Δεν παρεμποδίζουμε πρόσωπα
Δεν προκαλούμε συγκρούσεις
Δεν στοχοποιούμε
Ο θόρυβός μας είναι συμβολικός
Είναι ο ήχος της αφύπνισης και όχι της βίας

Σε περίπτωση οποιασδήποτε ενέργειας που μπορεί να παραβιάζει τα δικαιώματά μας, μαζί μας βρίσκονται δικηγόροι προκειμένου να διασφαλίσουν τη νομική μας υποστήριξη και τη συνταγματική προστασία.

Μέχρι σήμερα, τόσο το Λιμενικό όσο και η Αστυνομία του Αγίου Νικολάου στάθηκαν υποστηρικτικά και διευκόλυναν τον ειρηνικό χαρακτήρα που είχαν οι διαμαρτυρίες μας. Αναμένουμε το ίδιο να πράξουν και την Τρίτη. Οποιαδήποτε διαφορετική στάση, ιδίως από δυνάμεις που έρχονται απ’ έξω και δεν γνωρίζουν την τοπική πραγματικότητα, δεν προστατεύει κανέναν. Αντίθετα, πυροδοτεί εντάσεις. Δεν είμαστε εδώ για αυτό.

Στεκόμαστε ψύχραιμα, συλλογικά και με αξιοπρέπεια
Δεν απαντάμε σε προκλήσεις
Δεν πέφτουμε στην παγίδα της έντασης
Στεκόμαστε στο ύψος της ευθύνης και της συνείδησης

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας προς τους ανθρώπους στη Ρόδο που, παρά τις απειλές, τους εκφοβισμούς και τη στοχοποίηση, συνεχίζουν να προσπαθούν να σταθούν αξιοπρεπώς απέναντι στη σιωπή και την κανονικοποίηση της βαρβαρότητας. Δεν είναι μόνοι. Η φωνή τους συναντά τη δική μας.

Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν αφορά μόνο στη Γάζα. Είναι τελεσίγραφο προς την ανθρωπότητα και προς κάθε μία, έναν και ένα από εμάς.

Ένα τελεσίγραφο για το πόση εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε ακόμη σε αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό και κοινωνικό συμβόλαιο
Κάθε σταγόνα αίμα και δάκρυ που ρέει πυροδοτεί την οργή προς θεσμούς και πολιτικές που επιτρέπουν στο όνομά μας μια γενοκτονία
Κάθε ψυχή που χάνεται στον βωμό του χρήματος και των συμφερόντων είναι μια πληγή στο σώμα που ονομάζουμε κοινωνία και πολιτισμός

Η επόμενη μέρα μας φέρνει πιο κοντά στο να πάρουμε θέση.
Είτε συμφιλιωμένοι με τον θάνατο των αδελφών μας.
Είτε αλληλέγγυοι προς κάθε κατατρεγμένο αυτού του κόσμου.

Εμείς δεν είμαστε θεσμός, ούτε φορέας Είμαστε απλοί άνθρωποι που συνεχίζουμε να στεκόμαστε με καθαρή φωνή. Και ακριβώς επειδή δεν εκπροσωπούμε τίποτα άλλο πέρα από τη συνείδησή μας αναμένουμε και καλούμε πρωτοβουλίες, συλλογικότητες, θεσμούς και κοινότητες που αναγνωρίζουν πως η σιωπή είναι συνενοχή, να συνταχθούν μαζί μας.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό. Η ιστορία γράφεται και ο καθένας, η καθεμιά και κάθε πρόσωπο καλείται να πάρει θέση.

Με αποφασιστικότητα και αξιοπρέπεια
Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης υπέρ του Παλαιστινιακού Λαού – Άγιος Νικόλαος Κρήτης

Πώς είναι η εμπειρία της Κερά Μια Σκηνή;

Θα σας δοθεί ένας χάρτης – όχι ένας τουριστικός οδηγός, αλλά ένας οδηγός περιπλάνησης μέσα σε ένα ζωντανό, θεατρικό χωριό! Πάνω στον χάρτη έχουν επισημανθεί τα σημεία στο χωριό που αντιστοιχούν σε 15 δρώμενα: αποσπάσματα από θεατρικά έργα, από ποίηση και λογοτεχνία, εικαστικές παρεμβάσεις, χορευτικές στιγμές. Σε κάθε σημείο του χωριού κάτι συμβαίνει – κι όλα συμβαίνουν περισσότερες από μία φορές για να προλάβει ο θεατής να τα δει.

Τα κείμενα που έχουν επιλεγεί στα δρώμενα, σε δραματουργική επεξεργασία της Ιωάννας Λιούτσια και του Γιάννη Βαρβαρέσσου, φωτίζουν τις κρυφές πτυχές είτε του ανθρώπου, είτε του περιβάλλοντος μέσα στο οποίο ζει. Οι ηθοποιοί, οι χορευτές και οι συντελεστές από τα δρώμενα παρασύρουν τον επισκέπτη-θεατή στον Αθέατο κόσμο μας.

Η Κερά μεταμορφώνεται για τρεις μέρες σε έναν ανοιχτό σκηνικό τόπο, όπου κάθε σοκάκι, αυλή ή πλατεία γίνεται σημείο θέασης. Έτσι, ο θεατής δεν παρακολουθεί απλώς – περιηγείται, στέκεται, αφουγκράζεται, γίνεται μέρος μιας εμπειρίας που ξετυλίγεται κομμάτι-κομμάτι, σαν ψηφιδωτό.
Ανάμεσα στα θεατρικά δρώμενα, σε μια μακράς διάρκειας εικαστική performance ο διατομεακός καλλιτέχνης Γιάννης Παππάς συγκεντρώνει υφάσματα από τα χωριά και δημιουργεί ένα λάβαρο που θα τυλίξει τις μνήμες και τις ιστορίες μας.

Για άλλη μια χρονιά, τα παιδιά και οι έφηβοι, έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν έργα που απευθύνονται σε νεανικό κοινό, να ανακαλύψουν κρυμμένους θησαυρούς τέχνης στην Κερά και να δημιουργήσουν σε εργαστήριο ζωγραφικής τις δικές τους κινούμενες εικόνες. Ένα πρωτότυπο έργο για παιδιά θα παρουσιαστεί πρώτη φορά στην Κερά Μια Σκηνή V- Το Αθέατο έπειτα από παραγγελία των Γιορτών Ρόκκας, ενώ χαρακτήρες από την παγκόσμια λογοτεχνία ζωντανεύουν σε μια δράση έκπληξη στο χωριό.

Στις 4 Αυγούστου, την τελευταία μέρα της δράσης Κερά Μια Σκηνή, ο νέος δημιουργός και ερμηνευτής, Δημήτρης Κόψης, παρουσιάζει ένα πρόγραμμα γεμάτο ενέργεια και φρεσκάδα ολοκληρώνοντας με τον πιο φασαριόζικο τρόπο το 3ήμερο θεάτρου. Μαζί του ο μουσικός Νίκος Πλάτων [πλήκτρα, φωνή] και ο Νίκος Αγγλούπας στην ηχοληψία.

Έτσι, ο καθένας μπορεί να χαράξει τη δική του διαδρομή, να φτιάξει το προσωπικό του πρόγραμμα, να σταθεί, να επιστρέψει, να ξαναδεί. Σαν να περιπλανιέται κανείς μέσα σε μια ζωντανή, ανοιχτή σκηνή. Στην Κερά, το θέατρο δεν έχει μία κατεύθυνση – αλλά πολλές. Κι ο θεατής γίνεται περιηγητής μιας εμπειρίας που τον περιμένει να την ανακαλύψει.

Συντελεστές Κερά Μια Σκηνή V

Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Μέτη Παναγιωτοπούλου
Δραματουργία: Ιωάννα Λιούτσια, Ιωάννης Βαρβαρέσος
Υποστήριξη καλλιτεχνών: Γεωργία Καραύτη, Στέλλα Καστανάκη, Κατερίνα Μαραγκουδάκη, Άννα Βουτσινά
Σκηνογραφία- Ενδυματολογία: Μάγδα Δήμου, Ξανθή Κόντου
Σχεδιασμός Φωτισμών: Γιάννης Λύκος

Καλλιτέχνες και συντελεστές στα δρώμενα: Αγγλούπας Νίκος, Αθανασίου Μαίρη, Ασηθιανάκη Ιω, Βαλσαμάκης Γρηγόρης, Βαρβαρέσος Ιωάννης, Γεωργακάκη Φανή, Γεωργίου Αλίκη, Γιαμούζη Αναστασία, Γλυνός Αντώνης, Γυπάκης Γιώργος, Δάγκα Ελένη, Δαμουλάκη Σίσσυ, Θεοδώρου Έφη, Ιωαννίδου Στελλίνα, Καντά Χαρά, Κουκουδάκη Κυβέλη, Κουρνιδάκη Αγγελική, Κουτσουνάκη Θεώνη, Κόψης Δημήτρης, Λιουδάκης Μάνος, Λιούτσια Ιωάννα, Μεντέζ Μαρία, Νάκα Αγλαϊα, Ντουντουλάκη Βασιλική, Παναγιωτάκης Μιχάλης, Πλάτων Νίκος, Ραχιώτης Χρήστος, Σημαντηράκη Ιωάννα, Σκορδαρά Στέλλα, Σταματάκη Άρια, Στάμος Γιάννης, Σταμπολάκη Βάνια, Τζιλιβάκη Παναγιώτα, Τσιλόγλου Στέλιος, Φραντζεσκάκη Νικολέτα

