Το Κογκρέσο της Κολομβίας ψήφισε την αλλαγή νόμου που επέτρεπε σε ανηλίκους να παντρεύονται με τη συγκατάθεση των γονέων. Η πρόταση καθιστά το ελάχιστο όριο ηλικίας για γάμο τα 18 και επιδιώκει την προστασία των δικαιωμάτων και των ευκαιριών ανάπτυξης για τους ανηλίκους. Πρέπει ακόμη να υπογραφεί σε νόμο από τον Πρόεδρο Gustavo Petro.

Επί του παρόντος, ο αστικός κώδικας της χώρας επιτρέπει σε άτομα ηλικίας 14 ετών να παντρεύονται με τη γονική συναίνεση. Η αρχική πρόταση για μεταρρύθμιση του νόμου – που παρουσιάστηκε το 2023 – χρησιμοποιούσε το σύνθημα «είναι κορίτσια, όχι σύζυγοι» και είχε ως στόχο να αποτρέψει τα νεαρά κορίτσια από το να εξαναγκάζονται να παντρεύονται, να υπόκεινται σε διάφορες μορφές βίας και να χάσουν την εκπαίδευση και ευκαιρίες ανάπτυξης. «Οι ανήλικες δεν είναι σεξουαλικά αντικείμενα, είναι κορίτσια», είπε η βουλευτής Clara López Obregón σε μια δήλωση μετά το πράσινο φως της πρότασης.

Ο παιδικός γάμος παραμένει μια διαδεδομένη πρακτική παγκοσμίως και επηρεάζει περίπου 12 εκατομμύρια κορίτσια ετησίως, σύμφωνα με την υπηρεσία του ΟΗΕ για τα παιδιά, τη UNICEF. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία του οργανισμού, οι γάμοι παιδιών έχουν μειωθεί παγκοσμίως. «Πριν από δέκα χρόνια, μία στις τέσσερις νεαρές γυναίκες ηλικίας 20 έως 24 ετών παντρευόταν ως παιδί. Σήμερα αυτός ο αριθμός έχει πέσει σε ένα στους πέντε», ανέφερε η UNICEF.

Στη Λατινική Αμερική, η φτώχεια είναι ο κύριος παράγοντας που οδηγεί σε γάμο ανηλίκων, σύμφωνα με τη UNICEF.

Πηγή: CNN UK / Κεντρική φωτογραφία: Nathalia Angarita/Reuters/File

Η Arias επεσήμανε ότι η προσαρμογή του έργου του νομπελίστα Λογοτεχνίας το 1982, που ήταν μια ομαδική προσπάθεια μεταξύ σεναριογράφων και σκηνοθετών τους οποίους συμβούλευε, χρειάστηκε περίπου ενάμιση χρόνο πριν ξεκινήσουν τα γυρίσματα στην Κολομβία για να αφηγηθούν την ιστορία της οικογένειας Buendía στην πόλη Macondo, η οποία εκπροσωπεί τη μέση οικογένεια στην Κολομβία. «Μιλήσαμε, ακούσαμε ιδέες, τσακωθήκαμε, τσακωθήκαμε με τον Gabriel για το γιατί είχε γράψει πράγματα με αυτόν τον τρόπο που έκανε την προσαρμογή πιο δύσκολη», σχολίασε στο φόρουμ στο πλαίσιο της Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου, όπου απάντησε σε ερωτήσεις του Daniel Marquínez, διευθυντή Ειδικών Έργων στο Ίδρυμα Gabo, και της πολιτιστικής δημοσιογράφου Eugenia Zicavo σχετικά με τη διασκευή του έργου.

Η σειρά του Neflix, η οποία θα μεταδοθεί στα ισπανικά και θα κάνει πρεμιέρα στις 11 Δεκεμβρίου, αποτελείται από 16 επεισόδια. Υπάρχουν σκηνές που δεν υπάρχουν στο βιβλίο «για να δοθεί συνοχή» στα κεφάλαια, αλλά δεν αλλάζουν το πλαίσιο.

