Έμπνευση από τον Θεόδωρο Βρυζάκη

Το φιλοτέχνησε η Μόνικα Κασάνη και αντλεί έμπνευση από το εμβληματικό έργο του Θεόδωρου Βρυζάκη «Η Ελλάς Ευγνωμονούσα» (1858). Πρόκειται για έργο με ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς απεικονίζει την Ελλάδα με τη μορφή μιας νέας στεφανωμένης γυναίκας, ενδεδυμένης αρχαιοπρεπώς, ανάμεσα στους αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, έχοντας σπάσει τις αλυσίδες της σκλαβιάς από τα πόδια της.

Ιστορία σε μορφή κοσμήματος

Σχεδιασμένο σε χρυσό και ασήμι, το γούρι αποτυπώνει τον ιστορικό και συμβολικό χαρακτήρα του έργου, συνδέοντας αρμονικά την ελληνική ιστορία με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία.

Διαθέσιμο σε τρεις εκδοχές

Το γούρι διατίθεται σε τρεις εκδοχές — κρεμαστό για τον λαιμό, βραχιόλι και δαχτυλίδι — και είναι διαθέσιμο στο Πωλητήριο του Κεντρικού Κτηρίου της Εθνικής Πινακοθήκης.

Το βραχιόλι ανταποκρίνεται στο όνομά του και αυτή την άνοιξη-καλοκαίρι και επανατοποθετείται στο μπράτσο, στο ύψος του δικεφάλου, θυμίζοντας εκείνες τις χίπικες εμφανίσεις που βασίλευαν στις δεκαετίες του ’60, του ’70 και του ’80. Φυσικά, ενώ συνήθως τα συνδέαμε με χαλαρά, beachy στυλ, τώρα γίνονται πιο δημοφιλή σε πιο urban εμφανίσεις, σε συνδυασμό με φορέματα για πάρτι ή ακόμα και πάνω από ρούχα.

Το είδαμε χθες, χάρη στην Alexa Chung, η οποία περπάτησε στις Κάννες με μια καμπαρντίνα Mango με αξεσουάρ ένα χρυσό βραχιόλι που πρόσθεσε μια απροσδόκητη πινελιά στην εμφάνισή της.

Αλλά αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η Βρετανίδα σχεδιάστρια ασπάζεται τη γοητεία αυτού του κομματιού τον τελευταίο καιρό: μόλις πριν από λίγες μέρες, δημοσίευσε επίσης αρκετές εικόνες στις οποίες μπορούσαμε να τη δούμε να φοράει το ίδιο βραχιόλι ως το μόνο κόσμημα που συμπληρώνει ένα φόρεμα Supriya Lele.

Και αν η Alexa φταίει για την αγάπη μας για τις φόρμες και τα loafers, δεν θα εκπλαγούμε αν, και εξαιτίας της, καταλήξουμε να φοράμε τέτοια βραχιόλια όλο το καλοκαίρι. Σίγουρα, δε μας λείπει η επιθυμία.

Πηγή: Vogue España / Κεντρική φωτογραφία: Instagram

Στο μεγάλο βασίλειο του Αλέξανδρου και των επιγόνων του, η τέχνη του κοσμήματος έφτασε στο απόγειο ενσωματώνοντας τις παραδόσεις της πολυπολιτισμικής επικράτειας. Περίτεχνα στεφάνια, διαδήματα, σύμβολα εξουσίας από ατόφιο χρυσάφι και πολλά άλλα, συχνά μαζί με πολύτιμες πέτρες, μαρτυρούν ασύγκριτη δεξιοτεχνία στην πολύ μικρή κλίμακα. Μέσα από την κοσμηματοτεχνία θα δούμε να ξεπροβάλλει ο άνθρωπος μίας εποχής μεγάλων μετακινήσεων και συνταρακτικών ανταλλαγών γνώσεων και ιδεών.

