Συνεχίζοντας, ο Κλούνεϊ αναφέρθηκε στη νέα του ταινία, το «Jay Kelly» του Noah Baumbach, περιγράφοντάς την ως μια δημιουργία «ανθρώπων που αγαπούν τους ηθοποιούς – αυτό είναι σημαντικό. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι άνθρωποι που γνωρίζω σχεδόν όλη μου τη ζωή… στην πραγματικότητα, οι περισσότεροι είναι ηθοποιοί. Τρέφω μεγάλη εκτίμηση για αυτούς και δεν απολαμβάνω να βλέπω ανθρώπους να φέρονται με σκληρότητα».

Ο Κλούνεϊ κατέληξε λέγοντας: «Ζούμε σε μια εποχή σκληρότητας. Δεν χρειάζεται να τη διαιωνίζουμε».

Οι αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ταραντίνο

Τον Δεκέμβριο του 2025, ο Ταραντίνο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις για τα σχόλιά του σχετικά με τους ηθοποιούς Dano, Lillard και Wilson, κατά τη διάρκεια εμφάνισής του στο podcast του Bret Easton Ellis. Ο σκηνοθέτης δήλωσε ότι το «There Will Be Blood» θα είχε καταλάβει υψηλότερη θέση στη λίστα του με τις καλύτερες ταινίες του αιώνα αν δεν υπήρχε ο συμπρωταγωνιστής του Daniel Day-Lewis.

Συγκεκριμένα, ο Ταραντίνο είπε: «Η ταινία θα μπορούσε να είναι νούμερο 1 ή 2 αν δεν είχε ένα μεγάλο, τεράστιο ελάττωμα… και το ελάττωμα είναι ο Paul Dano. Προφανώς, υποτίθεται πως πρόκειται για μια ταινία με δύο πρωταγωνιστές, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι δεν ισχύει αυτό. Ο [Dano] είναι αδύναμος, πραγματικά αδύναμος». Συνέχισε χαρακτηρίζοντας τον Dano ως «τόσο αδύναμο και αδιάφορο τύπο», «τον πιο αδύναμο ηθοποιό στο Σωματείο Ηθοποιών» και παραδέχθηκε ότι ποτέ δεν απόλαυσε κάποια ερμηνεία του.

«Δεν μου αρέσει», πρόσθεσε για τον Dano. «Ούτε ο Owen Wilson μου αρέσει, ούτε ο Matthew Lillard».

Οι αντιδράσεις των συναδέλφων και οι σχέσεις με τον Κλούνεϊ

Ο Κλούνεϊ έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με τον Lillard στην οσκαρική ταινία του Alexander Payne, «The Descendants» (2011), ενώ μαζί με τον Wilson συμμετείχαν στη stop-motion μεταφορά του «Fantastic Mr Fox» (2009) σε σκηνοθεσία Wes Anderson. Με τον Dano δεν έχει ακόμη συνεργαστεί.

Μετά τις δηλώσεις Ταραντίνο, αρκετοί πρώην συνεργάτες του Dano έσπευσαν να τον υπερασπιστούν, ανάμεσά τους ο Ben Stiller, ο σκηνοθέτης του Batman Matt Reeves, αλλά και ο ίδιος ο Day-Lewis μέσω εκπροσώπων του, δηλώνοντας πως συμφωνεί με ανάρτηση που χαρακτηρίζει τον Dano ως «έναν από τους καλύτερους και πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του».

Σε φεστιβάλ λίγες ημέρες μετά την κριτική Ταραντίνο, ο Lillard παραδέχθηκε πως τα λόγια αυτά τον πλήγωσαν: «Ήταν χάλια», είπε. «Και τέτοια λόγια δεν θα τα έλεγες ποτέ για τον Tom Cruise ή κάποιον άλλον σταρ πρώτης γραμμής στο Χόλιγουντ. Εδώ μέσα είμαι πολύ δημοφιλής. Στο Χόλιγουντ όχι τόσο. Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι, έτσι; Και γι’ αυτό είναι ταπεινωτικό και πονάει». Ο Wilson δεν έχει σχολιάσει ακόμη δημόσια.