Η Arias διαβεβαίωσε ότι ήταν προνόμιο να δουλέψεις σε αυτό το έργο και πρόσθεσε ότι η μεγάλη πρόκληση ήταν να μπορέσεις να διαχειριστείς τον μεγάλο αριθμό χαρακτήρων στο μυθιστόρημα του Gabriel García Márquez (1927-2014) και να τους φέρεις σε αυτά τα 16 κεφάλαια σχεδόν 60 χρόνια μετά την κυκλοφορία του μυθιστορήματος στην αγορά (1967), που μιλάει για τη βία στην Κολομβία.

«Είναι η ιστορία της Κολομβίας. Νομίζω ότι ο Marquez έγραψε το βιβλίο θέλοντας να είναι η ιστορία της Κολομβίας πολύ παρούσα. Αφηγείται πολλά πολύ σημαντικά γεγονότα όπως είναι ο πόλεμος των χιλιάδων ημερών (που έγινε μεταξύ 1899 και 1902), οι φιλελεύθεροι και οι συντηρητικοί, αυτή άλλωστε είναι η ιστορία μας, γεγονότα της ιστορίας που αντηχούν ακόμα και σήμερα σε ό,τι συμβαίνει στη χώρα», σχολίασε.

Σε αυτή την τηλεοπτική προσαρμογή, σε συν-σκηνοθεσία της Laura Mora και του Alex García, οι γυναίκες έχουν εξέχοντα ρόλο, συγκεκριμένα η Úrsula Iguarán, η ξαδέρφη και σύζυγος του José Arcadio Buendía. «Η Úrsula είναι ο κύριος χαρακτήρας μας από την αρχή, προκύπτουν άλλοι, αλλά για εμάς, περισσότερο από τον José Arcadio, είναι αυτή που οδηγεί τους χαρακτήρες από το χέρι», σημείωσε. «Βιώνει τα βάσανα όλων των χαρακτήρων και είναι στο χέρι της να βοηθήσει την οικογένειά της να προχωρήσει. Είναι ένας πολύ σκληρός χαρακτήρας που είναι δύσκολο για μένα να ταυτιστώ λόγω του πόσο σκληρή είναι», ανέφερε.

Εκτός αυτού, η Arias, η οποία έχει κάνει και άλλες διασκευές μυθιστορημάτων και γραπτών σεναρίων, διαβεβαίωσε ότι αυτή ήταν η σημαντικότερη πρόκληση γι’ αυτή. Διαβεβαίωσε επίσης ότι το πιο δύσκολο μέρος του έργου για την ομάδα εργασίας ήταν να αποφασίσει τι θα μείνει και τι δεν θα είναι (στη σειρά). «Το να βάλεις το μυθιστόρημα σε μια σειρά είναι μια διαδικασία που δεν είναι μόνο το σενάριο, αλλά συνεχίζεται και με το μοντάζ και που ο θεατής παγιδεύεται (με το τελικό προϊόν) χωρίς να χρειάζεται να έχει όλες τις λεπτομέρειες».

Ελπίζει ότι η σειρά θα παρακινήσει τον κόσμο να διαβάσει ή να ξαναδιαβάσει το έργο με διαφορετική οπτική. Η σειρά του Netflix θα φτάσει σε περισσότερους από 260 εκατομμύρια συνδρομητές, σε 190 χώρες.

Το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά σε μετάφραση της Μαρίας Παλαιολόγου, από τις Εκδόσεις Ψυχογιός.

Πηγή: El Espectador

Μία από τις συλλογές ανήκε στον James Lawrence, ο οποίος υπηρέτησε στο Ειρηνικό Σώμα στο Πουτουμάγιο μεταξύ 1970 και 1972, και εκεί απέκτησε ταφικά αντικείμενα σε τοπικές αγορές, γνωστά ως «ουάκα». Αφού πέρασε από την Κολομβία, έφερε πολλές δεκάδες αντικείμενα στη Νέα Υόρκη, όπως μάσκες, πήλινα ειδώλια και άλλα σημαντικά αντικείμενα. Μετά τον θάνατο του Lawrence τον Ιούνιο του 2023, η θετή του κόρη, Jessica Lawrence, εντόπισε αυτά τα αντικείμενα και επικοινώνησε με την Κολομβιανή Πρεσβεία στην Ουάσιγκτον, η οποία έλαβε μετέπειτα αξιολόγηση από το Κολομβιανό Ινστιτούτο Ανθρωπολογίας και Ιστορίας (ICANH).Όσον αφορά την άλλη συλλογή, δεν υπάρχουν πληροφορίες σε ποιον ανήκε.

