Έχουν περάσει μόλις λίγες εβδομάδες από τον 129ο Μαραθώνιο της Βοστώνης, κι όμως νιώθω σαν να βρίσκομαι ακόμα εκεί. Σαν να μην έχει σταματήσει ποτέ αυτό το ταξίδι. Κάθε φορά που φτάνω στη Βοστώνη, το πρώτο πράγμα που νιώθω είναι συγκίνηση. Όχι απλώς χαρά, όχι απλώς ενθουσιασμό, αλλά βαθιά, αληθινή συγκίνηση. Το ίδιο συναίσθημα, ίδια ένταση, από εκείνον τον Απρίλιο του 1998, όταν στάθηκα πρώτη φορά στην εκκίνηση αυτού του ιστορικού αγώνα. Έπειτα από 27 χρόνια, βρέθηκα ξανά εκεί, μπροστά στη γραμμή εκκίνησης του Μαραθωνίου της Βοστώνης. Ήταν η τρίτη μου συμμετοχή εκεί, όμως ξανά η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά σαν να ήταν η πρώτη φορά. Αυτή είναι και η αληθινή μαγεία στο τρέξιμο: ότι κάθε Μαραθώνιος είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος.

Αυτόν τον αγώνα τον έζησα πιο έντονα από κάθε άλλη φορά! Όταν τρέχεις έναν τόσο μεγάλο μαραθώνιο όπως αυτόν της Βοστώνης, νιώθεις μια ξεχωριστή συγκίνηση. Το να φοράω το εθνόσημο στο στήθος είναι πάντα πολύ σημαντικό για μένα όταν αγωνίζομαι στο εξωτερικό. Είχα φτιάξει το δικό μου αθλητικό κορμάκι όπως ακριβώς το ονειρεύτηκα και όπως με ανεβάζει ψυχικά: Ελληνική σημαία παντού! Να τη βλέπω και να πετάω! Και φυσικά, όπως πάντα, ένα ελληνικό σημαιάκι στο χέρι, όπως έκανα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα.

Τελευταία εβδομάδα πριν από την πτήση για Βοστώνη

Η προετοιμασία για έναν μαραθώνιο είναι μια εμπειρία σχεδόν τελετουργική. Αρχίζει μήνες πριν, με αγώνες μικρότερων αποστάσεων που προετοιμάζουν σώμα και μυαλό για το μεγάλο στόχο.

Έτσι έγινε και τώρα. Η διαδρομή στη Βοστώνη έχει πολλές ανηφόρες και κατηφόρες. Για μένα η «οραματική» προπόνηση ήταν καθοριστική. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο για μια αθλήτρια που έχει τρέξει τόσους μαραθώνιους, κάθε βράδυ πριν από τον αγώνα παρακολουθούσα ξανά και ξανά τη διαδρομή και τις αναλύσεις στο YouTube, όχι μόνο για να τη θυμηθώ, αλλά κυρίως για να τη ζήσω στο μυαλό μου από πριν. Έτσι φτιάχνω πάντα την τακτική μου, γιατί όταν έχεις υπάρξει πρωταθλήτρια, σκέφτεσαι πάντα με αυτή τη νοοτροπία: σεβασμός στην απόσταση και προσοχή στα πάντα. Είσαι στρατηγός του δικού σου προσωπικού άθλου. Η εβδομάδα πριν από την πτήση μου προς τη Βοστώνη ήταν, όπως πάντα, μια ήρεμη ιεροτελεστία. Πάντα ετοιμάζω τα πράγματά μου από πολύ νωρίς, ώστε στο τέλος να έχω μόνο να τα πακετάρω. Έτσι, αισθάνομαι πιο σίγουρη ότι δεν θα ξεχάσω κάτι.

