«Μέχρι τις 7 Οκτωβρίου 2023, είχαμε μια σχετικά ήρεμη ζωή. Εκείνη τη μέρα όλα άλλαξαν. Έχουμε μετακινηθεί 15 φορές. Πάντα ψάχνουμε ασφαλές μέρος και πώς να μεταφέρουμε τα πράγματά μας, κάτι πανάκριβο», λέει ο αλ Ντιμπς μέσω ηχητικών μηνυμάτων. Είναι η πρώτη πρωινή ώρα εδώ και μήνες με λίγους βομβαρδισμούς. Την Παρασκευή, η Χαμάς απάντησε θετικά, αν και με επιφυλάξεις, στο ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ, ο οποίος κάλεσε αμέσως τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου να αναστείλει τις επιθέσεις. Ο στρατός βρίσκεται ήδη σε αμυντική θέση και οι διαπραγματεύσεις για τις λεπτομέρειες της συμφωνίας συνεχίζονται με στόχο την Κυριακή. Ο 54χρονος αλ Ντιμπς επαναλαμβάνει την ευχή του: «Αν θέλει ο Θεός, ο πόλεμος θα τελειώσει καλά. Θέλουμε να ζήσουμε όπως όλοι οι άλλοι και τα παιδιά μας να παίζουν όπως τα υπόλοιπα». Για τον γιο του Μουσάμπ αυτό είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Ο Μουσάμπ είναι 14 ετών και «δεν μπορεί να περπατήσει ούτε να ανοίξει το στόμα του για να φάει», με «μόνιμο πυρετό, σπασμούς, δύσπνοια και σοβαρά έλκη σε όλο το σώμα», συνοψίζει ο πατέρας του. Όπως πολλοί κάτοικοι της Γάζας, η οικογένεια τρώει μόλις μία φορά τη μέρα —και αυτή ελάχιστη ποσότητα. «Ψωμί, τίποτα άλλο. Απλό ψωμί μόνο. Τροφή σχεδόν δεν υπάρχει και όταν υπάρχει, οι τιμές είναι εξωφρενικές». Ο γιος του χρειάζεται βιταμίνες και πρωτεΐνες που έχουν μετατραπεί σε πολυτέλεια λόγω της απόφασης του Νετανιάχου να χρησιμοποιήσει την πείνα ως συλλογική τιμωρία —μια πρακτική που σκοτώνει καθημερινά κυρίως παιδιά και οδήγησε τον ΟΗΕ να κηρύξει λιμό στην περιοχή της πρωτεύουσας.

«Δεν υπάρχει κρέας, ψάρι, αυγά ή άλλα απαραίτητα προϊόντα για το παιδί μου. Ό,τι βρίσκουμε το πολτοποιούμε στο μπλέντερ για να μπορεί να το καταναλώσει», συνεχίζει ο αλ Ντιμπς. «Υπάρχουν λαχανικά αλλά οι τιμές τους ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητές μας. Κάποιες οργανώσεις μάς έδωσαν γάλα αλλά είχε λήξει από τον Σεπτέμβριο». Η οικογένεια κοιμάται πλέον στο πάτωμα λόγω έλλειψης κρεβατιών στο Νοσοκομείο των Μαρτύρων Αλ Άκσα, στο Ντέιρ αλ Μπάλαχ, έχοντας διαφύγει από τη σχεδόν αποκλεισμένη Πόλη της Γάζας που —πριν παρουσιάσει ο Τραμπ το ειρηνευτικό σχέδιο— ο υπουργός Άμυνας Ισραέλ Κατζ είχε υποσχεθεί να μετατρέψει σε ερείπια όπως τη Ράφα ή τη Μπέιτ Χανούν.

Κλιμάκωση βίας και μαζικές μετακινήσεις πληθυσμού

Αυτή την εβδομάδα, σε μια σημαντική δήλωση που επισκιάστηκε από την επίθεση σε ανθρωπιστική νηοπομπή, ο Κατζ διαμήνυσε ότι οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις θα θεωρούν «τρομοκράτες ή υποστηρικτές της τρομοκρατίας» όσους δεν εκμεταλλευτούν την «τελευταία ευκαιρία» να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα —εκεί όπου παραμένουν εκατοντάδες χιλιάδες πεινασμένοι κάτοικοι χωρίς τα μέσα για άλλη μια φυγή.