Στο εργαστήριο, που ολοκληρώνει την επίσκεψη στην έκθεση «Τέχνη σε χρυσό. Το κόσμημα στους ελληνιστικούς χρόνους», ο μεταλλοτέχνης Άκης Γκούμας θα φωτίσει τα καλά κρυμμένα μυστικά του επιδέξιου αρχαίου τεχνίτη, παρουσιάζοντας τα αποτελέσματα μακροχρόνιων ερευνών. Με μέταλλο θα κάνουμε κι εμείς τις μικρές μας δοκιμές, χρησιμοποιώντας εργαλεία και τεχνικές στο πνεύμα των ελληνιστικών χρόνων.

Πληροφορίες

Μουσείο Ελληνικού Πολιτισμού
Κουμπάρη 1 & Βασ. Σοφίας

Είσοδος ελεύθερη – Απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής (210 3671067-9, Δευτέρα έως Παρασκευή, 10 π.μ. – 2 μ.μ.).

Το βράδυ της 13ης Δεκεμβρίου, η Eilish έπαιζε στο Desert Diamond Arena χωρητικότητας 20.000 ατόμων στο Glendale της Αριζόνα. Κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της παράστασης, καθόταν σταυροπόδι στο πάτωμα και τραγουδούσε την επιτυχημένη μπαλάντα από το Barbie soundtrack, “What Was I Made For?”, όταν την χτύπησε το αντικείμενο. Δεδομένου ότι το τραγούδι έχει έναν αργό ρυθμό, βαθιά μελαγχολικό, αυτή ήταν μια τρυφερή στιγμή στο σετ όπου η ενέργεια είχε μειωθεί σημαντικά στο δωμάτιο. Ωστόσο, κάποια στιγμή, όπως δείχνουν τα πλάνα των θαυμαστών, το κολιέ, που πετάχτηκε με λίγη δύναμη, χτύπησε την Eilish στο πρόσωπο.

Ενώ κοίταξε ξαφνιασμένη από αυτό που συνέβη, προς τιμήν της, συνέχισε απτόητη το τραγούδι, πήρε το κολιέ και το πέταξε με βεβαιότητα στο πλάι της σκηνής. Η Eilish δεν έχει σχολιάσει το περιστατικό κατά τη στιγμή της σύνταξης, αλλά είναι πιθανό να το κάνει, καθώς έχει ήδη ξεκαθαρίσει τις σκέψεις της για τη σύγχρονη τάση των θαυμαστών να πετούν πράγματα στη σκηνή.

Τι έχει πει η Billie Eilish για τους θαυμαστές που πετάνε αντικείμενα στη σκηνή; Το 2023, το θέμα των θαυμαστών που πετούσαν αντικείμενα στη σκηνή έγινε θέμα συζήτησης, αφού αρκετοί εξέχοντες μουσικοί όπως ο Harry Styles, ο Lil Nas X και η Lisa των Blackpink χτυπήθηκαν από αυτά. Στο κόκκινο χαλί της Barbie στις αρχές Ιουλίου, τόσο η Eilish όσο και ο αδελφός και συνεργάτης της, Finneas, ξεκαθάρισαν τις σκέψεις τους για το θέμα. Ο πρώτος υποστήριξε ότι είναι «από αγάπη» παρόλο που είναι «απολύτως εξοργιστικό».

«Έχω χτυπηθεί στη σκηνή με πράγματα κυριολεκτικά τα τελευταία έξι χρόνια, δεν ξέρω γιατί είναι κάτι καινούργιο», είπε η Eilish στην παγκόσμια πρεμιέρα της Barbie στο Λος Άντζελες. «Οι άνθρωποι απλώς ενθουσιάζονται και αυτό μπορεί να είναι επικίνδυνο».

Ο Finneas αναγνώρισε ότι οι περισσότεροι θαυμαστές δεν προσπαθούν να χτυπήσουν μουσικούς, με τηλέφωνα, μια δημοφιλής επιλογή, που χρησιμοποιούνται ως βλήματα με την ελπίδα να τραβήξουν μια φωτογραφία. Ωστόσο, η αδερφή του σημείωσε: «Είναι απολύτως εξοργιστικό όταν είσαι εκεί πάνω». «Έχω ανάμεικτα συναισθήματα για αυτό, γιατί όταν είσαι εκεί πάνω, φυσάει. Αλλά ξέρεις ότι είναι από αγάπη, και απλώς προσπαθούν να σου δώσουν κάτι», συνέχισε. «Είσαι σε ευάλωτη θέση, αλλά με χτυπούν πολλά χρόνια».

