Το Cycladic Shop συνεργάζεται με σύγχρονους αγγειοπλάστες και καλλιτέχνες από τα νησιά του Αιγαίου, που χρησιμοποιούν παραδοσιακούς τρόπους παραγωγής χρηστικών και διακοσμητικών αντικειμένων απαράμιλλης τέχνης και ομορφιάς. Σίφνος, Σκύρος, Πάτμος και Κρήτη είναι μερικά από τα νησιά η κεραμική τέχνη των οποίων παρουσιάζεται στο Cycladic Shop, αντικατροπτίζοντας τον ελληνικό πολιτισμό και τον μοναδικό συνδυασμό των πολύτιμων στοιχείων της Φύσης: Γη, νερό και φως.

Ένα ιδιαίτερο και πρωτότυπο δώρο είναι τέλος μία συνδρομή στους Φίλους του Μουσείου. Για έναν ολόκληρο χρόνο, οι Φίλοι απολαμβάνουν ελεύθερη είσοδο στο Μουσείο, ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα με δράσεις πολιτισμού, ξεχωριστές εμπειρίες, αποκλειστικά προνόμια και έκπτωση έως -30% στο Cycladic Shop. Επισκεφτείτε το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης για να πραγματοποιήσετε μία εγγραφή για να την προσφέρετε ως δώρο.

Αγοράστε τα δώρα σας online εδώ με αποστολή των αγορών σας στον χώρο σας ή όπου εσείς επιλέξετε σε όλο τον κόσμο. Με κάθε αγορά σας από το Cycladic Shop στηρίζετε το έργο του Μουσείου.

Πληροφορίες

Εορταστικό Ωράριο Πάσχα Cycladic Shop
14-Απρ Μ. Δευτέρα 10:00 – 17:00
15-Απρ Μ. Τρίτη 10:00 – 17:00
16-Απρ Μ .Τετάρτη 10:00 – 17:00
17-Απρ Μ. Πέμπτη 10:00 – 20:00
18-Απρ Μ. Παρασκευή 12:00 – 17:00
19-Απρ Μ. Σάββατο 10:00 – 17:00
20-Απρ Κυριακή του Πάσχα ΑΡΓΙΑ
21-Απρ Δευτέρα του Πάσχα ΑΡΓΙΑ
22-Απρ Τρίτη του Πάσχα 10:00 – 17:00

Cycladic Shop
Νεοφύτου Δούκα 4
106 74, Αθήνα
Τ.: (+30) 210 7228321-3 (εσωτ. 107)

Πότε ξεκινήσατε να ασχολείστε με την κεραμική; Περιμένατε να γίνει ανάγκη για τόσους  και τόσους ανθρώπους;

Σπούδασα Product Design και στη σχολή, μαζί με την κεραμική, είχαμε και πολλά άλλα εργαστήρια, όπως ξυλουργική, μεταλλοτεχνία. Όταν γύρισα από τις σπουδές μου, για πολλά χρόνια, δίδασκα γιόγκα, ενώ ακριβώς πάνω από τη σχολή, υπήρχε ένα κεραμείο. Εκεί εξελίχθηκα λίγο, αλλά μετά έμαθα και τροχό, το εργαλείο, με το οποίο δουλεύω σήμερα. Ναι, ήμουν σίγουρη ότι όλο και περισσότερος κόσμος θα στρέφεται στην κεραμική, γιατί το να δουλεύεις με τα χέρια σου και να δημιουργείς είναι σαν να κάνεις διαλογισμό. Με την πίεση που βιώσαμε, την περίοδο του κορονοϊού, ήταν φυσικό επακόλουθο.

Πολλά άρα τα οφέλη της κεραμικής.

Για την ψυχική υγεία, τρομερά τα οφέλη της. Όπως και προανέφερα. Είναι απίστευτο αυτό που νιώθεις, όταν πιάνεις στα χέρια σου πηλό. Σου προκαλεί μια ψυχική ηρεμία, αλλά και χαρά, όταν βλέπεις έτοιμα τα αντικείμενα που φτιάχνεις.