Η Φιντάα αλ Αράζ, 40χρονη ψυχολόγος και μητέρα έξι παιδιών ηλικίας 4 έως 16 ετών, έφυγε πριν δύο εβδομάδες από εκεί. Ως συντονίστρια Ασφάλειας Τροφίμων στην Oxfam, βρίσκεται ξανά εκτοπισμένη στο κέντρο της Γάζας με την αίσθηση ότι αυτά τα δύο χρόνια κύλησαν με αλλόκοτο τρόπο: «Έχουν συμβεί τόσα… Και όμως νιώθω σαν να έχουμε παγιδευτεί στον χρόνο —η ζωή μας συνοψίζεται πλέον στη φράση ‘είμαστε στόχος γενοκτονίας’».

Η αλ Αράζ περιγράφει τα συναισθήματά της: μια πράσινη πετσέτα δώρο φίλου που της θυμίζει ότι αναγκάστηκε να φύγει χωρίς τα υπάρχοντά της· μια βρύση που βλέπει στα όνειρά της —«μια απλή βρύση που όταν ανοίγεις τρέχει νερό»— ή μια κανονική πόρτα με ξύλινο πλαίσιο όπως αυτές που υπήρχαν κάποτε στα σπίτια τους.

Δεν είναι μόνο τα όνειρα αλλά και η νέα πραγματικότητα: μαθαίνει να χρησιμοποιεί φούρνο από λάσπη επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος μαγειρέματος στη Γάζα· κόβει ξύλα για προσάναμμα· σκοτώνει και καθαρίζει κοτόπουλο μόνη της —«λες πως είναι προσωρινό… ώσπου περνά πάνω από ενάμισης χρόνος». Οι ιστορίες αυτές αποτυπώνουν το ασύλληπτο δράμα των πάνω από δύο εκατομμυρίων Παλαιστινίων που ζουν αυτό που όλο και περισσότερες διεθνείς φωνές χαρακτηρίζουν γενοκτονία.

Aριθμοί-σοκ και συγκρίσεις με άλλες συγκρούσεις

Οι λέξεις είναι ίσως λίγες: σφαγή (με πάνω από 67.000 νεκρούς, κυρίως γυναίκες και παιδιά), εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας ή συλλογική τιμωρία. Και ένας όρος που έχει χάσει πια νόημα: πόλεμος.

Από τον Ιούνιο του 2024 σχεδόν δεν υπάρχουν μάχες μεταξύ ισραηλινών δυνάμεων και μαχητών της Χαμάς στη Γάζα πέραν σποραδικών ενέδρων ή απομονωμένων εκτοξεύσεων ρουκετών προς το Ισραήλ —επίσης έγκλημα πολέμου λόγω αδιακρίτου χαρακτήρα. Η συντριπτική πλειονότητα των όπλων της Χαμάς προέρχεται από ανακύκλωση μέρους των περίπου 100.000 τόνων ισραηλινών πυρομαχικών, εκ των οποίων το 10-15% δεν εξερράγη ποτέ.

Τα μεγέθη αυτά δύσκολα συναντώνται στην ιστορία —όπως μοναδικό ήταν το γεγονός που πυροδότησε αυτή τη σύγκρουση: η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 με περίπου 1.200 θύματα στο Ισραήλ και άλλους 250 ομήρους— η πιο αιματηρή ημέρα στην ιστορία του κράτους.

Οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι μιλούν συχνά ωμά μεταξύ τους: «Καταστρέφουμε τη Γάζα αφήνοντάς τη σωρό ερειπίων με πλήρη καταστροφή άνευ προηγουμένου στον κόσμο —και ακόμη κανείς δεν μας σταμάτησε», δήλωσε πριν έξι μήνες ο υπερεθνικιστής υπουργός Οικονομικών Μπετσάλελ Σμοτριτς.

Tο βαρύ τίμημα στους αμάχους

Εικόνες-σοκ σημάδεψαν αυτά τα δύο χρόνια: η δολοφονία της μικρής Χιντ Ρατζάμπ ενώ εκλιπαρούσε για βοήθεια (ιστορία που συγκίνησε το Φεστιβάλ Βενετίας), οι επιθέσεις σε πολίτες που κυνηγούσαν φορτηγά με αλεύρι ή διασώστες εν ώρα καθήκοντος· ο βομβαρδισμός κομβόι ανθρωπιστικής οργάνωσης· οι επιδρομές σε νοσοκομεία· οι διαδοχικές μαζικές μετακινήσεις πληθυσμού· τα ερείπια στη Ράφα όπου υποτίθεται υπήρχε «κόκκινη γραμμή» από τον Μπάιντεν.

