Τι είναι ο Προσωπικός Παιδίατρος;

Πρόκειται για έναν νέο θεσμό που ξεκίνησε πρόσφατα και προβλέπει τη δωρεάν παρακολούθηση της υγείας των παιδιών 0 έως 16 ετών από πιστοποιημένους παιδιάτρους, ενταγμένους στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Κάθε Προσωπικός Παιδίατρος μπορεί να αναλάβει μέχρι και 1.500 παιδιά, ενώ, μέχρι σήμερα, έχουν ενταχθεί 517 παιδίατροι σε όλη την Ελλάδα, αριθμός που επιτρέπει –θεωρητικά τουλάχιστον– την κάλυψη πάνω από 750.000 παιδιών!

Ήδη, πάνω από 108.000 παιδιά έχουν εγγραφεί στο νέο σύστημα, ενώ μόνο τους τελευταίους δύο μήνες πραγματοποιήθηκαν 12.251 νέες εγγραφές. Οι αριθμοί αυτοί δείχνουν ότι οι γονείς ανταποκρίνονται και συμμετέχουν στην ένταξη του παιδιού τους στον Προσωπικό Παιδίατρο.

Τι προσφέρει ο Προσωπικός Παιδίατρος

Ο Προσωπικός Παιδίατρος δεν είναι, απλώς, ο γιατρός που θα γράψει μια συνταγή. Είναι ο συνοδοιπόρος του παιδιού μας στην ανάπτυξή του, ο επιστήμονας που θα το παρακολουθεί, θα το συμβουλεύει, θα προλαμβάνει προβλήματα και θα χτίσει μαζί του (και μαζί μας) μια σχέση εμπιστοσύνης.

Όπως έχει δηλώσει σχετικά και η υφυπουργός Υγείας, Ειρήνη Αγαπηδάκη, που πρωτοστάτησε στη δημιουργία του θεσμού: «Ο Προσωπικός Παιδίατρος είναι κατεξοχήν ο γιατρός της πρόληψης. Είναι εκείνος που υποστηρίζει, συμβουλεύει και καθοδηγεί υπεύθυνα την οικογένεια, όχι απλώς κάποιος που συνταγογραφεί φάρμακα».

Το παιδί αποκτά έτσι έναν σταθερό γιατρό, που θα γνωρίζει το ιστορικό του και θα μπορεί να το παρακολουθεί ουσιαστικά, όχι περιστασιακά. Το μέτρο είναι ιδιαίτερα βοηθητικό για τους γονείς που δεν μπορούσαν να ανταποκριθούν στο κόστος της τακτικής παρακολούθησης του παιδιού τους από ιδιώτη Παιδίατρο και απευθύνονταν σε περίπτωση ανάγκης στα ΤΕΠ των παιδιατρικών νοσοκομείων.

Πώς γίνεται η εγγραφή στον Προσωπικό Παιδίατρο

Η διαδικασία είναι απλή:

· Ηλεκτρονικά εδώ

· Ή μέσω του Παιδιάτρου, με τη βοήθεια της γραμματείας του ιατρείου.

Οι γονείς μπορούν να αλλάξουν Προσωπικό Παιδίατρο έως δύο φορές τον χρόνο, σε περίπτωση μετακόμισης ή άλλης ανάγκης.

Γιατί να το γράψω το παιδί μου στον Προσωπικό Παιδίατρο;

Ο Προσωπικός Παιδίατρος δεν αντικαθιστά απλώς τον «καλό γιατρό» που είχαμε ή ψάχναμε. Αντίθετα, οργανώνει την παρακολούθηση της υγείας του παιδιού μας με βάση ένα πλήρες πρόγραμμα πρόληψης, μειώνει τις επισκέψεις στα Τμήματα Επειγόντων, μας απαλλάσσει από κόστη, και —το κυριότερο— ενισχύει το αίσθημα ασφάλειας που έχουμε ως γονείς.

«Κάθε παιδί, ανεξαρτήτως εισοδήματος, πρέπει να έχει πρόσβαση σε φροντίδα. Και εμείς, για πρώτη φορά, φροντίζουμε 530.000 παιδιά να έχουν τον δικό τους Παιδίατρο, χωρίς κόστος», τόνισε πρόσφατα η κα Αγαπηδάκη.