Εργαστήριο Ζωγραφικής για παιδιά: Θοδωρής Παρασκάκης
Μακράς Διάρκειας εικαστική Performance: Γιάννης Παππάς
Την συζήτηση “Μιλώντας για Θέατρο” συντονίζει η Dr. Ζαφειρένια Μπροκαλάκη Queen Mary University of London | University of Cambridge

Πληροφορίες

Προπώληση και γενική είσοδος 15 ευρώ
Κάτω των 10 ετών ελεύθερη είσοδος
Ενιαίο εισιτήριο 3ημερου: 18 ευρώ

Σημεία προπώλησης:

• Παντοπωλείο “Mikro Typos Καπνός Γεύσεις” – Κίσσαμος, Ηρώων Πολυτεχνείου 151, T: 2822022150
• Βιβλιοπωλείο “Librairie” – Χανιά, Ανδρέα Παπανδρέου 75 (απέναντι από Πνευματικό Κέντρο), T: 2821045554

H πορεία

Το 2018, στην πρώτη δράση Κερά Μια Σκηνή Ι- Το Αποτύπωμα, ανακαλύψαμε την ιστορία της Ελλάδας μέσα από κείμενα ελληνικής γραμματείας και θεατρικά έργα. Το 2019 στην Κερά Μια Σκηνή ΙΙ-Το Ρίζωμα απλώσαμε ένα δίκτυ αφηγήσεων στην Κερά εμπνευσμένο από τις ιστορίες του τόπου και των ανθρώπων του, ξαναγράφοντας το αόρατο κείμενο της περιοχής, εμπλέκοντας ήχους, τραγούδια, αναμνήσεις και αφηγήσεις ζωής.

Το 2021, στην Κερά Μια Σκηνή ΙΙΙ- Η Αντωνούσα, με αφορμή τα 200 χρόνια από την επανάσταση του 1821, η ιστορία και ο μύθος συναντήθηκαν στη σκηνή για να παρουσιάσουμε μέσα από πρωτότυπα θεατρικά έργα την Αντωνούσα Καστανάκη από την Κερά. Μια γυναίκα οπλαρχηγό που στάθηκε σύμβολο ελευθερίας, σύμβολο του ανυπότακτου πνεύματος, του ανθρώπου που μάχεται ενάντια σε κάθε είδους και οποιασδήποτε μορφής καταπίεση. Τα πρωτότυπα θεατρικά κείμενα που δημιουργήθηκαν για τις Γιορτές Ρόκκας κυκλοφόρησαν σε βιβλίο από τις Εκδόσεις Αιγόκερως. Το 2023 στην Κερά Μια Σκηνή ΙV- Το Παραμύθι ταξιδέψαμε σε όλο τον κόσμο μέσα από τις παραδόσεις και τους μύθους, μέσα από τις ιστορίες της προφορικής παράδοσης των λαών και τα παραμύθια τους.

Το 2025 στην Κερά Μια Σκηνή V- Το Αθέατο, η δραματουργία της δράσης αποτελείται από ένα σύμπλεγμα κειμένων όλων των χρονολογικών περιόδων, ιστοριών θεάτρου αλλά και ιστοριών της παγκόσμιας λογοτεχνίας και ποίησης που στρέφονται γύρω από την ανάγκη του ανθρώπου για κατανόηση, γύρω από την υπέρβαση της παραδοσιακής θεώρησης των πραγμάτων, στα όρια του υπαρκτού και του ονειρικού. Ιστορίες καθολικές και διαχρονικές που λειτουργούν ως μια αντανάκλαση της κοινωνίας, των σχέσεων που δημιουργούμε, του κόσμου όπως είναι και του κόσμου που διαφαίνεται.

Λέξεις κλειδιά όπως το μεταφυσικό, το θείο, το ονειρικό, το μυστήριο, το λογικό & το παράλογο, το αόρατο- το αθέατο, οι σκιές, ο συμβολισμός, η αντανάκλαση, η μάσκα και η αλληγορία συναντώνται στην Κερά.

Η Επιτροπή Παγκόσμιας Κληρονομιάς, βασιζόμενη και στην αξιολόγηση του αρμόδιου συμβουλευτικού οργάνου της, ICOMOS, αναγνώρισε την Εξέχουσα Οικουμενική Αξία των Μινωικών Ανακτορικών Κέντρων, την αυθεντικότητα και την ακεραιότητα του αγαθού, καθώς και την ύπαρξη ισχυρού πλαισίου προστασίας και δομημένου Σχεδίου Διαχείρισής του, συστατικά απαραίτητα της εγγραφής στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.

Η Κρήτη κοιτίδα πολιτισμού παγκόσμιας σημασίας

Η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, παρούσα κατά την αναγγελία της εγγραφής, κατά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της εγγραφής, δήλωσε μεταξύ άλλων:

«Σήμερα είναι μια μέρα ορόσημο για την πατρίδα μας, για τον ελληνικό λαό, για την Κρήτη, για τον Πολιτισμό στη μακρά ιστορική του διάρκεια. Με την εγγραφή των Μινωικών Ανακτορικών Κέντρων στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς, ο μινωικός πολιτισμός, ένας από λαμπρότερους πολιτισμούς του προϊστορικού Αιγαίου αναγνωρίζεται και καθιερώνεται παγκοσμίως. Τα εντυπωσιακά αρχιτεκτονικά κατάλοιπα των μινωικών ανακτορικών συγκροτημάτων, που σώζονται σε όλη την Κρήτη, αποτελούν τους αυθεντικούς εκφραστές αυτού του πολιτισμού. Τα ανάκτορα δεν ήταν μόνο διοικητικά και οικονομικά κέντρα. Ηταν κέντρα πολιτισμού, τέχνης και τεχνολογικής καινοτομίας. Δημιουργήματα υψηλής τέχνης και αισθητικής, μνημειακής αρχιτεκτονικής, με ανεπτυγμένο σύστημα γραφής και διοίκησης, και με ισχυρές εμπορικές και πολιτισμικές επαφές με τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου. Η ανάδειξη του Μινωικού πολιτισμού μάς επιτρέπει να κατανοούμε καλλίτερα τις απαρχές του ευρωπαϊκού πολιτισμικού γίγνεσθαι, καθιερώνοντας την Κρήτη ως κοιτίδα πολιτισμού παγκόσμιας σημασίας».

Ο Λαβύρινθος, θαύμα της μηχανικής

Τα Μινωικά Ανακτορικά Κέντρα αποτελούν το πλέον εμβληματικό στοιχείο της ταυτότητας του μινωικού πολιτισμού, ενός από τους πιο αξιόλογους προϊστορικούς πολιτισμούς της Ανατολικής Μεσογείου που αναπτύχθηκε στη διάρκεια δύο χιλιετιών (2800-1100 π.Χ.). Η μινωική κληρονομιά, κιβωτός και θησαυροφυλάκειο αξιών, μύθων και κοινωνικών ιδεών, έχει επηρεάσει τη καλλιτεχνική και πνευματική σκέψη διανύοντας ιστορική τροχιά πολλών χιλιετηρίδων. Ο θρύλος του σύνθετου και χαώδους Λαβύρινθου που σχεδιάστηκε για τον βασιλιά Μίνωα, ένα θαύμα της μηχανικής, που συμβόλιζε τη δημιουργικότητα και την πολυπλοκότητα και αντανακλά την κατασκευαστική πολυπλοκότητα και τη μνημειακότητα των ανακτόρων, αποτελεί μέχρι και σήμερα σύμβολο δαιδαλώδους οργάνωσης με παγκόσμια αναγνώριση ως προς την ορολογία, τη μορφή. Παράλληλα, η μινωική τέχνη με τα φυσιοκρατικά χαρακτηριστικά της επηρεάζει τη καλλιτεχνική δημιουργική σύνθεση σε ολόκληρο τον κόσμο, σε ποικίλους τομείς όπως η φιλοσοφία, η ζωγραφική, η λογοτεχνία, η μουσική, η ποίηση, το θέατρο και ο κινηματογράφος.

Τεκμήρια πρώιμης αστικής ανάπτυξης

Τα Μινωικά Ανακτορικά Κέντρα συνιστούν την πιο αυθεντική και αντιπροσωπευτική έκφραση της ακμάζουσας μινωικής κοινωνίας προσφέροντας τεκμήρια πρώιμης αστικής ανάπτυξης και αποκαλύπτοντας σύνθετες κοινωνικοπολιτικές δομές, λειτουργικά οργανωμένες γύρω από ένα ιεραρχημένο διοικητικό σύστημα.

