Το πλήθος αρχίζει να φωνάζει ενάντια στους δολοφόνους, οι συνάδελφοί του τον βάζουν πάνω σε μία πόρτα και ξεκινάνε διαδήλωση. Κάπου εκεί βρίσκεται η μάνα του νεκρού που διαπιστώνει ότι αυτός είναι ο γιος της και τον θρηνεί μέσα στον δρόμο. Ένας φωτογράφος απαθανατίζει τη σκηνή και η εικόνα της Pieta του Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη γίνεται μία από τις χαρακτηριστικότερες της νέας ελληνικής ιστορίας.

Ο Γιάννης Ρίτσος βλέποντας τη φωτογραφία εμπνέεται και γράφει το αριστούργημά του «Επιτάφιος». Ο ίδιος ενημερώνει το αναγνωστικό κοινό από πού εμπνεύστηκε το ποίημα, αλλά και τι θα ακολουθήσει:

Θεσσαλονίκη. Μάης τοῦ 1936. Μιὰ μάνα, καταμεσὶς τοῦ δρόμου, μοιρολογάει τὸ σκοτωμένο παιδί της. Γύρω της καὶ πάνω της, βουΐζουν καὶ σπάζουν τὰ κύματα τῶν διαδηλωτῶν – τῶν ἀπεργῶν καπνεργατῶν. Ἐκείνη συνεχίζει τὸ θρῆνο της. Ο Τάσος Τούσης δεν ήταν ο μόνος νεκρός. Ακόμα σκοτώνονται οι Β. Σταύρου, Ιντο Σεννόρ, Γ. Πανόπουλος, Αγλαμίδης, Σαλβατώρ Ματαράσσο, Δημ. Λαϊλάνης, Σ. Διαμαντόπουλος, Γιάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος, Μανώλης Ζαχαρίου, Αναστασία Καρανικόλα.

Οι απεργίες των καπνεργατών στη Θεσσαλονίκη ξεκινάνε στις 29 Απρίλη. Όπως γράφει ο Ριζοσπάστης: «Δώδεκα χιλιάδες καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης – εκ των οποίων περίπου το 70% γυναίκες – αυτή τη μέρα δεν πιάνουν δουλειά, αλλά κατεβαίνουν σε απεργία ύστερα από απόφαση του συνδικαλιστικού τους φορέα, της Πανελλήνιας Καπνεργατικής Ομοσπονδίας (ΠΚΟ). Κυριότερο αίτημά τους έχουν την αύξηση των ημερομισθίων τους. Η απεργία, όπως και όλες οι απεργίες τότε δέχονται τις επιθέσεις της αστυνομίας. Ωστόσο οι εργάτες δεν υποχωρούν αλλά οι απεργίες γενικεύονται και μεταδίδονται και σε άλλες περιοχές της χώρας, ενώ στη μάχη μπαίνουν και άλλοι κλάδοι.

Στις 7 Μάη το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης καλεί σε 24ωρη απεργία. Τις επόμενες μέρες η πόλη ζει στους ρυθμούς της εξέγερσης. Φασιστικές οργανώσεις μαζί με την αστυνομία χτυπούν διαδηλωτές, αλλά η οργή μεγαλώνει. Οι στρατιώτες παραβαίνουν τις διαταγές, αρνούνται να σηκώσουν όπλο κατά του λαού και συγκρούονται με τους χωροφύλακες.

Οι δυνάμεις του κράτους έχουν ουσιαστικά ηττηθεί

«Οι αρχές είχαν ουσιαστικά καταλυθεί. Οι συνοικισμοί όλοι είχαν καταληφθεί από τους διαδηλωτάς», γράφει ο επιμελητής του ημερολογίου του Ιωάννη Μεταξά, Π. Σιφναίος. Και ο Γρ. Δαφνής συμπληρώνει: «Τη νύκτα της 9ης προς 10η Μαΐου, ούτε ο Γενικός Διοικητής, ούτε ο Σωματάρχης, ούτε καμία άλλη αρχή ημπορούσε να ασκήση εξουσίαν… Ητο εκτός πάσης αμφιβολίας ότι ο λαός της Θεσσαλονίκης ήτο κύριος της καταστάσεως».