Ο Finneas πρόσθεσε, «Μην το κάνεις — το καταλαβαίνουμε αλλά μην το κάνεις», με την Eilish να διευκρινίζει: «Μην πετάς πράγματα στη σκηνή, αλλά σε αγαπάμε. είναι πολύ γλυκό».

Αλλού φέτος, η Eilish κυκλοφόρησε το αναγνωρισμένο τρίτο της άλμπουμ, Hit Me Hard and Soft. Σε μια κριτική τεσσάρων αστέρων, το Far Out έγραψε: «Το ρεκόρ δεν είναι ποτέ λιγότερο από υπέροχο. Αυτό οφείλεται κυρίως σε μια ερμηνεύτρια στην κορυφή του παιχνιδιού της, που αποδεικνύεται ότι είναι μια από τις καλύτερες και πιο ένθερμες τραγουδίστριες στον κόσμο και μια τραγουδοποιός που βρίσκει σταθερά τα πόδια της, χωρίς να φοβάται να είναι ειλικρινής».

Πηγή: Far Out / Κεντρική φωτογραφία: Teen Vogue

Μαριλίζα, πώς είναι να δημιουργείς κάθε μέρα κι από κάτι με τα χέρια σου;

Το να δημιουργώ σκουλαρίκια από πολυμερικό πηλό και να μεταμορφώνω μια ιδέα σε κάτι απτό, μου δίνει μεγάλη χαρά. Κάθε μέρα, είναι μια νέα ευκαιρία να εξερευνώ τη φαντασία μου, να πειραματίζομαι με χρώματα, υφές και φόρμες. Είναι απίστευτο το ότι παίρνεις ένα κομμάτι πηλού και το μετατρέπεις σε ένα έργο, σε ένα κόσμημα, που έχει την προσωπική σου σφραγίδα.

Νιώθω ότι κάθε ζευγάρι σκουλαρίκια έχει μία ιστορία κι αυτή η διαδικασία με κάνει να νιώθω ζωντανή και γεμάτη. Είναι σαν να μαθαίνω, κάθε φορά, κάτι καινούριο για τον εαυτό μου. 

Πότε κατάλαβες ότι ο πηλός είναι ένα υλικό που σου ταιριάζει, ένα υλικό που σε εκπλήσσει διαρκώς;

Λίγο πριν ο covid κάνει την εμφάνισή του, εργαζόμενη στον κλάδο των τουριστικών, είχα δει κάποια σκουλαρίκια από ένα υλικό, που δεν γνώριζα. Έψαχνα να βρω, απεγνωσμένα, τι υλικό ήταν αυτό. Μετά από πολλούς πειραματισμούς, ανακάλυψα τον πολυμερικό πηλό κι έκτοτε με εκπλήσσει διαρκώς. Έφτιαξα το πρώτο μου ζευγάρι σκουλαρίκια, ξεκίνησα παίζοντας με τα χρώματα και ανακάλυψα ότι η δημιουργία δεν έχει όρια. 

Μια επαρχιακή πόλη, όπως η Καλαμάτα που ζεις, πώς περιέχει τις νέες προτάσεις, τους ανθρώπους που επιμένουν σε κάτι ταυτοτικό;

Η Καλαμάτα, αν και επαρχιακή πόλη, με την αυθεντικότητά της στις παραδόσεις, είναι ιδανικό μέρος για να στηριχθεί η σύγχρονη δημιουργικότητα, το χειροποίητο και το εναλλακτικό. Καθώς πρόκειται για τουριστικό προορισμό, αλλά και φοιτητούπολη, έχει πλήθος επισκεπτών από περιοχές της Ελλάδας κι από άλλες χώρες. Ομολογώ ότι είναι πρόκληση το να προσαρμόζομαι στις ανάγκες του κοινού της. Επικεντρώνομαι, επομένως, στο να φέρνω νέες προτάσεις που συνδυάζουν το ”local προϊόν” με το μοντέρνο, δημιουργώντας έναν χώρο, όπου ντόπιοι και επισκέπτες μπορούν να ανακαλύπτουν ιδιαίτερα αντικείμενα με προσωπικότητα. Υπάρχει κοινό που αγαπά τη διαφορετικότητα και έτσι μού δίνεται η ευκαιρία να ενισχύω αυτή την κουλτούρα μέσω του Pink Geek μου.