Έχω πάγια τακτική τα πιο σημαντικά πράγματα να τα φέρω πάντα στην τσάντα που έχω μαζί μου στο αεροπλάνο. Τη στολή που θα αγωνιστώ, τα παπούτσια της ena, την ελληνική σημαία και οτιδήποτε άλλο θα χρειαστώ για τον αγώνα. Έτσι, αν υπάρξει ατυχία και χαθεί ή καθυστερήσει η βαλίτσα μου, εγώ θα είμαι σίγουρη πως θα έχω ό,τι χρειάζομαι για τις τελευταίες μου προπονήσεις και για τον αγώνα. Φρόντισα να περιποιηθώ καλά τα νύχια των ποδιών, αλλά και των χεριών μου, και φυσικά πέρασα και από το κομμωτήριο. Είναι πολύ σημαντικό κομμάτι της προετοιμασίας και αυτό. Ό,τι συνδράμει στη θετική ψυχολογία, βοηθάει πολύ κάθε δρομέα πριν από τη μεγάλη στιγμή.

Ραντεβού με την ιστορία

Για μένα η Βοστώνη δεν είναι απλά 42 χιλιόμετρα και 195 μέτρα. Είναι ιστορία, είναι Ελλάδα, είναι το πάθος και το εθνόσημο στο στήθος μου. Είναι οι άνθρωποι που συνάντησα στο δρόμο, είναι η αγάπη των Ελλήνων ομογενών που φωνάζουν «Πάμε Ελλάδα!», είναι οι μικρές στιγμές που σε κάνουν να ανατριχιάζεις.

Είναι μια διαδρομή που μας συνδέει με την ιστορία μας. Είναι ο Στυλιανός Κυριακίδης και η νίκη του το 1946, που ακόμη και σήμερα μας συγκινεί βαθιά. Γι’ αυτό ήταν μεγάλη τιμή για εμένα να παραδώσω προσωπικά στην τελετή παράδοσης τα στεφάνια δάφνης με τα οποία μετά τον αγώνα τιμήθηκαν οι νικητές του μαραθωνίου της Βοστώνης. Το να ακούς τον εθνικό μας ύμνο, ανάμεσα σε κορυφαίους αθλητές και Έλληνες της ομογένειας, είναι μια στιγμή που πραγματικά σε γεμίζει υπερηφάνεια.
Ο τερματισμός μου σε αυτόν τον ιστορικό αγώνα έγινε μετά από 3 ώρες, 57 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα. Ένας χρόνος που σημαίνει πολλά, καθώς έπιασα το όριο συμμετοχής για την ηλικία μου για τον 130ό Μαραθώνιο της Βοστώνης το 2026. Κι αυτό είναι που αγαπώ στο τρέξιμο. Ότι πάντα υπάρχει ένας επόμενος στόχος να κυνηγήσεις.

Η διαδρομή συνεχίζεται. Το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει ποτέ — και εγώ ήδη ανυπομονώ για την επόμενη φορά που θα σταθώ ξανά στη γραμμή εκκίνησης στη Βοστώνη. Ραντεβού του χρόνου!

Η Μαρία Πολύζου διατηρεί το πανελλήνιο ρεκόρ μαραθώνιου δρόμου και έχει πολλές πρωτιές στο παλμαρέ της. Μία από τις σημαντικότερες ίσως στιγμές της ζωής της ήταν η μάχη που έδωσε με τον καρκίνο του μαστού το 2019. Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καρκίνου, στις 4 Φεβρουαρίου, μεταφέρουμε εδώ τα δικά της λόγια σχετικά με τη χημειοθεραπεία και την άσκηση, όπως τα μοιράστηκε σε ανάρτησή της στο Facebook.

Χημειοθεραπεία και άσκηση

«Χρειάστηκε να κάνω 16 χημειοθεραπείες και 32 ακτινοβολίες μετά την επέμβαση για τον καρκίνο του μαστού για να κερδίσω και πάλι την ζωή μου.

Ως γυμνάστρια και δρομέας μεγάλων αποστάσεων δεν θα μπορούσα με τίποτα να βγάλω την άσκηση από την ζωή μου, ακόμα κι αν πήγαινα στο νοσοκομείο. Έτσι παρόλο που τις περισσότερες φορές οι περισσότεροι μου έλεγαν να μην κουράζομαι ή να κάθομαι στο κρεβάτι και να περιμένω την επόμενη χημειοθεραπεία μου, εγώ δεν άκουγα κανέναν.