Ένα ακόμα βήμα προς την πρόληψη

Ο θεσμός του Προσωπικού Παιδιάτρου εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια ενίσχυσης της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και προώθησης της πρόληψης στην παιδική ηλικία. Είναι ένα βήμα σημαντικό για τα παιδιά μας —και ένα δικαίωμα που αξίζει να αξιοποιήσουμε.

Αν δεν το έχετε κάνει ήδη, ίσως ήρθε η ώρα να εγγράψετε και εσείς το παιδί σας.

Καλό είναι να ενημερωθείτε ποιοι Παιδίατροι είναι διαθέσιμοι στην περιοχή σας. Μπορείτε να αναζητήσετε τους διαθέσιμους γιατρούς μέσα από την πλατφόρμα του gov.gr κατά την εγγραφή ή να ρωτήσετε τον Παιδίατρο, που ήδη εμπιστεύεστε, αν συμμετέχει στον θεσμό.

Ενημερωθείτε, αξιοποιήστε τις δυνατότητες και εξασφαλίστε στο παιδί σας τη φροντίδα που του αξίζει, από νωρίς και δωρεάν.

Δεν κάνω πλάκα. Είναι αρκετά δύσκολο, αλλά τεχνικά γίνεται. Σύμφωνα με τη σύμβαση του Μοντεβιδέο το1933, ένα κράτος, για να αναγνωριστεί, πρέπει να πληροί τέσσερα βασικά κριτήρια:

– Να έχει μόνιμο πληθυσμό, δηλαδή ανθρώπους που να κατοικούν σταθερά στο έδαφός του (μάζεψε την παρέα σου).

– Καθορισμένη εδαφική περιοχή, δηλαδή συγκεκριμένα γεωγραφικά όρια (αγόρασε ένα νησί).

– Κυβέρνηση, δηλαδή ένα λειτουργικό σύστημα διοίκησης, που μπορεί να ασκεί εξουσία (μοίρασε υπουργεία στην παρέα).

– Ικανότητα σύναψης σχέσεων με άλλα κράτη, δηλαδή δυνατότητα ανάπτυξης διπλωματικών σχέσεων (χτίσε καλό PR).

Πονοκέφαλος. Καλύτερα να μείνω εδώ και να βλέπω κάθε μέρα σ’ επανάληψη τα εγκαίνια του μετρό της Θεσσαλονίκης ή καλύτερα να με ψηφίσουν για τον επόμενο διαχειριστή της πολυκατοικίας.

Τώρα θ’ αναρωτηθείτε: γιατί μας τα λέει όλα αυτά; Απαντάω: Είδα τη θεατρική παράσταση «Η Δημοκρατία του Μπακλαβά». Σε γενικές γραμμές, το έργο αφηγείται την ιστορία ενός ζευγαριού, μιας Ελληνίδας κι ενός Τούρκου, το οποίο γνωρίζεται στο εξωτερικό, αποκτά ένα παιδί (που το ονομάζει Μεζέ!) και αποφασίζει να μετακομίσει μόνιμα σε μια επαρχιακή πόλη της Ελλάδας για να δοκιμάσει την τύχη του. Ανοίγει ένα εργαστήριο παρασκευής μπακλαβά, ένα κοινό γλύκισμα ανάμεσα στους δύο λαούς, μεταξύ πολλών άλλων, και ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Κάπου εκεί, όμως, ξεκινούν τα προβλήματα. Το σιχαμένο ελληναριό πολεμάει το εγχείρημα και τα παιδιά στο σχολείο ασκούν μπούλινγκ στον μικρό Μεζέ. Το ζευγάρι μας αφού δε βρίσκει το δίκιο του ούτε στους κρατικούς θεσμούς ούτε στην κοινωνία, αποφασίζει να ιδρύσει το δικό του ανεξάρτητο κράτος και να το ονομάσει «η Δημοκρατία του Μπακλαβά». Μέχρι εδώ. Περισσότερα δεν μπορώ να πω γιατί θα κάνω spoiler.

