Όμως η Κυψέλη δεν είχε κανέναν να πιέσει κι έτσι, μια φορά κι έναν καιρό, η Κυψέλη υποχρέωνε τον εαυτό της να είναι το καλύτερο μέρος στον κόσμο και η Έρση ήταν υποχρεωμένη να είναι η ωραιότερη χωρίς να χρησιμοποιεί τη φωτογένεια. Αργότερα όμως που όλοι οι άνθρωποι έγιναν φωτογραφίες και ο πλανήτης Γη πήρε την ονομασία τηλεόραση η Κυψέλη εξαφανίσθηκε από προσώπου γης και η Έρση πήγε να μείνει στα βόρεια προάστια και το καλοκαίρι αγόρασαν σπίτι με τον άντρα της τον δημοσιογράφο στη Σαντορίνη και μαύριζαν.

Υπήρχε μία αόρατη επιτροπή κι αργότερα διαλύθηκε επειδή ο πλανήτης Γη απέδειξε στην Ελλάδα με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό ότι ο κόσμος είναι ένας, κατά βάθος στρογγυλός. Ήρθαν πολλοί άνθρωποι από την Ελλάδα στην Κυψέλη κι έλεγαν στην αόρατη επιτροπή ότι αποκαλύφθηκε επιτέλους η αλήθεια, ζούμε όλοι σ’ ένα παγκόσμιο χωριό. Τι να κάνει η επιτροπή; Καθώς δεν συνεδρίαζε ποτέ επειδή τα μέλη της ήταν απασχολημένα να ζουν άλλος εδώ κι άλλος εκεί και να συναντιούνται μόνο στην Ανάσταση όπου έχαναν τ’ αυγά και τα πασχάλια, στο τέλος, με το πες πες πες, αναγνώρισε το λάθος της η επιτροπή και διαλύθηκε.

Σιγά-σιγά έγιναν όλοι παγκόσμιοι χωριάτες. Τους είχε αποκαλυφθεί βέβαια η αλήθεια, αλλά το πρόβλημα δημιουργήθηκε αμέσως μετά γιατί άρχισαν να γυρνάνε σαν τις άδικες κατάρες κι ενώ η αλήθεια είχε γίνει γνωστή όλοι νόμιζαν ότι άκουγαν μόνο ψέματα. Παλιά υπήρχαν μόνο τρία μέρη στον κόσμο και καμιά φορά έλεγαν ψέματα το ένα στο άλλο, όμως τώρα υπήρχε μόνο το παγκόσμιο χωριό που έλεγε συνεχώς ψέματα στον εαυτό του, φαινόταν στα μάτια του ότι έλεγε ψέματα. Ήταν υποχρεωμένο να λέει συνεχώς ψέματα γιατί αν έλεγε την αλήθεια έστω και μία στιγμή, αν λύγιζε και παραδεχόταν την αλήθεια, τότε η ωραιότερη του παγκόσμιου χωριού δεν θα ήταν μια φωτογραφία, θα ήταν μία γυναίκα κι άντε βρες την ωραιότερη γυναίκα μέσα στο παγκόσμιο χωριό, τώρα μάλιστα που διαλύθηκε η αόρατη επιτροπή και δεν μαζευόταν πια ούτε στην Ανάσταση. Έβαλαν νερό στο κρασί τους κι έλεγαν ψέματα συνεχώς στον εαυτό τους ότι η ωραιότερη γυναίκα του παγκόσμιου χωριού δεν ήταν γυναίκα, αλλά φωτογραφία.

Έτσι η αλήθεια οδήγησε στο ψέμα και δεν μπορούσαν να χαρούν στην Ανάσταση και ταξίδευαν όλοι μακριά ώστε να κάνουν μόνοι τους Πάσχα, να μην τους πάρει κανένα μάτι και καταλάβει ότι είχαν μεγάλο άγχος στο παγκόσμιο χωριό τώρα που η αλήθεια τους είχε οδηγήσει με ατράνταχτα επιχειρήματα και άφθονο φωτογραφικό υλικό στη λατρεία του ψέματος.

Υπήρχε μία αόρατη επιτροπή και κάποτε τα μάζεψε. Γυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες, ψάχνουν την Ανάσταση σε διάφορα θέρετρα. Λένε πολλά ψέματα, φαίνεται στα μάτια τους. Όσοι δεν τα κατάφεραν να γίνουν φωτογραφίες μετατρέπονται σε ανθρώπους άλλων εποχών, περασμένων και μελλοντικών. Υπάρχουν ακόμα αόρατα ελληνικά νησιά που τους υποδέχονται ανακατεμένους με τους παγκόσμιους χωριάτες, προσπαθούν να τους παρηγορήσουν. Υπήρχε η ωραιότερη γυναίκα και τώρα προσπαθεί να γίνει φωτογραφία στη Σαντορίνη, είναι κατάμαυρη. Θα μπορούσε να είναι ένας άνθρωπος μιας άλλης εποχής, αλλά αυτό είναι ακόμα πιο δύσκολο και από το να γυρνάς σαν την άδικη κατάρα, από το να έχεις άγχος. Ήταν πολύ δύσκολο να είσαι κάτι στην Κυψέλη, σε ήξεραν απ’ έξω και ανακατωτά, σε αγαπούσαν επειδή ήσουνα αδύναμη, σε γούσταραν χωρίς φωτογένεια. Τώρα αυτό είναι αδύνατον γιατί ο κόσμος είναι ένας, κατάφερε να γίνει ένας χάρη στη φωτογένεια. Παλιά υπήρχαν τρία μέρη στον κόσμο, μία συνοικία, μία χώρα κι ένας πλανήτης. Πήγαιναν στην Ανάσταση, είχαν όλοι φωτογένεια, έβγαζαν κάτι λάμψεις, φίλαγαν σταυρωτά ο ένας τον άλλον μέσα στα πυροτεχνήματα. Μετά αποκαλύφθηκε η αλήθεια και τα ψέματα απέκτησαν φωτογένεια σε διάφορα θέρετρα.