Το σώμα μου είχε ανάγκη από την άσκηση. Μετά την πρώτη χημειοθεραπεία, την επομένη ημέρα το πρωί, φόρεσα τα αθλητικά μου παπούτσια και βγήκα στο δρόμο. Η αλήθεια είναι ότι και εγώ περίμενα να δω, τι επιπτώσεις θα έχει αυτό στην απόδοση μου και κυρίως αν θα ένιωθα κουρασμένη ή εξαντλημένη μετά.

Όταν επέστρεψα στο σπίτι μου και έχοντας διανύσει 10 χλμ, όχι μόνο δεν ένιωθα εξάντληση,  απεναντίας, ένιωθα μικρότερες τις ενοχλήσεις που είχα στο σώμα μου και οι πόνοι να έχουν μετριαστεί. Η τάση μου για εμετό το ίδιο. Ο πονοκέφαλος και η θολούρα είχε σχεδόν εξαφανιστεί.

Η ψυχική μου διάθεση και ψυχολογία είχε εκτοξευτεί στα ύψη!

Έτσι συνέχισα σε όλη την μακρά περίοδο που κράτησαν οι χημειοθεραπείες. Θα προσθέσω ότι όσο περισσότερο ήμουν ενεργή και γυμναζόμουν, τόσο λιγότερο είχα ανάγκη τα φάρμακα και τα παυσίπονα που παίρνουμε εμείς οι γυναίκες τις επόμενες ημέρες μετά την θεραπεία. Πολλές φορές μάλιστα, δεν παρέλειπα να πηγαίνω για λίγα χιλιόμετρα, νωρίτερα από την χημειοθεραπεία μου.

Η άσκηση πιστεύω ότι συμπληρώνει την θεραπεία που κάνουμε στο νοσοκομείο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο το γεγονός ότι στην Αμερική η άσκηση συνταγογραφείται για τις γυναίκες που νοσούν από καρκίνο.

 Τι θα αποκομίσει μία γυναίκα από την άσκηση όταν κάνει χημειοθεραπείες;

Τα οφέλη είναι πολλαπλά: 

– Η άσκηση βοηθάει περισσότερο την γυναίκα να αντέχει την σκληρή επίδραση που έχει η χημειοθεραπεία στον οργανισμό της.

– Προλαβαίνει την μυϊκή ατροφία και αυξάνει την αντοχή κατά την διάρκεια της ημέρας μας.

– Διατήρηση του σωματικού βάρους.

– Γρήγορη αποτοξίνωση του οργανισμού μέσω του ιδρώτα και αυτό το θεωρώ ότι είναι πολύ σημαντικό για το συκώτι που δέχεται μεγάλο σοκ λόγο των ισχυρών φαρμάκων.

– Επίσης, επιτυγχάνουμε καλύτερη λειτουργία των εντέρων. Άλλωστε ένα από τα πιο γνωστά προβλήματα που δημιουργεί η χημειοθεραπεία είναι η δυσκοιλιότητα.

– Οι ενδορφίνες που παράγονται στον οργανισμό κατά την διάρκεια της άσκησης ωφελούν τον ψυχισμό της γυναίκας που παλεύει με τον καρκίνο και την κάνει πιο δυνατή.

– Νιώθει καλύτερη διάθεση και ευεξία και μειώνει την κατάθλιψη, κάτι που παρατηρείται συχνά στις γυναίκες που νοσούν από καρκίνο.

– Η άσκηση μειώνει το πρήξιμο που νιώθουμε στο σώμα μας και έχουμε καλύτερη κυκλοφορία του αίματος.

Πόσο άσκηση να κάνω;

Πιστεύω ότι κάθε γυναίκα θα πρέπει να συμβουλευτεί τον γιατρό της και μετά θα μπορούσε να  απευθυνθεί  στον γυμναστή της για να βρει το ιδανικό τρόπο άσκησης.