Η Therese Pettersson, ανώτερη αναλύτρια στο Πρόγραμμα Δεδομένων Συγκρούσεων του Πανεπιστημίου Ουψάλας στη Σουηδία, εκτιμά ότι το ποσοστό των νεκρών αμάχων στη Γάζα αγγίζει το 80% ή περισσότερο —στοιχεία συμβατά με βάση δεδομένων της ισραηλινής στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών (83%). Η ανεξάρτητη οργάνωση Acled ανεβάζει το ποσοστό στο 94% μετά τις 18 Μαρτίου όταν ο Νετανιάχου διέλυσε μονομερώς την εκεχειρία.

Η Pettersson συγκρίνει τη Γάζα με πολιορκίες όπως αυτή στη Μαριούπολη (95% άμαχοι νεκροί) ή το Χαλέπι (59%) ενώ μόνο άλλες δύο γενοκτονίες έχουν παρόμοια ποσοστά: Ρουάντα (99,8% άμαχοι) και Σρεμπρένιτσα (92%). Όπως σημειώνει: «Ο πόλεμος στη Γάζα δεν είναι ο πιο αιματηρός της σύγχρονης εποχής αλλά σίγουρα ένας από τους πιο έντονους λόγω πυκνότητας πληθυσμού».

Στην Ουκρανία οι απώλειες αμάχων παραμένουν σχετικά χαμηλές πέραν των πρώτων μηνών εισβολής το 2022 καθώς οι περισσότεροι μπόρεσαν να φύγουν από τις εμπόλεμες ζώνες· αντίθετα στη Γάζα οι αδιάκριτοι βομβαρδισμοί σε αστικό περιβάλλον προκαλούν τεράστιο αριθμό θυμάτων ενώ η ανθρωπιστική βοήθεια δεν φτάνει στους εγκλωβισμένους κατοίκους.

Kαθημερινότητα υπό πολιορκία – Αγώνας για επιβίωση

Ο Nasser Rabah, συγγραφέας 62 ετών με δύο μυθιστορήματα και έξι ποιητικές συλλογές, ζει πάντα στο σπίτι του στον προσφυγικό καταυλισμό Μαγκάζι στο κέντρο της Γάζας —αν κι ένα ισραηλινό πλήγμα κατέστρεψε μέρος του σπιτιού του μαζί με τη βιβλιοθήκη του.

Πλέον ξεκινά τη μέρα κόβοντας ξύλα (2 ευρώ το κιλό) για μαγείρεμα λόγω έλλειψης ηλεκτρικού. Έχει ήδη ξηλώσει όλα τα ξύλινα έπιπλα του σπιτιού του για καύσιμη ύλη. Μετά κουβαλά κουβάδες νερό στην ουρά· ανάβει φωτιά· μαγειρεύει φακές («ιερό όσπριο», όπως λένε πλέον), ενώ κάνουν οικονομία ακόμα και στο νερό για προσωπική υγιεινή —ένα μπάνιο την εβδομάδα και λίγο νερό για να ξεδιψούν.

Θυμάται πότε έφαγε τελευταία φορά κρέας: ήταν τον Ιανουάριο φέτος. Κατανοεί γιατί πλέον οι πληγές τους δεν επουλώνονται εύκολα. Θυμάται επίσης τους τρεις μήνες όπου το Ισραήλ απέκοψε κάθε πρόσβαση σε τρόφιμα, νερό κι ηλεκτρικό λίγο πριν διακόψει μονομερώς την εκεχειρία ώστε να αποφευχθεί ολοκληρωτική εισβολή: «Τρώγαμε ένα ψωμί ανά άτομο όλη μέρα βουτηγμένο σε αλάτι ή τσάι». Ένα κιλό αλεύρι κόστιζε τότε 20 ευρώ κι άλλο τόσο η ξυλεία.

Eγκλωβισμός – Προοπτικές διαφυγής & νέοι άνθρωποι

Η λαχτάρα για κατάπαυση πυρός αναμιγνύεται στη Γάζα με την επιθυμία πολλών να δραπετεύσουν —κάτι ανέφικτο αφότου το Ισραήλ κατέλαβε τη Ράφα κλείνοντας τη μόνη διέξοδο προς την Αίγυπτο εκτός αν πληρώσει κανείς χιλιάδες ευρώ σε κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων. Πάντα όμως παραμένει ο φόβος μήπως έτσι εξυπηρετούνται σχέδια εθνοκάθαρσης παρά τις διαβεβαιώσεις Τραμπ πως όποιος φύγει θα μπορέσει να επιστρέψει.