Ποιες στιγμές είναι οι κατάλληλες για να πάρουν μορφή όλα όσα έχεις στο μυαλό σου;

Το να έχεις κατάστημα και εργαστήριο ταυτόχρονα, χωρίς επιπλέον βοήθεια, εννοώ έξτρα χέρια, μπορεί να γίνει χαοτικό για έναν δημιουργό. Συχνά, φλερτάρω με την αναβλητικότητα γιατί χρειάζομαι συγκέντρωση και υπομονή. Γνωρίζοντας, όμως, ότι μόλις ξεκινήσω και πιάσω τα υλικά μου, αυτά θα μεταμορφωθούν σε κάτι που θα αγαπηθεί και θα φορεθεί, από μίνιμαλ και διακριτικό ή πιο τολμηρό κι εκκεντρικό, αυτή η ευελιξία και δυνατότητα να αποτυπώνω τις ιδέες μου, με κάνει να νιώθω ότι ξεκινά ένα μικρό ταξίδι δημιουργίας. 

Παρατηρώντας την Αλεξάνδρα Πούλου, που φοράει στις φωτογραφίες δημιουργίες δικές σου, αμέσως καταλαβαίνω ότι κάθε προϊόν γίνεται ο «άνθρωπος» που το επιλέγει. Επιτυχία το λες αυτό.

Είναι μεγάλη τιμή για μένα να το ακούω και ευχαριστώ πολύ! Πραγματικά, πιστεύω ότι η μόδα δεν είναι απλώς ρούχα, αλλά τρόπος έκφρασης της προσωπικότητας του κάθε ανθρώπου. Όταν βλέπω κάποιον να φοράει και να ενσωματώνει στο στιλ του τις δημιουργίες μου, νιώθω ότι έχω πετύχει τον στόχο μου. Επιτυχία είναι να νιώθουν και οι ίδιοι αυθεντικοί με ό,τι επιλέγουν. 

Πώς θα ήθελες να είναι τα πράγματα σε λίγα χρόνια; 

Θα μιλήσω για την πόλη όπου ζω, την Καλαμάτα, την οποία δεν γνώριζα μέχρι πριν οκτώ χρόνια και την ανακαλύπτω καθημερινά. Στον τομέα της τέχνης, θα ήθελα να δω συνεργασίες μεταξύ τοπικών και γιατί όχι, και διεθνών καλλιτεχνών (μέσα από εκθέσεις, events και εκπαιδευτικά προγράμματα), που θα αναδεικνύουν τα slow made προϊόντα, δηλαδή μοναδικές χειροποίητες δημιουργίες που διαρκούν στον χρόνο, με παραδοσιακές και σύγχρονες μεθόδους κατασκευής σε συνδυασμό με βιώσιμα υλικά. Ως προς το κατάστημα της καρδιάς μου, στοχεύω να επεκτείνω τις συλλογές μου στον πολυμερικό πηλό και την αργυροχρυσοχοΐα και να δημιουργώ συνεχώς, μία νέα εμπειρία στους επισκέπτες καθώς τα ρούχα και τα αξεσουάρ θα αντιμετωπίζονται ως έργα τέχνης.

