Η «κουλτούρα της άμυνας» απέναντι στο τραύμα της γέννας

Η έρευνα της Lady Amos δεν μιλά απλώς για ιατρικά λάθη, αλλά για μια επώδυνη έλλειψη ειλικρίνειας. Πολλές γυναίκες που βίωσαν επιπλοκές ή απώλειες κατά τον τοκετό, βρέθηκαν αντιμέτωπες με έναν τοίχο σιωπής. Η έκθεση αποκαλύπτει ότι νοσοκομεία συχνά:

Απέκρυψαν την αλήθεια από τις μητέρες για το τι πραγματικά συνέβη στην αίθουσα τοκετού.

Προχώρησαν σε παραποίηση ιατρικών αρχείων, με σημειώσεις να «εξαφανίζονται» ή να τροποποιούνται εκ των υστέρων.

Αντιμετώπισαν τις οικογένειες με αμυντική στάση, μετατρέποντας μια στιγμή πένθους ή πόνου σε μια εξαντλητική νομική μάχη για την αλήθεια.

Όταν η φροντίδα γίνεται «πολυτέλεια» λόγω ελλείψεων

Η υποστελέχωση δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν προϋπολογισμό· είναι η μαία που δεν προλαβαίνει να έρθει, είναι η παράταση ενός επώδυνου τοκετού, είναι η γυναίκα που επιστρέφει στο σπίτι χωρίς την απαραίτητη ψυχολογική και σωματική υποστήριξη. Σύμφωνα με την έκθεση, οι ελλείψεις προσωπικού οδηγούν σε επικίνδυνες καθυστερήσεις στις καισαρικές τομές και στην ακύρωση των επιλογών για τοκετό στο σπίτι. Το αποτέλεσμα; Οι μέλλουσες μητέρες νιώθουν αόρατες μέσα σε ένα σύστημα που θα έπρεπε να τις αγκαλιάζει.

Οι ανισότητες που κοστίζουν ζωές

Μια από τις πιο σκοτεινές πτυχές της έρευνας είναι η επιβεβαίωση ότι η φροντίδα που λαμβάνει μια γυναίκα εξαρτάται συχνά από το χρώμα του δέρματός της ή την οικονομική της κατάσταση.

Οι μαύρες γυναίκες διατρέχουν τριπλάσιο κίνδυνο να χάσουν τη ζωή τους στον τοκετό, ενώ οι γυναίκες από υποβαθμισμένες περιοχές βιώνουν πολύ συχνότερα το μετατραυματικό στρες (PTSD) λόγω κακής αντιμετώπισης από το ιατρικό προσωπικό.

Σπάζοντας τον κύκλο: Η φωνή μας είναι η δύναμή μας

Ο Βρετανός Υπουργός Υγείας, Wes Streeting, δεσμεύτηκε για μια ριζική αναμόρφωση του συστήματος, όμως το μήνυμα της έκθεσης είναι σαφές: η αλλαγή δεν θα έρθει αν δεν σταματήσει η συγκάλυψη. Η Lady Amos τονίζει ότι «αυτός ο κύκλος πρέπει να σταματήσει». Οι γυναίκες δεν ζητούν το τέλειο, ζητούν το αυτονόητο: ασφάλεια, σεβασμό και αλήθεια.

Οδηγός αυτοπροστασίας: Τι πρέπει να γνωρίζεις

Σε μια εποχή που τα συστήματα υγείας πιέζονται, η ενημέρωση είναι η καλύτερη ασπίδα μας.

Εμπιστεύσου το ένστικτό σου: Αν νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του τοκετού, επέμεινε να εξεταστείς.

Ζήτησε ενημέρωση: Έχεις το δικαίωμα να γνωρίζεις κάθε λεπτομέρεια της φροντίδας σου. Μην διστάζεις να κάνεις ερωτήσεις.

Ο ρόλος του συνοδού: Έχε μαζί σου έναν άνθρωπο που εμπιστεύεσαι (σύντροφο, φίλη, συνεργάτιδα) για να λειτουργήσει ως η «φωνή» σου όταν εσύ θα είσαι επικεντρωμένη στον τοκετό.