Χρήστος Βακαλόπουλος: Η Γραμμή του Ορίζοντος, εκδ. Εστία

Ο Χρήστος Βακαλόπουλος (Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1956 – 29 Ιανουαρίου 1993) ήταν Έλληνας συγγραφέας, σκηνοθέτης και ραδιοφωνικός παραγωγός.

Λίγα λόγια από τους επιμελητές
Αρχίζοντας να γράφουμε αυτό το κείμενο, συνειδητοποιούμε πως είμαστε πτώματα. Κυριολεκτικά. Πονάνε τα σώματά μας, κοιμόμαστε λίγο, δουλειά 7/7, άπειρα εγκαίνια… Κι όμως — οργανώνουμε μια έκθεση με τίτλο Radical Rest, ριζοσπαστική ανάπαυση. Γιατί; Ίσως γιατί, όπως έλεγε η Audre Lorde, «η φροντίδα του εαυτού δεν είναι πολυτέλεια, είναι πράξη πολιτικού αγώνα». Ίσως γιατί δεν αντέχουμε άλλο να ακούμε για “αυτοβελτίωση”, “παραγωγικότητα”, “personal branding”, “επόμενα projects”.

Θέλουμε απλώς να ξεκουραστούμε. Και να έχουμε το δικαίωμα στην τεμπελιά.

Αλλά τι σημαίνει ξεκούραση, όταν το burnout είναι η κανονικότητα; Όταν ακόμη και η αυτοφροντίδα γίνεται εργαλείο κατανάλωσης; Όταν δεν θυμόμαστε πια πώς είναι να κοιμάσαι χωρίς ενοχή; Το Radical Rest δεν είναι απλώς μια θεματική — είναι μια ανάγκη και μια επιτακτική ουτοπία.

Οργανώσαμε ένα open call όπου λάβαμε 262 συμμετοχές από 14 χώρες και ζητήσαμε έργα που αμφισβητούν το αφήγημα της παραγωγικότητας, που ονειρεύονται εναλλακτικές χρονικότητες, που εξερευνούν την εμπορευματοποίηση της ξεκούρασης και τη σχέση της με τον καπιταλισμό, και στοχάζονται πάνω στο δίπολο «αυτοφροντίδα» – «συλλογική αντίσταση».

Στο Radical Rest, η ανάπαυση είναι αντίσταση σε μια κοινωνία κόπωσης — και παίρνει τη μορφή ενός ξαπλωμένου σκύλου, ενός κινητό που σκρολάρει μόνο του, ενός κεραμικού γιγάντιου σαλιγκαριού, ενός κρεμμυδιού που κλαίει, ενός μνημειακού οβελίσκου από κουβέρτες, μιας ολόμαλλης σκάλας και ενός συλλογικού σαλονιού που προωθεί την παραγωγικότητα μέσω της αραγματικής.

Είναι το δικαίωμα στην παύση.
Το δικαίωμα στο να μη λειτουργούμε.
Ή, έστω, να επιτελούμε διαφορετικά.

Συμμετέχουν

FFFF00
Alexandre Espagnol
Αριάδνη Στροφύλλα
Bianca Papuc
Constantine
Ευθύμης Γρόνθος
Ελένη Τωμαδάκη
Eliška Jahelková
Ερίδα Τσουρή
Jean-Damien Charmoille
Joshua Leterreux
Kajsa Mio Un
Κατερίνα Αλεξανδρή
Κατερίνα Μπούσιου
Lisa Braid
Magdalena Gołaszewska
Μανώλης Δανάμπασης
Μαρία Λαμπρινίδη
Μαρία Πελεκάνου
Μικαέλλα Σωκράτους
Oplacenta
Πηνελόπη Γερασίμου
Rita Nobre
Σάββας Τσιμούρης
sexette
Σόνι Παπαδόπουλος
Σωτήρης Βουγιατζής
Βασιλική Καμινάρη, Έλενα Ακρίδα, Νικόλας Γκάτσιος, Μινωίς Μπαχτσετζή Μαρκίδου, Λαουδέρα, Μαριάννα Κοσμίδη
Ζάχος Σιάγκας
Zhizi Wu

Slumber Party Library

Αρτεμισία Ρέππα
Γιώργος Παραθύρας
Ilva Ieva
Jakob Urban
Κλέλια
Μαίρη Βόσσου
Shawty Papi

Cinemā Ōniro (πρόγραμμα προβολών)
03 Ιουλίου, 19:00
13 Ιουλίου, 21:00

Δάφνης Μοναστηριώτης
Dariya Kanti
Desirée Alagna
Ειρήνη Ταμπασούλη
Ellinor Aasgaard,Zayne Armstrong
Ίρια Βρεττού, Αριάδνη Στροφύλλα
Joaquín García Navarro
Μάριος Σταματής
Marte Livio
Miguel Martin
Motka Ambu
Νάγια Σιούλη
Tamás Hegyi
Θάνος Τσιούσης
Θοδωρής Κλουκίνας, Νίκος Χατζηδάκης
T(n)C
wro wrzesińska
Xinhan Yu

