Η ίδια εκτοπίστηκε από τη Beit Hanoun, στη βόρεια Γάζα, και βρήκε καταφύγιο σε σκηνή στο σχολείο Al-Rimal, το οποίο λειτουργεί ως χώρος φιλοξενίας υπό τη διαχείριση της Υπηρεσίας Αρωγής και Έργων του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους Πρόσφυγες (UNRWA). Όπως έχει δηλώσει, στόχος της είναι να μετατρέψει τη «σκληρή πραγματικότητά» της σε έναν χώρο καλλιτεχνικής έκφρασης. Η νεαρή από την Παλαιστίνη αγαπούσε το σχέδιο και τη ζωγραφική από παιδί, όμως τα τελευταία χρόνια στράφηκε πιο ουσιαστικά στην τέχνη, ως μέσο επεξεργασίας και έκφρασης των δικών της βιωμάτων, αλλά και των εμπειριών των ανθρώπων γύρω της.

Τα μονοχρωματικά έργα της αποτυπώνουν τη σκληρή καθημερινότητα στη Γάζα, με σκηνές πείνας, απώλειας και επιμονής.

«Το πινέλο και οι πίνακές μου μιλούν για τα παιδιά της Γάζας», έχει γράψει, «που έζησαν την πείνα, τον φόβο, τη στέρηση, την απώλεια, την εξάντληση και την αδιαφορία του κόσμου».

H σκηνή της είναι γεμάτη με έργα που δείχνουν την καθημερινότητα στο καταφύγιο και τη ζωή εν μέσω πολέμου. Μέσα, όπως η Washington Post, έχουν κάνει αφιερώματα σε εκείνη και τα έργα της γίνονται πλέον αναγνωρίσιμα διεθνώς, μέσα από video στα social media. Ο λογαριασμός της στο Instagram αποτυπώνει τόσο την καθημερινότητα στο καταφύγιο, όσο και την ανάγκη της για μια ζωή ελεύθερη.

Πηγή: Marie Claire