ποιητής, ζωγράφος και μυστικιστής, ο Λιβανέζος Halil Gibran έχει αγγίξει εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο με το αριστούργημά του «Ο προφήτης» (1923) και τη συνέχειά του «Ο κήπος του προφήτη» (1933), έργο το οποίο εκδόθηκε μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Μέσα από την ιστορία του προφήτη Αλ Μουσταφά και τις συζητήσεις του με διάφορους ανθρώπους, ο Gibran μάς προσφέρει με συγκλονιστική απλότητα αλλά και κατασταλαγμένη σοφία έναν παρηγορητικό στοχασμό για τα μεγάλα ζητήματα της ζωής.

«Ένα πυκνό, σπάνιας ομορφιάς, πολυδιαβασμένο, πολυσυζητημένο, ολιγοσέλιδο βιβλίο, θρυλικό πια, που θαρρείς πηγαίνει από γενιά σε γενιά, από τον παππού στον εγγονό, δίχως να χάνει στο διάβα του χρόνου ούτε στάλα απ’ την ικμάδα του ούτε ρίνισμα από τη ρώμη του, κι ας έχουν κυλήσει εκατό και πλέον έτη από την πρώτη του εμφάνιση». Από το επίμετρο του Γ.-Ι. Μπαμπασάκη

Juri Felsen, Πλάνη (Μετάφραση από τα ρωσικά Ελένη Μπακοπούλου, Εκδόσεις Gutenberg)

Η Πλάνη χαρακτηρίζεται ως το χαμένο επί δεκαετίες αριστούργημα και ο Juri Felsen ως ο «Ρώσος Προυστ» (The Guardian). Κεντρικό θέμα του βιβλίου είναι η ερωτική ιστορία ενός Ρώσου εμιγκρέ στο Παρίσι του Μεσοπολέμου με μια νεαρή συμπατριώτισσά του. «Αληθινή λογοτεχνία, καθαρή και έντιμη», όπως είχε χαρακτηρίσει το μυθιστόρημα ο Ναμπόκοφ.

Ο Juri Felsen γεννήθηκε στην Αγία Πετρούπολη το 1894 και μετά τη Ρωσική Επανάσταση αυτοεξορίστηκε πρώτα στο Βερολίνο και μετά στο Παρίσι. Το 1940, όταν οι Ναζί κατέλαβαν τη γαλλική πρωτεύουσα, προσπάθησε να διαφύγει στην Ελβετία, αλλά συνελήφθη. Εξαιτίας της εβραϊκής του καταγωγής οδηγήθηκε στο Άουσβιτς όπου και πέθανε το 1943. Μετά τη σύλληψή του τα βιβλία του χάθηκαν, πιθανότατα τα περισσότερα καταστράφηκαν, και το όνομά του ξεχάστηκε, παρά την εξαιρετική φήμη που είχε αποκτήσει μέχρι τότε. Ανακαλύφτηκε ξανά τα τελευταία χρόνια και το 2021 άρχισε να μεταφράζεται, με ιδιαίτερη επιτυχία, στα αγγλικά.

Hermann Hesse, Νάρκισσος και Χρυσόστομος (Μετάφραση Μαρία Αγγελίδου, Εκδόσεις Διόπτρα)

Οι εκδόσεις Διόπτρα εγκαινίασαν πρόσφατα μια σειρά νέων εκδόσεων των βιβλίων του Hermann Hesse σε νέες μεταφράσεις και με σύγχρονα minimal εξώφυλλα από τον Γιώργο Παναρετάκη. Επιπλέον, σε κάθε τόμο υπάρχει συνοδευτικό υλικό, όπως σχεδιάσματα, ανέκδοτα αποσπάσματα και κατατοπιστικά κείμενα από τον Φόλκερ Μίχελς, τον Γερμανό μελετητή και επιμελητή της έκδοσης των Απάντων του Hesse.

Σ’ ένα μεσαιωνικό μοναστήρι, δυο νεαροί, ολότελα διαφορετικοί άνδρες συνδέονται με φιλία: Ο Νάρκισσος, ο αποτραβηγμένος μοναχός, και ο μαθητής του ο Χρυσόστομος, ο καλλιτέχνης, που τον τραβά ο κόσμος… Ο νομπελίστας Hesse μιλάει για την αξεδιάλυτη σχέση του απολλώνιου και του διονυσιακού, αλλά και για την ακατανίκητη δύναμη της φιλίας, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα τη μεσαιωνική ζωή και τις παραδόσεις της Γερμανίας σ’ ένα από τα πιο συναρπαστικά μυθιστορήματα που έγραψε ποτέ.