Finissage | Περφόρμανς | Προβολές | sleepover
13 Ιουλίου, 19:00

Christina Reinhardt x Lou
Στέφανος Κουτρούλης

Οπτική ταυτότητα: Δήμητρα Παράσχου

*Ώρες λειτουργίας: Πέμπτη–Κυριακή 17:00–21:00

Κι εδώ κάπου αρχίζει μια μορφή πένθους και μια ανταλλαγή μηνυμάτων με τη λέξη κρίμα στην αρχή της πρότασης και ξανά στο τέλος της. Σκέφτομαι – με πολύ κλισέ διάθεση – πως κάθε φορά που κλείνει ένας χώρος που φιλοξενεί γράμματα και ταξίδια μέσα από αυτά, γινόμαστε όλο και πιο άτυχοι – κάτι που θα αντιληφθούμε σε ένα μέλλον που δεν ανήκει μόνο σε εμάς, μα κυρίως σε εκείνα τα παιδιά που έρχονται.

Σκέφτομαι τι είναι για εμένα το μικρό βιβλιοπωλείο και θυμάμαι πως έχω δουλέψει σε ένα τέτοιο, σε ένα μικρό στην επαρχία, και θα αναπολώ πάντα τους κύκλους ιστοριών που κάναμε. Γνώρισα ανθρώπους του βιβλίου, ανθρώπους με βιβλιοθήκες – δωμάτια στο σπίτι τους, ανθρώπους που διαβάζουν με τη μανία της τελειομανίας τους, ανθρώπους που επισκέπτονταν το αγαπημένο τους βιβλιοπωλείο κάθε εβδομάδα σε ένα ραντεβού με τον εαυτό τους… Γνώρισα πολλούς ανθρώπους και συνδέθηκα. Και συνδεθήκαμε όλοι κάτω από το προστατευτικό πέπλο ενός χώρου που αγκαλιάζει την έκφραση.

Πάνω κάτω μου είπε τα ίδια και η Νατάσα που έκανε το βήμα και άνοιξε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στη γειτονιά της Κυψέλης, τον Μικρό Πρίγκιπα, που δυστυχώς θα αναγκαστεί να κλείσει στα τέλη Ιουνίου. Στην πρώτη της συμμετοχή – και ίσως στην τελευταία, τουλάχιστον με τον Μικρό της Πρίγκιπα – στο αγαπημένο βιβλιοφιλικό φεστιβάλ, πέρασε πολύ ωραία και βίωσε την υποστήριξη και το μοίρασμα του συλλογικού οράματος. Κι ακόμα κι αν τα νέα δεν είναι τόσο καλά, τα όμορφα ήταν εκείνα που μου τόνισε, τα όμορφα που έζησε με τους ανθρώπους, ακόμα και με εκείνους που περνούσαν για ένα «γεια».

«Ήθελα, να δημιουργήσω έναν χώρο συνάντησης ανθρώπων, μια σύνδεση, γιατί έχουμε πάρα πολύ ανάγκη την επαφή σήμερα»

Τη ρωτάω τι σημαίνει ένα μικρό βιβλιοπωλείο για την ίδια και τι την οδήγησε να ανοίξει το δικό της: «Για εμένα είναι μια γωνιά που πηγαίνεις, και έχεις αυτήν την δημιουργική ανησυχία του να ψάξεις να βρεις τίτλους, τίτλους που ενδεχόμενως δεν ξέρεις. Δηλαδή, εγώ πήγαινα να αγοράσω ένα και τελικά έφευγα με τρία αγκαλιά. Επίσης, βλέπεις και γνωρίζεις τον άνθρωπο. Τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που το τρέχουν κι έτσι δημιουργείται μια πιο προσωπική επαφή, γίνεται ένα μοίρασμα. Εγώ σαν πελάτισσα – πριν ανοίξω τον δικό μου χώρο που πήγαινα στα μικρά της γειτονιάς, αυτό ένιωθα. Και αυτό ουσιαστικά συνέβη και στον δικό μου χώρο, δηλαδή με αυτό το σκεπτικό είχα σκεφτεί να τον ανοίξω.
Γενικά, εγώ ήθελα να ανοίξω ένα χώρο για να συνδυάσω πράγματα που αγαπώ, όπως το βιβλίο,την τέχνη και τη διδασκαλία μέσα από τα εργαστήριά μου. Γιατί είμαι και κεντίστρια από το 2020 και τρέχω ένα project κεντήματος μέσα από μια πορεία με εργαστήρια και με pop-up markets. Έγινε λοιπόν, μια όμορφη ανάγκη να υπάρξει προσωπικός χώρος, να μην πηγαίνω σε άλλους χώρους, και να δώσω μέσα στο βιβλιοπωλείο την προσωπική μου ταυτότητα. Αναρωτήθηκα ακόμα πώς θα μπορούσα να το συνδυάσω βάζοντας και άλλα πράγματα μέσα, όπως είναι χειροποίητες δημιουργίες άλλων καλλιτεχνών και τεχνητών, που γνωρίζω, είμαστε φίλοι, έχουμε συνεργαστεί, και φυσικά βιβλία. Πολλά βιβλία. Ήθελα, να δημιουργήσω έναν χώρο συνάντησης ανθρώπων, μια σύνδεση, γιατί έχουμε πάρα πολύ ανάγκη την επαφή σήμερα».