Είσαι και μαμά. Πώς μοιάζει ο χρόνος σου σε αυτή την περίπτωση;

Μοιάζει ελάχιστος. Έχω ένα παιδάκι τριών ετών και αισθάνομαι ότι έχω κι άλλο ένα παιδί, το κατάστημα, δύο ετών που έχει κι αυτό απαιτήσεις για να εξελιχθεί. Είναι δύο διαφορετικές και εξίσου απολαυστικές δραστηριότητες. Απαιτεί καλή διαχείριση χρόνου και προτεραιοτήτων, που, δεν θα στο κρύψω, δεν το πετυχαίνω διαρκώς. Παρόλα αυτά, όση δουλειά, όσος χρόνος κι αν χρειαστεί, δεν περνάει βράδυ χωρίς λίγη ώρα παραμυθιού. 

Ποιους καλλιτέχνες θαυμάζεις; 

Όλα μου τα χρόνια, από το λύκειο, τη σχολή μου στον κλάδο της Αρχιτεκτονικής Χώρου, το μεταπτυχιακό μου στη Γαλλία, αλλά και μετά, στην σχολή της Αργυροχρυσοχοΐας είχα υποχρεωτικό μάθημα την Ιστορία της Τέχνης. Από όσο με θυμάμαι, λοιπόν, είχα μεγάλη αγάπη στους Ιμπρεσιονιστές. Αυτή η μαγική αποτύπωση εικόνων από την καθημερινότητα, μέσω των χρωμάτων, του φωτός με λεπτές πινελιές, μπορεί να με ξετρελάνει. Στον κλάδο μου, όμως, πιο συγκεκριμένα, ένας νέος καλλιτέχνης και φοβερός σχεδιαστής και κατασκευαστής κοσμημάτων, ο Γιάννης Τσαλαπάτης, που τα έργα του διακρίνονται για τις παραδοσιακές τεχνικές με βαθύ συναισθηματικό και πολιτιστικό βάθος. Έργα του συναντάμε, στη Συλλογή Ελληνικών Ενδυμασιών της Βικτώριας Καρέλια.

Το προσωπικό στιλ φθίνει ή παίρνει τα πάνω του κάθε φορά; Το στίγμα υπάρχει;

Το προσωπικό στιλ είναι κάτι ζωντανό. Έχει μεγάλη δυναμική και εξελίσσεται συνεχώς ανάλογα με τις τάσεις και την προσωπικότητα του καθένα. Στην δική μου τέχνη (από τα κοσμήματα έως τα funky δώρα), με την μοναδικότητα των υλικών, το κάθε αντικείμενο είναι αυθεντικό. Το προσωπικό στιλ επηρεάζεται μεν από τις τάσεις, αλλά και εξελίσσεται. Σε έναν κόσμο μαζικής παραγωγής, το να έχεις μία ταυτότητα, μέσα από την σκοπιά του χειροποίητου, είναι πλεονέκτημα. Το προσωπικό στίγμα υπάρχει, εάν εσύ το υποστηρίζεις.

Για ποια ελευθερία αγωνίστηκες και είσαι περήφανη γι’ αυτό;

Η ελευθερία, για την οποία αγωνίστηκα, αφορά στην απόφαση που πήρα μου να ακολουθήσω την αγάπη μου για την τέχνη της αργυροχρυσοχοΐας. Κατά την διάρκεια της πανδημίας, ταξιδεύαμε με άλλα τρία κορίτσια καθημερινά, στη Στεμνίτσα για να σπουδάσουμε στη σχολή εκεί. Λίγο αργότερα, ενώ ήμουν έγκυος, έπρεπε να συνεχίσω τα ταξίδια για να ολοκληρώσω τις σπουδές μου. Δεν ήταν εύκολο να διαχειριστώ την εγκυμοσύνη και την ανασφάλεια της εποχής. Συνέχισα, όμως, την προσπάθεια μου με το δύο μηνών μωράκι μας μαζί στα ταξίδια και στη σχολή. Με την αμέριστη στήριξη του συζύγου μου και τη βοήθεια των συμφοιτητριών και δασκάλων μου, αποδεικνύοντας ότι η γονεϊκότητα και το όνειρο για εξέλιξη μπορούν να συνυπάρξουν. Αυτή είναι η εμπειρία, που με έκανε να πιστέψω ότι εμείς, οι άνθρωποι, όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. 