Στον προσφυγικό καταυλισμό Νουσεϊράτ, δύο νέοι προσεύχονται μάταια για έξοδο. Οι ιστορίες τους διαφέρουν αλλά αποκαλύπτουν τις αντιθέσεις εντός του παλαιστινιακού πληθυσμού: ο ένας,Χασάν Αμπού Καμάρ, ζει ακόμα σπίτι του μαζί με γονείς, τρία αδέλφια κι έναν γαμπρό —μια εξαίρεση αφού σχεδόν όλοι έχουν εκτοπιστεί πολλές φορές (ο ΟΗΕ εκτιμά ότι το 92% των κατοικιών έχουν καταστραφεί ή υποστεί ζημιές). Το σπίτι τους φιλοξενεί συχνά έως 16 άτομα στριμωγμένα στα λίγα τετραγωνικά.

Ο άλλος, Μοχάμεντ, δημοσιογράφος γύρω στα τριάντα, βρίσκεται μόνος μετά τη φυγή όλης της οικογένειας στην Αίγυπτο τον Φεβρουάριο του 2024 —μια διαφορετική εξαίρεση καθώς σύμφωνα με την Παλαιστινιακή Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία περίπου 100.000 Παλαιστίνιοι μπόρεσαν τότε να φύγουν εγκαίρως από τη φρίκη.

Ο Χασάν, 18 ετών σήμερα, θυμάται ότι το πρωινό της 7ης Οκτωβρίου βρισκόταν στο σπίτι διαβάζοντας αγγλικά όταν ξέσπασε η επίθεση της Χαμάς —γεγονός που άλλαξε τη ζωή όλων τους. Δύο χρόνια μετά λέει πως «η γενοκτονία» τον έκανε να δει διαφορετικά τις δυνατότητές του στη ζωή: θέλει τώρα περισσότερο από ποτέ να συνεχίσει τις σπουδές του («θα γίνω μηχανικός γιατί εκείνοι [οι Ισραηλινοί] πολεμούν μέσω επιστήμης κι εγώ θα απαντήσω με γνώση»).

Kι όμως ακόμα κι αυτή η αισιοδοξία σκοντάφτει στην πείνα: παρά τα λίγα χρήματα που διαθέτει η οικογένεια, μήνες πριν είχαν μόνο ένα κομμάτι ψωμί ημερησίως – συχνά ούτε αυτό. Τώρα λίγο βελτιώθηκε η κατάσταση μόνο για κάποιους· τέσσερις φέτες ψωμί μοιράζονται μεταξύ τους καθημερινά μαζί με λίγο ζατάρ ή τυρί κι ίσως κάποιο πιάτο ρύζι ή ζυμαρικά μέσα στην εβδομάδα.

Ο Μοχάμεντ, αντίθετα, βιώνει κάθε μέρα τι μπορεί κανείς να χάσει: έχει αφήσει πίσω γυναίκα έγκυο όταν έφυγε μαζί με τέσσερα παιδιά στην Αίγυπτο· εκείνος έμεινε στη Γάζα επειδή ήταν ένας απ’ τους λίγους που είχε δουλειά ώστε να συντηρεί οικονομικά την οικογένεια στην εξορία —κάτι που πλέον έχει αρχίσει να μετανιώνει πικρά.

Πηγή: El País

Όπως γράφει στη λεζάντα της δημοσίευσής της στο Instagram: «Η πολιτική δεν μπορεί να φέρει αλλαγή. Μόνο η συνείδηση μπορεί. Στρέφομαι λοιπόν σε έναν άνθρωπο του Θεού. Σήμερα είναι τα γενέθλια του γιου μου, Rocco. Αισθάνομαι ότι το καλύτερο δώρο που μπορώ να του δώσω ως μητέρα είναι να ζητήσω από όλους να κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν να σωθούν τα αθώα παιδιά που βρέθηκαν στη ζώνη πυρός της Γάζας. Δεν σηκώνω δάχτυλα, δεν ρίχνω ευθύνες ούτε παίρνω πλευρές. Όλοι υποφέρουν. Και οι μητέρες των ομήρων. Εύχομαι και για τη δική τους απελευθέρωση. Απλά προσπαθώ να κάνω ό,τι μπορώ για να μην πεθάνουν αυτά τα παιδιά από την πείνα».