«Αυτό που ήθελα να γίνει τόπος συνάντησης και σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων, έγινε»

Η επόμενή μου ερώτηση είναι αν τελικά τα κατάφερε, αν κατάφερε να χτίσει αυτή τη σύνδεση που όλοι αποζητάμε. Μου απαντά: «Αυτό επετεύχθη γενικότερα, γιατί η γειτονιά αγκάλιασε, ήρθε, αγόρασε βιβλία για τα παιδιά της, συμμετείχε στα εργαστήρια, πέρναγε έλεγε ένα καλημέρα… Και μιλάω για όλες τις ηλικίες. Για παράδειγμα, μια κυρία, 74 ετών, είχε χαρεί τόσο πολύ που άνοιξε το βιβλιοπωλείο στη γειτονιά της, που αναπτύξαμε μια πιο ουσιαστική σχέση, μου έφερνε πραγματάκια, μου έφερνε και φαγητό. Ήρθαν στο βιβλιοπωλείο άνθρωποι από την ευρύτερη περιοχή της Κυψέλης, τα Εξάρχεια, το Γκύζη, δηλαδή, ήρθαν, συμμετείχαν στα εργαστήρια, ξαναήρθαν… Για μένα αυτό είναι πάρα πολύ τιμητικό. Ακόμα και από τον Πειραιά, το Παγκράτι, τη Νέα Σμύρνη, που είναι μακριά. Κι όμως αφιέρωσαν τον χρόνο τους να έρθουν, να συμμετάσχουν σε μια δράση, να κάνουν έστω μια αγορά. Τελικά, αυτό που ήθελα να γίνει τόπος συνάντησης και σύνδεσης μεταξύ των ανθρώπων, έγινε».

«Η γειτονιά με στήριξε πολύ»

«Ήταν πολύ υποστηρικτικοί. Γιατί ξέρουν τον κόπο που κρύβει όλο αυτό, ξέρουν την αγάπη, μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες, την ίδια αγάπη για το βιβλίο, πολλές φορές, ακόμα και τα ίδια γούστα. Και αυτό είναι πολύ όμορφο, γιατί μιλάμε για κάτι παρόμοιο και εκεί, τσουκ, πάλι συνδεόμαστε».

Τη ρωτάω για τη γενική εμπειρία της στην αγορά και στη διατήρηση μιας μικρής επιχείρησης στην Ελλάδα του σήμερα: «Όλο το γύρω-γύρω είναι πάρα πολύ δύσκολο. Είναι σαν να κολυμπάς σε θάλασσα με καρχαρίες. Και επίσης, η συνθήκη με τα ενοίκια είναι ακόμα πιο τραγική. Όλοι αυτοί οι λογαριασμοί, η ακρίβεια. Ο κόσμος δεν αγοράζει πράγματα, τα οποία δεν καλύπτουν μία ανάγκη του, μία πρακτική ανάγκη. Το βιβλίο είναι μια πιο πνευματική ανάγκη και έχει γίνει και λίγο πολυτέλεια, λοιπόν, κι αυτό. Είναι, έχει γίνει λίγο πολυτέλεια. Κλείνουν αρκετά βιβλιοπωλεία, τα οποίο μπορεί να μην κοινοποιείται, να μη μαθαίνεται. Δυστυχώς είναι κάτι που συμβαίνει».

Της ζητάω μια τελευταία σκέψη, κάτι τελευταίο που έχει ανάγκη να μοιραστεί: «Αν οι συνθήκες της χώρας με οδηγούν να κλείσω έναν κύκλο, θα κρατήσω τα καλά και μόνο, τους ανθρώπους δηλαδή».

*Το μικρό βιβλιοπωλείο Μικρός Πρίγκιπας, θα μείνει για λίγο ακόμα στα στενά της Κυψέλης, για τον πρώτο μήνα του καλοκαιριού. Μια βόλτα λοιπόν και ένα απλό «γεια», είναι απαραίτητα.

Βιβλιοπωλείο Μικρός Πρίγκιπας – Φαιδριάδων 11, Αθήνα, Άνω Κυψέλη, 113 64

Η πόλη είναι ο καμβάς ενός καλλιτέχνη με άπειρες φωνές και χρώματα. Κάθε καλλιτέχνης που χαρίζει στους δρόμους και τις πλατείες της πόλης του τη φωνή του, χαρίζει απλόχερα και ένα κομμάτι της τρυφερότητάς του. Άλλωστε, η τρυφερότητα, αυτή η τόσο απλή πράξη, είναι που φωτίζει μια γκρίζα καθημερινότητα ανάμεσα σε κορναρίσματα και εξαντλημένες φωνές. Η δημόσια τέχνη λοιπόν, αυτή που ανακαλύψαμε πρώτη φορά στα σπήλαια και στις τοιχογραφίες πολιτισμών όπως αυτός των Μάγια, έχει τον πρώτο λόγο όσον αφορά στην πολιτιστική μας συνείδηση. Εκπαιδευόμαστε σε καθημερινή βάση, σε κάθε γωνία που αξίζει να ζωγραφιστεί, συνομιλούμε με καλλιτέχνες που μας δίνουν τη φωνή τους, φωτογραφίζουμε και μοιραζόμαστε κάτι που μας άγγιξε, θεραπευόμαστε στιγμιαία αλλά αρκετά ώστε η μέρα να συμβαδίσει με τις αντοχές μας.

Ο Χρήστος Ρουμελιώτης λοιπόν, με το πληθωρικό καλλιτεχνικό βιογραφικό του, μου μίλησε για το πώς συμμετέχει και ο ίδιος στον καλλιτεχνικό διάλογο ανάμεσα στην πόλη και τους κατοίκους, αλλά μου τόνισε και πόση σημασία έχει αυτή η συνομιλία σε καιρούς που ξεχάσαμε να είμαστε αθώοι και να κοιτάζουμε γύρω και πέρα από τους εαυτούς μας.