Διοικητικά, οικονομικά και θρησκευτικά κέντρα

Ήταν διοικητικά, οικονομικά και θρησκευτικά κέντρα, η σύνθετη αρχιτεκτονική μορφών των οποίων, με επιρροές από την Αίγυπτο και την Εγγύς Ανατολή, σχεδιάστηκε για να εξυπηρετεί τις ποικίλες ανάγκες και λειτουργίες μίας ιεραρχημένης κοινωνίας. Τα μνημεία αυτά συνιστούν διαχρονικά σημείο αναφοράς στην ιστορία της ανθρωπότητας καθώς παρέχουν υλικές μαρτυρίες για την ανάπτυξη πρώιμων οικονομικών συστημάτων, όπως η γεωργία, η κτηνοτροφία και το θαλάσσιο εμπόριο. Αποτελούν επίσης πολύτιμη πηγή τεκμηρίωσης για τα δύο αρχαιότερα συστήματα γραφής στην Ευρώπη – τη Κρητική Ιερογλυφική και τη Γραμμική Α – τα οποία επινοήθηκαν στην Κρήτη ήδη από τις αρχές της 2ης χιλιετίας π.Χ

Πηγή: Η Ναυτεμπορική

Με αυτά τα λόγια ως οδηγό, το 2ο Φεστιβάλ Ανεξάρτητου Παλαιστινιακού Κινηματογράφου (PIFF) ανοίγει τις πύλες του και φέτος, από την Παρασκευή, 13 έως και την Κυριακή, 15 Ιουνίου σε Άγιο Νικόλαο, Χανιά και Λεμεσό, αποτελώντας έναν ξεχωριστό πολιτιστικό φάρο που φωτίζει τις περίπλοκες αφηγήσεις της Παλαιστίνης.

Λίγα λόγια για την διοργάνωση

Πίσω από την επιτυχημένη διοργάνωση του Φεστιβάλ βρίσκονται άνθρωποι και συλλογικότητες που λειτουργούν με βάση την ισότητα και την αλληλεγγύη. Η ομάδα του «Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου» και το «Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών» από τα Χανιά μαζί με την «Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης για την Αντιστεκόμενη Παλαιστίνη» συνεργάζονται για να ζωντανέψουν αυτό το Φεστιβάλ, το οποίο θα πραγματοποιηθεί σε ταυτόχρονο χρόνο, στον κινηματογράφο «Χριστίνα» στον Άγιο Νικόλαο, στο Πνευματικό Κέντρο Χανίων, αλλά και στην έδρα του, στη Λεμεσό της Κύπρου.

Το φετινό Φεστιβάλ είναι ακόμα πιο καίριο και σημαντικό. Ενώπιον της συνεχιζόμενης καταστροφής στη Γάζα, της επέκτασης της καταστολής σε ολόκληρη τη Δυτική Όχθη και της διαρκούς προσπάθειας εκμηδενισμού της ζωής και της μνήμης στην Παλαιστίνη, το Φεστιβάλ εμφανίζεται ως μια δράση αντίστασης, υπενθύμισης και συλλογικής αποκατάστασης της αλήθειας.

Το Φεστιβάλ έχει εστιάσει στο να παρουσιάσει τέσσερις ταινίες μέσα σε τρεις μέρες καθεμία από τις οποίες έχει επιλεγεί για να πει την ιστορία της Παλαιστίνης από διαφορετική οπτική γωνία. Το πρόγραμμα του Φεστιβάλ φωτίζει αφηγήσεις από τη Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τα κατεχόμενα από το 1948 εδάφη, εξερευνά την πραγματικότητα, τους αγώνες και την αντίσταση των Παλαιστινίων σε αυτές τις περιοχές. Οι σκηνοθέτες των ταινιών είναι Παλαιστίνιοι που προέρχονται από τη γη της Παλαιστίνης και από τη διασπορά και φέρνουν μπροστά μας αυθεντικές φωνές και βαθιά ριζωμένες οπτικές που σπάζουν τη σιωπή και διαχέουν την αλήθεια μέσω του σινεμά.

Το 2ο Φεστιβάλ είναι αφιερωμένο στη ζωή και το έργο του καλλιτέχνη Dorgham Qreiqe, ενός θαρραλέου καλλιτέχνη και ανθρωπιστή από τη Γάζα. Ο Dorgham αφοσιώθηκε κατά το τελευταίο έτος της ζωής του στο να προσφέρει φως, χαρά και ελπίδα στα παιδιά, υπομένοντας αφάνταστες δυσκολίες, οργανώνοντας προβολές ταινιών, καλλιτεχνικά εργαστήρια και θεατρικές παραστάσεις σε προσφυγικούς καταυλισμούς. Πίστευε, όπως άλλωστε κι εμείς, στη δύναμη που έχει η τέχνη να θεραπεύει, να αντιστέκεται και να οραματίζεται ένα καλύτερο μέλλον. Στις 18 Μαρτίου 2025, ο Dorgham σκοτώθηκε μαζί με σχεδόν ολόκληρη την οικογένειά του, κατά τη διάρκεια ισραηλινού αεροπορικού χτυπήματος στο σπίτι τους στη βόρεια Γάζα. Παρακολουθούσαμε από κοντά το ταξίδι του, τον υποστηρίζαμε με όποιον τρόπο μπορούσαμε και τώρα τιμούμε τη ζωή, το έργο και το ακλόνητο πνεύμα του.

Το Φεστιβάλ υποστηρίζεται από το Φεστιβάλ Παλαιστινιακού Κινηματογράφου Αθήνας και την ΜΚΟ Dounias Greeceκαι παραμένει μια μη κερδοσκοπική πρωτοβουλία σε εθελοντική βάση – θεμελιωμένη στην πίστη ότι η τέχνη θα πρέπει να είναι προσβάσιμη σε όλους/ες και να πηγάζει από τους ίδιους τους ανθρώπους που εκπροσωπεί. Οι προβολές είναι χωρίς αντίτιμο και ανοικτές σε όλους.

Πρόγραμμα προβολών Piff Crete 2nd Edition

Παρασκευή, 13 Ιουνίου
Κιν/φος Χριστίνα, Άγιος Νικόλαος & Πνευματικό Κέντρο Χανίων
19.30: Καλωσόρισμα
20:00: «Astate of Passion», των Carol Mansour και Muna Khalidi (2024) | Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους |92’ | 18+

Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους που καταγράφει τις συγκλονιστικές εμπειρίες του Βρετανο-παλαιστινιακού χειρουργού επανορθωτικής χειρουργικής Dr. Ghassan Abu Sittah κατά τη διάρκεια των βίαιων γεγονότων της γενοκτονίας που συντελείται στη Γάζα. Με τα πλάνα από τις ειδήσεις να δείχνουν τον Ghassan Abu Sittah χλωμό και σοκαρισμένο και τις οβίδες να αντηχούν σε όλο τον κόσμο, η ταινία αφηγείται ιστορίες φρίκης ανθρώπων τραυματισμένων μέχρι και ακρωτηριασμένων χωρίς αναισθησία ορφανών παιδιών χωρίς επιζώντες συγγενείς, ενώ αναφέρεται στη σκόπιμηστοχοποίηση ιατρών και νοσοκομειακών εγκαταστάσεων.

Γλώσσα: Αραβικά, Αγγλικά || Υπότιτλοι: Ελληνικά
Δείτε το τρέιλερ: εδώ.

Μετά την προβολή, ακολουθεί:

• Άγιος Νικόλαος: Παρουσίαση με τίτλο: «Εικαστική τέχνη, έκφραση και ανθεκτικότητα σε ένα πλαίσιο στρατιωτικής κατοχής και απαρτχάιντ: τι χρειάζεται για να δημιουργήσεις μια ταινία ως Παλαιστίνιος/α στην Παλαιστίνη» από την σκηνοθέτιδα, καλλιτεχνική διευθύντρια Ζωή Σγουρού. Ακολουθεί συζήτηση με το κοινό.

• Χανιά: Συζήτηση με θέμα: «Σπάζοντας τον αποκλεισμό στη Λωρίδα της Γάζας, 2008-2025. Διεθνιστική αλληλεγγύη και αντιστάσεις», με τον συγγραφέα, δημοσιογράφο και μεταφραστή Nasim Alatras.

Σάββατο 14 Ιουνίου
Κιν/φος Χριστίνα, Άγιος Νικόλαος & Πνευματικό Κέντρο Χανίων

19.30: Καλωσόρισμα
20:00: «Janin Jenin» του Muhammad Bakri (2024)| Ντοκιμαντέρ |60’ | 18+

Έπειτα από 21 χρόνια, οι σκιές των ισραηλινών επιδιώξεων συνεχίζουν να κυνηγούν αμείλικτα τον Παλαιστίνιο σκηνοθέτη Mohammed Bakri για το ντοκιμαντέρ του Jenin. Το ντοκιμαντέρ που αρχικά γυρίστηκε μετά τη βίαιη ισραηλινή εισβολή στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν το 2002, λειτούργησε ως μία ζωντανή μαρτυρία για την καταστροφή και την καταπίεση που βίωσαν όσοι διέμεναν εκεί. Η ταινία έγινε σημείο νομικής διαμάχης με τις ισραηλινές αρχές να κατηγορούν τον Bakri για διαστρέβλωση της αλήθειας και της εικόνας του ισραηλινού στρατού. Τα δικαστήρια αποφάσισαν να απαγορεύσουν την προβολή της ταινίας και να κατασχέσουν όλα τα αντίγραφα. Το 2023, με την ιστορία να επαναλαμβάνεται, ο ισραηλινός στρατός έχει εξαπολύσει άλλη μία καταστροφική επίθεση στον καταυλισμό της Τζενίν. Ο Bakri για άλλη μία φορά οπλισμένος με την κάμερά του, επιστρέφει για να τα καταγράψει τα επακόλουθα αυτής της καταστροφής.