Φαίη, μετράς ήδη αρκετά χρόνια που δραστηριοποιείσαι δυναμικά και με επιτυχία στο χώρο του κοσμήματος. Πώς αξιολογήσεις μέχρι στιγμής αυτή την πορεία;

Μπορώ να πω με σιγουριά ότι ήταν η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσα να έχω κάνει, αφού τελείωσα τις σπουδές μου στην Αρχιτεκτονική. Σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια πορείας στο κόσμημα, διαμόρφωσα τη στάση μου απέναντι στη ζωή, εκφράστηκα πηγαία και είδα κάτι να γεννιέται από το μηδέν. Να μεγαλώνει και πλέον να ζει ανεξάρτητο, αυτόνομο, δραστήριο και όμορφο. Μέσα σε δεκαπέντε χρόνια υπομονής, επιμονής και κάποιες φορές παιδικής άγνοιας κινδύνου, το εγχείρημα αυτό γεννήθηκε στο Βόλο, μεγάλωσε στην Αθήνα και συνεχίζει να ζει και να αγναντεύει από το λόφο της Άνω Σύρου. Πολυταξιδεμένο, σε συνεχόμενη ροή, μεταμόρφωση. Ζωντανό!

Το κλικ πότε και πώς συνέβη; Όσο σπούδαζες;

Όλα ξεκίνησαν τα πρώτα χρόνια των σπουδών μου στο Βόλο, όταν συνειδητοποίησα ότι η μικρή κλίμακα στο σχεδιασμό είναι κάτι που μπορούσα να αντιληφθώ πιο εύκολα. Επίσης, πολύ σημαντικό ήταν για μένα, το να έχω άμεση επαφή με τα υλικά και να δημιουργώ απευθείας με τα χέρια. Οι σπουδές μου τροφοδοτούσαν και εξέλισσαν την σχεδιαστική μου ματιά και η χειροποίητη δουλειά συγκέντρωνε και ηρεμούσε το μυαλό μου, προσφέροντάς μου μια αίσθηση αυτονομίας, που ήταν δύσκολο να ερμηνεύσω τότε.

Με ενθουσίαζε να βλέπω το τελικό έργο να υλοποιείται σε πραγματικό χρόνο, μπροστά μου. Αποφάσισα έτσι να ξεκινήσω στην Αθήνα το 2008 ταχύρρυθμα σεμινάρια αργυροχοΐας, που πραγματοποιούνταν τα σαββατοκύριακα και ύστερα από πολύ πειραματισμό, πετυχημένες, αλλά και πολλές ανεπιτυχείς απόπειρες, δημιούργησα τα πρώτα μου κοσμήματα και δειλά δειλά ξεκίνησα να συμμετέχω στα πρώτα bazaars χειροποίητων ειδών.

Αισθάνομαι ότι όλη σχεδόν η δυναμική της δημιουργίας στηρίζεται στη διαρκή επαφή σου με την φύση και την ηρεμία της.

Στη φύση, επιστρέφω στη ρίζα μου, γειώνομαι, στοχάζομαι. Απομονώνομαι κι έχω διαυγή σκέψη και σχέση με το βαθύτερο ένστικτό μου. Ησυχάζουν οι τεχνητοί ήχοι της πόλης και η ησυχία ηρεμεί την ψυχή, η ματιά μου καθαρίζει.

Περπατώντας στο βουνό, όλες οι σκέψεις μπαίνουν σε σειρά κι εγώ σε κάθε βήμα αφήνω ένα φορτίο πίσω μου. Η χαρά, η απλότητα και η παιδικότητα επιστρέφει μεμιάς. Φτάνοντας στην κορυφή, κάθε φορά, μένω απογυμνωμένη, ανάλαφρη και κάπου, σε όλη αυτή την εμπειρία, την χαρά και την πληρότητα βρίσκω απευθείας την όρεξη για ζωή, για φως, για δημιουργία. Και οι ιδέες ξεπηδούν μαγικά. Ίσως ήταν εκεί και απλώς βρήκαν όμορφο τόπο να ξεπροβάλλουν.