Από πολύ μικρή ηλικία ξεκίνησε σε δημόσιους χώρους να εκφράζεται μέσω της ζωγραφικής. Έκανε γκράφιτι, ζωγράφιζε πρόσωπα και σχεδίαζε οτιδήποτε άλλο μπορούσε να εκφράσει με τα χρώματά του. Στη συνέχεια, ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο τμήμα Πολιτικών Μηχανικών Τ.Ε Πάτρας και συνέχισε με το να εργαστεί για λίγο καιρό σε αρχιτεκτονικό γραφείο που αποτύπωναν αρχαίους ναούς και μνημεία σε όλη την Ελλάδα. Ασχολήθηκε με το θέατρο, τα σκηνικά, παραγωγές, ζωγραφική. Συμμετείχε σε εκθέσεις και ταυτόχρονα έχει ζωγραφίσει πάνω από 300 σχολεία σε όλη τη χώρα. Όσο για το τελευταίο, σημειώνει πως αποτελούν κι αυτές οι ζωγραφιές ένα είδος τέχνης που συνομιλεί με τον δημόσιο χώρο. «Αυτή η δράση όχι μόνο προσθέτει μια διαφορετική αίσθηση στα σχολεία, αλλά τα βλέπει να εντάσσονται στο κλίμα της πόλης κάτι που λειτουργεί ταυτόχρονα και για τους μικρούς αλλά και για τους μεγάλους. Είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει μία μορφή έκφρασης μέσα στην πόλη που να εκφράζει το σημείο που βρίσκεται, γιατί αντίστοιχα όπως στα σχολεία, έτσι και σε μια κεντρική πλατεία μπορεί μια ζωγραφιά να περνάει μηνύματα της καθημερινότητας αλλά και όσον αφορά σε θέματα ηθικής και αξιών, που έτσι να τα εντοπίζουμε και να μην τα αφήνουμε να χάνονται στην πάροδο του χρόνου».

«Πώς ορίζεις εσύ το έργο ενός καλλιτέχνη που αφήνει το αποτύπωμά του στον δημόσιο χώρο;», τον ρωτάω. Με διαβεβαιώνει πως η τέχνη είναι δίπλα μας για να μας επηρεάζει. Και συνεχίζει: «Η σκέψη ενός καλλιτέχνη γίνεται φωνή, αποτυπώνεται πάνω σε έναν τοίχο και γίνεται φωνή για άλλο το κόσμο. Ένας καλλιτέχνης βρίσκεται εκεί για να αποτυπώσει όσα δεν μπορεί να σκεφτεί κανείς, επειδή η καθημερινότητα και οι γρήγοροι ρυθμοί της δεν του αφήνουν περίσσιο μυαλό για έκφραση και ερμηνεία. Σε αυτό συνοψίζεται ο ρόλος του καλλιτέχνη».

Μιλήσαμε για την Αθήνα και τα χρώματα που απλώνονται στους δρόμους της. Για τον Χρήστο, η Αθήνα έχει κάνει καλλιτεχνικά άλματα τα τελευταία χρόνια και σχεδόν σε κάθε δρόμο της μπορούμε να βρούμε σε προσφορά και να απολαύσουμε ένα μικρό κομμάτι καλλιτεχνίας. Από μια τεράστια πρόσοψη πολυκατοικίας, μέχρι μια μικρή φράση σε ένα παγκάκι. Του αρέσουν όλα όσα βλέπει στους δρόμους της πόλης του και μάλιστα από το μικρότερο στο μεγαλύτερο σχέδιο, βρίσκει ότι υπάρχει μια σπουδή που ερμηνεύεται σε μέγεθος και έκφραση.

Θυμάται ότι ξεκίνησε την πορεία του στον χώρο των εικαστικών με το γκράφιτι. Ήταν η πρώτη δημόσια έκφραση των συναισθημάτων του. Ξεκίνησε με την προσωπική του υπογραφή και αργότερα ανέπτυξε έναν χαρακτήρα, μια ιστορία για την επιλογή του συγκεκριμένου καλλιτεχνικού ονόματος. Και σιγά σιγά, μου περιγράφει, πως αυτή η ιστορία εξελίσσεται και την καλλιεργείς και φτάνει στο σημείο όπου γίνεται καθαρά ζωγραφική.

Η τέχνη στους δρόμους της Αθήνας έχει πάψει να θεωρείται βανδαλισμός, έχει ξεπεράσει την ταμπέλα της γραφικότητας και αποτελεί έναν τρόπο έκφρασης και φυγής από την πραγματικότητα. Ο Χρήστος μου λέει πως η τέχνη είναι θεραπευτική και αναπόσπαστο κομμάτι της διαμόρφωσης της συμπεριφοράς μας σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει να χαμογελά και να μοιράζεται: «Αυτό που θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι η τέχνη γίνεται κομμάτι της καθημερινότητάς μας και πως αν δουλεύεις σε ένα γραφείο και από το παράθυρο σου βλέπεις ένα πρόσωπο κι ένα χαμόγελο ζωγραφισμένο πάνω του, αυτομάτως έχεις μια καλή ημέρα και αυτό μπορεί να σου αλλάξει ακόμα και όλη την εβδομάδα και να σου δώσει τη διάθεση να συνεχίσεις και να πεις μια «Καλημέρα» στον διπλανό σου». Αμέσως μου έρχεται στο μυαλό πως αντέχω την Πατησίων μέρα μεσημέρι σε ένα γεμάτο λεωφορείο, επειδή σηκώνω τα μάτια και βλέπω την τεράστια ζωγραφιά στην Πλατεία Αμερικής με γράμματα που σχηματίζουν έναν στίχο του ΛΕΞ: «Αυτή η πόλη είναι σπίτι μου απ’ άκρη σ’ άκρη».

