Ακριβώς την Τρίτη, οι μέτοχοι της Warner ενέκριναν τη συγχώνευση. Ανάμεσα στους τελευταίους που προστέθηκαν στην επιστολή είναι μεγάλα ονόματα του σινεμά όπως οι Robert de Niro, Jane Fonda και Sofia Coppola. Ήδη είχαν υπογράψει οι Javier Bardem, Pedro Pascal, Kristen Stewart, Lily Gladstone, Patti Lupone, Marisa Tomei, John Cusack, Mark Ruffalo, Matt Dillon, Holly Hunter και ο βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα για το The Pitt, Noah Wyle.

Στο υπόμνημα με τίτλο “Block The Merger”, που παραμένει ανοιχτό για υπογραφές από μέλη του κλάδου, οι δημιουργοί εξηγούν τη “σαφή αντίθεσή τους στη συγχώνευση των Paramount και Warner Bros. Discovery”. “Αυτή η συμφωνία θα ενισχύσει περαιτέρω ένα ήδη συγκεντρωτικό τοπίο στα ΜΜΕ”, αναφέρουν, “μειώνοντας τον ανταγωνισμό σε μια περίοδο που ο κλάδος μας —και το κοινό— δεν αντέχουν άλλες πιέσεις”.

Ανησυχία για απώλειες θέσεων εργασίας και ευκαιριών

Οι ανησυχίες δεν είναι αβάσιμες. Η βιομηχανία ψυχαγωγίας στο Χόλιγουντ διανύει δύσκολη περίοδο, με περικοπές και πτώση παραγωγής. Σύμφωνα με τη Film LA, τη βασική υπηρεσία καταγραφής γυρισμάτων στο Λος Άντζελες, τα γυρίσματα μειώθηκαν κατά 37% στα δύο τελευταία τρίμηνα του 2025 σε σχέση με τον μέσο όρο των τελευταίων πέντε ετών.

Οι 4.200 υπογράφοντες —ανάμεσά τους σχεδόν εκατό βραβευμένοι ή υποψήφιοι για Όσκαρ— προειδοποιούν πως η συγχώνευση θα οδηγήσει σε “μείωση ευκαιριών για δημιουργούς, περικοπή θέσεων εργασίας στο οικοσύστημα παραγωγής, αύξηση κόστους και λιγότερες επιλογές για το κοινό στις ΗΠΑ αλλά και παγκοσμίως”. Τονίζουν πως είναι ανησυχητικό ότι η συγχώνευση θα αφήσει μόλις τέσσερα μεγάλα αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο, κάτι που θα πλήξει κυρίως τις παραγωγές μεσαίου προϋπολογισμού και τη διανομή ανεξάρτητων ταινιών.

“Αυτοί οι παράγοντες απειλούν τη βιωσιμότητα ολόκληρης της δημιουργικής κοινότητας”, επισημαίνουν χαρακτηριστικά, προσθέτοντας ότι “διακυβεύεται η επαγγελματική ζωή δεκάδων χιλιάδων εργαζομένων, κυρίως σε μικρές επιχειρήσεις και ανεξάρτητες εταιρείες που είναι ενταγμένες στις τοπικές οικονομίες και κοινωνίες των ΗΠΑ”.

Απολύσεις και πολιτική πίεση γύρω από τη συγχώνευση

Ο φόβος είναι διάχυτος στο Χόλιγουντ. Πολλές μεγάλες και μεσαίες εταιρείες προχωρούν σε απολύσεις. Χαρακτηριστικά, ο κολοσσός Disney απέλυσε 1.000 εργαζόμενους την περασμένη εβδομάδα —μόλις ένα μήνα μετά την ανάληψη καθηκόντων από τον νέο διευθύνοντα σύμβουλο Josh D’Amaro— διαλύοντας μεταξύ άλλων το τμήμα οπτικής ανάπτυξης της Marvel.

