Φέτος τα Χριστούγεννα ο Άγιος Βασίλης χρειάζεται ξεκούραση, για να μπορέσει να ανταπεξέλθει στα βαριά πρωτοχρονιάτικα καθήκοντά του. Έτσι, η κυρία Αγιοβασιλοπούλου, η γυναίκα του, αποφασίζει να μείνει για λίγο στο πόδι του αναλαμβάνοντας την προετοιμασία των παιχνιδιών, και του προσφέρει ένα απίθανο δώρο: ένα ταξίδι χαλάρωσης στη μαγευτική Αίγυπτο. Εκεί, ο Άγιος Βασίλης θα επισκεφθεί το φημισμένο Spa Κλεοπάτρα και θα ακολουθήσει ειδικές θεραπείες χαλάρωσης με αμμόλουτρα και πολλά άλλα.

Οι μέρες περνούν και τα ίχνη του έχουν χαθεί. Ο Καραγκιόζης και η παρέα του αναλαμβάνουν να ταξιδέψουν στην Αίγυπτο, για να εξιχνιάσουν το μυστήριο. Μια μουσική περιπέτεια σκιών ανάμεσα σε γιγάντιες πυραμίδες και μούμιες που ζωντανεύουν, γιορτινά στολίδια και φωτεινά λαμπάκια, με φόντο τη μεγάλη Σφίγγα!

Στην παράσταση είναι ευπρόσδεκτα παιδιά από τεσσάρων έως εκατόν τεσσάρων ετών.

Ο αγαπημένος σκιοπαίκτης Ηλίας Καρελλάς ερμηνεύει στην παράσταση 20 φωνές σκιών, υπογράφει τη σκηνοθεσία, το κείμενο, τη σκηνογραφία και τους φωτισμούς. Τον Ντετέκτιβ Χαν Ελ Χαλίλι ενσαρκώνει ο Τζερόμ Καλούτα. Στον ρόλο της Κλεοπάτρας, η Βαρβάρα Μπιζά. Μαζί τους, το μουσικό σχήμα ΚωΓιαMan. Στην άρπα, η Κωνσταντίνα Χρίστου.

Κλείστε εγκαίρως τα εισιτήριά σας για να γιορτάσετε κι εσείς τα φετινά Χριστούγεννα συντροφιά με τον Καραγκιόζη στην Αίγυπτο!

Συντελεστές

Ηλίας Καρελλάς – Καραγκιόζης και 20 φωνές σκιών
Τζερόμ Καλούτα – Ντετέκτιβ Χαν Ελ Χαλίλι
Βαρβάρα Μπιζά – Κλεοπάτρα

Σκηνοθεσία, Κείμενο, Σκηνογραφία, Φωτισμοί: Ηλίας Καρελλάς
Βοηθός σκηνοθέτη: Όλγα Παπαθεοδώρου
Ειδικές κατασκευές σκηνικού: Μιχάλης Ράπτης
Κατασκευή φιγούρας σκιών: Ηλίας Καρελλάς, Νικόλας Τζιβελέκης

ΚωΓιαMan

Κώστας Τσαρούχης | ούτι
Γιάννης Ριζόπουλος | κρουστά
Μανώλης Χριστοδούλου | κανονάκι
Κωνσταντίνα Χρίστου | άρπα

Χειρισμός φιγούρας: θεάτρου σκιών Νικόλας Τζιβελέκης

Απόστολος Γραββάνης
Νικόλας Πέππας
Δήμητρα Κώνστα

Το φεστιβάλ έχει ιστορία. Μια ιστορία γεμάτη πολιτισμό και ανθρώπινη προσπάθεια να τον κάνει προσιτό σε όλους. Το φεστιβάλ έμαθε σε κόσμο να βλέπει καλό σινεμά, να γεμίζει αίθουσες, να μη φοβάται τη μοναξιά γιατί όπως ακούμε και στο επετειακό βίντεο, σε μια αίθουσα κινηματογράφου δεν είσαι ποτέ μόνος. Κι αυτό το μοίρασμα της εμπειρίας μου μοιάζει με την αρχή της συλλογικότητας και μου θυμίζει ότι στην τέχνη θα κρύβεται πάντα η ελπίδα αυτής της «διάσωσης», είτε από την επαρχία, είτε από τη ματαιότητα, είτε απλά και πρακτικά από τη μοναξιά.

Τα ωραία λόγια που ακούστηκαν χθες στην επετειακή τελετή έναρξης ήταν φάρμακο. Η τρυφερότητα που περιείχαν ήταν αντίδοτο. Και η νοσταλγία που εξέφρασαν είναι η δύναμη για να συνεχίζουμε σε ένα παρόν δύσκολο κι ένα μέλλον αβέβαιο με αίθουσες να κλείνουν, αλλά με δημιουργούς που κουβαλάνε την ελπίδα.

