Η παράσταση θα παρουσιαστεί μόνο μία βραδιά, τη Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου, στο ιστορικό Θέατρο Ολύμπια «Μαρία Κάλλας», προσφέροντας ένα μοναδικό μουσικό ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο του ποιητή. Πρόκειται για μια μεγάλη ζωντανή εγκατάσταση με πρωτότυπη μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα, που αποδίδει με ιδιαίτερο τρόπο την ποίηση του Γιάννη Ρίτσου, δημιουργώντας μια σπάνια μουσικοακουστική εμπειρία. Την απαγγελία των ποιημάτων αναλαμβάνουν ο Κωνσταντίνος Βήτα και η Όλια Λαζαρίδου.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης παρουσιάζεται ένας κύκλος είκοσι ποιημάτων, καλύπτοντας όλο το φάσμα του έργου του μεγάλου ποιητή. Το κοινό ταξιδεύει μέσα σε μια ατμοσφαιρική δίνη από ambient ηχοτοπία, πιάνο και επεξεργασμένες φωνές, που γεννιούνται μέσα από τις σελίδες των ποιημάτων. Ο ήχος των ποιημάτων, ενσωματωμένος στο ηχητικό σύστημα του Κωνσταντίνου Βήτα, δημιουργεί νέες αναφορές και καινούργιες αναγνώσεις στο έργο του Ρίτσου.

Η παράσταση «Ο Κόσμος Είναι Ένας» δείχνει τι σημαίνει ποίηση για τους «νέους» και ξυπνά μνήμες στους «παλιούς» – μια εμπειρία που δεν πρέπει να χάσει κανείς.

Ταυτότητα Παράστασης

Απαγγελία: Κωνσταντίνος Βήτα, Όλια Λαζαρίδου

Συνθεσάιζερς: Κωνσταντίνος Βήτα, Βάιος Μαχουντές

Επιμέλεια ήχου: Γιάννης Λαμπρόπουλος

Επιμέλεια φωτισμών: Phil Hills

Διεύθυνση Καλλιτεχνικού Προγραμματισμού & Επικοινωνίας: Ελίνα Λαζαρίδου

Τμήμα Επικοινωνίας: Όλγα Κομνηνού & Ιωάννα Ζωζέφα Πέγκου

Δημόσιες Σχέσεις: Μαργαρίτα Μαρμαρά

Επικοινωνία Παράστασης: Αντώνης Κοκολάκης

Συμπαραγωγή: Stages Network & Menta Art Events

Διάρκεια: 120’

Ταυτότητα Εκδήλωσης

Ημερομηνία & Ώρα: Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου, 20:30

Τοποθεσία: Ολύμπια – Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», Ακαδημίας 59, Αθήνα

Εισιτήρια

Προεδρικό Θεώρειο: 30€

Διακεκριμένη: 25€

VIP: 30€ | VIP 2: 25€

Α Ζώνη: 20€ | Φοιτητικό/Ανέργων: 18€

Β Ζώνη: 15€ | Φοιτητικό/Ανέργων: 13€

Γ Ζώνη: 12€ | Φοιτητικό/Ανέργων: 10€

Μειωμένης Ορατότητας: 10€ | Φοιτητικό/Ανέργων: 8€

Πληροφορίες & Κρατήσεις

Τηλ.: 210 3642540

Η έκθεση αυτή βασίζεται σε 11 ποιήματα της ποιητικής ανθολογίας «Ο Δύσκολος Θάνατος (1946-1974)» του ποιητή Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου. Το έργο του Κωνσταντίνου Βήτα βρίσκει διάφορες εκφράσεις όλα αυτά τα χρόνια, όπως είναι η μουσική, η ποίηση και η ζωγραφική. Στην παρούσα έκθεση του PCAI και του Κωνσταντίνου Βήτα, στο αρχιτεκτονικό μνημείο του Πικιώνη, ο χώρος και ο άνθρωπος θα συνομιλήσουν με το παρελθόν, τη μνήμη και το παρόν. Στο πλαίσιο αυτό, ο Κ. Βήτα δημιουργεί μια σειρά από νέα ζωγραφικά έργα (λάδια, ακρυλικά και μολύβι) πλαισιωμένα από ζωντανή ηλεκτρονική μουσική που εναρμονίζονται με το ιδιαίτερο φυσικό και ενεργειακό τοπίο των Δελφών και την αρχιτεκτονική του Παβιγιόν και τα οποία προσκαλούνται να ανακαλύψουν οι επισκέπτες κατά τη διάρκεια του θεσμού.