Paramount απέλυσε 1.000 υπαλλήλους πριν λίγους μήνες (και αναμένονται ακόμη 1.000 απολύσεις), ενώ η Sony προχώρησε σε εκατοντάδες απολύσεις από τους 12.000 εργαζόμενούς της.

Ορισμένοι καλλιτέχνες, όπως ο γνωστός ακτιβιστής Mark Ruffalo, κάνουν ένα βήμα παραπάνω: προσπαθούν να φέρουν τη συγχώνευση ενώπιον των αρμόδιων αρχών. Την προηγούμενη εβδομάδα συμμετείχε μαζί με τον γερουσιαστή Cory Booker (μέλος επιτροπής ανταγωνισμού και δικαιωμάτων καταναλωτή) σε τηλεδιάσκεψη για να αναδείξουν τα προβλήματα που ενδέχεται να προκαλέσει αυτή η εξέλιξη.

“Δεν χρειάζεται να δει κανείς το Citizen Kane ή να διαβάσει το 1984 για να καταλάβει ότι η συγκέντρωση του ολιγαρχικού ελέγχου που αντιπροσωπεύει αυτή η συγχώνευση αποτελεί απειλή για την ελευθερία του Τύπου, την ενημερωμένη κοινωνία και τη δημοκρατία”, δήλωσε ο Ruffalo στο Variety. “Η συγχώνευση απειλεί πολύ περισσότερα από τα προς το ζην μας: απειλεί μία από τις πλέον ζωτικές βιομηχανίες παγκοσμίως”.

Τελευταίες εξελίξεις στη συμφωνία Warner–Paramount

Warner Bros. Discovery ανακοίνωσε πως οι μέτοχοί της ψήφισαν υπέρ της ένωσης με την Paramount στη διάρκεια Έκτακτης Γενικής Συνέλευσης. Τον περασμένο Φεβρουάριο ένας άλλος κολοσσός της ψυχαγωγίας, η Netflix, αποσύρθηκε από τη διεκδίκηση της Warner, αφήνοντας ανοιχτό τον δρόμο στην Paramount που προσέφερε 111 δισεκατομμύρια δολάρια για την εξαγορά.

Aπομένει πλέον η έγκριση των αρμόδιων αρχών ανταγωνισμού στις ΗΠΑ —κάτι που θεωρείται πιθανό λόγω των καλών σχέσεων μεταξύ του προέδρου Donald Trump και της οικογένειας Ellison που ελέγχει τη Warner.

«Σίγουρα δεν θεωρώ τον εαυτό μου μέρος της βιομηχανίας του θεάματος», είπε η Kristen Stewart ντυμένη από το κεφάλι μέχρι τα νύχια με Chanel. Και όσοι αναζητούν κάτι ελαφρύ και αφρώδη θα ήταν καλύτερα να αποφύγουν την ταινία της. Η Stewart είχε εδώ και καιρό εμμονή με την ιστορία και το σενάριο της Yuknavitch και πάλεψε για χρόνια για να κάνει την ταινία με τον δικό της τρόπο.

«Δεν είχα διαβάσει ποτέ ένα βιβλίο σαν αυτό που φωνάζει ότι είναι ταινία, που πρέπει να συγκινεί, που πρέπει να είναι ένα ζωντανό πράγμα», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο. Το ότι η Yuknavitch ήταν «σε θέση να πάρει πολύ άσχημα πράγματα, να τα επεξεργαστεί και να βγάλει κάτι με το οποίο μπορείτε να ζήσετε, κάτι που πραγματικά έχει χαρά προκαλεί δέος», πρόσθεσε.

«Το βιβλίο είναι μια συνολική σωσίβια λέμβος. Ο λόγος που ήθελα πραγματικά να κάνω την ταινία είναι επειδή νόμιζα ότι ήταν ξεκαρδιστική με τόσο ζαλισμένο και ενθουσιασμένο τρόπο, σαν να λέγαμε μυστικά. Νομίζω ότι το βιβλίο είναι μια σωσίβια λέμβος», είπε η ηθοποιός, η οποία διασκεύασε και το σενάριο.

