από την ομιλία του Nicholas Klein το 1918
στους άνεργους εργάτες της Amalgamated Clothing Workers of America

Ο Μελαγχολικός Εργάτης. Η πολυετής έρευνα του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη πάνω στο ριζικό αποτύπωμα της ελληνικής κρίσης στις ζωές των εργαζομένων κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από την Κάπα Εκδοτική. Μια ζωντανή, καθημερινή, επιτόπια έρευνα πεδίου στο εργοστάσιο της Μεγαλόπολης, με 40 συνεντεύξεις/αφηγήσεις ζωής εργαζομένων-λιγνιτωρύχων και πλούσιο πρωτογενές φωτογραφικό υλικό. Ένα βιομηχανικό οδοιπορικό για τη σιωπηρή πλευρά της ενεργειακής μετάβασης.Το βιβλίο προλογίζει η Καθηγήτρια Ευαγγελία Καλεράντε.

Απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Σε περιόδους κρίσης, οι άτυποι κοινωνικοί κανόνες μέσα από τους οποίους οι άνθρωποι ορίζουν την πραγματικότητα, κατανοούν τον εαυτό τους, ερμηνεύουν τον κόσμο και δημιουργούν τα κατάλληλα σενάρια επιβίωσης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους καταρρέουν. Πολλές από τις βεβαιότητες της ζωής συνοδεύονται, πλέον, από ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ο Μελαγχολικός εργάτης αποτελεί μια κοινωνιολογική μελέτη που διερευνά τις επιπτώσεις του ριζικού βιώματος της κρίσης στον άνθρωπο, μέσα από το παράδειγμα των εργαζομένων στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.

Ακολουθώντας τη θεωρητική και ερευνητική παράδοση της Κοινωνιολογίας της Εργασίας μέσω των τεσσάρων βασικών σχολών προσέγγισης –Λειτουργισμός, Σχολή του Σικάγο, Μαρξισμός, Βεμπεριανή Σχολή– και πραγματοποιώντας επιτόπια ποιοτική έρευνα πεδίου, με καθημερινή παρατήρηση, σαράντα συνεντεύξεις σε βάθος και συλλογή σπάνιου οπτικού υλικού, σε αυτό το βιβλίο-οδοιπορικό του εργοστασίου της Μεγαλόπολης αναδεικνύεται το βίωμα της κρίσης στους εργαζόμενους από τρεις κεντρικές οπτικές: υγεία, εργασιακό ήθος, προοπτικές ζωής.

Το χαμένο κοινωνικό κύρος των εργαζομένων, η πλήρης αποδοχή των ανέντιμων πρακτικών ως τρόπων επιβίωσης μες στο εργοστάσιο, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει και η απουσία εναλλακτικής στη ζωή τους, σε συνδυασμό με την κοινωνική απομόνωση από την τοπική κοινότητα λόγω του στίγματος του «Δεητζή» ως συνώνυμο του βολεμένου, μαζί με το γενικότερο αίσθημα απογοήτευσης, ενοχής, απόγνωσης και κυνισμού στο οποίο έχουν βυθιστεί, οδηγούν σιωπηλά στη δημιουργία μιας νέας εργασιακής ταυτότητας. Της ταυτότητας του μελαγχολικού εργάτη. Εκείνου που εγκλωβίζεται σε μια θυσία χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα.

Το βιβλίο αναζητά τη διαδρομή που προηγήθηκε. Και την αναζητά δίνοντας φωνή στους εργαζόμενους. Φωτίζοντας με αυτόν τον τρόπο νέες πτυχές στην άσκηση και την εφαρμογή της Κοινωνικής Πολιτικής, καθώς τοποθετεί στο προσκήνιο της ανάλυσης ενός κοινωνικού προβλήματος την ερμηνεία του από τα ίδια τα υποκείμενα που το βιώνουν.

Απόσπασμα από τον πρόλογο της Καθηγήτριας Ευαγγελίας Καλεράντε

«Το βιβλίο αυτό, είτε διαβαστεί ως επιστημονική έρευνα είτε σαν ένα βροχερό οδοιπορικό στα ‘σκληρά’ ορυχεία της Μεγαλόπολης, προσφέρει στον αναγνώστη μια μοναδική ευκαιρία. Την ευκαιρία να κατανοήσει τη μακρά παράδοση της κοινωνιολογικής σκέψης πάνω στο θεμελιώδες ζήτημα της εργασίας. Ταυτόχρονα, την ευκαιρία να αντιληφθεί τους τρόπους με τους οποίους το τοπικό συνδέεται με το παγκόσμιο, και ειδικότερα σήμερα, στην Ευρώπη της κρίσης και της πολυσυζητημένης ενεργειακής μετάβασης. Και, πριν από όλα, την ευκαιρία να μπει μέσα σε ένα εργοστάσιο της βαριάς ελληνικής βιομηχανίας για να αφουγκραστεί το κόμπιασμα στη φωνή των εργαζομένων, τη μυρωδιά του λιγνίτη, τον ίλιγγο των μεγάλων αλλαγών και την αίσθηση των χαμένων ονείρων.