Γλώσσα: Αραβικά, Αγγλικά || Υπότιτλοι: Ελληνικά
Δείτε το τρέιλερ: εδώ
21:30: «Lyd» των Rami Younis και Sarah Ema Friedland (2023) | Ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας μεγάλου μήκους | 78’ | 18+

Ένα ντοκιμαντέρ επιστημονικής φαντασίας που παρακολουθεί την άνοδο και πτώση της Lyd, μίας μητρόπολης 5.000 ετών που κάποτε ήταν μία πολυσύχναστη παλαιστινιακή πόλη μέχρι που κατακτήθηκε όταν ιδρύθηκε το κράτος του Ισραήλ το 1948. Καθώς η ταινία εξελίσσεται, μία χορωδία χαρακτήρων δημιουργεί ένα μωσαϊκό της παλαιστινιακής εμπειρίας αυτής της πόλης και του τραύματος που άφησε πίσω της η σφαγή και η εκδίωξη.

Δείτε το τρέιλερ εδώ
Γλώσσα: Αραβικά, Αγγλικά, Εβραϊκά || Υπότιτλοι: Ελληνικά

Kυριακή 15 Ιουνίου: Βραδιά λήξης
Κιν/φος Χριστίνα, Άγιος Νικόλαος & Πνευματικό Κέντρο Χανίων

19.30: Καλωσόρισμα
20:00: «Bye ByeTiberias» της Lina Soualem (2023) | Ντοκιμαντέρ μεγάλου μήκους| 82’ | υπό γονικό έλεγχο**

Φεύγοντας από το χωριό της για να ακολουθήσει το όνειρό της να γίνει ηθοποιός, η Ham Abbass άφησε πίσω της τη μητέρα, τη γιαγιά και τις επτά αδερφές της. Τριάντα χρόνια αργότερα, η κόρη της Λίνα, σκηνοθέτης, επιστρέφει μαζί της για να ταξιδέψει τα εξαφανισμένα μέρη ανάμεσα στις διάσπαρτες αναμνήσεις τολμηρών Παλαιστινίων γυναικών από τέσσερις γενιές.

Γλώσσα: Αγγλικά, Αραβικά, Γαλλικά || Υπότιτλοι: Ελληνικά

Δείτε το τρέιλερ εδώ

Λόγω της ευαίσθητης θεματολογίας, συνίσταται στους γονείς να εξετάσουν αν το περιεχόμενο είναι κατάλληλο για νεαρούς θεατές.

Μετά την προβολή, ακολουθεί:

• Άγιος Νικόλαος: Συζήτηση με θέμα: «Η Νάκμπα του 1948 φτάνει μέχρι τις μέρες μας» με τον συγγραφέα, δημοσιογράφο και μεταφραστή Nasim Alatras.

• Χανιά: Συζήτηση με θέμα: «Γυναίκες στην Παλαιστίνη», με το ενεργό μέλος της Παλαιστινιακής Παροικίας Ελλάδος, Mirei El Sayed

Πληροφορίες για το PIFF

Ημέρες: Παρασκευή, 13 – Σάββατο, 14 & Κυριακή, 15 Ιουνίου
Χώροι Φεστιβάλ: Κιν/φος Χριστίνα, Εθν. Αντιστάσεως 11, Άγ. & Πνευματικό Κέντρο Χανίων
Ώρες έναρξης: 19.30
Είσοδος: Ελεύθερη
Καταλληλότητα: Οι ταινίες είναι κατάλληλες για ηλικίες άνω των 18 ετών
Υπότιτλοι ταινιών: Στα ελληνικά

Με την έκθεση «Είσαι ό,τι φοράς», οι επιμελητές, Μαρία Μαραγκού, Μαρία Παναγίδου και Σταύρος Καβαλλάρης, επιχειρούν να αναδείξουν την αμφίδρομη σχέση της μόδας με τη σύγχρονη τέχνη και των προκλήσεων της εποχής μας όπως αυτές εκφράζονται, και επηρεάζονται από τη σύγχρονη τέχνη και τους προβληματισμούς που νεωτεριστικά αυτή προβάλλει.

Από την αρχαιότητα το ρούχο κάλυπτε άμεσες ανάγκες του ανθρώπου καθόριζε όμως και τη θέση του στην κοινωνία. Έγινε δε με το πέρασμα του χρόνου ταυτοτικό στοιχείο της προσωπικότητάς του σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Η έκθεση επιχειρεί να αναδείξει τις εκφάνσεις αυτού του διαχρονικού ταυτοτικού στοιχείου στη σύγχρονη τέχνη. Η ανάγκη του ανθρώπου να ξεχωρίσει, πέρα από την κάλυψη των βασικών αναγκών του σε ένδυση, υπόδηση και καλλωπισμό, δημιούργησε διάφορα στυλ, μαζί και αυτό που αποκαλούμε μόδα. Η μόδα έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας αλλά και της κοινωνικής ζωής του ανθρώπου, καθορίζοντας συμπεριφορές και status.

Στους χώρους του μουσείου, παρουσιάζονται έργα τριάντα δύο (32) καλλιτεχνών και σχεδιαστών: Ελεωνόρα Αντωνιάδου, Δημήτριος Αντωνίτση, Ευγενία Αποστόλου, Vanessa Beecroft, Blind Adam, Αντώνης Βολανάκης, Hussein Chalayan, Δημήτρης Δάβης, Χρήστος Δεληδήμος, Σταμάτης Ζάννος, Bill Georgoussis, René Habermacher, Rebecca Horn, Travis Hutchison, Ανέστης Ιωάννου, Μαριάννα Καβαλλιεράτου, Λευτέρης Κανακάκις, Yael Kanarek, Kapurani Bros, Σοφία Κοκοσαλάκη, Έλλη Κομνηνού-Νενεδάκη, Σοφία Κοσμάογλου, Γιάννης Μπουρνιάς, Αλίκη Παλάσκα, Άγγελος Παπαδημητρίου, Μαρία Παπαδημητρίου, Γιάννης Σίσκος, Χριστιάνα Σούλου, Έφη Σπύρου, Versaweiss, Παντελής Χανδρής, Νίκος Χαραλαμπίδης.

Τα έργα προέρχονται από το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης (ΕΜΣΤ), το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Κρήτης (ΜΣΤΚ), τον Φορέα Σύγχρονου Πολιτισμού ATOPOS, αίθουσες τέχνης, ιδιωτικές συλλογές και τους καλλιτέχνες.

Την έκθεση θα συνοδεύει δίγλωσσος (ελληνικά & αγγλικά) τετράχρωμος κατάλογος. Τις φωτογραφίες και τα στοιχεία των έργων συνοδεύουν σύντομα κείμενα των ίδιων των δημιουργών.

Το νοτιότερο σημείο της Ελλάδας και της Ευρώπης μας υποδέχεται με ένα ρεύμα καυτού αέρα. Τρίκυκλα με μια μικρή καρότσα από πίσω περιμένουν στο λιμάνι, τον Καραβέ, τους κουρασμένους, αλλά ενθουσιασμένους «τουρίστες» για να τους φορτώσουν επάνω και να τους μεταφέρουν στο Σαρακήνικο. Έλληνες λιγοστοί – ουσιαστικά γνωριστήκαμε όλοι μεταξύ μας τις τρεις ώρες της τελευταίας διαδρομής. Ξένοι περισσότεροι – ξανθά κεφάλια και γαλανά μάτια που μισοκλείνουν, μην αντέχοντας το τόσο φως. Ερώτηση χωρίς απάντηση – και χωρίς σημασία: αν εμείς κάναμε δύο μέρες για να φτάσουμε εδώ από την Αθήνα, αυτοί πόσο ταξίδεψαν για να έρθουν σε αυτόν τον ξεχασμένο παράδεισο;

Πετάμε τα σακίδια στην καρότσα, ανεβαίνουμε κι εμείς και ξεκινάμε την διαδρομή στον υποτυπώδη δρόμο, που παλεύει να ξεχωρίσει από το αμμουδερό τοπίο γύρω του. Αμμόλοφοι και κέδροι αιχμαλωτίζουν τα μάτια μας. Τοπίο διαφορετικό από τις οικείες ακτές της Κρήτης, άγριο, που απαιτεί τον σεβασμό και την προσοχή σου, φιλικό, όταν του τα προσφέρεις.

«Εδώ είμαστε». Το «εδώ», η άκρη μιας απέραντης αμμουδερής παραλίας, διάσπαρτης με γυμνά σώματα που απολαμβάνουν χωρίς αστικούς περιορισμούς την κάψα της άμμου και την δροσιά της θάλασσας. Δύο ταβέρνες είναι το βασικό στοιχείο πολιτισμού. Στο βάθος, οι αμμόλοφοι και οι κέδροι υπενθυμίζουν ότι μια θάλασσα μας χωρίζει από τις ακτές της Αφρικής.

«Προχωρήστε προς τα μέσα και θα βρείτε καβάντζα». Προχωράμε και βρίσκουμε. Στήνουμε το σκηνάκι μας. Δεν θα κοιμηθούμε τελικά ποτέ κάτω από τον καφέ πλαστικό ουρανό της μικροσκοπικής σκηνής. Γιατί να το κάνουμε αυτό, όταν έχουμε από πάνω μας έναν μαυρομπλέ ουρανό, κατάστικτο από λαμπερά αστέρια να μας σκεπάζει;

Το Σαρακήνικο γίνεται το σπίτι μας για τις επόμενες εβδομάδες. Μισή ώρα περίπου απόσταση με τα πόδια είναι ο Άη Γιάννης. Κάποιοι πάνε να δουν κι αυτήν την παραλία. Εμάς μας αρκεί η παρθένα λευκή αμμουδιά της «δικής μας». Μία φορά μόνο πήγαμε, για να λέμε ότι είδαμε κι άλλη μία παραλία σαν αυτές που δεν θα ξαναδούμε ίσως ποτέ.