Ποιες στιγμές έχεις μέχρι σήμερα ξεχωρίσει;

Η πιο σημαντική μου στιγμή ήταν η συμμετοχή μου σε έκθεση στο Πωλητήριο του Βρετανικού Μουσείου με το έργο μου «Αμφιθέατρο». Ήρθε αναπάντεχα, η συνεργασία μας ήταν άρτια και η αλήθεια είναι ότι, κατά την επίσκεψή μου στην έκθεση, χρειάστηκε να με σκουντήσουν για να «ξυπνήσω», όταν αντίκρισα το όνομά μου σε ένα μικρό ταμπελάκι, εκεί.

Άλλες σημαντικές στιγμές και στιγμές – ορόσημα, ήταν η απόφαση να δημιουργήσω το μικρό μου καταφύγιο-εργαστήριο, στο κέντρο της Αθήνας, το 2015 καθώς και η έκθεση στο Πνευματικό κέντρο Άνω Σύρου το 2021, που σηματοδότησε τη δημιουργία της γκαλερί μας εκεί.

Πώς αντιλαμβάνεσαι εσύ την ομορφιά;

Η ομορφιά για μένα, κλείνοντας τα μάτια, είναι κάτι γαλήνιο, κάτι αρμονικό. Είναι ήρεμα βλέμματα, αληθινά χαμόγελα, απέραντη θάλασσα και ψηλά, απάτητα βουνά.

Είναι, επίσης, η απλότητα, οι καθαρές γραμμές, τα γήινα χρώματα, το πηγαίο στυλ και η απουσία επιτήδευσης. Ομορφιά είναι η φθορά που φέρνει ο χρόνος, στα κτίρια, στα υλικά, στη φύση, στους ανθρώπους. Είναι οι ουλές, οι ρυτίδες, οι σκουριασμένες επιφάνειες, τα ερείπια και τα κτίρια που έχοντας περάσει τις μέρες τις ακμής τους παραμένουν εκεί, κουβαλώντας την ιστορία τους και ακτινοβολώντας λάμψη κρυφή.

Έχεις σκεφτεί, κάποια στιγμή, την μόνιμη αποκέντρωση του εργαστηρίου; Η Αθήνα έχει δείξει τη ζόρική της πλευρά;

Χτύπησες φλέβα με την ερώτησή σου. Νομίζω είναι κάτι που απασχολεί, όλο και περισσότερο, τους κατοίκους των μεγαλουπόλεων. Ύστερα από έντεκα χρόνια, που κατοικώ στο κέντρο της Αθήνας και προσπαθώντας πάντα να κρατήσω και να βλέπω όσα όμορφα έχει να προσφέρει, ομολογώ ότι πια αδυνατώ να τα καταφέρω. Ο χρόνος συρρικνώνεται, η καθημερινότητα γίνεται ένας συνεχόμενος αγώνας να προλάβεις να εργαστείς, να προλάβεις να κοινωνικοποιηθείς, να προλάβεις να χαρείς. Αλλά δεν ξέρω τελικά.. προλαβαίνεις;

Αρκούν ελάχιστες μέρες μακριά από την πόλη για να δω και να καταλάβω πόσο όμορφα μπορεί να κυλά η ζωή, ότι η έμπνευση εκεί βρίσκεται στην επόμενη γωνία, πώς ο χρόνος ξαφνικά αλλάζει διάσταση και πόσο δεν χρειάζεται να υπερπροσπαθείς ακόμα και για τα πιο απλά πράγματα. Μάλλον ναι, κάποια στιγμή ελπίζω να αφήσω πίσω μου την πόλη.

Αναφέρονται συχνά σε σένα με επίθετα όπως πρωτοπόρα, διαφορετική, αφαιρετική. Τι σημαίνει πρωτοπορία σε μια εποχή απίστευτης ταχύτητας και πλουραλισμού;

Πρωτοπορία στην εποχή μας είναι να βρίσκεις την ηρεμία να εσωστρέφεσαι και να δημιουργείς αυτό που πραγματικά αισθάνεται η ψυχή σου, αυτό που την προβληματίζει. Να το κάνεις έργο και να ανοίγεις ένα διάλογο με τον εαυτό σου και τους γύρω σου. Μέσα από τη συνεχόμενη βουή που αντηχεί στα αυτιά σου, να βρίσκεις την ουσία, να την αποδομείς και εύστοχα, λιτά, να παραθέτεις όσα έχεις να πεις, όσα νιώθεις.