O Άρης Ασπρούλης, με τον Μελαγχολικό εργάτη, συνομιλεί απευθείας με τις μεγάλες έρευνες γύρω από την Εργασία, την Κρίση και την Κοινωνική Πολιτική, όπως εκείνες των εργοστασίων του Hawthorne και του Marienthal έναν αιώνα πριν. Και αυτό γιατί συνδυάζει, με σπάνια επιστημονική και συγγραφική αρτιότητα, τη στιβαρή θεωρητική κατάρτιση με τις γνώσεις, το ένστικτο, τη μεθοδολογική καθαρότητα, την εμπειρία, την επιστημονική ενσυναίθηση και την κοινωνιολογική φαντασία που απαιτεί ο ρόλος του ερευνητή που αποφασίζει να κατέβει στο πεδίο και να θεμελιώσει θεωρία μέσα από την παρατήρηση. Δεν ωραιοποιεί, δεν εξωραΐζει, δεν φορτίζει ιδεολογικά τις σελίδες του. Αφήνει τα υποκείμενα της έρευνας να μιλήσουν. Να διερωτηθούν. Να εξομολογηθούν. Αυτός ο κόσμος είναι ο δικός τους κόσμος.

Μέσα σε μια συναρπαστική πολυπρόσωπη αφήγηση, η ενοχή, το παράπονο, η αναξιοκρατία και το χαμένο κοινωνικό κύρος εναλλάσσονται με τις λάσπες, τη σκουριά και την κούραση, τα ατυχήματα και το ελλιπές προσωπικό, με τον φόβο για την ανεργία και τον πρόωρο θάνατο, και η αίσθηση του εγκλωβισμού και της απόγνωσης, με τα χρέη και την απουσία προοπτικής.

Ο Μελαγχολικός εργάτης είναι ένα επιστημονικό ντοκουμέντο της εποχής μας και ταυτόχρονα ένα εγχειρίδιο για μελλοντικές έρευνες, σχετικά με το πώς μελετάμε μια κοινωνία όταν περνά από τις βεβαιότητες στην αποσταθεροποίηση, πώς μελετάμε το βίωμα αυτής της μετάβασης και, κυρίως, πώς μελετάμε το αποτύπωμα που το βίωμα αυτό αφήνει στους ανθρώπους και στην κοινωνία.
Η μελέτη του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη έρχεται για να μας υπενθυμίσει κάτι πολύ θεμελιώδες. Δεν υπάρχει Ιστορία χωρίς ιστορικό υποκείμενο. Δεν υπάρχει Επιστήμη του Ανθρώπου χωρίς τον άνθρωπο».

Περιεχόμενα του βιβλίου
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΟΙ ΣΙΩΠΗΡΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΡΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
– Λειτουργιστική Σχολή
– Η Σχολή του Σικάγο
– Μαρξιστική και Βεμπεριανή Προσέγγιση
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ
– Η μεθοδολογία και τα στάδια της έρευνας
– Ανοιχτές συνεντεύξεις
– Επιτόπια παρατήρηση
– Συμπλήρωση καρτελών
ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ
– Εξόρυξη και Παραγωγή: τα βασικά χαρακτηριστικά στους δυο πυλώνες του εργοστασίου
– Ο αντίκτυπος της κρίσης στους εργαζόμενους μέσα από τις σιωπηρές συμβάσεις εργασίας σε τρεις τομείς: Υγεία, Εργασιακό ήθος, Προοπτικές ζωής
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΕΡΓΑΤΗ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Για τον συγγραφέα

Ο Άρης Ασπρούλης είναι Αριστούχος Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, με γνωστικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας. Έχει διδάξει Κοινωνιολογία της Εργασίας και Ψηφιοποίηση και Νέες Μορφές Εργασίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Κοινωνιολογία της Εργασίας με έμφαση στις περιόδους κρίσης, στη μετανάστευση και στα ζητήματα έμφυλων ανισοτήτων στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Διδάσκει στα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Επιστήμες της Αγωγής: Η Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση και στη Διά Βίου Κατάρτιση- Επιμόρφωση» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και «Δημιουργική Γραφή, Θέατρο και Πολιτιστικές Βιομηχανίες» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Έχει δημοσιεύσει σε διεθνή και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά. Στον τομέα του πολιτισμού εργάζεται ως θεατρικός συγγραφέας, ενώ διατελεί, από το 2014 Διευθυντής Επικοινωνίας του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, από το 2024 Διευθυντής Επικοινωνίας του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και από το 2015 Σύμβουλος Επικοινωνίας του Πολιτιστικού Οργανισμού «Λυκόφως».

Πληροφορίες

ΑΡΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΗΣ, «Ο ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ. Η σιωπηρή πλευρά των εργασιακών σχέσεων την εποχή της Κρίσης -Το παράδειγμα της Μεγαλόπολης»
Πρόλογος: Ευαγγελία Καλεράντε
ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ | ISBN: 9789606283376 | Σελίδες: 204

Σε όλα τα βιβλιοπωλεία και εδώ

Συγκεκριμένα, μετά την υπογραφή της σύμβασης κατασκευής μεταξύ της ΔΕΗ Ανανεώσιμες και της ΤΕΡΝΑ, ξεκινά η δεύτερη φάση του φωτοβολταϊκούτων 490 MWμε την κατασκευή επιπλέον 125 MWσε μια συνολική επιφάνεια περίπου 2.000 στρεμμάτων στη θέση «Ορυχείο Μεγαλόπολης».