Στην προσευχή που απευθύνει στο κείμενο της φωτογραφίας λέει:

«Άγιε Πατέρα,

»Σε παρακαλώ, πήγαινε στη Γάζα και στρέψε το φως σου στα παιδιά προτού να είναι πολύ αργά. Ως μητέρα, είναι για μένα ανυπόφορο να τα βλέπω να βασανίζονται. Τα παιδιά του κόσμου ανήκουν σε όλους. Κι εσύ είσαι ο μοναδικός στον οποίο κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί την είσοδο.

»Οι ανθρωπιστικές πύλες πρέπει να ανοίξουν διάπλατα, για να σωθούν αυτά τα αθώα παιδιά.

»Δεν υπάρχει πλέον χρόνος.

»Σε παρακαλώ, πες ότι θα πας.

»Με αγάπη,

»Madonna».

Πηγή: Marie Claire

Το βρέφος φοράει μια μαύρη πλαστική σακούλα αντί για πάνα, ένα σπάνιο είδος και μια απρόσιτη πολυτέλεια για τους περισσότερους κατοίκους της Γάζας, καθώς μια πάνα φτάνει να κοστίζει 10 σέκελ (περίπου 3 ευρώ). Οι οικογένειες αναγκάζονται να τα βγάζουν πέρα με παλιά κουρέλια ή πλαστικές σακούλες. Η περίπτωση του μικρού Μοχάμεντ δεν είναι μεμονωμένη. Η UNICEF εκτιμά ότι περισσότερα από 320.000 παιδιά ηλικίας κάτω των πέντε ετών στη Γάζα διατρέχουν άμεσο κίνδυνο θανατηφόρου υποσιτισμού.

Ο Αλ-Αρίνι φωτογράφισε τον μικρό Μοχάμεντ για να δείξει στον υπόλοιπο κόσμο τον ακραίο λιμό που πλήττει τα παιδιά της Γάζας. Μεταξύ των λήψεων, έπρεπε να σταματάει και να παίρνει βαθιές ανάσες. «Τον φωτογράφισα μέσα σε μια σκηνή για εκτοπισμένες οικογένειες, εν μέσω πείνας, πόνου και σοβαρών ελλείψεων ειδών πρώτης ανάγκης», θυμάται ο 25χρονος φωτογράφος. «Αποφάσισα να καταγράψω την ιστορία του — και εκείνη άλλων παιδιών — επειδή τα σημάδια της πείνας ήταν πλέον σαφώς ορατά πάνω του. Είχα δει προηγούμενες φωτογραφίες του, όταν ήταν υγιής και γεμάτος ζωή, και μετά είδα την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκεται τώρα», προσθέτει, μιλώντας στην El Pais. Ο Μοχάμεντ είχε φτάσει από τα εννέα κιλά στα έξι κιλά, περίπου το μισό του μέσου βάρους ενός παιδιού της ηλικίας του. «Με κυρίευσε η θλίψη για το πόσο αδύνατος ήταν. Τράβηξα αυτές τις φωτογραφίες ενώ λιμοκτονούσα κι εγώ ο ίδιος», εξηγεί.

Οι δημοσιογράφοι από τη Γάζα είναι οι μόνοι ρεπόρτερ που βρίσκονται στη Λωρίδα, καθώς η κυβέρνηση του Μπέντζαμιν Νετανιάχου έχει απαγορεύσει την είσοδο του διεθνούς Τύπου στην περιοχή από την αρχή της επίθεσης. Έκτοτε, περισσότεροι από 230 δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί από τον ισραηλινό στρατό, σύμφωνα με το Παλαιστινιακό Συνδικάτο Δημοσιογράφων.

Ο Αλ-Αρίνι, ο οποίος συνεργάζεται με διάφορα διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Τζαμπάλια, στο βόρειο τμήμα της Λωρίδας, μετά την καταστροφή του σπιτιού της οικογένειάς του από ισραηλινή επίθεση. Από τότε, ζει στην πρωτεύουσα, την Πόλη της Γάζας. «Η εργασία μου ως φωτορεπόρτερ σε αυτό το περιβάλλον με γεμίζει πόνο και με εξαντλεί. Καλύπτεις τον πόλεμο και τον αποκλεισμό ενώ είσαι κι ο ίδιος πεινασμένος, εξαντλημένος και ανίκανος να προσφέρεις τροφή στην οικογένειά σου και στα παιδιά σου. Ίσως ο κόσμος έχει συνηθίσει αυτές τις εικόνες. Ζούμε με τον θάνατο, την καταστροφή και τον αποκλεισμό για σχεδόν δύο χρόνια. Κανείς δεν φαίνεται να νοιάζεται για τα δεινά των αμάχων και των αθώων κατοίκων της Γάζας», παραπονιέται. Ωστόσο, συνεχίζει να ελπίζει ότι αυτές οι εικόνες «μπορούν να βοηθήσουν να σταματήσει η γενοκτονία και να τελειώσει επιτέλους αυτός ο οδυνηρός πόλεμος».