Παρεό στην άμμο και στα κλαδιά του κέδρου για σκιά. Εσπαντρίγιες για να προστατεύουν τα πόδια στην διαδρομή μέχρι το νερό. Το καλοκαίρι στη Γαύδο του 1990 απαθανατίζεται σε ασπρόμαυρο φιλμ. Τοπία, γέλια, παρέες, φιλιά. Κρίμα που τα φιλμ χάθηκαν. Ευτυχώς, οι αναμνήσεις διασώθηκαν στον σκληρό δίσκο του νου. Ο Κουρτ, μορφή που κερδίζει την προσοχή της παρέας. Αυστριακός, περιπλανώμενος, που έφτασε στην Γαύδο και έπιασε δουλειά στην ταβέρνα «μας». Όταν δεν σερβίρει, μας λέει ιστορίες πίνοντας μπύρες. Πολλές. Για εμάς τους εικοσάρηδες Αθηναίους, αυτό που έχει κάνει είναι αδιανόητη και ζηλευτή Περιπέτεια.

Ημέρες και νύχτες που κυλούν με βασική διαφορά τις αποχρώσεις στο τοπίο και την παρουσία του φωτός. Ή όχι. Οι ημέρες μας ζουν ανάμεσα στην άμμο και την ταβέρνα, για λίγη σκιά και δροσερό νερό. Για να πλύνουμε το σώμα μας περιμένουμε ουρά στην γλύφα, που κάποιος έχει σκάψει λίγο πιο πίσω από την παραλία. Ρίχνουμε με τον κουβά του «πηγαδιού» το υφάλμυρο νερό στο σώμα μας και νιώθουμε πιο καθαροί.

Τις νύχτες μας φωτίζουν οι φωτιές ανάμεσα στους κέδρους. Τραγουδάμε. Μεθάμε από το αλκοόλ και την ελευθερία. Τηλέφωνο στο σπίτι, τους γονείς. Ανέκδοτο. Κάνουμε «εκδρομή» μέχρι το Καστρί, την πρωτεύουσα του νησιού. Στην Αστυνομία, υπάρχει τηλεφωνείο. Μάταιη κι άκαρπη η βόλτα, δεν πιάνει γραμμή όσο κι αν προσπαθούμε. Θα τους τηλεφωνήσουμε από την Κρήτη, όταν γυρίσουμε. Ξέρουν ότι θα είμαστε καλά.

Ώρα για την επιστροφή. Ο Ποσειδώνας έχει διαφορετική άποψη και φυσάει 9 μποφόρ. Τα πλοία δεμένα. Ο καπετάνιος μας αποφασίζει ότι τον έχει τον καιρό. Εμείς, ανέμελοι και αδαείς, ανεβαίνουμε στο πλοιάριο. Η επιστροφή μια εμπειρία, μια περιπέτεια που διηγούμαστε για πολλά χρόνια μετά. Ανεμοδαρμένοι και μούσκεμα από τα κύματα, που έλουζαν το καράβι μέχρι να πλαγιάσει τις πιο ήρεμες ακτές της Κρήτης φτάνουμε κάποτε. Το μακρινό ταξίδι αντιστρέφεται. Επιστροφή στην Αθήνα, αλλά αφού πρώτα έχει δοθεί η υπόσχεση για επιστροφή στη Γαύδο το επόμενο καλοκαίρι. Κι εμείς είμαστε άνθρωποι που κρατάμε τις υποσχέσεις μας.

Σήμερα, στην Γαύδο

Μετά από εκείνες τις δύο φορές που πήγα στη Γαύδο, στις αρχές του 1990, δεν έχω ξαναπάει. Από φίλους που εξακολουθούν να πηγαίνουν πού και πού κι απ’ ό,τι διαβάζω, το νησί έχει εκσυγχρονιστεί: στο Σαρακήνικο υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια, ταβέρνες, μίνι μάρκετ. Οι οικισμοί έχουν, επίσης, αναπτυχθεί και υπάρχουν κάποιες βασικές παροχές, όπως περιφερειακό ιατρείο (αχρείαστο να’ ναι!), ενώ έχουν πληθύνει και οι περιοχές της Κρήτης που συνδέονται με το νησί, ειδικά το καλοκαίρι. Ένα τηλεφώνημα στο Λιμεναρχείο της Γαύδου (28230 41214) ή της Παλαιόχωρας (28230 41214) ή σε κάποιο ταξιδιωτικό πρακτορείο μπορεί να σε διαφωτίσει περισσότερο για τις συνδέσεις καθώς τα πλοιάρια δεν κλείνουν online εισιτήρια.

Μία μόνο παράκληση. Αν πας, στείλε μου φωτογραφίες να θυμηθώ τα παλιά. Ή, μήπως, καλύτερα όχι;

*Πηγή φωτογραφιών: Shutterstock

Από την πρώτη στιγμή, που έμαθα για σένα, Ηλιάνα, για τις σπουδές, την απόφασή σου να ζήσεις στην Κρήτη, με στόχο την αναβίωση ενός σπάνιου, αυτόριζου αμπελώνα, για τον αγώνα που δίνεις, ώστε τίποτε να μην πάει χαμένο, νιώθω συγκίνηση. Μίλησέ μου για όλο αυτό το διάστημα, που έστηνες στο μυαλό σου το πλάνο σου.

Δεν προηγήθηκε πολλή σκέψη. Τα πράγματα έγιναν αρκετά γρήγορα κι αυθόρμητα. Το 2018, κι ενώ δούλευα σε άλλα οινοποιεία, στο Ηράκλειο, μετακινήθηκα στην Σαντορίνη για επαγγελματικούς λόγους, φτιάχνοντας εκεί το πρώτο μου κρασί. Πρόκειται για ένα προϊόν, το οποίο ήταν μια συνεργασία με την Σαντορίνη, ένα πάντρεμα, δηλαδή, Κρήτης και Σαντορίνης. Είχε βιδιανό από τον Φουρφουρά Ρεθύμνου κι ασύρτικο από τον Πύργο της Σαντορίνης. Αυτό το κρασί πήγε πάρα πολύ καλά. Και πάνω στην αναζήτηση παλιών αμπελώνων, -ήθελα να βρω παλιά αμπέλια για βιδιανό, γιατί για μένα όλα τα παλιά αμπέλια έχουν μια πολύ ιδιαίτερη αξία – βρέθηκα στις Μέλαμπες. Μια γυναίκα μού είχε μιλήσει γι’ αυτό το χωριό, ότι έχει πολύ βιδιανό, αλλά για αρκετό καιρό δεν πήγαινα μέχρι εκεί. Ένα Σαββατοκύριακο, όμως, αποφάσισα να πάω. Είναι, όπως φαίνεται, όλο συγκυριακό. Έψαξα να βρω ανθρώπους εκεί, να μιλήσω, να ρωτήσω, και κάποια στιγμή, πέρασα από ένα μίνι μάρκετ. Με τα πολλά, έκλεισα ραντεβού και μια από τις επόμενες ημέρες, ανέβηκα στο βουνό, στις Μέλαμπες, και είδα τα αμπέλια. Και τότε ήταν που είπα ότι «εδώ πρέπει να γίνει κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό», χώρια από το κρασί που έφτιαχνα ήδη. Οπότε τα πράγματα εξελίχθηκαν αρκετά γρήγορα. Με το που είδα το βουνό, τα αμπέλια και το Λιβυκό, αμέσως οραματίστηκα και το οινοποιείο, το οποίο αφορούσε σε δύο ετικέτες για αρχή. Ένα βιδιανό από νέα αμπέλια κι ένα από τα παλιά. Το είπα στον συνέταιρό μου και πολύ γρήγορα βρήκαμε χώρο, στις Μέλαμπες, νοικιάζοντας την αποθήκη του αγροτικού συνεταιρισμού. Την οποία ανακαινίσαμε, δημιουργώντας έτσι το οινοποιείο. Όλα έγιναν με το συναίσθημα και μόνο. Ήταν όνειρό μου, πώς να το πω, από τότε που εργαζόμουν σε άλλα οινοποιεία. Από πάντα.

Υπέροχη εκκίνηση. Πολλές από τις αναφορές σε σένα εστιάζουν στο νεαρό της ηλικίας. Πιστεύεις ότι έχει παγιωθεί μια άποψη ότι εδώ οι νέοι άνθρωποι στερούνται ευαισθησίας ξέρω γω, επαφής με τη γη (κομμάτι ίσως -λαθεμένα- συνυφασμένο με ανθρώπους περασμένων δεκαετιών).