Ο ιστορικός Δημήτρης Λιβιεράτος γράφει σχετικά: «Εκείνη τη μέρα και τη νύχτα της 9ης προς 10 Μαΐου και την επόμενη 11 Μαΐου δεν υπάρχει καμιά επίσημη εξουσία στη Θεσσαλονίκη. Στην πραγματικότητα εξουσία είναι η απεργιακή επιτροπή. Η Κεντρική Απεργιακή Επιτροπή εξελέγη από τις εργοστασιακές, σωματειακές και τοπικές απεργιακές επιτροπές όλης της Θεσσαλονίκης. Αποτελέσθηκε τελικά από σαράντα περίπου πρόσωπα τα οποία συνεδρίαζαν συνεχώς… Στις 10 Μαϊου κόλλησε ανακοινώσεις σε όλη την πόλη ότι την επόμενη θα κηρυχτεί πανελλαδική απεργία για την υποστήριξη της Θεσσαλονίκης. Συγκρότησε απεργιακή φρουρά για την άμυνα των διαδηλώσεων».

Από την προσφυγική κρίση στον Μάη του ΄36

Ο Δημήτρης Λιβιεράτος γράφει: «Από το 1918 και περισσότερο μετά το 1922 που ολοκληρώθηκε το μεγάλο κύμα προσέλευσης των προσφύγων στην Ελλάδα, η εργατική τάξη δίνει κάθε μέρα αγώνες για επιβίωση. Αλλά και βελτίωση της θέσης των εργαζομένων, αντιμετωπίζοντας ένα άγριο αντεργατικό καθεστώς.

Δεν υπάρχει απεργία, διαδήλωση, οποιαδήποτε εκδήλωση, χωρίς θύματα. Νεκρούς τραυματίες, φυλακισμένους, εξόριστους. Αυτή η περίοδος, κατά τη γνώμη μου, ήταν η πιο σημαντική στην ιστορία της χώρας μας. Με πληθυσμό περίπου τότε εξήμισι εκατομμύρια. Σ’ αυτόν είχε ενσωματωθεί το προσφυγικό κύμα των περίπου ενάμισι εκατομμυρίου ανθρώπων. Εποχή όπου η εργατική τάξη πολλαπλασιάζεται με μια άνοδο της βιομηχανίας, τη μεγαλύτερη συμμετοχή της αγροτιάς στην παραγωγική αγορά. Οι πρόσφυγες σιγά-σιγά καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει επιστροφή στις χαμένες πατρίδες. Ενσωματώνονται στην εργατική τάξη, στο προχωρημένο αγροτικό κίνημα. Θα αποτελέσουν τη στέρεη βάση του Κινήματος Αντίστασης τα χρόνια της Κατοχής 1941-44.

Το 1936 δεν ήταν μόνο η εξέγερση της Θεσσαλονίκης. Δεν ήταν μόνο η τριήμερη εξουσία της εκλεγμένης Επιτροπής. Ολόκληρη η Βόρεια Ελλάδα εξεγείρεται. Μακεδονία, Θράκη ουσιαστικά ακολουθούν το παράδειγμα της Θεσσαλονίκης. Η μεταξική κυβέρνηση αντιμετωπίζει το συμβιβασμό σαν ήττα της εργατικής τάξης. Τρομοκρατία, σκλήρυνση του καθεστώτος των ανακτόρων και τελικά θα κηρύξει τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου».

Πηγή: In.gr

Όταν συναντάμε την Eunice, η ζωή με τον σύζυγό της, Rubens (Selton Mello), έναν πρώην βουλευτή του εργατικού κόμματος της Βραζιλίας και πολιτικό μηχανικό, που ζουν με τα πέντε παιδιά τους σε ένα σπίτι των ονείρων στο Rio De Janeiro, γινόμαστε κοινωνοί της ευτυχίας και της πληρότητάς τους μέσα από τους ήχους των γέλιων, των ποτηριών που τσουγκρίζουν με τους φίλους τους, ανάμεσα σε βιβλία, δίσκους, φιλοφρονήσεις και όλα εκείνα που συμπληρώνουν το παζλ μιας υγιούς καθημερινότητας, όλα εκείνα που εξυψώνουν δηλαδή το άτομο.