Τον Χρήστο Ρουμελιώτη τον βρίσκουμε στο ατελιέ του στην Κυψέλη, μια περιοχή που έχει ανθίσει τα τελευταία χρόνια. Ζωγραφίζει και δημιουργεί καθημερινά, μελετώντας πολύ τα θέματα που τον ενδιαφέρουν από την αρχαία Ελλάδα, τη Βυζαντινή τέχνη, αλλά και τη σύγχρονη, πάντοτε μέσα από μια παιδικότητα, με την οποία θέλει να ποτίσει τη σημερινή ματιά των ανθρώπων που υστερεί και έτσι πλήττει μέσα στην ενηλικίωσή της. Ζωγραφίζει σε καμβάδες και κεραμικά και δεν ξεχνάει ποτέ το παιδί μέσα του, δηλαδή την ελπίδα του.

Βρείτε τον και αγοράστε τις γοργόνες του, στην Κυψέλη και στην οδό Κερκύρας 140.

Όμως στην Κυψέλη, μπορείς να βρεις και πολλά μαγαζιά που αν και μετράνε λίγα χρόνια στην περιοχή, συνθέτουν την εικόνα μιας γειτονιάς που υποδέχεται τους μικρούς δημιουργούς με την ανάγκη να τους κρατήσει καιρό στην καρδιά της.

Στην καρδιά αυτή λοιπόν, βρίσκεται από το 2018 το Contrust Collective, ένα μαγαζί που μας συστήνεται παρακάτω με τα δικά του λόγια:

Τι συνέβη όταν μια μινιμαλίστρια σχεδιάστρια κοσμημάτων συνάντησε μια πληθωρική ψηφιακή εικονογράφο; Όταν μια ρομαντική εικονογράφος συνάντησε μια δυναμική αγγειοπλάστρια και όταν, μαζί, γνώρισαν μια όμορφη σχεδιάστρια δερμάτινων αξεσουάρ; Από μια τέτοια απρόσμενη συνάντηση προέκυψε το συνεργατικό έργο της Contrust Collective, που τελικά βρήκε σπίτι στο κέντρο της Αθήνας.

Με σύνθημα “In Co we Trust” σχεδιάζουν, κατασκευάζουν και εμπορεύονται τα δικά τους προϊόντα και φιλοδοξούν να δώσουν μια διαφορετική, συλλογική απάντηση στον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την παραγωγή και το εμπόριο καθώς και τη σχέση δημιουργού και τελικού αποδέκτη.

Τους αρέσει να συνεργάζονται και να πειραματίζονται! Στο κατάστημα μπορείτε να βρείτε προϊόντα που είναι αποτέλεσμα συνεργασίας δύο ή περισσότερων μελών της ομάδας και είναι αποκλειστικά σχεδιασμένα για την Contrust Collective. Η καθεμία συνεισφέρει την έμπνευση, τη γνώση και την εμπειρία της, ώστε ένα κολάζ να μετατραπεί σε μια μοναδική τσάντα ή μια εικονογραφημένη ιστορία να μεταμορφωθεί σε ένα ζευγάρι σκουλαρίκια.

Από την πρώτη φορά που πέρασα έξω από το μαγαζί των κοριτσιών κι έψαξα να μάθω για τη φιλοσοφία αυτής της μικρής επιχείρησης, άρχισα να βάζω τικ στα κουτάκια μου, στις προϋποθέσεις που θέλω να πληρεί πια κάθε επιχείρηση από την οποία ψωνίζω για εμένα και τις φίλες μου. Γυναικεία επιχείρηση, συνεργατική φιλοσοφία και αντικείμενα που ομορφαίνουν τον προσωπικό χώρο του καθενός.

Ψώνισα λοιπόν και ψώνισα για εμένα, το βαφτιστήρι μου και τις φίλες που κλείνουν τα 31. Την αγαπημένη μου λαμπάδα την είχα αποθηκεύσει στα screenshots αγορών από την προηγούμενη χρονιά. Μια λαμπάδα που αφηγείται την ιστορία της Αθήνας που ακόμα αντιστέκεται, σε σχήμα μολότοφ και με κάτι από Doors για να ολοκληρωθεί το αντιδραστικό και πολύ συμβολικό της ύφος.

Στο βαφτιστήρι μου, που μεγάλωσε πια και από πάντα προσπαθούσα να αγοράζω μια λαμπάδα σα σύμβολο και όχι σαν ωδή στον καταναλωτισμό, πήρα εκείνη με το μπρελόκ με το γατί, γιατί κυκλοφορεί μόνη της πια κι έχει τα δικά της κλειδιά. Στη φίλη που θα ξεμείνουμε μαζί στην Αθήνα πήρα εκείνη με την κεραμική βάση κεριού που είναι πανέμορφη.

Κι αφού τα κατάφερα με τις λαμπάδες, σε μία μόνο επίσκεψη, άρχισα να ψαχουλεύω τα prints. Για μένα, αυτό που λέει με κεφαλαία «ΝΑ ΜΗ ΖΗΣΟΥΜΕ ΣΕ ΠΟΛΕΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ», για τη Μ. τα επαναστατικά μπούτια και για τη Σ. εκείνο το print που μου τη θύμισε στην μπανιέρα της.

