Στην ποίησή του, ο Νικηφόρος Βρεττάκος αιωρείται στον αυγουστιάτικο άνεμο, είναι αστέρι που πέφτει, έχει μέσα του νερό αλμυρό, θέλει μια μέλισσα, έχει μια μέλισσα και μια απέραντη γαλήνη.

Άλλωστε είμαστε όλοι, όλες και όλα λουλούδια του σύμπαντος και ανθίζουμε, θα ανθίζουμε μάλιστα, σε πείσμα της πραγματικότητας.

Αυγουστιάτικος άνεμος

Είναι τόση η γαλήνη, που δεν ξέρω αν υπάρχουν καρδιές χωριστές – τόσα μάτια, όσα βλέπουν αυτή τη στιγμή: ζώα, ψάρια, φυτά και πουλιά κι αδερφοί το στερέωμα, πάμφωτο, διάφανο, ανάμεσα στην κάτασπρη γύρη του.

Νιώθω μέσα στο στήθος μου την καρδιά μου νερό που χορεύει και νιώθω σα να ‘μαι ένας διάττοντας που πέφτοντας στάθηκε για λίγο μετέωρος και γύρισε πάλι, φωτεινός και
χαρούμενος, προς τα πάνω.

Ψυχή μου! Τι σε θέλω, ψυχή μου; Τι
κάθεσαι και
δε γίνεσαι μέλισσα; Δυο γραμμούλες φωτός,
δυο αστεράκια οι κεραίες σου – πέταξε, πρόλαβε, τρέξε,
ένα γύρο, δυο γύρους, τρεις γύρους, να φέρεις
φωτιά στην κυψέλη σου.

Ψυχή μου, χαρά μου, τι κάθεσαι μέλισσα;
Άνοιξαν όλα τα λουλούδια του σύμπαντος.

Νικηφόρος Βρεττάκος, από τη συλλογή «ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ», Τόμος 2ος (Εκδόσεις Θεμέλιο)

Μεγαλώνει μόνο στο νησί Σουμάτρα της Ινδονησίας, οι ειδικοί εκτιμούν ότι λιγότερα από 1.000 ώριμα τέτοια φυτά υπάρχουν στη φύση. Με το παρατσούκλι «λουλούδι του πτώματος», λόγω της μυρωδιάς του, είναι τόσο σπάνιο στο Ηνωμένο Βασίλειο που όταν άνθισε εδώ το 2015, ήταν η πρώτη για τη Σκωτία — και τώρα έχει ανθίσει για αξιοσημείωτη πέμπτη φορά.

Το Amorphophallus titanum μπορεί να ζυγίζει έως και 100 κιλά και να φτάσει σχεδόν το διπλάσιο του ύψους ενός ενήλικα ανθρώπου και έχει τη μεγαλύτερη μη διακλαδισμένη ταξιανθία στον φυτικό κόσμο. Επειδή το άνθος του ανθίζει τόσο σπάνια —και μόνο για σύντομο χρονικό διάστημα— αναδίδει ένα ισχυρό άρωμα που βοηθά στην προσέλκυση των επικονιαστών γρήγορα και αποτελεσματικά. Η έντονη μυρωδιά μοιάζει με εκείνη της σάρκας που σαπίζει. Ως εκ τούτου είναι γνωστό ως το «λουλούδι του πτώματος», όπως μεταφράζεται από το αρχικό ινδονησιακό όνομα bangkai (που σημαίνει πτώμα).

Ανθίζει γενικά τη νύχτα και χαρακτηρίζεται ως λουλούδι πτώματος επειδή το άρωμα που εκπέμπεται προσελκύει τα έντομα πτωμάτων για να επιτευχθεί η επικονίασή του.

Η σκωτσέζικη άνθιση, η οποία είναι τώρα 22 ετών, κατέστη δυνατή μόνο χάρη στην ειδική φροντίδα των αφοσιωμένων κηπουρών διατήρησης στον Βασιλικό Βοτανικό Κήπο του Εδιμβούργου, οι οποίοι κατάφεραν να αναπαράγουν τις φυσικές συνθήκες οικοτόπου ενός τροπικού δάσους.

Η παρουσία του έδωσε στους επιστήμονες των φυτών του Εδιμβούργου μια άνευ προηγουμένου ευκαιρία να μελετήσουν τη συμπεριφορά του και να παράσχουν δεδομένα που θα συμβάλλουν στη διάσωση του είδους. «Είναι πραγματικά μεγάλο και ενδιαφέρον, αλλά είναι επίσης ένα φυτό υπό εξαφάνιση στη φύση, με πραγματικά ενδιαφέρουσες μεθόδους καλλιέργειας», είπε η Nathan Kelso, κηπουρός στον κήπο.

«Είναι ένα αρκετά μακρόβιο φυτό. Εμφανίζεται ως φύλλο για μερικά χρόνια, επομένως χρειάζεται πολύς χρόνος για να φροντίσουμε αυτό που είναι ουσιαστικά απλώς ένα γιγάντιο φύλλο».

«Οι άνθρωποι συνήθως κατακλύζονται από ανάμεικτα συναισθήματα. Φαίνεται να χτυπά μερικούς ανθρώπους περισσότερο από άλλους. Μερικοί άνθρωποι μπαίνουν κρατώντας τη μύτη τους και αισθάνονται λιποθυμία στη μυρωδιά του».

«Είναι ένα υπέροχο θηρίο. Μπορείς να πεις σε κάποιον ότι έχει ύψος δύο μέτρα, αλλά μέχρι να σταθείς μπροστά του, οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν πώς γίνεται αυτό με ένα λουλούδι».

1.400 επισκέπτες έχουν εκμεταλλευτεί την ευκαιρία να επισκεφθούν το θερμοκήπιο του κήπου, παίρνοντας μια μυρωδιά από τη μυρωδιά του και θαυμάζοντας το εντυπωσιακό λουλούδι.

Η Sadie Barber, Διευθύντρια Ερευνητικών Συλλογών, επεσήμανε: «Το ίδιο φυτό που ανθίζει πέντε φορές είναι κάτι σπάνιο – και πιθανότατα είναι αποτέλεσμα του ότι κρατάμε δυνητικά τον μεγαλύτερο κορμό στον κόσμο».

«Υπάρχουν ακόμη τόσα πολλά να μάθουμε για τη βιολογία και τη συμπεριφορά αυτού του αινιγματικού είδους, για να είμαστε οι φύλακες ενός καταπληκτικού δείγματος και των απογόνων του, που ανατρέφονται με τα χρόνια, και να έχουμε τη συνεχή ευκαιρία να μαθαίνουμε από αυτά. Αν και είναι δύσκολο να μην μπορούμε να επιτρέψουμε στο κοινό να απολαμβάνει μια τακτική πρόσβαση στον κήπο κατά τη διάρκεια των ανακαινίσεων, είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι που μοιραζόμαστε αυτό το απίστευτο θέαμα, είναι ένα μέτρο της προσπάθειας διατήρησης που συνεχίζεται πίσω από κλειστές πόρτες».

Πηγή: Good News Network