Ψυχική Υγεία: Το τραύμα του τοκετού είναι πραγματικό. Αν νιώθεις ότι η εμπειρία σου σε έχει σημαδέψει αρνητικά, αναζήτησε εξειδικευμένη βοήθεια. Δεν είσαι μόνη.

από την ομιλία του Nicholas Klein το 1918
στους άνεργους εργάτες της Amalgamated Clothing Workers of America

Ο Μελαγχολικός Εργάτης. Η πολυετής έρευνα του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη πάνω στο ριζικό αποτύπωμα της ελληνικής κρίσης στις ζωές των εργαζομένων κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία από την Κάπα Εκδοτική. Μια ζωντανή, καθημερινή, επιτόπια έρευνα πεδίου στο εργοστάσιο της Μεγαλόπολης, με 40 συνεντεύξεις/αφηγήσεις ζωής εργαζομένων-λιγνιτωρύχων και πλούσιο πρωτογενές φωτογραφικό υλικό. Ένα βιομηχανικό οδοιπορικό για τη σιωπηρή πλευρά της ενεργειακής μετάβασης.Το βιβλίο προλογίζει η Καθηγήτρια Ευαγγελία Καλεράντε.

Απόσπασμα από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Σε περιόδους κρίσης, οι άτυποι κοινωνικοί κανόνες μέσα από τους οποίους οι άνθρωποι ορίζουν την πραγματικότητα, κατανοούν τον εαυτό τους, ερμηνεύουν τον κόσμο και δημιουργούν τα κατάλληλα σενάρια επιβίωσης για τους ίδιους και τις οικογένειές τους καταρρέουν. Πολλές από τις βεβαιότητες της ζωής συνοδεύονται, πλέον, από ένα τεράστιο ερωτηματικό. Ο Μελαγχολικός εργάτης αποτελεί μια κοινωνιολογική μελέτη που διερευνά τις επιπτώσεις του ριζικού βιώματος της κρίσης στον άνθρωπο, μέσα από το παράδειγμα των εργαζομένων στο εργοστάσιο της ΔΕΗ στη Μεγαλόπολη.

Ακολουθώντας τη θεωρητική και ερευνητική παράδοση της Κοινωνιολογίας της Εργασίας μέσω των τεσσάρων βασικών σχολών προσέγγισης –Λειτουργισμός, Σχολή του Σικάγο, Μαρξισμός, Βεμπεριανή Σχολή– και πραγματοποιώντας επιτόπια ποιοτική έρευνα πεδίου, με καθημερινή παρατήρηση, σαράντα συνεντεύξεις σε βάθος και συλλογή σπάνιου οπτικού υλικού, σε αυτό το βιβλίο-οδοιπορικό του εργοστασίου της Μεγαλόπολης αναδεικνύεται το βίωμα της κρίσης στους εργαζόμενους από τρεις κεντρικές οπτικές: υγεία, εργασιακό ήθος, προοπτικές ζωής.

Το χαμένο κοινωνικό κύρος των εργαζομένων, η πλήρης αποδοχή των ανέντιμων πρακτικών ως τρόπων επιβίωσης μες στο εργοστάσιο, τα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα στα οποία έχουν περιέλθει και η απουσία εναλλακτικής στη ζωή τους, σε συνδυασμό με την κοινωνική απομόνωση από την τοπική κοινότητα λόγω του στίγματος του «Δεητζή» ως συνώνυμο του βολεμένου, μαζί με το γενικότερο αίσθημα απογοήτευσης, ενοχής, απόγνωσης και κυνισμού στο οποίο έχουν βυθιστεί, οδηγούν σιωπηλά στη δημιουργία μιας νέας εργασιακής ταυτότητας. Της ταυτότητας του μελαγχολικού εργάτη. Εκείνου που εγκλωβίζεται σε μια θυσία χωρίς κοινωνικό αντίκρισμα.