Έφυγα ακόμα με δύο πολύ αθηναϊκές totes τσάντες, έναν βιβλιοστάτη, μια κούπα με ένα παιχνιδιάρικο μαύρο γατί κι ένα αρωματικό κερί μέσα σε ένα πολύχρωμο κεραμικό. Τα κοσμήματα τα άφησα για επόμενη επίσκεψη.

Έχετε να κάνετε ψώνια τελευταίας στιγμής; Βρείτε τα κορίτσια στην οδό Δροσοπούλου 60 και να είστε έτοιμοι να ανταλλάξετε χαμόγελα κι ευχές.

Online shop: Contrust Collective

Φωτογραφίες: Facebook

Τα ποιητικά έργα της κίνησαν το ενδιαφέρον του Γιάννη Ρίτσου και της Νανάς Καλλιανέση, ενώ τα ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες, ενώ δημοσιεύθηκαν σε ανθολογίες και περιοδικά ανά τον κόσμο.

Oι μεγάλοι
κουβαλούν πάντα μέσα τους
το παιδί που υπήρξαν
στο δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο
το κορίτσι που δεν πρόφτασαν να φιλήσουν
έναν αγιάτρευτο καημό λαχανίδας. Το πρώτο χνούδι στο πανωχείλι τους τους Βαρβάρους του Καβάφη
και μια παλιά φυματίωση.
Τις μέρες τους
καταχωρισμένες σε δελτία τροφίμων.
Ένα καρφί στον τοίχο
μπορούσε να σημαδέψει μια εποχή
– τα καλοκαίρια ξυριζόντουσαν
με τον καθρέφτη κρεμασμένο στο παράθυρο.
Όνειρα συνοικιακά
σα μια μοτοσυκλέτα με καρότσα
για πολυμελείς οικογένειες.
Εμείς
κουβαλάμε, απλούστατα, μέσα μας
τους μεγάλους.

«Διόδια», Κέδρος

Η Τζένη Μαστοράκη πέθανε στις 30 Ιουλίου 2024, σε ηλικία 75 ετών. Γεννήθηκε στου Ζωγράφου και τα τελευταία χρόνια έμενε στην Κυψέλη. Όταν της ζητούσαν να περιγράψει, με πέντε λέξεις, τον εαυτό της έλεγε «είμαι η γιαγιά της Αλίνας».

Ένας παππούς, λίγο παππούς-πολύ χορευτής, στέκεται κοντά μου. Είμαστε στη Φωκίωνος Νέγρη. Η ηρεμία μας είναι κοινή και μοιράζεται κοινό ύψος και βάρος. Ευτυχώς μου μιλάει για να μου πει για ένα σινεμά με γυναικείο όνομα στην αγαπημένη του πλατεία, που αν και δεν ήταν θερινό, εκείνος με διαβεβαιώνει πως είχε δει ουρανό αθηναϊκό και καθαρό, στην προβολή που γνώρισε εκείνη. Δε θα ρωτήσω ποια ταινία έβλεπαν για να ελπίζω για πάντα πως αυτή η ιστορία θα τελειώσει μια άλλη στιγμή. Σκέφτομαι πως μου δανείζει έμπνευση. Σκέφτομαι καλύτερα όχι γιατί θα είναι αγύριστη. Σταματάει να μιλάει. Θέλει να ακούσουμε τις δύο νότες που του θυμίζουν πιο πολύ ελευθερία. Αν ήξερα μουσική, θα ήξερα να τις πω με το όνομα τους, αλλά ακόμα κι αν ήξερα, θα ήταν διαφορετικές από δω και πέρα.

«Τι μπορείς να ζήσεις μέσα σ’ ένα Σούπερ Μάρκετ;», με ρωτάει. «Aν θες να ζήσεις, ζεις και στο απέναντι σκαλί», απαντάει ολομόναχος σα να μην είμαι εκεί, σα να είναι σίγουρος πως δεν υπάρχει απάντηση να τον ικανοποιήσει.

Δε χρειάζεται να μου μιλήσει άλλο γι’ αυτό και μου δείχνει έναν δίσκο των Beatles, που μου λέει πως τον αγόρασε τρεις φορές, για να φτάσει η μέρα να τον χαρίσει σε όσους του το επέτρεψαν. Θα τον έπαιρνε και τέταρτη, αλλά τον πρόλαβε το Youtube.

Αυτός o παππούς, που δε θέλει να μου πει πως τον λένε, γιατί δεν έχει νόημα να χάσουμε στιγμές εκφέροντας συνηθισμένους διαλόγους, στέκεται μπροστά μου τώρα και είναι πιο κοντός από εμένα. Η μάσκα του κινείται πιο γρήγορα από ότι μιλάει, του είναι φαρδιά. Ακούμε μαζί κάτι μουσικούς, άλλοτε των σκηνών, τώρα των δρόμων. Θα κλείσουμε ραντεβού να τους ξαναδούμε στην Αιόλου, γιατί η ιστορία για το σινεμά και την αγαπημένη του πλατεία δε γίνεται να τελειώνει εδώ.

Θα γυρίσω σπίτι και θα σκεφτώ πως στην Κυψέλη, μιλάς πιο εύκολα μ’ αυτούς που στέκονται κάπου κοντά. Στην Κυψέλη μπορείς να ζήσεις στο απέναντι σκαλί, να μοιραστείς μια ηρεμία με κοινά χαρακτηριστικά, να μάθεις καινούργιες νότες. Στην Κυψέλη, έχει κόσμο πολύ διαφορετικό και πολύ ίδιο και είναι σα να είστε όλοι μαζί και χώρια και ξανά μαζί.

