Στα 15 του, ο Αντρεσέν επιλέχθηκε για την ταινία «Θάνατος στη Βενετία» του Ιταλού σκηνοθέτη Λουκίνο Βισκόντι, βασισμένη στη νουβέλα του Τόμας Μαν, στην οποία υποδύθηκε τον Τάτζιο, ένα όμορφο αγόρι με το οποίο ένας μεγαλύτερος άντρας, τον οποίο υποδύεται ο Ντιρκ Μπόγκαρντ, αποκτά εμμονή.

Ο Βισκόντι αποκάλεσε τον Αντρεσέν «το πιο όμορφο αγόρι στον κόσμο» στον Τύπο, ένας τίτλος που έμεινε στην ιστορία. Για τον ηθοποιό όμως, αυτό αποτέλεσε ένα βαρίδιο, το οποίο θα κουβαλούσε πάντα. «Ένιωθα σαν εξωτικό ζώο σε κλουβί», είχε δηλώσει στον Guardian το 2003. Τα γυρίσματα της ταινίας, όπως ανέφερε το 2021, «μου είχαν κάνει τη ζωή χάλια σε αξιοπρεπή βαθμό».

Ο θάνατος του Μπιορν Αντρέσεν ανακοινώθηκε την Κυριακή από τους Kristian Petri και Kristina Lindström, τους συν-σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ του 2021 με τίτλο «Το πιο όμορφο αγόρι στον κόσμο». Ο Petri δήλωσε στην σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter ότι ο Αντρέσεν πέθανε το Σάββατο, ενώ η Lindström τον θυμόταν ως «έναν γενναίο άνθρωπο». Δεν δόθηκαν πληροφορίες για την αιτία θανάτου.

Τα πρώτα στάδια της ζωής του

Ο Αντρέσεν γεννήθηκε στη Στοκχόλμη το 1955. Μετά την αυτοκτονία της μητέρας του όταν ήταν 10 ετών, μεγάλωσε με τη γιαγιά του, η οποία τον ώθησε να ασχοληθεί με την υποκριτική και το μόντελινγκ επειδή, όπως σχολίασε αργότερα, «ήθελε μια διασημότητα στην οικογένεια».

Η ερμηνεία του στο «Θάνατος στη Βενετία» τον έκανε σταρ από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά η εμπειρία δεν ήταν εντελώς θετική. Ο Βισκόντι τον πήγε σε ένα γκέι νυχτερινό κέντρο διασκέδασης με μια παρέα ανδρών όταν ήταν μόλις 16 ετών, κάτι που τον έκανε να νιώσει «πολύ άβολα». «Ήξερα ότι δεν μπορούσα να αντιδράσω. Θα ήταν κοινωνική αυτοκτονία. Αλλά ήταν η πρώτη από πολλές τέτοιες συναντήσεις», σημείωσε. Πρόσθεσε ακόμα, ότι θα είχε πει στον Βισκόντι να «γ@μί» αν ήταν ακόμα ζωντανός και ότι ο σκηνοθέτης «δεν έδινε δεκάρα» για τα συναισθήματά του, προσθέτοντας: «Δεν έχω ξαναδεί τόσους φασίστες και μ@λς όσοι υπάρχουν στον κινηματογράφο και το θέατρο. Ο Λουκίνο ήταν το είδος του πολιτισμικού θηρευτή που θα θυσίαζε τα πάντα ή οποιονδήποτε για το έργο».

Μετά το «Θάνατος στη Βενετία»

Μετά την ταινία «Θάνατος στη Βενετία», ο Αντρεσέν πήγε στην Ιαπωνία, όπου η ταινία είχε σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Εκεί, έγινε ποπ σταρ και μοντέλο, εμφανίστηκε σε αρκετές διαφημίσεις και απέκτησε τεράστιο γυναικείο κοινό. «Έχετε δει τις φωτογραφίες των Beatles στην Αμερική;» εξήγησε στον Guardian το 2003. «Έτσι ήταν. Υπήρχε μια υστερία γύρω από αυτό».

Οι φιλοδοξίες του Αντρεσέν βασίζονταν στη μουσική και έγινε ένας καταξιωμένος πιανίστας και μουσικός. Συνέχισε να ασχολείται με την υποκριτική, εμφανιζόμενος σε περισσότερες από 30 ταινίες και τηλεοπτικές σειρές, κυρίως γυρισμένες στη Σουηδία.