Το βιβλίο αναζητά τη διαδρομή που προηγήθηκε. Και την αναζητά δίνοντας φωνή στους εργαζόμενους. Φωτίζοντας με αυτόν τον τρόπο νέες πτυχές στην άσκηση και την εφαρμογή της Κοινωνικής Πολιτικής, καθώς τοποθετεί στο προσκήνιο της ανάλυσης ενός κοινωνικού προβλήματος την ερμηνεία του από τα ίδια τα υποκείμενα που το βιώνουν.

Απόσπασμα από τον πρόλογο της Καθηγήτριας Ευαγγελίας Καλεράντε

«Το βιβλίο αυτό, είτε διαβαστεί ως επιστημονική έρευνα είτε σαν ένα βροχερό οδοιπορικό στα ‘σκληρά’ ορυχεία της Μεγαλόπολης, προσφέρει στον αναγνώστη μια μοναδική ευκαιρία. Την ευκαιρία να κατανοήσει τη μακρά παράδοση της κοινωνιολογικής σκέψης πάνω στο θεμελιώδες ζήτημα της εργασίας. Ταυτόχρονα, την ευκαιρία να αντιληφθεί τους τρόπους με τους οποίους το τοπικό συνδέεται με το παγκόσμιο, και ειδικότερα σήμερα, στην Ευρώπη της κρίσης και της πολυσυζητημένης ενεργειακής μετάβασης. Και, πριν από όλα, την ευκαιρία να μπει μέσα σε ένα εργοστάσιο της βαριάς ελληνικής βιομηχανίας για να αφουγκραστεί το κόμπιασμα στη φωνή των εργαζομένων, τη μυρωδιά του λιγνίτη, τον ίλιγγο των μεγάλων αλλαγών και την αίσθηση των χαμένων ονείρων.

O Άρης Ασπρούλης, με τον Μελαγχολικό εργάτη, συνομιλεί απευθείας με τις μεγάλες έρευνες γύρω από την Εργασία, την Κρίση και την Κοινωνική Πολιτική, όπως εκείνες των εργοστασίων του Hawthorne και του Marienthal έναν αιώνα πριν. Και αυτό γιατί συνδυάζει, με σπάνια επιστημονική και συγγραφική αρτιότητα, τη στιβαρή θεωρητική κατάρτιση με τις γνώσεις, το ένστικτο, τη μεθοδολογική καθαρότητα, την εμπειρία, την επιστημονική ενσυναίθηση και την κοινωνιολογική φαντασία που απαιτεί ο ρόλος του ερευνητή που αποφασίζει να κατέβει στο πεδίο και να θεμελιώσει θεωρία μέσα από την παρατήρηση. Δεν ωραιοποιεί, δεν εξωραΐζει, δεν φορτίζει ιδεολογικά τις σελίδες του. Αφήνει τα υποκείμενα της έρευνας να μιλήσουν. Να διερωτηθούν. Να εξομολογηθούν. Αυτός ο κόσμος είναι ο δικός τους κόσμος.

Μέσα σε μια συναρπαστική πολυπρόσωπη αφήγηση, η ενοχή, το παράπονο, η αναξιοκρατία και το χαμένο κοινωνικό κύρος εναλλάσσονται με τις λάσπες, τη σκουριά και την κούραση, τα ατυχήματα και το ελλιπές προσωπικό, με τον φόβο για την ανεργία και τον πρόωρο θάνατο, και η αίσθηση του εγκλωβισμού και της απόγνωσης, με τα χρέη και την απουσία προοπτικής.

Ο Μελαγχολικός εργάτης είναι ένα επιστημονικό ντοκουμέντο της εποχής μας και ταυτόχρονα ένα εγχειρίδιο για μελλοντικές έρευνες, σχετικά με το πώς μελετάμε μια κοινωνία όταν περνά από τις βεβαιότητες στην αποσταθεροποίηση, πώς μελετάμε το βίωμα αυτής της μετάβασης και, κυρίως, πώς μελετάμε το αποτύπωμα που το βίωμα αυτό αφήνει στους ανθρώπους και στην κοινωνία.
Η μελέτη του κοινωνιολόγου Άρη Ασπρούλη έρχεται για να μας υπενθυμίσει κάτι πολύ θεμελιώδες. Δεν υπάρχει Ιστορία χωρίς ιστορικό υποκείμενο. Δεν υπάρχει Επιστήμη του Ανθρώπου χωρίς τον άνθρωπο».