William Shakespeare, Άπαντα (Μετάφραση Βασίλης Ρώτας, Βούλα Δαμιανάκου, Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα)

Πόσες γενιές δεν πρωτοήρθαν σε επαφή με τα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ μέσα από τις μεταφράσεις του Βασίλη Ρώτα;

Οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα κυκλοφόρησαν τα Άπαντα του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ σε τριάντα εννέα ξεχωριστούς τόμους καθώς και σε μια συλλεκτική έκδοση κασετίνας. Οι μεταφράσεις του Βασίλη Ρώτα και της Βούλας Δαμιανάκου έχουν κριθεί και έχουν τη θέση τους στη συνείδηση των αναγνωστών. Η παρούσα έκδοση, χρηστική στο σχήμα της και με προσεγμένα υλικά εκτύπωσης, τιμά τόσο το πρωτότυπο έργο, όσο και τις μεταφράσεις.

Πηγή: Book Press

Γιατί ο Έσσε; Γιατί σήμερα;

Ο Χέρμαν Έσσε (1877-1962) ανήκει στους σημαντικότερους συγγραφείς του 20ού αιώνα. Τιμήθηκε το 1946 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας και μέχρι σήμερα έχει μεταφραστεί σε πάνω από 70 γλώσσες και τα έργα του έχουν πουλήσει συνολικά 150 εκατομμύρια αντίτυπα. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για τη λογοτεχνία του 20ού αιώνα, χωρίς να συμπεριλάβει τον συγγραφέα των πασίγνωστων έργων Σιντάρτα, Ντέμιαν, Ο Λύκος της Στέπας, Νάρκισσος και Χρυσόστομος και Το Παιχνίδι με τις χάντρες.Τι είναι, όμως, αυτό που κάνει το έργο του Έσσε τόσο δημοφιλές; Και κυρίως τι το καθιστά επίκαιρο και σήμερα;

Ο Έσσε έβαλε στο κέντρο του έργου του ένα θέμα διαχρονικό και πανανθρώπινο: την αναζήτηση ταυτότητας. Ο αγώνας του ανθρώπου για αυτογνωσία και αυτοπραγμάτωση σε έναν κόσμο που καταπιέζει και συχνά αντιτίθεται στην ατομικότητα απεικονίστηκε σε όλο το έργο του με κορυφαίες στιγμές τα Σιντάρτα και Ντέμιαν. Ο Έσσε, μάλιστα, υποστήριξε ότι ο δρόμος αυτός είναι πάντα ατομικός και μοναχικός, η «φώτιση», η αυτογνωσία, δεν μπορούν ποτέ να διδαχτούν, κάθε άνθρωπος οφείλει να τις αναζητήσει μόνος του.

Επηρεασμένος από την ψυχανάλυση και ειδικότερα από τον Γιουνγκ, ο Έσσε ανέδειξε την εσωτερική πάλη και τη σύγκρουση με τις σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ψυχής στον δρόμο προς την αυτοπραγμάτωση. Η υπαρξιακή κρίση, η αίσθηση της αποξένωσης και του κενού που βιώνουν συχνά οι ήρωές του απηχούν εντυπωσιακά τις αγωνίες και τις κρίσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Ο Έσσε, όμως, υπήρξε και στην προσωπική του ζωή επαναστάτης και υπερασπίστηκε την ατομικότητα και τις προσωπικές του επιλογές με κάθε κόστος. Η απόφασή του να μην ακολουθήσει τις θεολογικές σπουδές που επιθυμούσε η βαθιά θρησκευόμενη οικογένειά του ήταν η πρώτη μεγάλη κρίση της ζωής του. Η απόφασή του να αντιταχθεί στο μιλιταριστικό πνεύμα που σάρωνε την πατρίδα του και όλη την Ευρώπη στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο έγινε αιτία να κατηγορηθεί ως προδότης, ενώ αργότερα, αντιτασσόμενος στον ναζισμό, επέλεξε να απομακρυνθεί για πάντα από τη Γερμανία.