Πηγή: Lifo.gr

«Στην Παλαιστίνη, πολλές οικογένειες και παιδιά υποφέρουν από την πείνα. Πολεμώ τον λιμό παγκοσμίως με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Τροφίμων. Το να δίνω τροφή σε αυτές τις οικογένειες, τους δίνει μια ζωή. Σε μέρη, όπου υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που πλήττονται από την πείνα, μπορείτε να σώσετε ζωές δίνοντάς τους ζεστά γεύματα. Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να τους κάνουμε είναι να τους δίνουμε φαγητό. Παρακαλούμε στείλτε δωρεές», αναφέρει ο Σον.

Πηγή: News247

Όπως τονίζουν, οι επιθέσεις εναντίον αμάχων Παλαιστινίων γίνονται λόγω της ταυτότητάς τους και όχι για στρατιωτικούς λόγους. Πρόκειται, λένε, για σκόπιμη καταστροφή μιας εθνοτικής ομάδας, με συνέπειες που είναι σε πολλές περιπτώσεις μη αναστρέψιμες.

Οι εκθέσεις τεκμηριώνουν εγκλήματα όπως:

Τη δολοφονία δεκάδων χιλιάδων γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων
Μαζικούς εκτοπισμούς και πείνα
Την καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και άλλων κρίσιμων υποδομών, στερώντας βασικά ανθρώπινα δικαιώματα

«Βλέπουμε μια ξεκάθαρη, εσκεμμένη επίθεση σε αμάχους με σκοπό την καταστροφή μιας ομάδας», δήλωσε η Γιούλι Νοβάκ, διευθύντρια της B’Tselem. «Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τη γενοκτονία ακόμη και χωρίς απόφαση διεθνούς δικαστηρίου».

Η PHR επικεντρώνεται στην κατάρρευση του συστήματος υγείας της Γάζας, ένα στοιχείο που από μόνο του αποτελεί γενοκτονική ενέργεια, σύμφωνα με το Άρθρο 2(c) της Σύμβασης περί Γενοκτονίας. «Δεν χρειάζεται να πληρούνται όλα τα κριτήρια της σύμβασης. Αρκεί ένα: οι συνθήκες ζωής που στοχεύουν στην εξόντωση ενός λαού», δηλώνει ο διευθυντής της PHR, Γκάι Σαλέβ. Η έκθεση βασίζεται σε μαρτυρίες και έρευνα επί τόπου από γιατρούς που εργάζονταν στη Γάζα πριν την 7η Οκτωβρίου 2023.

Και οι δύο οργανώσεις υπογραμμίζουν πως η Δύση έχει συνενοχή στην κατάσταση. «Αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί χωρίς την υποστήριξη της Δύσης», τονίζει η Νοβάκ. «Κάθε ηγέτης που δεν κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να σταματήσει αυτή την κατάσταση, είναι συμμέτοχος.» Ο Σαλέβ καλεί ΗΠΑ και ΕΕ να ενεργοποιήσουν όλα τα διαθέσιμα νομικά και πολιτικά εργαλεία. Η Σύμβαση για τη Γενοκτονία, σημειώνει, επιβάλλει την παρέμβαση.

Το Ισραήλ αρνείται τις κατηγορίες, επικαλούμενο αυτοάμυνα μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, κατά την οποία σκοτώθηκαν περίπου 1.200 Ισραηλινοί, κυρίως άμαχοι, και πάνω από 250 απήχθησαν. Ωστόσο, οι οργανώσεις τονίζουν ότι η πρόθεση (intent) είναι το βασικό στοιχείο του εγκλήματος της γενοκτονίας. Και αυτή, λένε, τεκμηριώνεται από:

Ρητορική πολιτικών και στρατιωτικών (π.χ. χαρακτηρισμοί όπως «ανθρώπινα ζώα»)
Χρονική συνέχεια και ένταση των επιθέσεων
Γνώση και συνέχιση της στρατηγικής, παρά τις συνέπειες
Η Γάζα μετά τη σιωπή των όπλων