Kλούνεϊ – Ταραντίνο: μια περίπλοκη σχέση

Ο Κλούνεϊ και ο Ταραντίνο είχαν συνεργαστεί στην ταινία του Robert Rodriguez, «From Dusk Till Dawn» το 1996, αλλά από τότε δεν έχουν ξαναδουλέψει μαζί και οι σχέσεις τους χαρακτηρίζονται ως τεταμένες. Πέρυσι, σε συνέντευξή του στο GQ, ο Κλούνεϊ παραδέχθηκε: «Ο Quentin είπε κάποια πράγματα για μένα πρόσφατα και με ενόχλησε λίγο. Σε μια συνέντευξη όπου μιλούσαν για σταρ του σινεμά, κάποιος ανέφερε εμένα κι εκείνος είπε ‘Δεν είναι σταρ ταινιών’».

Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη της ταινίας, η ιστορία περιστρέφεται γύρω από τον Julian Johns, έναν κάποτε επιβλητικός δάσκαλος, η πρώην μαθήτριά του οποίου, Charlotte Levant (Boutella) επιστρέφει στη γενέτειρα της προκειμένου να αντιμετωπίσει τους δαίμονες του παρελθόντος της. Μαζί τους βρίσκεται ο Κουέντιν Ταραντίνο στον ρόλο του John Percy, παλιού φίλου του Julian, η ξαφνική άφιξη του οποίου, φέρνει στο φως καλά κρυμμένες αλήθειες».

Στο καστ είναι επίσης οι Σάιμον Πεγκ, Σαρλότ Γκενσμπούρ, Λίαμ Χέλμαν και η Λίζι Μακάλπιν. Ο Άνταμς έχει σκηνοθετήσει δώδεκα ταινίες τα τελευταία δέκα χρόνια, συμπεριλαμβανομένων των επιτυχιών «Black Mountain Poets» και «Wild Honey Pie!».

Αν και ο Ταραντίνο είναι κυρίως γνωστός ως σκηνοθέτης, έχει πίσω του μια μακρά ιστορία εμφανίσεων μπροστά στην κάμερα. Συγκεκριμένα, είχε εμφανιστεί στις δύο πρώτες του ταινίες, «Reservoir Dogs» και «Pulp Fiction», πριν πρωταγωνιστήσει δίπλα στους Τζορτζ Κλούνεϊ και Χάρβεϊ Καϊτέλ στο «From Dusk Till Dawn» (1996), έχοντας συμβάλει και στη συγγραφή του σεναρίου. Από τότε, συνηθίζει να κάνει μικρές εμφανίσεις στις δικές του ταινίες, δανείζοντας την φωνή του σε έναν offscreen σκηνοθέτη στα «Kill Bill» και «Once Upon a Time in Hollywood», ενώ στις «Inglorious Basterds» και «Django Unchained» υποδύεται ρόλους οι οποίοι βρίσκουν θεαματικό και βίαιο τέλος στην οθόνη.

Εμφανίζεται περιστασιακά και σε άλλα πρότζεκτ καθώς υποδύθηκε τον χαρακτήρα McKenas Cole σε τέσσερα επεισόδια του «Alias», ήταν ο σκηνοθέτης του Kermit στο «The Muppets’ Wizard of Oz», ενώ χάρισε τη φωνή του στη σειρά «Super Pumped» του Showtime. Ωστόσο, η ταινία «Only What We Carry» πρόκειται να αποτελέσει τον πιο σημαντικό ρόλο του σε ταινία άλλου σκηνοθέτη από τη δεκαετία του 1990.

Παρόλο που το μέλλον του ως δημιουργός ταινιών παραμένει αβέβαιο, η προθυμία του να αναλάβει αυτόν τον ρόλο δείχνει ότι θα μπορούσε να ακολουθήσει τα βήματα του Μάρτιν Σκορσέζε και να ασχοληθεί περισσότερο με την υποκριτική.

Πηγή: Huffpost

Οι υπόλοιπες εννέα ταινίες του έχουν αποκτήσει cult status, όπως και ο ίδιος για πολλούς σινεφίλ. Δεν είναι λοιπόν παράξενο που συχνά τον ρωτούν ποια θεωρεί την καλύτερη της φιλμογραφίας του. Πλέον, ο ίδιος δίνει την απάντηση.