Για μένα απαραίτητο είναι να μένεις ενεργός και σε απόλυτη επαφή με το κοινωνικό σύνολο, κάνοντας δικό σου ό,τι το αφορά και το προβληματίζει. Κάποια σχέδια των τελευταίων ετών, όπως το SHE και το STADIUM, ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι όταν παραθέτεις την αλήθεια σου, δεν μένει παρά να συναντήσει τις αλήθειες των άλλων και τότε η αλληλεπίδραση είναι πέρα από μαγική.

Ζεις όπως το είχες φτιάξει στο μυαλό σου;

Κάποια πράγματα, όντως, τα είχα ονειρευτεί και γίνανε! Θα πω πως ναι, νιώθω τυχερή. Πολύ. Όλα τα υπόλοιπα τα προσπαθούμε και τα φτιάχνουμε καθημερινά.

Τι έχεις μάθει από τα ταξίδια κι από αυτήν την αεικινησία που σε χαρακτηρίζει;

Τα ταξίδια έχουν πάντα πολλά να σου πουν. Με λιγότερη σημασία πόσο μακρινό μπορεί να είναι ή πόσο διαφορετικά θα είναι από όσα έχεις ήδη ζήσει. Για μένα, το θέμα είναι να μπορείς να «δεις», να φανταστείς. Να αφουγκράζεσαι με προσοχή, τόπους, ανθρώπους, νοοτροπίες, να γίνεσαι ένα, μη μένοντας απλός επισκέπτης, απλός παρατηρητής. Να κρατάς μάτια και ψυχή ανοιχτή, να γεμίζεις εικόνες, μυρωδιές, ιστορίες και εμπειρίες.

Αν ήταν η γενιά μας να χωρέσει στο σχήμα ενός κοσμήματος αυτό ποιο θα ήταν;

Νιώθω απόλυτα ταυτισμένη με το SHE, το γυναικείο σώμα που δημιουργήθηκε με έμπνευση από το Κυκλαδικό ειδώλιο που βρέθηκε στη Χαλανδριανή της Σύρου, το 2000 π.Χ. Ένα σώμα πολύπαθο ανά τις χιλιετίες, σχεδιασμένο με αιχμηρές ακμές, να θυμίζει ξίφος, προστασία, αντίσταση, πυγμή. Προτάσσοντας τα στήθη του κι εμμένοντας παρόλες τις συνθήκες. Σε ένα τέτοιο σώμα θα μπορούσα να χωρέσω όλη μας τη γενιά.

Νιώθω ότι είμαστε πλάσματα που ψάχνουμε τη θέση μας στις συνεχόμενα εναλλασσόμενες καταστάσεις, προσπαθώντας να βρούμε την πραγματική ουσία της ζωής, αποδεσμευμένοι από το μαθημένο, αυτό που έως τώρα θεωρείται δεδομένο. Να βρούμε την ομορφιά, να αγκαλιάσουμε τους εαυτούς μας – όπως δεν εκπαιδευτήκαμε να κάνουμε από την αρχή της ζωής μας – να γίνουμε οι καλύτεροί μας φίλοι. Και με τη σειρά μας να φερθούμε στον δίπλα μας ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που θα θέλαμε για μας. Και όσο δύσκολο κι αν φαντάζει, μοιάζει πια για μας ο μόνος δρόμος.

*Η Φαίη Παπανίκου διατηρεί το προσωπικό της εργαστήριο και εκθετήριο στο πιο κεντρικό σημείο της Αθήνας, στην οδό Παπαρηγοπούλου 15, αλλά επίσης μπορείτε να δείτε και σχέδιά της στο feypapanikou.com