Οι συλλογές παραδόθηκε στην Πρεσβεία τον Μάρτιο του 2024 και επισημαίνεται ότι αρκετά από αυτά αναγνωρίστηκαν ως μέρος της εθνικής αρχαιολογικής κληρονομιάς. Ο Daniel García Peña, πρεσβευτής της Κολομβίας στις Ηνωμένες Πολιτείες, δήλωσε ότι αυτός ο επαναπατρισμός σηματοδότησε πρόοδο στην προστασία της κολομβιανής κληρονομιάς. «Ευχαριστούμε τις ιδιωτικές συλλογές που συνέβαλαν σε αυτή την ανάκαμψη και την ενίσχυση της ιστορικής μας μνήμης. Καλούμε όσους εξακολουθούν να φυλάνε κομμάτια κολομβιανής καταγωγής να διευκολύνουν την επιστροφή τους και έτσι να διατηρήσουν την πολιτιστική μας κληρονομιά, μια συλλογική προσπάθεια που επίσης ενισχύει τους διμερείς δεσμούς και το σεβασμό για την παγκόσμια κληρονομιά», είπε.

Η μεταφορά αυτών των πολιτιστικών αγαθών κατέστη δυνατή χάρη σε μια κοινή προσπάθεια μεταξύ του ICANH, του Υπουργείου Εξωτερικών της Κολομβίας και των Κολομβιανών Στρατιωτικών Δυνάμεων. Επιπλέον, αυτή η διαδικασία έλαβε χώρα στο πλαίσιο της συμφωνίας σχετικά με την επιβολή περιορισμών στην εισαγωγή αρχαιολογικού και εθνολογικού υλικού από την Κολομβία, η οποία επιδιώκει να αποτρέψει την παράνομη διακίνηση πολιτιστικών αγαθών.

Πηγή: El Espectador

Η ιδέα, σύμφωνα με τον δήμαρχο της Bucaramanga, Jaime Andrés Beltrán, ήταν «να διασωθεί ένα από τα πιο σημαντικά όργανα στην περιοχή. Με τον Κυβερνήτη θέλαμε να φέρουμε τα περίχωρα στη Bucaramanga. Το tiple (μουσικό όργανο) είναι από το Santander. Πριν από 500 χρόνια έφτασε στα εδάφη μας, και παρόλο που πολλές πόλεις το αμφισβήτησαν, προέρχεται από το Santander».

Συνολικά ήταν 700 μουσικοί από πέντε έως 80 ετών, που ερμήνευσαν το τραγούδι “Pueblito Viejo”, του μουσικού των Socorro José A. Morales, προκειμένου να αποτίσουν φόρο τιμής στον συνθέτη, αλλά και να εξάρουν τη σημασία αυτού του οργάνου της περιοχής καταγωγής τους, γι’ αυτό και περισσότεροι από τους 500 μουσικούς που συμμετείχαν προέρχονταν από το εξωτερικό της Bucaramanga. «Είμαστε περήφανοι για τον τίτλο, γι’ αυτό θέλαμε να συμμετάσχουμε σε αυτή την εκδήλωση. Θέλαμε να τραβήξουμε την προσοχή με αυτό το γεγονός, ειδικά σε πολλές περιοχές του Santander, όπου η τυπική μουσική δέχεται υποβιβασμό από άλλα είδη, όπως το reggaeton. Είναι όμορφο να βλέπεις παιδιά ηλικίας 5 ετών να παίζουν tiple με τόση αγάπη», δήλωσε ο κυβερνήτης Juvenal Díaz.

Το ρεκόρ καταρρίφθηκε στο πλαίσιο της 75ης διοργάνωσης της Έκθεσης Bonita στην Bucaramanga. Η ομάδα των μουσικών έπαιξε τρία τραγούδια και διευθύνθηκε από τον μαέστρο από την Piedecuesta, Robert Martínez, διευθυντή του Santander Symphonic Band. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε χωρίς την παρουσία του κοινού, γι’ αυτό μεταδόθηκε ζωντανά από την περιφερειακή τηλεόραση και τα δίκτυα τοπικής διοίκησης.

Πηγή: El Espectador