Σίγουρα, είναι πιο μακριά από την φύση από ό,τι ήταν οι άνθρωποι, παλιά. Οι παλιοί, είτε νέοι είτε γέροι, ήταν πιο κοντά στην φύση. Γιατί είχαν μια άλλη σχέση με την γη, μια σχέση εξάρτησης ίσως. Μια σχέση, όμως, που οι περισσότεροι, κοντά στην ηλικία των παππούδων μου, ήθελαν να την αποτινάξουν. Από αυτή τη γενιά και μετά, οι άνθρωποι άρχισαν να βλέπουν τη γη διαφορετικά. Γι’ αυτούς, γη σήμαινε δυσκολία, σήμαινε τροχοπέδη. Όταν έμαθε η γιαγιά μου ότι θα σπουδάσω στην Γεωπονική, μόνο που δεν έβαλε τα κλάματα. Γιατί εκείνη έφυγε από το χωριό, από μια δύσκολη, αγροτική ζωή για να πάει στην Αθήνα να βρει κάτι καλύτερο. Τώρα, όμως, πιστεύω ότι θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο, ότι δηλαδή οι άνθρωποι θα έπρεπε να φεύγουν από τις πρωτεύουσες και να γυρνούν στα χωριά, που η ζωή είναι πολύ πιο ποιοτική, από κάθε άποψη, οικονομική, ψυχολογική – αναφέρομαι στο στρες-, αλλά κι από θέμα διατροφής. Αυτό όμως που ανέφερες, δυστυχώς, ισχύει, ότι οι νέοι έχουν απομακρυνθεί από την γη. Υπάρχουν φυσικά και άνθρωποι, που την αγαπούν και εργάζονται  γι’ αυτή, με πολύ σεβασμό -. Αλλά θεωρώ ότι είναι λίγοι σε σχέση με άλλες εποχές.

Έχω στο μυαλό (πάντα) τον παππού μου, να θυμάται ελάχιστα πράγματα- λόγω της άνοιας-, αλλά όταν το βλέμμα του έπεφτε στα σταφύλια του, ανακτούσε δυνάμεις και σαφείς μνήμες. Μας έδινε οδηγίες για το κλάδεμά τους. Τι είναι αυτό, το κυριότερο, που κερδίζει αυτός που έχει στα χέρια του το χώμα, το νερό, τη φροντίδα;

Νομίζω ότι έχει να κάνει με τον καθένα, πώς νιώθει. Κάποιος μπορεί να βρεθεί μέσα σε ένα αμπέλι και να θέλει να φύγει, κατευθείαν. Να μη θέλει να έρθει σε επαφή με το χώμα, με τα χορτάρια, να μην μπορεί καθόλου τη μυρωδιά. Και υπάρχουν άλλοι, όπως ο παππούς σου, όπως εγώ, που όταν είμαι μέσα στο αμπέλι νιώθω ότι είμαι στο σπίτι μου. Ξεχνώ τα πάντα, όσα προβλήματα και να με απασχολούν. Φαντάσου ότι η μητέρα μου, όταν μαλώνουμε, μου λέει «βγάλε το αμπελόφυλλο από το κεφάλι σου». Γιατί θεωρεί ότι συνεχώς σκέφτομαι γύρω από αυτό. Η έγνοια, η προσήλωση, ο στόχος ζωής μου είναι η γη και το αμπέλι. Μερικοί γεννιούνται έτσι. Πώς να το κάνουμε.

Συμφωνώ. Οι δικές σου μνήμες; Τι δεν ξεχνάς ποτέ;

Μεγάλωσα στην Αθήνα, οπότε οι επαφές μου με το χωριό ήταν κάθε καλοκαίρι και στις μεγάλες γιορτές. Αλλά η πιο δυνατή στιγμή του χρόνου για μένα ήταν ο τρύγος. Έχω φοβερές μνήμες. Θυμάμαι ότι ξυπνούσα 5 η ώρα να πάω με τον παππού μου στο αμπέλι να τρυγήσουμε και η γιαγιά μας κορόιδευε, λέγοντάς μας «πού πάτε; Είναι σκοτάδι ακόμη». Έχω βιντεοσκοπήσει τους περισσότερους τρύγους της ζωής μου. Μικρή, κρατούσα όλη την ώρα μια βιντεοκάμερα, γιατί, όπως είπα, ο τρύγος ήταν η μέγιστη στιγμή. Στο πατητήρι, με θυμάμαι να νιώθω την υφή, να «μεθώ», να έχω άποψη. Μιλάμε, ξεκάθαρα, για μια σχέση με το αμπέλι πολύ ιδιαίτερη και σπάνια.

Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι πολλά από τα όνειρα τρώνε το χώμα χρόνιων δυστοκιών; Το κράτος επικροτεί, υπάρχει, σφυρίζει αδιάφορα;

Τα όνειρα γεννιούνται για να πραγματοποιούνται, όχι για να χάνονται. Η τύχη υπάρχει από τη στιγμή που κι εσύ, ως ον, καταβάλλεις προσπάθεια. Όταν ένας νέος άνθρωπος, που ζει στην Ελλάδα του σήμερα, αντιληφθεί ότι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, ότι δεν υπάρχει βοήθεια, δεν υπάρχει υποστήριξη και ότι ουσιαστικά το κράτος σε περιμένει στη γωνία για να σου βάλει τρικλοποδιά, σίγουρα θα το σκεφθεί και δύο και τρεις φορές και το πιο πιθανό είναι να τα παρατήσει. Πρέπει να έχεις πάρα πολύ πείσμα για να προχωράς και να παραβλέπεις όλες αυτές τις δυσκολίες, σε αυτή την, κατά τ’ άλλα, υπέροχη χώρα.

Εσύ έχεις και πείσμα και κότσια, όπως φαίνεται. Πόσα χρόνια μετρά το Οινοποιείο Iliana Malihin; Είσαι ικανοποιημένη;

Το οινοποιείο μετράει τώρα πέντε χρόνια, από το 2019. Αυτό που συμβαίνει είναι πέρα και πάνω από όσα είχα φανταστεί. Όταν ξεκινούσα, δεν σκεφτόμουν πώς θα κυλήσει. Σκεφτόμουν μόνο αυτό που ήθελα να φτιάξω. Πώς θα μετουσιώσω το τερουάρ, που λέμε στον χώρο του κρασιού, σε γεύση. Αυτός που πίνει το κρασί ήθελα και θέλω να λέει αμέσως ότι «αυτό το κρασί είναι από τις Μέλαμπες ή από τον Φουρφουρά». Αυτό είχα στον νου μου και λιγότερο αν θα πετύχει το εγχείρημα. Έχω καταλάβει ότι, όταν σκέφτεσαι αυτό που θες να κάνεις κι όχι το κέρδος, όλα πάνε περίφημα.

Μεγάλη αλήθεια. Για σένα, ποιο κομμάτι της διαδικασίας είναι το πιο συναρπαστικό;

Όλες οι φάσεις είναι όμορφες. Κι αυτό που κάνω τώρα, αυτή την στιγμή, που έφυγα από τις Μέλαμπες για να δω δυο αμπέλια, σε δύο διαφορετικά χωριά. Οπότε και η περίοδος προ – τρύγου, που πρέπει να γυρνάω, να ελέγχω τα αμπέλια μου, ότι είναι καθαρά από ασθένειες, ενώ ταυτόχρονα οραματίζομαι την οινοποίηση. Δεν έχω ένα ενιαίο πρωτόκολλο κάθε χρόνο, σαν την coca cola. Αναλόγως με το τι βλέπω και τι γεύομαι αργότερα – τώρα είναι ακόμη νωρίς, ακόμη δεν έχουν γυαλίσει τα σταφύλια- σκέφτομαι κι αυτό που θέλω να φτιάξω. Άρα και το προπαρασκευαστικό στάδιο είναι, επίσης, συναρπαστικό. Αλλά κάθε εποχή έχει άλλη χάρη.

Ας θυμηθούμε τώρα την άσχημη καλοκαιρινή μέρα του 2022, χωρίς να θέλω να σε στεναχωρήσω. Ένιωσες τότε καθόλου μόνη;

Αυτό που ζήσαμε τότε ήταν ένας εφιάλτης. Εγώ το βίωσα αργότερα, αφού πέρασε η φωτιά και ήμασταν ακόμη ζωντανοί, -γιατί ζήσαμε πολύ επικίνδυνα πράγματα. Προσπαθούσαμε να σβήσουμε τη φωτιά και η δύναμή της πετούσε τα αμάξια μας πέρα. Αφού πέρασαν, λοιπόν, εκείνες οι επικίνδυνες μέρες που προσπαθούσαμε να σώσουμε ό,τι είχε μείνει, μου έμεινε το βάρος μίας πολύ σοβαρής απώλειας. Έχοντας χάσει τον πατέρα μου, πριν χρόνια, και ξέροντας πώς είναι η απώλεια, ένιωσα με την πυρκαγιά ακριβώς το ίδιο, μην πω και χειρότερα. Ήταν σαν να χάνω μέλος της οικογένειάς μου. Από το κράτος δεν είχαμε καμία βοήθεια. Πήραμε, με πολύ κόπο, κάποιες αποζημιώσεις, πριν τις εκλογές, αλλά ένα πολύ μικρό ποσοστό, για λόγους εικόνας. Δεν υπάρχει ουσιαστική βοήθεια, ακόμη και τώρα που μιλάμε. Και δεν νομίζω να υπάρξει και ποτέ, εκτός κι αν γίνει κάτι συνταρακτικό και καταλάβουν οι αρμόδιοι ότι ο πρωτογενής τομέας είναι η ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας και πρέπει να υποστηρίζεται. Τότε μόνο θα γίνει κάτι.