Το σίγουρο είναι ότι κάθε γυναίκα έχει τον δικό της τρόπο  και φυσική αντοχή που γνωρίζει καλύτερα.

• Ωφέλιμο είναι να μην νιώθουμε εξάντληση μετά την άσκηση αλλά αναζωογόνηση.
• Θα μπορούσε να είναι μία δραστηριότητα  30- 40 λεπτά τρέξιμο – περπάτημα εναλλάξ.
• Ή μόνο δυναμικό βάδισμα, ποδήλατο ή κολύμπι. Όλα ωφελούν φθάνει να βρίσκεται το σώμα σε κίνηση. 
• Ιδανικά θα έλεγα να γυμνάζεστε στη φύση διότι  τα οφέλη είναι πολλαπλά.

Προσωπικά, δεν με ενοχλούσε καθόλου, να οδηγήσω μερικά χιλιόμετρα για να πάω να τρέξω ή να περπατήσω, δίπλα στην θάλασσα ή στο βουνό ή στο δάσος μέσα στο πράσινο. Το όφελος είναι διπλάσιο. Ο καθαρός αέρας και το οξυγόνο που παίρνουμε μας ωφελεί και μας αναζωογονεί.

Επίσης, με την άσκηση φεύγει η γνωστή θολούρα που έχει ο εγκέφαλος μας λόγω των φαρμάκων. Μετά την άσκηση, ιδανικά θα ήταν να ακολουθήσουν ασκήσεις διατάσεων για όλο το σώμα.

Ενδυνάμωση. Είναι σημαντικό να μην παραλείψετε να κάνετε ενδυνάμωση στο σώμα σας.

Μετά τον λεμφαδενικό καθαρισμό

Προσοχή θα πρέπει να δείξουν οι γυναίκες που έχουν κάνει λεμφαδενικό καθαρισμό, όπως έκανα και εγώ και αφαίρεσα 27 λεμφαδένες. Ειδικά, σε αυτή την περιοχή θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να δείξουμε υπομονή και επιμονή. Οι ασκήσεις θα πρέπει να είναι ήπιες, με στόχο να κερδίσουμε και πάλι την έκταση των χεριού μας. Θα πρέπει να διατείνετε  τον μυ χωρίς να πονάτε και να επιμένετε μέχρι να τα καταφέρετε. Δεν θέλουμε πόνο στην περιοχή. Θέλουμε να νιώσουμε ένα αίσθημα ελαφρού τραβήγματος που μας ανακουφίζει.

Η αποκατάσταση στους μυς της μασχάλης μπορεί να αργήσει, αλλά να είστε σίγουρες ότι επανέρχεται. Οι  ασκήσεις αυτές αφορούν στην βελτίωση ολόκληρης της κίνησης στον ώμο, τον αγκώνα, στα χέρια, στον καρπό. Για τις ασκήσεις των μυών των δαχτύλων και του χεριού χρησιμοποιήστε ένα ελαστικό μπαλάκι, το οποίο το σφίγγεται και το αφήνεται να χαλαρώσει ξανά και επαναλαμβάνεται την άσκηση πολλές φορές.

Πόσες φορές την εβδομάδα να κάνω άσκηση;

Αυτό εξαρτάται από την κάθε γυναίκα. Προσωπικά, έκανα κάθε μέρα γιατί με ωφελούσε.

Θα σας πρότεινα 3 με 4 φορές την εβδομάδα θα ήταν πολύ καλό. Τις ενδιάμεσες ημέρες, θα μπορούσατε να κάνετε πολύ ήπια δραστηριότητα μέσα στο σπίτι ή στον κήπο ή χορό.

Το σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να τα παρατάς!

Διαβάστε όλη την ιστορία στο βιβλίο μου “ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ”, εκδόσεις Key Books και συμβουλευτείτε την ιστοσελίδα μου γύρω από συμβουλές άσκησης κι ενδυνάμωσης».