Ο Γκάι Σαλέβ τονίζει πως ακόμη και μετά από πιθανή κατάπαυση του πυρός, οι συνέπειες της γενοκτονίας θα συνεχιστούν:

Έλλειψη βασικού ιατρικού εξοπλισμού, όπως μαγνητικοί τομογράφοι
Ανεπεξέργαστες χρόνιες ασθένειες
Μαζική απώλεια εξειδικευμένων γιατρών, που χρειάζονται δεκαετίες για να αντικατασταθούν
«Αν κοιτάξουμε τη ζωή των Παλαιστινίων στη Γάζα, είναι δύσκολο να φανταστούμε ένα μέλλον με υγεία και ασφάλεια», δήλωσε.

Ο απολογισμός των νεκρών πλησιάζει τις 60.000, πάνω από το 2,5% του πληθυσμού προπολέμου. Όσοι αμφισβητούν τον όρο «γενοκτονία» βασίζουν την άποψή τους στους αριθμούς. Όμως η Σύμβαση είναι σαφής: η γενοκτονία μπορεί να στοχεύει στην εξόντωση “εν όλω ή εν μέρει” μιας ομάδας. «Δεν χρειάζεται να πεθάνουν όλοι. Αρκεί η πρόθεση εξόντωσης μέρους της ομάδας», λέει η Νοβάκ.
Η B’Tselem τονίζει ότι η πολιτική ελέγχου που εφάρμοζε το Ισραήλ στη Γάζα μετατράπηκε σε πολιτική εξόντωσης μετά την 7η Οκτωβρίου, εξαιτίας του συλλογικού τραύματος και της ρητορικής της ακροδεξιάς. «Αυτή ήταν η καμπή. Το σύστημα πέρασε από την καταστολή στην εξολόθρευση», σημειώνει η Νοβάκ. Η B’Tselem προειδοποιεί ότι η γενοκτονική πολιτική μπορεί να επεκταθεί σύντομα στη Δυτική Όχθη. Από την 7η Οκτωβρίου:

Σκοτώθηκαν σχεδόν 1.000 Παλαιστίνιοι

Εκτοπίστηκαν πάνω από 40.000 άνθρωποι από περιοχές όπως η Τζενίν και η Τουλκαρέμ
«Βλέπουμε το ίδιο καθεστώς, τον ίδιο στρατό, τους ίδιους διοικητές που έδρασαν στη Γάζα, να βρίσκονται τώρα στη Δυτική Όχθη», τονίζει η Νοβάκ. «Ένα μικρό γεγονός μπορεί να προκαλέσει εξάπλωση της γενοκτονίας». Οι εκθέσεις της B’Tselem και της PHR δεν είναι απλά καταγγελίες. Αποτελούν τεκμηριωμένες, νομικά δεμένες εκκλήσεις για δράση — για να αποτραπεί μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές τραγωδίες της εποχής μας.

Η Δύση καλείται να αποφασίσει: Σιωπή ή παρέμβαση;

Πηγή: Lifo.gr

Γιατροί λιποθυμούν από την πείνα εν ώρα εργασίας

Όπως αναφέρει το Reuters, ο επικεφαλής της UNRWA δήλωσε ότι τα μέλη του προσωπικού της, καθώς και γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι σε ΜΚΟ που βρίσκονται στη Γάζα, λιποθυμούν εν ώρα εργασίας λόγω πείνας και εξάντλησης.

«Οι φροντιστές, συμπεριλαμβανομένων των συναδέλφων της UNRWA στη Γάζα, χρειάζονται επίσης φροντίδα πλέον. Γιατροί, νοσηλευτές, δημοσιογράφοι, ακτιβιστές, πεινάνε. Πολλοί λιποθυμούν ενώ εκτελούν τα καθήκοντά τους», είπε πιο συγκεκριμένα, περιγράφοντας τη Γάζα ως «κόλαση επί γης», προσθέτοντας ότι δεν υπάρχει πουθενά ασφάλεια. Νωρίτερα, η Ένωση Δημοσιογράφων του AFP (Syndicat des Journalistes), προειδοποίησε ότι όλοι οι απεσταλμένοι στη Λωρίδα της Γάζας αντιμετωπίζουν ακραίες ελλείψεις τροφίμων, κίνδυνο λιμοκτονίας, «την πιο ολοκληρωτική στέρηση που μπορεί να φανταστεί κανείς». Μάλιστα, αναδημοσίευσαν κείμενο συναδέλφου τους, φωτογράφου που βρίσκεται στη Γάζα, ο οποίος έγραφε ότι «δεν έχω πλέον τη δύναμη να δουλέψω για τα μέσα ενημέρωσης. Το σώμα μου είναι αδύναμο και δεν μπορώ πλέον να περπατήσω».