Επίσης, ένα βασικό πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι γενικότερα έχουν φάει τόσες σφαλιάρες, που σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Κι δέχονται τα πάντα, δυστυχώς. Ό,τι και να συμβαίνει, το δέχονται. Οπότε, μετά το τραγικό συμβάν της φωτιάς, στο χωριό, οι περισσότεροι, επειδή το είχαν ξαναβιώσει, ήταν σαν υπνωτισμένοι, δεν μπορούσαν να κάνουν το παραμικρό. Κι έτσι, σε αυτή την ιστορία, μπήκα εγώ μπροστά, ως η πιο ψύχραιμη και με όπλα την νιότη και τον θυμό μου, για να βάλω τάξη. Τότε, όμως, ήρθαν κι άλλες δύσκολες φάσεις. Άνθρωποι, που νόμιζα ότι ήταν υποστηρικτές, ήταν τελικά απέναντί μας. Αλλά και άνθρωποι που έγιναν, μετά από αυτή την τραγωδία, οικογένειά μας. Κι ευτυχώς είναι η πλειοψηφία αυτοί.

Μακάρι πάντα να κερδίζει η δύναμη, το μεράκι και η επιμονή. Διαβάζω κάπου: «τα αμπέλια αυτά αποτελούν μια σπάνια πολιτιστική κληρονομιά για την Κρήτη και την Ελλάδα. Είναι από τους ελάχιστους αυτόριζους αμπελώνες στον κόσμο, κάτι που αποτελεί από μόνο του μια εξαιρετική σπανιότητα, πολλαπλασιάζει την αξία τους και ο αντίκτυπός τους είναι παγκόσμιος». Όλο αυτό με τι σε οπλίζει;

Με οπλίζει με πολύ μεγάλη ευθύνη απέναντι στην γη και απέναντι στους ανθρώπους της επόμενης γενιάς, που ελπίζω όλα αυτά να τα βρουν.

Επόμενα σχέδια;

Αυτό τον καιρό, προσπαθούμε να αδειάσουμε τις δεξαμενές, κάνοντας εμφιάλωση, ταυτόχρονα όμως παρακολουθώ και τα αμπέλια. Είχα βάλει κάποια στρέμματα, νέα φύτευση, που κάηκαν τον Ιούλιο του ‘22, και τώρα προσπαθούμε να τα επαναφέρουμε. Τα παλιά αμπέλια, που κάηκαν, πάνε καλύτερα. Έχουν κι άλλη δύναμη, άλλωστε. Δεν έχω κάτι καινούριο για το μέλλον, γιατί στοχεύουμε πώς θα φτιάξουμε αυτά (τα αμπέλια), που έχουν επανέλθει.

*Κεντρική φωτογραφία: Γιώργος Καπλανίδης

Το Φεστιβάλ ανοίγει το πρόγραμμά του στον Άγιο Νικόλαο την Παρασκευή, 05 Ιουλίου στον Κινηματογράφο ΧΡΙΣΤΙΝΑ. Οι προβολές συνεχίζουν το Σάββατο, 06 Ιουλίου στο παλιό Δημοτικό Σχολείο Πάνω Ελούντας και ολοκληρώνονται την Κυριακή, 07 Ιουλίου στην Πλατεία Δικαστηρίων Νεάπολης.

Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό και μετά τις προβολές ακολουθεί συζήτηση με την επιμελήτρια του PIFF Limassol εικαστικό Jafra Abu Zoulouf, τον σπουδαίο γιατρό χειρουργό & Διευθυντή της ΜΕΘ του Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου παλαιστινιακής καταγωγής, Μασούντ Χάνι, τον Πρόεδρο της Παλαστινιακής Παροικίας της Ελλάδας Μοχάμεντ Ελ Σάιντ, αλλά και σκηνοθέτες που μπορούν να συμβάλουν στον προβληματισμό του κοινού.

Λίγα Λόγια για τη Διοργάνωση

Το φεστιβάλ διοργανώνει η ομάδα του Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ Αγίου Νικολάου, μια ομάδα ενεργών ανθρώπων που ζει στην πόλη του Αγίου Νικολάου και στοχεύει σε μια κοινωνία συμπεριληπτική, με ενσυναίσθηση, μια κοινωνία αλληλέγγυα που να λειτουργεί με γνώμονα τη δικαιοσύνη και την ισότητα. Στο επίκαιρο πλαίσιο της γενοκτονίας του λαού της Γάζας και της κατοχής της παλαιστινιακής γης από το κράτος του Ισραήλ και τους εποίκους από το 1948, πιστεύουμε ότι είναι κάτι παραπάνω από αναγκαίο να δώσουμε φωνή στον παλαιστινιακό λαό.

Έτσι, αποφασίσαμε να προβάλουμε το έργο Παλαιστίνιων δημιουργών ως μια δεύτερη έκδοση του Φεστιβάλ Παλαιστινιακού Κινηματογράφου (Piff Limassol) που πραγματοποιήθηκε με μεγάλη προσέλευση, τον περασμένο Φεβρουάριο στη Λεμεσό της Κύπρου. Η εμπνεύστρια της ιδέας, Παλαιστίνια εικαστικός Jafra Abu Zoulouf που ζει στη Λεμεσό τα τρία τελευταία χρόνια, με μεγάλη χαρά αποδέχτηκε την πρότασή μας για μια «αντιγραμένη» έκδοση του Piff Limassol και εξασφάλισε εκ μέρους μας τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών.

Μέσα από αυτή την εκδήλωση θα θέλαμε να συνεισφέρουμε στην ανάδειξη της Παλαιστινιακής πραγματικότητας στην Γάζα, τη Δυτική Όχθη και τα κατεχόμενα εδάφη αλλά και στην ανάδειξη της πλούσιας ιστορίας και του πολιτισμού της Παλαιστίνης. Οι ταινίες δεν αφορούν μόνο στην πολιτική ιστορία της Παλαιστίνης, αλλά και στα καθημερινά προβλήματα και αγωνίες που αντιμετωπίζουν οι
Παλαιστίνιοι όπου κι αν βρίσκονται. Ο ελληνικός λαός γενικότερα αλλά και της Κρήτης ειδικότερα, μπορεί με ευκολία να αντιληφθεί και να συσχετισθεί με τη θεματική των ταινιών καθώς πολλές από αυτές αφορούν στην αγροτική ζωή και τον απλό τρόπο διαβίωσης των Παλαιστινίων αλλά και να του φέρει θύμησες από το παρελθόν όταν ο ίδιος τελούσε υπό κατοχή.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ
(* Οι ταινίες είναι κατάλληλες για ηλικίες 16 ετών και άνω)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 05 ΙΟΥΛΙΟΥ: ΚΙΝ/ΦΟΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ || ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
21:00
Today They Took My Son της Farah Nabulsi
2014 || Δράμα || 7’

Μια µητέρα αντιµετωπίζει την αρπαγή του µικρού της γιου από τον στρατό. Η αδυναµία της να αποτρέψει τη σκληρή και απάνθρωπη µεταχείριση που γνωρίζει ότι βιώνει το παιδί της, είναι
κάτι περισσότερο από ό,τι µπορεί να αντέξει µια µητέρα. Αυτό συµβαίνει σε περισσότερα από 700 παιδιά το χρόνο στην Παλαιστίνη.

The Wanted 18 των Amer Shomali & Paul Cowan
2014 || Ντοκιμαντέρ / Animation || 75’

Μέσα από την τεχνική εµψύχωσης stop motion (stop-motion animation), σχέδια και συνεντεύξεις, οι σκηνοθέτες Amer Shomali και Paul Cowan αναδηµιουργούν µια εκπληκτική αληθινή ιστορία: την καταδίωξη δεκαοκτώ αγελάδων από τον ισραηλινό στρατό, των οποίων η ανεξάρτητη παραγωγή
γάλακτος, σε µια Παλαιστινιακή αγροτική κολεκτίβα κηρύχθηκε “απειλή για την εθνική
ασφάλεια του κράτους του Ισραήλ”.

22:30 || Q/A
Ακολουθεί συζήτηση µε την επιµελήτρια του PIFF Limassol Jafra Abu Zoulouf και τον Διευθυντή της ΜΕΘ Αγίου Νικολάου Hany Massoud.

ΣΑΒΒΑΤΟ, 06 ΙΟΥΛΙΟΥ: ΠΑΛΙΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ – ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΖΩΟΔΟΧΟΥ ΠΗΓΗΣ || ΕΛΟΥΝΤΑ
21:00 || Ταινίες Μικρού Μήκους

120 KM του Waseem Khair 2021 || Ντοκιμαντέρ || 30’

Οι Παλαιστίνιοι καλλιτέχνες Osama Atwa και Waseem Khair ταξιδεύουν στο Λίβανο για µια
καλλιτεχνική περιήγηση στους προσφυγικούς καταυλισµούς της Βηρυτού. Παρά την απαγόρευση
των Ισραηλινών αρχών να ταξιδέψουν εκεί, καταφθάνουν και οι δυο τους εν τέλει στο Λίβανο.
Ολοκληρώνοντας την περιοδεία αυτή επιστρέφουν στην Παλαιστίνη όπου ένα νέο ταξίδι θα αρχίσει, µε δίκες και Ισραηλινά δωµάτια ανακρίσεων εξαιτίας ενός ταξιδιού 120 χιλιοµέτρων. Η καλλιτεχνική τους αυτή περιήγηση θα τους κοστίσει 20 µήνες στις Ισραηλινές φυλακές.