Ο Κωνσταντίνος Βήτα αναφέρει: «Η μνήμη στην ποίηση του Νίκου Αλέξη Ασλάνογλου δεν είναι μόνο ατομική, είναι συλλογική, ιστορική και βαθιά ελληνική. Μέσα από τη γραφή του και τις προσωπικές του εμπειρίες αναδύονται τα τραύματα αλλά και οι μετασχηματισμοί της μια χώρα – μνήμη υπαρξιακής αγωνίας και στοχασμού. Διαβάζοντας τα ποιήματά του δημιουργήθηκε μέσα μου η ανάγκη να φτιάξω κάποιες εικόνες. Ο ποιητικός του λόγος μετατρέπεται σε ένα χώρο νοσταλγίας, απώλειας και συνειδητοποίησης, που αντανακλά την ψυχή της σύγχρονης Ελλάδας».

Η Κίκα Κυριακάκου, καλλιτεχνική διευθύντρια του PCAI, σημειώνει: «Η εικαστική γλώσσα του Κωνσταντίνου Βήτα αποτελεί μια εξαίσια έκφανση του πολυσχιδούς ταλέντου του. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης και των μουσικών συνθέσεων που την πλαισιώνουν, το έργο του Βήτα συνδιαλέγεται αρμονικά με τους στίχους του Ασλάνογλου και το δελφικό τοπίο προτείνοντάς μας μια επιστροφή στον ποιητικό εαυτό».

Ο Αθανάσιος Πολυχρονόπουλος, Polygreen CEO και ιδρυτής του PCAI, αναφέρει: «Είναι μεγάλη μας χαρά να συνεργαζόμαστε με τον θεσμό Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός καθώς και με τον σημαντικό και καταξιωμένο καλλιτέχνη και μουσικό Κωνσταντίνο Βήτα».

Η παραγωγή πραγματοποιείται στο πλαίσιο του προγράμματος 2025 του θεσμού του Υπουργείου Πολιτισμού «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός».

Πληροφορίες

Κωνσταντίνος Βήτα: Ο Χώρος και η Μνήμη
Π, Παγκόσμιο Κέντρο Κυκλικής Οικονομίας και Πολιτισμού (Πρώην Παβιγιόν Πικιώνη), Δελφοί
Χάρτης

29 & 30 Ιουλίου 2025, 7μμ

Κι εγώ που κάνω όνειρα χωρίς να κοιμάμαι
Περνάω μέσα από ένα κρύσταλλο χωρίς να φοβάμαι
Γιατί τα όνειρα που κάνω όταν περπατώ στο δρόμο
Είναι πιο έντιμα απ’ αυτά που μας πλασάρει ο νόμος
Ο νόμος μιας εταιρίας, ο νόμος μιας πολιτείας
Η χώρα μου είναι αποικία μιας πιο μεγάλης αποικίας

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Είναι σαν μαγνήτης που με κάνει να ονειρεύομαι
Να μιλάω στα κτίρια, στα σύννεφα, ή να προσεύχομαι
Να `χα μια θάλασσα έξω απ’ το σπίτι μου
Κι όποτε βρέχει να πετάω απ’ το μπαλκόνι μου
Κρατώντας το χέρι σου για πάντα
Στις φραουλένιες πεδιάδες, στις γραμμικές κοιλάδες
Κι όπως συγκρούεται ένα αεροπλάνο στο μυαλό μου
Να γίνει το σώμα σου ένα με το δικό μου
Πες μου, πες μου, τι σκέφτεσαι για μένα
Όταν τα σώματά μας στέκουν σταυρωμένα;
Κι από ένα σημείο της Γης αυτός ο ήλιος ανατέλει
Κάποιος τότε σ’ ένα στόχο σημαδεύει

Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
Χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες σου κι όλα τα πλαστικά όπλα
Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

Θα διασχίσεις ένα πρωινό τον κόσμο
Και θα `ναι πιο όμορφα κι από ένα όνειρο
Ίσως βρούμε ένα σπίτι για να μείνουμε
Ένα τόπο να ζήσουμε και να πεθάνουμε
Μιλώντας σε κάποιον που έχει πεθάνει
Σε χιονισμένα τοπία, σε δέντρα από μελάνι
Ή σε ανθρώπους που ψάχνουν μια κατεύθυνση
Προς το θεό, μια άλλη χώρα, μια άγνωστη διεύθυνση
Στην οθόνη ενός κομπιούτερ, στα όνειρα του σκύλου
Στο ουράνιο τόξο, στην καρδιά ενός φίλου

Φύλαξε τις εικόνες κι όλα όσα πιστεύεις
Στο βιβλίο των ματιών σου είναι όλα αυτά που θέλεις
Χρώματα απ’ τον πόλεμο μιας υδατογραφίας
Χρώματα αγάπης και χρώματα βίας
Θάψε τις κούκλες κι όλα τα πλαστικά σου όπλα
Μαχαίρια, πιστόλια, κάθε είδους κόλπα
Τα όνειρα της ζωής, μια θαμπή ανάμνηση
Στριφογυρίζουν σαν μόρια μιας μεγάλης περιπλάνησης
Σα δαχτυλίδια του Κρόνου στέκονται πάνω απ’ το κεφάλι
Τα όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι

*Κωνσταντίνος Βήτα Ι Στέρεο Νόβα Ι 1992