Ανάμεσα στις εννέα δημιουργίες του, ο Ταραντίνο επέλεξε το «Malditos Bastardos» (2009) ως αριστούργημά του: «Είναι η καλύτερη ταινία που έχω κάνει», δήλωσε την περασμένη Παρασκευή στο podcast The Church of Tarantino, που ειδικεύεται στο έργο του.

Όπως έχει πει και παλαιότερα, η αγαπημένη του ταινία είναι το «Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ» (2019), αλλά διευκρινίζει πως το «Kill Bill» (2003/2004) είναι η πιο «Quentin» ταινία που έχει δημιουργήσει: «Κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να την κάνει. Όλα τα στοιχεία της είναι τόσο χαρακτηριστικά δικά μου, με τα πλοκάμια και το αιματοβαμμένο ύφασμα. Όλα προέρχονται από τη φαντασία μου, την ταυτότητά μου, τις αγάπες και τις εμμονές μου. Πιστεύω πως το Kill Bill είναι η ταινία για την οποία γεννήθηκα».

Τα καλύτερα σενάρια και οι αγαπημένοι χαρακτήρες

Στη δίωρη συζήτηση, ο Ταραντίνο αναφέρεται εκτενώς στα σενάριά του. «Το Malditos Bastardos είναι το καλύτερό μου σενάριο, με το Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ να ακολουθεί πολύ κοντά». Αν και θεωρεί εξαιρετικό το σενάριο του Kill Bill, αυτό που ξεχωρίζει στις δύο πρώτες ταινίες είναι κυρίως η σκηνοθεσία τους. «Είναι η πιο φαντασμαγορική μου δουλειά ως σκηνοθέτης και έτσι έπρεπε να είναι», εξηγεί ο δημιουργός που έχει κερδίσει δύο φορές Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου – για τα «Pulp Fiction» (1994) και «Django Unchained» (2012) – που όμως δεν βρίσκονται στο δικό του top 3.

Σε αυτή τη θεματική ενότητα του podcast, ο Ταραντίνο επιλέγει ως πιο διασκεδαστικό χαρακτήρα τη 17χρονη σωματοφύλακα Gogo Yubari από το Kill Bill. «Είμαι πολύ περήφανος για αυτήν. Θα μπορούσες να φτιάχνεις anime μια ζωή και να μην σου ερχόταν ποτέ ένας χαρακτήρας σαν τη Gogo — κι εγώ τον δημιούργησα με την πρώτη προσπάθεια», θυμάται.

Όταν οι παρουσιαστές τον ρωτούν για το πιο «κινηματογραφικό» πλάνο της καριέρας του, εκείνος ξεχωρίζει δύο σκηνές: τη «μάχη» στους Μισητούς Οκτώ (2015) ή τις μάχες της Gogo. Εκτός των ταινιών του, λατρεύει τη σκηνή της τελικής ανταλλαγής πυροβολισμών στο «Ο Καλός, ο Κακός και ο Άσχημος».

Μουσική επένδυση και σκηνοθετική τελειότητα

Όσον αφορά στη μουσική επένδυση, αν πρέπει να ακούγεται μαζί με την ταινία, ξεχωρίζει αυτήν του Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ λόγω των τραγουδιών που παίζουν διαρκώς από το ραδιόφωνο — τα οποία θεωρεί ανώτερα ακόμη κι από τα πρωτότυπα κομμάτια. Αν όμως ακούσει κάποιος μόνο το soundtrack χωρίς εικόνα, προτιμά εκείνο του Death Proof (2007): «Θα μπορούσα να ακούσω αυτά τα οκτώ μεγάλα τραγούδια πολλές φορές».

Για τον ίδιο, οι Μισητοί Οκτώ αποτελούν ό,τι καλύτερο έχει κάνει ως σκηνοθέτης: «Επειδή δεν έπρεπε να τα εφεύρω όπως στο Kill Bill. Είναι ίσως το καλύτερό μου υλικό ως σκηνοθέτης — δηλαδή έχοντας ένα γραμμένο και σταθερό προϊόν. Αλλά όχι καλύτερο από το Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ». Η σκηνή που θεωρεί ότι έχει σκηνοθετήσει καλύτερα είναι όταν ο Cliff Booth – ο χαρακτήρας που χάρισε στον Brad Pitt το Όσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου – φτάνει στο ράντσο Spahn. «Αν και δεν μπορείς να τη δεις ξανά με τον ίδιο τρόπο γιατί ξέρεις πλέον το τέλος, την πρώτη φορά λειτουργεί άψογα. Η σκηνή στην ταβέρνα των Malditos Bastardos επίσης συγκαταλέγεται στις κορυφαίες», συμπληρώνει.