Το κεντρικό αυτό ζήτημα που διατρέχει το έργο και τη ζωή του θα συγκινεί πάντα τους νέους ανθρώπους που «ανακαλύπτουν» πάντα εξαρχής τον Έσσε και τον κάνουν «δικό» τους στη διαδικασία της αμφισβήτησης των αξιών που τους παραδίδονται και της αναζήτησης της δικής τους αλήθειας. Ειδικά στον σημερινό κόσμο, που χαρακτηρίζεται από ραγδαίες αλλαγές και αβεβαιότητα, τον κόσμο των fake news, των κατασκευασμένων προτιμήσεων, του φανατισμού που διαχέεται στα social media, η αναζήτηση νοήματος και αυθεντικής ταυτότητας και το αίτημα να ακολουθεί κανείς την εσωτερική του φωνή αποκτούν ακόμα μεγαλύτερη σημασία.

Ο Έσσε αμφισβήτησε με το έργο του τις κοινωνικές συμβάσεις και τα υλικά αγαθά, προβάλλοντας την αξία της ατομικής ελευθερίας. Ο Σιντάρτα, για παράδειγμα, ο νεαρός γιος του βραχμάνου, που εγκαταλείπει κοινωνική θέση και πλούτη για ν’ αναζητήσει την αλήθεια του, και αγαπήθηκε τόσο και από την επαναστατημένη νεολαία του 1960, ή ο Κνουλπ, ο γοητευτικός αλήτης του που υπάρχει για να γεννά στους ανθρώπους «τη νοσταλγία της ελευθερίας», αποτελούν αγέραστα σύμβολα πνευματικής αφύπνισης και μοιάζουν να γεννήθηκαν στον νου κάποιου σημερινού συγγραφέα, ως απάντηση στην υπερκατανάλωση και την εμπορευματοποίηση των πάντων.

Η εξοικείωσή του με την ανατολική φιλοσοφία και θρησκεία τον έκανε να δει πέρα από τα όρια του ορθολογικού δυτικού πολιτισμού και να ανοίξει στους αναγνώστες διόδους επαφής με τον Βουδισμό και τον Ινδουισμό. Η οικουμενική πνευματικότητα του Έσσε είναι ένα μήνυμα παγκόσμιας σημασίας και κρισιμότητας, στον ταραγμένο και πολωμένο σημερινό κόσμο.

Τέλος, ο Έσσε έχει μια βαθιά, λατρευτική σχεδόν, σχέση με τη φύση. Πάρα πολλοί ήρωές του, όπως ο Πέτερ Κάμεντσιντ, βρίσκουν σ’ αυτήν καταφύγιο και πηγή έμπνευσης ─ όπως βρήκε και ο ίδιος στην πραγματική του ζωή. Ο τρόπος που αποτύπωσε τη φύση τόσο στα εκατοντάδες ζωγραφικά του έργα όσο και στα μυθιστορήματά του είναι απόλυτα εναρμονισμένος με το σημερινό, επιτακτικό αίτημα για μια οικολογική συνείδηση και σεβασμό στον πλανήτη μας.

Η επανέκδοση των βιβλίων του Έσσε σε νέες μεταφράσεις και μια συνολικά φροντισμένη έκδοση, με σύγχρονα minimal εξώφυλλα και συνοδευτικό υλικό, όπως σχεδιάσματα, ανέκδοτα αποσπάσματα και κατατοπιστικά κείμενα από τον Φόλκερ Μίχελς, τον Γερμανό μελετητή και επιμελητή της έκδοσης των Απάντων του, φιλοδοξεί να ανοίξει ξανά τη συζήτηση γ’ αυτόν τον συγγραφέα που το έργο του, όπως όλα τα κλασικά έργα, έχει ακόμη πολλά να μας πει για τα αιώνια ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης.

O Σιντάρτα (μτφ. Μαρία Αγγελίδου – Άγγελος Αγγελίδης) και η Γερτρούδη (μτφ. Ειρήνη Γεούργα) κυκλοφορούν στις 22 Ιανουαρίου σε όλα τα βιβλιοπωλεία. Τα εξώφυλλα της σειράς έχει σχεδιάσει ο Γιώργος Παναρετάκης.

Βρείτε τα εδώ.