Hamza: Chasing the Ghost Chasing Me του Ward Kayyal
2022 || Δράμα || 18’

Καθώς ο µεσήλικας Hamza αναρρώνει από µία ασθένεια, ταυτόχρονα συνεχίζει την πρακτική που ξεκίνησε όταν αποφυλακίστηκε από την ισραηλινή φυλακή πριν από 20 χρόνια. Κάθε µέρα, πηγαίνει στο δάσος για να κυνηγήσει το λιοντάρι που οι ντόπιοι δεν πιστεύουν ότι υπάρχει.

The Present της Farah Nabulsi | Σκηνοθεσία: Bruno de Champris
2020 || Δράμα || 24’

Ο Yusef στην επέτειο του γάµου του, αναχωρεί µαζί µε την µικρή του κόρη, από την ∆υτική Όχθη για να αγοράσει ένα δώρο στη σύζυγό του. Ανάµεσα σε στρατιώτες, διαχωρισµένους δρόµους και σηµεία
ελέγχου, πόσο εύκολο είναι να πάει κανείς για ψώνια;

Oceans of Injustice της Farah Nabulsi
2017 || Δράμα || 11’

Για δεκαετίες, μία ανυπολόγιστη αδικία πραγματοποιείται σε βάρος ενός ολόκληρου λαού. Μέσα από τα νέα μέσα, νομίζουμε ότι καταλαβαίνουμε τι περνά αυτός ο λαός. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε ιδέα. Στόχος του Oceans of Injustice είναι να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες σχετικά με τον αγώνα των Παλαιστινίων για ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα.

22:30 || Q/A
Ακολουθεί συζήτηση µε την επιµελήτρια του PIFF Limassol Jafra Abu Ζoulouf και τoν
σκηνοθέτη της ταινίας ‘ΗΑΜΖΑ’ Ward Kayyal.

ΚΥΡΙΑΚΗ, 07 ΙΟΥΛΙΟΥ: ΠΛΑΤΕΙΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ || ΝΕΑΠΟΛΗ

21:00 || Foragers (Τροφοσυλλέκτες) |της Jumana Manna
2022 || Ντοκιμαντέρ/Δράμα || 65’

Το Foragers συνδυάζει µεθοδολογίες τεκµηρίωσης και µυθοπλασίας για να αποδώσει τη σύγκρουση µεταξύ των Ισραηλινών Αρχών για την Προστασία της Φύσης και των Παλαιστινίων τροφοσυλλεκτών. Με καυστικό χιούµορ, η ταινία απαθανατίζει την αγάπη, την αντοχή και τη γνώση της παράδοση που περνάει από γενιά σε γενιά µέσα σ’ ένα άκρως πολιτικοποιηµένο περιβάλλον.

22:30 || Q/A

Ακολουθεί συζήτηση µε την επιµελήτρια του PIFF Limassol Jafra Abu Ζoulouf και τον Πρόεδρο της Παλαιστινιακής Παροικίας στην Ελλάδα Mohammed El Sayed.

Παραλία Σίμος, Ελαφόνησος. Όσο δύσχρηστα και να είναι τα επίθετα κοραλένιος και σμαραγδένιος, στον Σίμο, γίνεται κανονική κατάχρηση. Καταργείται ο χρόνος, η πόλη, η κοινοτοπία, το λίγο, το προβλεπόμενο. Μιλάμε για κρίνα της θάλασσας, για αμμόλοφους, τα Κύθηρα απέναντι. Όταν πήγα, ξέχασα ότι μετά την Τρίτη ακολουθεί η Τετάρτη.

Παραλία Ναυάγιο, Ζάκυνθος. «Θεέ μου, πόσο μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε» και άλλα τέτοια. Ο Γερμανός περιηγητής E.L. Salvatos αναφέρει το 1901, για την περιοχή του Ναυάγιου, ότι ήταν μία πολύ μικρή παραλία με μαύρες πέτρες. Μετά το 1922, από κατολισθήσεις δημιουργήθηκε αρχικά η πρώτη αξιόλογη παραλία, η οποία ήταν περίπου μέχρι το σημείο που είναι σήμερα το καράβι. Η τελευταία κατολίσθηση μετά το Ναυάγιο δημιούργησε την σημερινή παραλία. Tο ναυάγιο τοποθετείται χρονολογικά στο 1983, ενώ το πλοίο το οποίο ναυάγησε μετέφερε λαθραία τσιγάρα. Σε αυτή την παραλία, λύσσαξα να κάνω βουτιές χωρίς μάσκα και με ανοιχτά μάτια. Την επόμενη μέρα, ξύπνησα αλά Σίρλεϊ Μακ Λέιν.

Υπάρχει παραλία στα Κουφονήσια με το όνομα Πισίνα. Τι έχουν παραπάνω, δηλαδή, τα νησιά Φϊτζι, όπου κατακάηκαν η Μπρουκ Σιλντς και ο Κρίστοφερ Άτκινς; Τίποτα. Γαλάζιο και πράσινο. Πράσινο και γαλάζιο. Διακόπτης σε όλα. Μόνο με το αντηλιακό να είστε προσεκτικοί. Και με τα τραγούδια, που στις διακοπές, γίνονται καθημερινή κουβέντα. Φοίνικας, Φανός, Ιταλίδα, Πορί. Παραδίνομαι.

Στην Αγία Άννα της Εύβοιας, δε φοβάμαι τα κύματα, ούτε τα βαθιά νερά. Αν εσείς δεν είστε σαν κι εμένα, να είστε ένα τσικ πιο προσεκτικοί. Αιγαίο.

Μπάλος. «Θαύμα της φύσης, εξωτικό τοπίο, σκηνικό απερίγραπτης ομορφιάς, γαλάζιος παράδεισος, μαγευτική παραλία». Εξωτική παραλία-λιμνοθάλασσα που σχηματίζεται μεταξύ της χερσονήσου της Γραμβούσας και του ακρωτηρίου Τηγάνι. Στις γύρω σπηλιές, λέει, φωλιάζουν μαυροπετρίτες, θαλασσοκόρακες και κορμοράνοι. Η άμμος, σε κάποια σημεία, είναι ροζ, χρώμα που οφείλει σε χιλιάδες θρυμματισμένα κοχύλια. Νερά, καπέλα, φωτογραφίες στο άγριο τοπίο της Γραμβούσας. Ιδανική ώρα, το βαθύ ξημέρωμα. Είναι αλλιώς όλα.

Η Μεσσηνία έχει δισεκατομμύρια ωραίες παραλίες. Οι πάντες ξέρουν την Βοϊδοκοιλιά, κοντά στην Πύλο. Το όνομα της παραλίας προέρχεται από το Βουφράς, «εκεί που ζουν τα βόδια». Αναφέρεται ακόμα σε αρχαία επιγραφή και ως Βούβοτα – Βοϊδοκοιλιά. Η προφανέστερη, βέβαια, ονομασία ίσως να προέρχεται και από τη μεγάλη καμπυλότητα που σχηματίζει ο κόλπος και το ότι μοιάζει με κοιλιά βοδιού. Την προτιμώ στην ερημιά της, κάτι Σεπτέμβρηδες, που μοιάζουν πολύ στα θερινά ηλιοστάσια.

Η παραλία στα Φαλάσαρνα έχει βραβευτεί σαν η πιο όμορφη παραλία της Κρήτης και συμπεριλαμβάνεται πάντα μέσα στο τοπ-10 των καλύτερων παραλιών στην Ευρώπη. Ανεμοδέρνεται συχνά, οπότε όσοι είστε λάτρεις του σέρφινγκ, τερματίστε το.

Το πάθος μου το αιώνιο σαλεύει στο Ιόνιο. Στο Κάθισμα, είτε ακούγεται στη διαπασών το “Primaverando” του Καροτόνε, είτε η χαρά όσων ξημεροβραδιάζονται στην άμμο -από πείσμα και πάθος και τρέλα-, κολυμπάς μέχρι θανάτου. Σε άλλες εποχές, το Κάθισμα είχε και κατασκηνωτές, αλλά και γυμνιστές. Τετράγωνες, κίτρινες φωτογραφίες για τη φαντασία του Έγκον Σίλε.

Οι Πετανοί είναι μια από τις πλέον διάσημες παραλίες της περιοχής της Παλικής, αλλά και ολόκληρης της Κεφαλονιάς. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νησιού, στην χερσόνησο της Παλικής. Η ετυμολογία του ονόματος Πετανοί, κατά πάσα πιθανότητα φτάνει μέχρι τον Όμηρο και σημαίνει «διαρκής κίνηση του νερού». Αν και προτιμώ πάντα το χάραμα, αυτό που συμβαίνει με το ηλιοβασίλεμα εκεί είναι ιμπρεσιονισμός.

Στο βορειοανατολικό άκρο της Σκιάθου, βρίσκεται η παραλία Λαλάρια, μία από της ομορφότερες της Ελλάδας και αυτή που έκανε το νησί διάσημο. Μια παραλία που καλύπτεται από ολοστρόγγυλα, λευκά βότσαλα, τα «λαλάρια». Εκεί πας μόνο με καραβάκι. Φτάνεις. Περνούν οι ώρες. Δε θες να γυρίσεις πουθενά. Τα σημάδια στο μαγιό θα φύγουν, όποτε το αποφασίσεις.

Υγ: Γράφουμε για όσα έχουμε δει, νιώσει κι ενώ η ευγνωμοσύνη μας κυριεύει. Το καλοκαίρι υπάρχει για να παλεύουμε να το φέρνουμε στην κυριολεξία του. Ό,τι και να γίνεται.