Στην άνετη θέση μου στο Μέγαρο, που μεγαλοπιάνομαι και σκέφτομαι ότι μια τέτοιου είδους πολυτέλεια με γεμίζει πια, ψιλομιλάω με τη διπλανή μου. Είναι σκηνοθέτιδα. Με περνάει και μένα για σκηνοθέτιδα. Συμφωνούμε και οι δύο ότι απλά είμαστε φανατικές θεατές. Κάνουμε σχόλια για την ταινία, γελάμε στις ίδιες σκηνές, αυτή λέει τις σκέψεις της δυνατά καμία φορά, εγώ απαντώ σε όσες καταφέρνω να ακούσω. Ζούμε μαζί αυτή την έλλειψη του αισθήματος της μοναξιάς και αυτή την ισορροπία που φαντάζομαι για τις ψυχές των θεατών σε μια κινηματογραφική αίθουσα: ψυχές σε μια ίδια ευθεία και ταυτόχρονα μια ευθεία που αγκαλιάζει το διαφορετικό.

Η ταινία έναρξης, η Anora, είναι όμορφη. Είναι από αυτές τις ταινίες που θα σκέφτεσαι για καιρό και από εκείνες που σε βάζουν να σκεφτείς, να αναλύσεις και να νιώσεις αυτή την έπαρση της κατανόησης των νοημάτων.

Η ταινία είναι για ένα κορίτσι με κάτι κλωστές στα μαλλιά που γυαλίζουν, που ζει βαθιά τις συνέπειες της τάξης της κι έτσι χορεύει σε ένα κλαμπ και όποτε επιλέγει εργάζεται και ως συνοδός. Σκέφτομαι πως είναι θολά τα όρια αυτής της επιλογής και ως συνέπεια συνειδητοποιώ τη βαθιά ψυχογραφία του ρόλου της. Γνωρίζει έναν γιο πάρα πολύ πλούσιου Ρώσου που η ζωή του είναι λεφτά και όσα είναι τα λεφτά για ένα παιδί στα 21 του που δεν μπορεί να αντιληφθεί τις παγίδες των ανέσεων και των ευκαιριών. Κι αυτή η γνωριμία έχει τη μορφή μιας ακόμα διάσωσης από έναν κόσμο υποβαθμισμενο που η συνήθεια στη μιζέρια σε τρώει περισσότερο από την ίδια τη μιζέρια. Από μια πραγματικότητα που έχει περισσότερο δουλειά και λιγότερο ζωή κι ένα σπίτι δίπλα σε έναν σταθμό τρένου. Ποιος δε θα ήθελε να σωθεί από μια τέτοια πραγματικότητα και ποιος δε θα έβαζε τα δυνατά του ως το τέλος;

Η ταινία έχει φοβερή λεπτομέρεια και αγγίζει πλευρές των χαρακτήρων με τρομερή ειλικρίνεια. Και είναι αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση, που με έκανε να στείλω προς κάθε ενδιαφερόμενο και ενδιαφερόμενη, κατά τη γνώμη μου, φίλο και φίλη, ότι μόλις είδα μια πάρα πολύ ωραία ταινία και γεμάτη και σημαντική.

Ο Sean Baker, ο σκηνοθέτης της ταινίας, που η πορεία του μου θυμίζει κάτι καταραμένο, ξεκίνησε να γυρίζει ταινίες με το κινητό του και δε σταμάτησε ποτέ από τότε, καθώς και το ταλέντο κρύβει μια εμμονή, που ίσως να είναι η πιο υγιής εμμονή εκεί έξω. Ευτυχώς για όλους δε σταμάτησε κι ευτυχώς για όλους, ειδικούς και θεατές, συνεχίζει ακάθεκτος να δημιουργεί και να βραβεύεται.

Όταν είδα το Florida Project – μια ταινία του που αν είσαι συνδρομητής Cinobo βάλε να τη δεις σήμερα το βράδυ, αν δεν έχεις κλείσει εισιτήριο για κάποια σημερινή προβολή – γύρω στα 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία της, ένιωσα εκείνο το συναίσθημα το κοινό με το να δοκιμάζεις κάτι νέο σε φαγητό και να αναρωτιέσαι γιατί έχασες τόσο χρόνο χωρίς αυτή τη γεύση στον ουρανίσκο σου. Κάπως έτσι νομίζω ότι είναι όλες οι ταινίες του Sean Baker, απαραίτητες.

Οι Νύχτες Πρεμιέρας ξεκινούν επίσημα τις προβολές τους σήμερα και όπως κάθε χρόνο έχουν και τα φεστιβαλικά διαμαντάκια τους που αρμόζει να τα βλέπουμε σε πλαίσιο φεστιβάλ, σε πλαίσιο γιορτινό. Ψάξτε, διαβάστε, διαλέξτε εκείνη την ταινία που θα σας γεμίσει με την έπαρση της κατανόησης. Όλες όλες οι πληροφορίες αναλυτικά, εδώ.

Καλές προβολές!