Περιέγραψε την καριέρα του ως «χάος» και ισχυρίστηκε ότι ο Tadzio τον στοίχειωνε μέχρι την ενηλικίωση. «Η καριέρα μου είναι μια από τις λίγες που ξεκίνησε από την απόλυτη κορυφή και στη συνέχεια κατέβηκε προς τα κάτω», είπε. «Αυτό ήταν μοναχικό».

Ο Αντρεσέν έγινε πρωτοσέλιδο το 2003, όταν έφερε αντίρρηση στη φεμινίστρια Ζερμέν Γκριρ να χρησιμοποιήσει μια φωτογραφία του στο εξώφυλλο του βιβλίου της «Το Όμορφο Αγόρι» χωρίς να τον ρωτήσει. Μερικές από τις αντιρρήσεις του σχετίζονταν με την εμπειρία του με τον Βισκόντι , τόνισε: «Η αγάπη των ενηλίκων για τους εφήβους, είναι κάτι στο οποίο είμαι αντίθετος κατ’ αρχήν. Συναισθηματικά ίσως, και διανοητικά, με ενοχλεί – επειδή έχω κάποια εικόνα για το τι είναι αυτό το είδος αγάπης». Αλλά ο εκδότης του Greer, Thames and Hudson, απέρριψε τις αντιρρήσεις του, λέγοντας ότι δεν χρειαζόταν η άδειά του – μόνο η άδειά του φωτογράφου, David Bailey.

Η γήρανση βοήθησε τον Αντρεσέν να γίνει ανώνυμος και τελικά βρήκε την ηρεμία του ως ηθοποιός. Το 2019 εμφανίστηκε σε έναν μικρό ρόλο στην ταινία τρόμου του Άρι Άστερ, Midsommar, υποδυόμενος έναν ηλικιωμένο άνδρα που χτυπιέται στο πρόσωπό του με ένα σφυρί, ενώ θυσιάζεται σε μια παγανιστική τελετή. Ο Αντρεσέν ενθουσιάστηκε με τον ρόλο, λέγοντας: «Το να σκοτωθείς σε μια ταινία τρόμου είναι το όνειρο κάθε αγοριού».

Ο Αντρεσέν απέκτησε δύο παιδιά με την πρώην σύζυγό του, την ποιήτρια Σουζάνα Ρομάν: μια κόρη, τη Ρομπίν, και έναν γιο, τον Έλβιν, ο οποίος πέθανε από σύνδρομο αιφνίδιου βρεφικού θανάτου σε ηλικία εννέα μηνών.

Πηγή: Το Βήμα

Η ηθοποιός πέθανε στο Νεμούρ της Γαλλίας, έχοντας κοντά της τα παιδιά της, όπως ανακοίνωσε ο ατζέντης της, Λοράν Σαβρί. «Μας αφήνει την παρακαταθήκη μιας ελεύθερης και εμπνευσμένης γυναίκας τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνιδα», δήλωσε ο Σαβρί στο πρακτορείο AFP.

Η Καρντινάλε γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1938 στην Τυνησία από Σικελούς γονείς. Σε ηλικία 16 ετών κέρδισε διαγωνισμό ομορφιάς, όπου αναδείχθηκε «η ωραιότερη Ιταλίδα στην Τύνιδα». Το έπαθλο ήταν ένα ταξίδι στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου προσέλκυσε το ενδιαφέρον σκηνοθετών και παραγωγών για να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο.

Αρχικά δίσταζε να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει δασκάλα για να δοκιμάσει, όπως έλεγε ο πατέρας της, «αυτό το πράγμα με τον κινηματογράφο». Τα πρώτα της βήματα ήταν δύσκολα. Ως έφηβη, συμμετείχε σε μικρούς ρόλους όταν υπέστη βιασμό από άγνωστο άνδρα. Όταν ανακάλυψε ότι ήταν επτά μηνών έγκυος κατά τη διάρκεια γυρισμάτων, ένας μέντοράς της την έπεισε να γεννήσει μυστικά στο Λονδίνο. Για αρκετά χρόνια παρουσίαζε τον γιο της, Πάτρικ, ως μικρότερο αδελφό. Το 2017 είχε δηλώσει στη Le Monde ότι αυτός ήταν η αιτία που συνέχισε την καριέρα της: «Ήθελα να βγάζω τα προς το ζην και να είμαι ανεξάρτητη».