Περιεχόμενα του βιβλίου
ΠΡΟΛΟΓΟΣ
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
ΟΙ ΣΙΩΠΗΡΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Η ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΩΝ ΣΙΩΠΗΡΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
– Λειτουργιστική Σχολή
– Η Σχολή του Σικάγο
– Μαρξιστική και Βεμπεριανή Προσέγγιση
ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ
– Η μεθοδολογία και τα στάδια της έρευνας
– Ανοιχτές συνεντεύξεις
– Επιτόπια παρατήρηση
– Συμπλήρωση καρτελών
ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗΣ
– Εξόρυξη και Παραγωγή: τα βασικά χαρακτηριστικά στους δυο πυλώνες του εργοστασίου
– Ο αντίκτυπος της κρίσης στους εργαζόμενους μέσα από τις σιωπηρές συμβάσεις εργασίας σε τρεις τομείς: Υγεία, Εργασιακό ήθος, Προοπτικές ζωής
ΕΠΙΛΟΓΟΣ: ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟ ΕΡΓΑΤΗ
ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Για τον συγγραφέα

Ο Άρης Ασπρούλης είναι Αριστούχος Διδάκτωρ του Τμήματος Κοινωνικής Πολιτικής του Παντείου Πανεπιστημίου, με γνωστικό αντικείμενο την Κοινωνιολογία της Εργασίας. Έχει διδάξει Κοινωνιολογία της Εργασίας και Ψηφιοποίηση και Νέες Μορφές Εργασίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Κοινωνιολογία της Εργασίας με έμφαση στις περιόδους κρίσης, στη μετανάστευση και στα ζητήματα έμφυλων ανισοτήτων στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας. Διδάσκει στα Προγράμματα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Επιστήμες της Αγωγής: Η Αξιολόγηση στην Εκπαίδευση και στη Διά Βίου Κατάρτιση- Επιμόρφωση» του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας και «Δημιουργική Γραφή, Θέατρο και Πολιτιστικές Βιομηχανίες» του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. Έχει δημοσιεύσει σε διεθνή και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά. Στον τομέα του πολιτισμού εργάζεται ως θεατρικός συγγραφέας, ενώ διατελεί, από το 2014 Διευθυντής Επικοινωνίας του Θεάτρου Τέχνης Καρόλου Κουν, από το 2024 Διευθυντής Επικοινωνίας του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και από το 2015 Σύμβουλος Επικοινωνίας του Πολιτιστικού Οργανισμού «Λυκόφως».

Πληροφορίες

ΑΡΗΣ ΑΣΠΡΟΥΛΗΣ, «Ο ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΚΟΣ ΕΡΓΑΤΗΣ. Η σιωπηρή πλευρά των εργασιακών σχέσεων την εποχή της Κρίσης -Το παράδειγμα της Μεγαλόπολης»
Πρόλογος: Ευαγγελία Καλεράντε
ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ | ISBN: 9789606283376 | Σελίδες: 204

Σε όλα τα βιβλιοπωλεία και εδώ

Το τέλος της «ευτυχισμένης νιότης»

Η έρευνα –που ανατέθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη και βασίστηκε σε στοιχεία από έξι αγγλόφωνες χώρες– διεξήχθη στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, την Ιρλανδία, την Αυστραλία, τον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία, και ανέδειξε μια ξεκάθαρη τάση: οι νέοι σήμερα είναι λιγότερο ευτυχισμένοι και πιο ψυχικά ευάλωτοι από ποτέ άλλοτε, τις τελευταίες δεκαετίες. Η ικανοποίηση από τη ζωή μειώνεται σταθερά σε ηλικίες που παραδοσιακά θεωρούνταν γεμάτες ελπίδα και ενέργεια, ειδικά στις νεαρές γυναίκες.