Γιατί εγκατέλειψε το The Movie Critic

Ένα άλλο σημείο ενδιαφέροντος ήταν γιατί αποφάσισε να εγκαταλείψει το πρότζεκτ The Movie Critic. Ο Ταραντίνο εξηγεί πως αν και ήταν πολύ ευχαριστημένος με όσα είχε γράψει αρχικά ως σειρά οκτώ επεισοδίων — που στη συνέχεια μετατράπηκε σε κινηματογραφικό σενάριο — δεν ένιωθε τον ίδιο ενθουσιασμό κατά την προπαραγωγή. Παρότι δηλώνει ότι λατρεύει πραγματικά την ιδέα, παραδέχεται πως ήταν μια πρόκληση: «Μπορώ να μετατρέψω το πιο βαρετό επάγγελμα στον κόσμο σε ενδιαφέρουσα ταινία; Όλοι οι τίτλοι των ταινιών μου υπόσχονται πολλά, εκτός από το The Movie Critic». Και προσθέτει: «Ποιος θέλει να δει σειρά για έναν κριτικό κινηματογράφου; Αν πραγματικά καταφέρω να κάνω μια ενδιαφέρουσα ταινία ή σειρά για κάποιον που βλέπει ταινίες, θα είναι άθλος». Αυτή τη στιγμή κάνει ένα διάλειμμα από τον κινηματογράφο για να ασχοληθεί με το θέατρο, όπως είχε αναφέρει η Deadline τον Ιανουάριο.

Ο Ταραντίνο αποκαλύπτει επίσης ότι απέρριψε τη σκηνοθεσία της συνέχειας του Ένας Ήταν Μια Φορά στο Χόλιγουντ («Οι Περιπέτειες του Cliff Booth») επειδή δεν ήθελε η τελευταία του ταινία να σχετίζεται με ήδη γνωστά μονοπάτια. «Στην τελευταία μου ταινία πρέπει να επιστρέψω στη φάση όπου δεν ξέρω τι κάνω. Πρέπει να μπω σε άγνωστα νερά». Παράλληλα εκφράζει τον θαυμασμό του για τον David Fincher, ο οποίος τελικά θα αναλάβει τη σκηνοθεσία της συνέχειας — κάτι που κατά τον Ταραντίνο δείχνει πόσο σοβαρά αντιμετωπίζει η Netflix, που αγόρασε τα δικαιώματα του σεναρίου, αυτό το πρότζεκτ. «Πιστεύω πως εγώ κι ο David Fincher είμαστε οι δύο καλύτεροι σκηνοθέτες — οπότε αν θέλει να διασκευάσει έργο μου σημαίνει πολλά για μένα». Ο Ταραντίνο παραμένει σεναριογράφος και παραγωγός κι επισημαίνει ότι θα είναι διαθέσιμος αν χρειαστεί κατά την παραγωγή.

Λάθη αρχαρίων στα πρώτα βήματα

Δεν λείπουν ωστόσο και οι παραδοχές λαθών από τον ιστορικό κινηματογραφιστή. Αποκαλύπτει ότι έκανε αρκετές λάθος εκτιμήσεις στην πορεία του: «Με ενοχλούν κάποια πλάνα στα Reservoir Dogs (1992) και Pulp Fiction γιατί τότε δεν ήξερα τι έκανα – υπάρχουν πολλά λάθη αρχαρίου γι’ αυτό». Δεν θεωρεί ότι πρόκειται για κακές ταινίες — τις αγαπά όπως λέει — αλλά τότε ήταν πρωτάρης ενώ τώρα νιώθει επαγγελματίας: «Σε κάποια πλάνα φαίνεται συνεργείο ή υπάρχει ένα X εκεί όπου έπρεπε να σταθούν οι ηθοποιοί. Τότε δεν ξέρεις τι κάνεις πραγματικά. Θέλει δύο ταινίες για να μάθεις πώς γίνεται σωστά», εκμυστηρεύεται.

Πηγή: EL PAÍS