Σε μια ανάρτηση στο X τη Δευτέρα, η UNRWA ανέφερε ότι οι ελλείψεις στα παλαιστινιακά εδάφη έχουν προκαλέσει τεράστιες ανατιμήσεις (τα τρόφιμα κοστίζουν 40 φορές πιο πολύ), ενώ η βοήθεια που έχουν σε αποθήκες εκτός Γάζας θα μπορούσε να θρέψει «ολόκληρο τον πληθυσμό για πάνω από τρεις μήνες». Αυτό δεν συμβαίνει ωστόσο, καθώς το Ισραήλ έχει αποκόψει οποιαδήποτε άλλη βοήθεια, εκτός από το GHF το οποίο στηρίζεται τόσο από την κυβέρνηση Νετανιάχου, όσο και από την κυβέρνηση Τραμπ.

«Σε συναδέλφους και ασθενείς… βλέπω παντού πείνα»

Παράλληλα, εθελόντρια ορθοπεδικός και χειρουργός από τον Καναδά, η οποία βρίσκεται στη Γάζα, περιγράφει στο Al Jazeera πως η κατάσταση στη Λωρίδα είναι «ανυπολόγιστα χειρότερη» απ’ ό,τι τον Απρίλιο.

«Αυτή τη στιγμή βλέπω έντονη πείνα και λιμοκτονία τόσο μεταξύ των συναδέλφων μου όσο και μεταξύ των ασθενών μου […] Βλέπω ανθρώπους που αγωνίζονται για να βγει μια μέρα στη δουλειά επειδή δεν έχουν την απαραίτητη ενέργεια για να δουλέψουν», είπε η Ντέιρντρε Νούναν μιλώντας από το Νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιουνίς, στη νότια Γάζα.

«Βλέπω φρικτά τραύματα που υφίστανται οι άνθρωποι όταν προσπαθούν να λάβουν βοήθεια στα σημεία διανομής, που μετατρέπονται σε πεδία σφαγής. Ασθενείς φτάνουν στα επείγοντα, πολλοί από αυτούς σκοτώνονται ή χάνουν τα άκρα τους από τους πυροβολισμούς εκεί», πρόσθεσε. Η γιατρός είπε επίσης πως έχει δει ανθρώπους τραυματισμένους από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς, με σοβαρά εγκαύματα σε πολλά σημεία, οι οποίοι ήταν υποσιτισμένοι και δεν είχαν την ικανότητα να «λάβουν τις επιπλέον θερμίδες που θα χρειάζονταν κανονικά για να επουλωθούν τα τραύματά τους και να επιβιώσουν».

Ψάχνοντας για λίγο αλεύρι

Οι τιμές των ελάχιστων ειδών που εξακολουθούν να είναι διαθέσιμα, έχουν εκτοξευτεί πολύ πιο πάνω από αυτό που αντέχουν οικονομικά οι Παλαιστίνιοι. Ο Άτα Ντέιφαλα, κάτοικος της Γάζας, ο οποίος πρέπει να θρέψει 11 μέλη της οικογένειας, δήλωσε στο Al Jazeera ότι η εξασφάλιση αλευριού «έχει γίνει ένας τεράστιος αγώνας».

«Το αλεύρι είναι ένα απαραίτητο βασικό συστατικό. Δεν υπάρχει εναλλακτική», είπε και πρόσθεσε πως «δεν υπάρχει ρύζι ή φακές». «Κάθε μέρα πηγαίνω στην αγορά, περπατάω μεγάλες αποστάσεις αλλά δεν μπορώ να βρω αλεύρι. Και αν το βρω, η τιμή είναι τόσο υψηλή που απλά δεν μπορώ να το αγοράσω», σημείωσε. «Συνηθίζαμε να πηγαίνουμε στα σημεία “διανομής βοήθειας”, αλλά ουσιαστικά είναι παγίδες θανάτου», κατήγγειλε όσον αφορά στα δεκάδες περιστατικά εν ψυχρώ δολοφονιών στα κέντρα διανομής του GHF.

Πηγή: efsyn