Από την καμπύλη U στην ευθεία πτώση

Μέχρι πρόσφατα, η ανθρώπινη ευτυχία θεωρούταν ότι σχηματίζει ένα U: υψηλά επίπεδα ευτυχίας στην αρχή της ζωής, πτώση στη μέση ηλικία και επανάκαμψη στα γεράματα. Σήμερα, αυτό το σχήμα φαίνεται να έχει εξαφανιστεί. Όπως τονίζουν οι καθηγητές Jean Twenge και David Blanchflower –κορυφαίοι ερευνητές στο θέμα της ευημερίας– παρατηρείται πια μια συνεχής αύξηση της ευτυχίας με την ηλικία, με τις νεαρότερες ηλικίες να βιώνουν τη μεγαλύτερη πτώση.

Τι φταίει; Ο καθρέφτης του κινητού

Οι ερευνητές επισημαίνουν τη ραγδαία διάδοση των smartphone και των social media ως έναν από τους βασικούς καταλύτες αυτής της αλλαγής. Η καθήλωση στην οθόνη συνοδεύεται από μείωση της κοινωνικής αλληλεπίδρασης, αύξηση του διαδικτυακού εκφοβισμού και έντονη σωματική ντροπή. Οι νέοι δεν βγαίνουν όσο παλιά, δεν παίζουν με φίλους, δεν φλερτάρουν, δεν σχετίζονται φυσικά. Η κοινωνική απομόνωση, παρότι συνδέεται με συνεχή ψηφιακή «σύνδεση», δημιουργεί ένα συναισθηματικό κενό.

«Έχουμε μια παγκόσμια κρίση»

Ο David Blanchflower, με εμπειρία στη χάραξη οικονομικής πολιτικής και διδασκαλία στο φημισμένο Dartmouth College, δηλώνει ωμά: «Αυτό μπορεί να σημαίνει μια χαμένη γενιά». Εξηγεί ότι η επιδείνωση της ευημερίας των νέων ξεκίνησε πολύ πριν την πανδημία, αλλά η COVID-19 λειτούργησε ως επιταχυντής.

Όχι μόνο ψυχολογικές, αλλά και οικονομικές συνέπειες

Η κρίση δεν είναι μόνο συναισθηματική ή κοινωνική, είναι και οικονομική. Η μείωση της ευημερίας σχετίζεται με τη σχολική απόδοση, τη συμμετοχή στην αγορά εργασίας και τελικά την παραγωγικότητα. Όλο και περισσότεροι νέοι εγκαταλείπουν το σχολείο ή την εργασία λόγω ψυχικών προβλημάτων. Οι συνέπειες είναι ήδη μετρήσιμες και ενδέχεται να γίνουν ακόμα πιο σοβαρές στο μέλλον.

Το μεγάλο ερώτημα: Και τώρα τι;

Ο ΟΗΕ βλέπει το φαινόμενο ως μία παγκόσμια επείγουσα κατάσταση και έχει ήδη ξεκινήσει περαιτέρω έρευνες για να εξετάσει αν η ίδια τάση παρατηρείται και σε άλλες περιοχές του κόσμου. Όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, ίσως είναι ώρα να επανεξετάσουμε τις παραδοχές μας για το πώς εξελίσσεται η ευτυχία κατά τη διάρκεια της ζωής.

«Πάντα, πιστεύαμε ότι όσο μεγαλώνουμε, οι ευθύνες μας βαραίνουν, και άρα μειώνεται η ευτυχία. Ίσως τελικά συμβαίνει το αντίθετο», καταλήγει ο Blanchflower.

Ένας συγγραφέας, όταν οι κλητήρες τού αδειάζουν το σπίτι λόγω χρεών, το μετατρέπει ανέξοδα σε εξωτικό τοπίο, μαζί με μια φίλη του από κάποια αφρικανική χώρα κι έτσι εμπνέεται και γράφει πάλι μια μεγάλη επιτυχία. Staycation, λοιπόν, μιας άλλης εποχής, αθώας και ρομαντικής. Τον τελευταίο καιρό, η λέξη staycation -και κυρίως ή έννοια- είναι σε καθημερινή χρήση.