Επειδή μεγάλωσε μιλώντας γαλλικά, αραβικά και σικελική διάλεκτο, η προφορά της θεωρήθηκε ακατάλληλη για τα ιταλικά και η φωνή της ντουμπλαρίστηκε από άλλους ηθοποιούς. Η φήμη ήρθε το 1963, όταν πρωταγωνίστησε τόσο στο οσκαρικό «8 1/2» του Φελίνι όσο και στο επικό δράμα εποχής «Ο Γατόπαρδος» του Βισκόντι.

Από την Ιταλία στο Χόλιγουντ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων των δύο αυτών ταινιών, η Καρντινάλε ταξίδευε συνεχώς μεταξύ Σικελίας και Ρώμης και αναγκαζόταν να βάφει τα μαλλιά της κάθε εβδομάδα. «Ο Βισκόντι με ήθελε μελαχρινή με μακριά μαλλιά. Ο Φελίνι με ήθελε ξανθιά», είχε πει χαρακτηριστικά.

Στη δεκαετία του ’60 εργάστηκε και στο Χόλιγουντ, πρωταγωνιστώντας στον «Ροζ Πάνθηρα» του Μπλέικ Έντουαρντς αλλά και στο «Κάποτε στη Δύση» του Σέρτζιο Λεόνε, δίπλα σε αστέρες όπως ο Χένρι Φόντα και ο Τσαρλς Μπρόνσον.

Κατά την παραμονή της στις ΗΠΑ, είχε αποκαλύψει ότι προσποιούνταν σχέση με τον ηθοποιό Ροκ Χάντσον, προκειμένου να προστατέψει το μυστικό της ομοφυλοφιλίας του: «Τότε στην Αμερική αν μαθευόταν ότι είσαι γκέι δεν μπορούσες να δουλέψεις στο Χόλιγουντ», είχε δηλώσει το 2017 στο Variety.

Ο Ντέιβιντ Νίβεν είχε περιγράψει την Καρντινάλε ως μία από τις μεγαλύτερες “εφευρέσεις” της Ιταλίας. Το 1962 είχε δώσει συνέντευξη στη BBC European Services μετά τη γνωριμία της με τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’ σε εκδήλωση στο West End.

Το διαχρονικό σύμβολο ευρωπαϊκής λάμψης

Οι κριτικοί υμνούσαν την Καρντινάλε ως “ενσάρκωση της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής γοητείας”. Η ίδια θυμόταν ως το ωραιότερο κομπλιμέντο που δέχτηκε ποτέ τα λόγια του Ντέιβιντ Νίβεν στα γυρίσματα του Ροζ Πάνθηρα: «Κλαούντια, μαζί με τα σπαγγέτι είσαι η μεγαλύτερη εφεύρεση της Ιταλίας».

Μετά τον χωρισμό της από τον παραγωγό Φράνκο Κριστάλντι στις αρχές των ’70s, ξεκίνησε μακροχρόνια σχέση με τον σκηνοθέτη Πασκουάλε Σκουιτιέρι, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, επίσης ονόματι Κλαούντια. Συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες μέχρι τα 80 της χρόνια, συμμετέχοντας μεταξύ άλλων στη σειρά Bulle το 2020.

Το 2000 τιμήθηκε ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO, αναγνωρίζοντας τη δράση της για τα δικαιώματα των γυναικών. Το 2002 βραβεύτηκε για το σύνολο του έργου της στο Φεστιβάλ Βερολίνου. «Έζησα πάνω από 150 ζωές: πόρνη, αγία, ρομαντική – κάθε είδους γυναίκα. Είναι υπέροχο που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία να αλλάζω», είχε δηλώσει.

Ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας Αλεσάντρο Τζιούλι την χαρακτήρισε ως «μία από τις μεγαλύτερες Ιταλίδες ηθοποιούς όλων των εποχών», που ενσάρκωσε «την ιταλική χάρη».

Πηγή: BBC