«Το να είσαι γυναίκα είναι μια πραγματικά βίαιη εμπειρία», είπε η Stewart στο Γαλλικό Πρακτορείο, «ακόμα κι αν δεν έχεις την ακραία εμπειρία που απεικονίζουμε στην ταινία ή που η Lidia άντεξε και βγήκε σώα».

Η Stewart επέμεινε ότι δεν υπήρχαν αυτοβιογραφικοί παραλληλισμοί που να την τράβηξαν στο αρχικό βιβλίο. Αλλά «Δεν χρειάστηκε να κάνω έρευνα (για την ταινία). Είμαι ένα γυναικείο σώμα που τριγυρνάει εδώ και 35 χρόνια. Κοιτάξτε τον κόσμο στον οποίο ζούμε. Δεν χρειάζεται να με έχει κακομεταχειριστεί ο μπαμπάς μου για να καταλάβω πώς είναι να σε αρπάζουν, να πνίγεται η φωνή σου και να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου. Χρειάζονται πολλά χρόνια (για αυτό) για να ξεπεραστεί. Νομίζω ότι αυτή η ταινία έχει απήχηση σε όποιον είναι ανοιχτός και αιμορραγεί, που είναι το 50 τοις εκατό του πληθυσμού».

Η Stewart είπε στους δημοσιογράφους ότι ποτέ δεν μπήκε στον πειρασμό να παίξει η ίδια την Yuknavitch. Αντί γι’ αυτό, επέλεξε την Βρετανίδα ηθοποιό Imogen Poots, την οποία αποκάλεσε «την καλύτερη ηθοποιό της γενιάς μας. Είναι τόσο πλούσια, τόσο όμορφη και είναι τόσο συναισθηματική». «Έχει αυτή τη μεγάλη ενέργεια στο στήθος της στην ταινία αυτά τα μεγάλα μπλε μάτια και αυτά τα μακριά μαλλιά». Περιέγραψε την ενέργεια των ονείρων του πυρετού της ταινίας της ως «έναν ροζ μυ που σφύζει» και τον οποίο η Poots μπόρεσε να αξιοποιήσει, διοχετεύοντας την άγρια ​​αλλά συχνά χαοτική μάχη της Yuknavitch να ξαναχτίσει τον εαυτό της και να βρει ευχαρίστηση και ευτυχία στη ζωή της.

«Ο πόνος και η ευχαρίστηση, είναι τόσο συνδεδεμένα, υπάρχει ένας παράγοντας που τα συνδέει», είπε η Stewart. Το βιβλίο της Yuknavitch «διαλογίζεται τι μπορεί να κάνει η τέχνη για σένα αφού οι άνθρωποι κάνουν πράγματα στο σώμα σου — την παραβίαση και την κλοπή, την εκδίωξη της επιθυμίας. Η οποία είναι μια πολύ γυναικεία εμπειρία».

Είπε ότι «είναι μόνο οι ιστορίες που λέμε στον εαυτό μας που μας κρατούν ζωντανούς» και ότι η τέχνη και η γραφή βοήθησαν να απελευθερωθεί η Yuknavitch και να βρει ένα δέρμα στο οποίο θα μπορούσε να ζήσει.

Η Stewart είπε ότι η Yuknavitch ανακάλυψε ότι ο μόνος τρόπος για να πάρεις πίσω την επιθυμία ήταν «να την προσαρμόσεις… και να επανατοποθετήσεις τα πράγματα που σου έχουν δοθεί για να τα κατέχεις». «Δεν είμαι δραματική, αλλά ως γυναίκες περπατάμε στα κρυφά», είπε η ηθοποιός.

Πηγή: France 24