Η βασική ιδέα είναι να περάσεις τις «διακοπές» στο σπίτι, κάνοντας μικρές εκδρομές σε κοντινούς προορισμούς χωρίς διανυκτέρευση. Να επισκεφθείς μουσεία ή κοντινά πάρκα και να παρακολουθήσεις εκδηλώσεις σε τοπικά φεστιβάλ. Κι όλα αυτά χωρίς τα έξοδα ενός ταξιδιού. Τι κρύβεται, όμως, πίσω από όλο αυτό; Μα φυσικά η ανάγκη. Δεν είναι επιλογή, είναι μια κάποια λύση και μάλιστα συχνά η έσχατη. Ο όρος όρος “staycation” είναι συνδυασμός των λέξεων “stay” (παραμένω) και “vacation” (διακοπές).

Επινοήθηκε, για πρώτη φορά, στην Αμερική, την δεκαετία του ’30 και «αναβίωσε» το 2008 με την οικονομική κρίση, για να γίνει «της μόδας» και πάλι με την πανδημία, όταν οι άνθρωποι είχαν οικονομικές δυσκολίες και τα ταξίδια ήταν απαγορευμένα ή πάρα πολύ δύσκολα. Όταν, λοιπόν, οι διακοπές έγιναν είδος πολυτελείας, βαφτίσαμε το «ψάρι» κρέας για να νηστέψουμε. Πριν από λίγες ημέρες, δημοσιεύθηκε η έρευνα του Ινστιτούτου Έρευνας Λιανεμπορίου Καταναλωτικών Αγαθών (ΙΕΛΚΑ), σύμφωνα με την οποία, λόγω αυξημένου κόστους, σε εισιτήρια και διαμονή, μόλις 1 στους 2 Έλληνες θα κάνει διακοπές.

Συγκεκριμένα:

Το 71% (έναντι 75% το 2023) του κοινού δηλώνει ότι έχει ακυρώσει δαπάνες διασκέδασης όπως είναι η εστίαση, οι διακοπές, τα ταξίδια κ.α.

Το 55% (έναντι 54% το 2023) δηλώνει ότι έχει μειώσει συνολικά τις αγορές σε είδη τροφίμων και είδη παντοπωλείου.

Το 49% (έναντι 48% το 2023) του κοινού δηλώνει ότι έχει αναβάλει εργασίες συντήρησης κι επισκευής, π.χ. στο σπίτι ή στο αυτοκίνητο.

Το 42% (έναντι 49% το 2023) δηλώνει ότι έχει αλλάξει μάρκα – επωνυμία προϊόντος.

Το 27% δηλώνει ότι έχει χρησιμοποιήσει χρήματα από τις αποταμιεύσεις του, προκειμένου να καλύψει τις αγορές του.

Το 27% (έναντι 32% το 2024) έχει αναβάλει την πληρωμή λογαριασμών ή έχει προχωρήσει σε στάση πληρωμής των υποχρεώσεων του.

Το 16% (έναντι 17% το 2024) δηλώνει ότι έχει αυξήσει τον χρόνο εργασίας ή έχει βρει δεύτερη εργασία προκειμένου να αυξήσει το εισόδημά του.

Μόλις 3% του κοινού δηλώνουν ότι δεν έχουν λάβει κανένα απολύτως μέτρο για την αντιμετώπιση των πληθωριστικών πιέσεων.

Οι ευφάνταστες λέξεις και μοδάτες ορολογίες περιγράφουν, αλλά δεν λύνουν το πρόβλημα μια μεγάλης μερίδας ανθρώπων που θα κάνουν ηλιοθεραπεία στο μπαλκόνι. Εννοείται πως, όταν οι διακοπές γίνονται «όνειρο θερινής νυκτός», τότε ο καθένας πρέπει να βρει τρόπο να περάσει καλά, έστω και στο σπίτι του.

Η ζωή μας όμως δεν είναι ρομαντική κομεντί.