Η μεγαλύτερη χώρα της Λατινικής Αμερικής, η Βραζιλία, έζησε μια περίοδο καταπίεσης και απαγόρευσης των ατομικών και συλλογικών ελευθεριών από το 1964 έως το 1985 από ένα καθεστώς το οποίο ήταν υπεύθυνο για το θάνατο 475 αντιφρονούντων αλλά και για το βασανισμό χιλιάδων πολιτών που δεν συμφωνούσαν με τις πρακτικές του. Στην ταινία βρισκόμαστε στο 1970. Η σήψη του καθεστώτος, δεν έχει χτυπήσει ακόμα την πόρτα των Paiva. Περνάει μονάχα πάνω από τα κεφάλια τους, ενώ απολαμβάνουν τη θάλασσα, βλέπουν τις ρόδες της καθώς πηγαίνουν για παγωτό, κρύβεται στις συζητήσεις ποτισμένες μόνο με ανησυχία κι όχι βεβαιότητα. Μέχρι που ένα απόγευμα, άντρες με όπλα και ξινισμένα μούτρα φτάνουν στην πόρτα και παίρνουν μαζί τους τον άντρα της. Έτσι απλά και για πάντα.

Αυτό που ακολουθεί είναι μια σταδιακή διαδικασία από τη συνειδητοποίηση στο πένθος, που διαδραματίζεται, σε μεγάλο βαθμό χωρίς λόγια, στο πρόσωπο της Torres, σε μια παράσταση εξαιρετικής συναισθηματικής πολυπλοκότητας. Είναι μία μάνα πέντε παιδιών που πρέπει να τα καταφέρει μόνη. Κι αυτό το μόνη, όσο κι αν η πίστη στην ελπίδα είναι έμφυτη στον άνθρωπο, φαίνεται πως έβγαλε ρίζες από την πρώτη στιγμή.

Και το πιο εκπληκτικό σε αυτή την ταινία είναι ακριβώς αυτό: Η μάνα-σύμβολο που της επιτρέπεται να λυγίσει κάτι ελάχιστα λεπτά στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του συζύγου της, γιατί είναι μάνα με πέντε παιδιά και πρέπει να κάνει τα πάντα για την οικογένειά της.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας, ως παιδί στο Rio, ήταν στενός φίλος με τα παιδιά Paiva – μέρος της συνεχούς παλίρροιας επισκεπτών που περνούσαν από τις πάντα ανοιχτές πόρτες του ευάερου, φιλικού σπιτιού στην παραλία. Η ταινία αυτή βασίζεται στο βιβλίο με τα απομνημονεύματα του γιου της Eunice, Marcelo Rubens Paiva, ο οποίος έγραψε το σενάριο μαζί με τους Murilo Hauser και Heitor Lorega. Το σημαντικό αρχείο Paiva με φωτογραφίες και οικιακά βίντεο ήταν ένας ανεκτίμητος πόρος.

Σε αυτήν την ταινία για την ανθεκτικότητα της οικογένειας σε πείσμα κάθε συγκυρίας που αναποδογυριζεί τον κόσμο, υπάρχει επίσης μια προσωπική οικογενειακή στιγμή της πρωταγωνίστριας Fernanda Torres: Η μητέρα της, Fernanda Montenegro, υποψήφια πριν από 26 χρόνια για Όσκαρ για την ερμηνεία της στον «Κεντρικό Σταθμό», ταινία του ίδιου σκηνοθέτη, εμφανίζεται σε αυτήν την ταινία σε μια σύντομη αλλά σπαρακτικη coda, υποδυόμενη την Eunice ως ηλικιωμένη γυναίκα.

Το «Είμαι Ακόμη Εδώ» είναι μια ταινία γεμάτη, που αν και σε πλακώνει ο ρεαλισμός της και αυτό το πένθος που ουρλιάζει χωρίς φωνή, έχει κάτι σκηνές που θα βρουν μια θέση παντοτινή σε εκείνα τα κομμάτια του μυαλού σου και της ψυχής σου που πιστεύουν ακράδαντα πως το σινεμά μπορεί κάποιες φορές να μας μάθει και ιστορία. Τέτοιες ταινίες χρειαζόμαστε για να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Η ταινία προβάλλεται σε επιλεγμένους κινηματογράφους.

Δείτε το τρέιλερ της ταινίας.