Η πρώτη φάση του σταθμού, ισχύος 125 MW, είναι ήδη υπό κατασκευή και αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος τους έτους.

Η τρίτη φάση του έργου, που αφορά την κατασκευή σταθμού συνολικής ισχύος 240 MW, αναμένεται να ξεκινήσει εντός του 2026.

Για τη φάση των 125 ΜWπου ξεκινάει τώρα θα χρησιμοποιηθούν περίπου 215.000 αμφίπλευρα (bifacial) φωτοβολταϊκά πλαίσια, επί σταθερών βάσεων καιτα οποία θα διασυνδεθούν με το υφιστάμενο Κέντρο Υπερυψηλής ΤάσηςΜεγαλόπολης μέσω ενός νέου υποσταθμού στη θέση «Νέο Χωρέμι».

Με εγκατεστημένη ισχύ 490 MW, η εκτιμώμενη ετήσια παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας αναμένεται να αγγίξει τις 860 GWh. Η παραγωγή αυτή είναι ικανή να καλύψει τις ενεργειακές ανάγκες 215.000 νοικοκυριών και να αποτρέψει εκπομπές της τάξης των 430.000 τόνων CO2 ετησίως.

Ο Όμιλος ΔΕΗενισχύει διαρκώς το πράσινο χαρτοφυλάκιό του προχωρώντας με ταχείς ρυθμούς στην υλοποίηση του μεγάλου φωτοβολταϊκού σταθμού συνολικής ισχύος 490 MW. Η εταιρεία έχει ήδη κατασκευάσει και λειτουργεί φωτοβολταϊκό σταθμό 50 MW στη Μεγαλόπολη, πράγμα που σημαίνει ότι με την ολοκλήρωση του έργου, ο Όμιλος ΔΕΗ θα διαθέτει φωτοβολταϊκά 540 MWστην πρώην λιγνιτική περιοχή.

Ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος ΑΠΕ Ομίλου ΔΕΗ, κ. Κωνσταντίνος Μαύρος, δήλωσε: «Το νέο φιλόδοξο πλάνο μας θέτει την περιοχή στο προσκήνιο της ενεργειακής μετάβασης. Όπως και στην Πτολεμαΐδα, όπου οι παλαιοί λιγνιτικοί σταθμοί έδωσαν τη θέση τους σε μεγάλα φωτοβολταϊκά συγκροτήματα, ο φωτοβολταϊκός σταθμός της Μεγαλόπολης πρόκειται να αντικαταστήσει τη λιγνιτική παραγωγή διασφαλίζοντας την ιστορική συνέχεια του ρόλου της περιοχής αυτής στην ενεργειακή τροφοδοσία της χώρας».

Σύμφωνα με το τριετές στρατηγικό σχέδιο, την τριετία 2025-2027 ο Όμιλος ΔΕΗ θα αναπτύξει επιπλέον 5,6 GW ΑΠΕ στην Ελλάδα και στην ευρύτερη περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, με στόχο η εγκατεστημένη ισχύς από ΑΠΕ να ανέλθει σε 11,8 GW το 2027.

Βασικός βραχίονας ανάπτυξης του χαρτοφυλακίου ΑΠΕ του Ομίλου ΔΕΗ είναι η 100% θυγατρική, ΔΕΗ Ανανεώσιμες. Η εταιρεία δραστηριοποιείται πρωτοποριακά, σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, στην αιολική και ηλιακή ενέργεια από την δεκαετία του ’80. Καινοτομεί τόσο στην Ελλάδα όσο και στην ευρύτερη περιοχή της νοτιοανατολικής Ευρώπης με την δραστηριοποίησή της σε όλες τις τεχνολογίες ΑΠΕ καθώς και σε συστήματα αποθήκευσης με μπαταρίες.O Όμιλος ΔΕΗ διαθέτει σήμερα ένα συνολικό χαρτοφυλάκιο έργων ΑΠΕ εγκατεστημένης ισχύος 6,2GW σε Ελλάδα, Ρουμανία, Ιταλία και Βουλγαρία. Στόχος του επενδυτικού σχεδίου του Ομίλου ΔΕΗ είναι η εγκατεστημένη ισχύς από ΑΠΕ να ανέλθει στα 11,8 GW μέχρι το 2027.

Στρατηγικός στόχος της εταιρείας είναι η περαιτέρω διεύρυνση του χαρτοφυλακίου σε νέες τεχνολογίες ΑΠΕ, όπως τα υπεράκτια αιολικά και τα πλωτά φωτοβολταϊκά πάρκα, και η ανάπτυξη συστημάτων αποθήκευσης ενέργειας με χρήση συσσωρευτών (μπαταρίες).