Υ.Γ. Η ιστορία είναι για τον κινηματογράφο Roxy στην πλατεία Κυψέλης, που έκλεισε το 2020 και έγινε Σούπερ Μάρκετ.

Την Έμμυ φυσικά και τη γνώρισα στο μαγαζί και αν θυμάμαι καλά είχε μόλις ανοίξει. Το ανακάλυψα τυχαία στα κοινωνικά δίκτυα κι ευτυχώς κυκλοφορούσα ήδη στην περιοχή για να καταλάβω που ακριβώς θα το βρω, που θα ψωνίσω το επόμενο φλοράλ πουκάμισό μου. Έχω μια αγάπη στο χρώμα, στο oversized, σε οποιοδήποτε είδος πανωφοριού, στη νοσταλγία. Από το μαγαζί της δε λείπει καμία από τις αγάπες μου και κάθε φορά ανακαλύπτω κι άλλες. Φροντίζω σε κάθε επίσκεψή μου να έχω χρόνο για να μη μου ξεφύγει κανένα κομμάτι,για να δοκιμάσω ένα μάλλον επόμενό μου φόρεμα, για να με κεράσει καφέ η Έμμυ και να μιλήσουμε για ζώδια, Ταρό και τον Jodorowsky. Συχνά μου λέει για τον τελευταίο ότι θέλει να πιουν ουίσκι μαζί στο Au revoir και δε θα μου έκανε καμία εντύπωση να τους δω εκεί, στην μπάρα γερμένους, να συζητάνε στα γαλλικά για το νόημα της ζωής. Νοσταλγούμε μαζί κάθε τι παλιό ρομαντικό, συζητάμε για τα αγαπημένα μας μπαρ, για φανταχτερά στυλ, για τον χειμώνα μας φορώντας ένα μοναδικό vintage παλτό. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι μας διακόπτουν συχνά, ότι μπαίνει κόσμος να εξερευνήσει ποιες παλιές ταινίες υπάρχουν στους τοίχους του μαγαζιού και αρχίζουμε να μιλάμε όλοι μεταξύ μας και να ανταλλάσσουμε απόψεις για συνδυασμούς ρούχων και αξεσουάρ. Στο Époque room έχει ρούχα για όλους και μπορείς να βρεις statement κομμάτια όπως δερμάτινες καμπαρντίνες, καμηλό παλτό, πουκάμισα με δαντέλα αλλά και με μοτίβα πολύχρωμα κι εντυπωσιακά, κορσέδες, σκουλαρίκια βγαλμένα από την κοσμηματοθήκη μιας δούκισσας ή μιας οποιασδήποτε κοκέτας, τσάντες που ανεβάζουν ένα απλό τζιν, τζιν ψηλόμεσα – ακόμα και χρωματιστά τζιν και είμαι σίγουρη ότι μπορείς να βρεις τα επόμενα κομμάτια σου, τους επόμενους αιώνιους κατοίκους της ντουλάπας σου.

Για να σε πείσω κι άλλο, θα σου πω πως η Έμμυ, το κορίτσι που υπάρχει και βασιλεύει μόνο του στη διαχείριση αυτού του μαγαζιού, έχει σπουδάσει σκηνοθεσία, έχει παρακολουθήσει σεμινάρια σκηνογραφίας, έχει δουλέψει και ως σκηνογράφος κι έχει καταφέρει από νωρίς στη ζωή της να συνδυάσει τις δυο αγάπες της και να τις κάνει έναν χώρο καλαίσθητο, έναν χώρο για να επισκεφτείς και χωρίς να ψωνίσεις, έναν χώρο για να σε φανταστείς μοναδικό και να επιλέξεις κάτι μοναδικό για την γκαρνταρόμπα σου.

Το vintage είναι άφυλο. Μας το είπε κι ένας πελάτης τις προάλλες μπαίνοντας στο μαγαζί και ρωτώντας αν μπορεί να βρει κάτι αντρικό. Αυτολογοκρίθηκε και συμφωνήσαμε όλοι μαζί πως τα ρούχα δεν έχουν φύλο αρκεί να μας εκφράζουν. Θέλω να πω λοιπόν πως τα ρούχα μιας άλλης εποχής είναι πιο συμπεριληπτικά από κάθε fast fashion και πολύ σίγουρα πιο στυλάτα. Και αυτό είναι μια καλή αρχή για να πειστείς να ψωνίζεις σωστότερα, να συμβάλλεις κι εσύ στη μείωση της παραγωγής φτηνού ρουχισμού και να μη χάνεις ταυτόχρονα τίποτα από τη μόδα και το στυλ. Άλλωστε, το να ψωνίζεις από το μαγαζί της γειτονιάς σου κι ακόμα καλύτερα από ένα μαγαζί με vintage και second hand ρούχα, είναι ακόμα πιο ανθρώπινο. Με άλλα λόγια, είναι μια προσωποκεντρική εμπειρία και η Έμμυ είναι το κατάλληλο άτομο για να τη ζήσετε μαζί.

Το Époque room έχει instagram όπου μπορείς να δεις κάθε νέα παραλαβή σε καλαίσθητες φωτογραφίες, αλλά έχει πια και e-shop για να είναι προσιτό για όλα μας. Μην ξεχάσω να σου πω, ότι πρόσφατα μεγάλωσε και έχει κι άλλο χώρο για τα επιλεγμένα κομμάτια από την Έμμυ αποκλειστικά για εσένα. Τι λες, θα περάσεις από εκεί στην επόμενη βόλτα σου στην Κυψέλη;

Époque room, Σποράδων 37, Κυψέλη