Παρακολουθώντας αρκετά ευχάριστα την παράσταση, η οποία είχε ρυθμό, ευρηματικότητα και έντονα κωμικά στοιχεία, σε κάποιο σημείο, χάθηκα, όχι γιατί το έργο έκανε κοιλιά, αλλά γιατί στο μυαλό μου έπαιζε ο προβληματισμός: Τι κάνεις αν έχεις ξενερώσει με το κράτος, στο οποίο ζεις, αλλά σ’ αρέσει το φυσικό περιβάλλον, έχεις ωραίες αναμνήσεις, αφού μεγάλωσες εδώ και φίλους, οικογένεια, έρωτες κλπ.; Δεν ξέρω. Το τελευταίο πράγμα που θα σκεφτόμουν είναι να ιδρύσω ένα νέο κράτος.

Θυμάμαι τον τίτλο ενός άρθρου, όταν οι Καταλανοί και Καταλανές αποφάσισαν, μέσω δημοψηφίσματος, να γίνουν ανεξάρτητο κράτος. Ο τίτλος ήταν απλός και περιεκτικός: Δεν ευχόμαστε καλό κράτος σε κανέναν! Μεταξύ μας ούτε κι εγώ. Αν είναι μια μικρογραφία του μεγάλου γιατί να το κάνουμε; Όσοι σκέφτηκαν – και σ’ ένα βαθμό κατάφεραν – να ιδρύσουν μια χώρα στ’ αλήθεια, στο τέλος κατέληξαν κάτι σαν ιδεολογικό πρότζεκτ, καλλιτεχνικό έργο, ή μια βιώσιμη κοινότητα. Ωραία έκανες τη φάση σου και μετά τι; Μπαινοβγαίνεις στο σύστημα, χρησιμοποιείς το σύστημα, είσαι το σύστημα. Οι ζωές είναι τόσο δεμένες με τον μηχανισμό του, που ακόμα κι αν δε μας αρέσει, ακόμα κι αν σκεφτόμαστε διαφορετικά, ακόμα κι αν διατηρούμε την τρυφερότητά μας ως επαναστατικό στοιχείο, που έλεγε ο Χρόνης Μίσσιος, καταλήγουμε να είμαστε κομμάτι του.

Μπορούμε να κόψουμε το δεσμό και να ζούμε απομονωμένα και ήσυχα. Μπορούμε, επίσης, να γκρεμίσουμε όλη τη δομή του και να φτιάξουμε κάτι καινούριο από την αρχή. Αυτό σημαίνει ότι θα είμαστε για καιρό στον αέρα. Το αντέχουμε;

Πληροφορίες

Η «Δημοκρατία του Μπακλαβά», μετά από διεθνή περιοδεία σε 10 χώρες και απανωτές βραβεύσεις, ανεβαίνει, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στο Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης.

Συντελεστές

Σύλληψη – σκηνοθεσία: Ανέστης Αζάς
Κείμενο: Γεράσιμος Μπέκας, Μιχάλης Πητίδης, Ανέστης Αζάς
Βοηθός σκηνοθέτη- δραματουργική Συνεργασία: Μιχάλης Πητίδης
Σκηνογραφία: Ελένη Στρούλια
Συνεργασία στη σκηνογραφία: Ζαΐρα Φαληρέα
Προσαρμογή σκηνικών για το θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης: David Negrin, Γεώργιος Κολιός
Κοστούμια: Βασιλεία Ροζάνα
Φώτα: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Προσαρμογή φωτισμών για το θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης: Δήμητρα Αλουτζανίδου
Μουσική: Παναγιώτης Μανουηλίδης
Συνεργασία στον ηχητικό σχεδιασμό: Άγγελος Κονταξής
Χορογραφία: Ζωή Χατζηαντωνίου
Βίντεο: Δημήτρης Ζάχος
Φωτογραφίες παράστασης: Πηνελόπη Γερασίμου

Παίζουν οι ηθοποιοί: CemYigit Üzümoglu, Στέλλα Βογιατζάκη, Γιώργος Κατσής, Gary Salomon

Θέατρο Αλέκος Αλεξανδράκης
Κυψέλης 54, Αθήνα

Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Παρασκευή 21:00
Σάββατο 18:00 και 21:15
Κυριακή 20:00