Η έμπνευση συμβαδίζει και με το επίπεδο δυσκολίας; Είχατε από την αρχή τόσες ιδέες;

Δεν νομίζω ότι υπάρχει δυσκολία στην έμπνευση. Η δυσκολία, συνήθως, είναι στην υλοποίηση. Επίσης, πιστεύω πως ο κόσμος πια δεν δίνει χώρο στην έμπνευση. Τα βρίσκει όλα τόσο έτοιμα σε Instagram και Pinterest, που μπερδεύει την έμπνευση με την αντιγραφή. Για μένα, η έμπνευση έρχεται μέσα από την καθημερινότητα κι ως “product designer”, τα πάντα μού δίνουν ιδέες για το πώς η ζωή μου θα γίνει πιο εύκολη.

Παρακολουθώντας σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρατηρώ ότι δημιουργείτε (και) πράγματα που πλαισιώνουν την καθημερινότητα με χρώμα, σχήμα και άποψη.

Εμπνέομαι από τα χρώματα και τα σχήματα της φύσης και προσπαθώ, σε αυτά που φτιάχνω, να βάζω χιούμορ, αλλά και να είναι κάτι που αρέσει σε εμένα και να το θέλω κι εγώ στο σπίτι μου. Μου δίνει τρομερή χαρά, όταν ο κόσμος μου στέλνει μηνύματα ότι π.χ «οι κούπες τους είναι οι αγαπημένες τους» ή ότι «ο καφές έχει πιο ωραία γεύση σε αυτές».

Ο θεός βρίσκεται στις λεπτομέρειες. Πιστεύετε ότι για μεγάλα διαστήματα, αυτή την προσήλωση στις λεπτομέρειες την είχαμε χάσει;

Πιστεύω πως -με την ταχύτητα που υπάρχει στις ζωές μας- δεν προλαβαίνουμε να δώσουμε χρόνο στον κόσμο, στην τέχνη, στις σχέσεις μας. Όπως τρέχει η ζωή μας και ο χρόνος, τόσο ανθίζει οτιδήποτε «γρήγορο», δηλαδή γρήγορο φαΐ, γρήγορα ψώνια, γρήγορα όλα. Από την άλλη, την περίοδο του κόβιντ, που δεν είχαμε πουθενά να πάμε, δώσαμε χρόνο σε όλα όσα έχουν σημασία, ουσία. Δηλαδή, όλοι μαγειρέψαμε, φτιάξαμε τα σπίτια μας, μάθαμε κάποια τέχνη, κάναμε παρέα. Έτσι πιστεύω πως αυτό έμεινε και τελευταία, βλέπουμε αυτή την αλλαγή και την στροφή στη λεπτομέρεια.

Η κεραμική ολοένα και γίνεται πιο γνωστή. Είναι εφικτή η προσέγγισή της όμως από τη μεριά των μαθητών; Από την άλλη, οι κεραμίστες μπορούν να βιοποριστούν αποκλειστικά μέσω αυτής της τέχνης;

Εννοείται πως είναι εφικτή η προσέγγιση από τους μαθητές. Το να πιάσεις τον πηλό στα χέρια σου και να φτιάξεις το οτιδήποτε είναι το πιο εύκολο! Κι όπως είπες, είναι πολύ διαδεδομένη τελευταία, όποτε υπάρχουν άπειρα μέρη για να πάει κάποιος να μάθει. Τώρα, όσον αφορά στον βιοπορισμό, η αλήθεια είναι ότι θέλει πολλή δουλειά, θέλει προσήλωση, θέλει να κλείνεσαι για ώρες και να δουλεύεις. Επίσης, εκτός από τη δουλειά, είναι και όλα τα γύρω γύρω. Να κανονίζεις προμήθειες, να διαφημίζεσαι, να χειρίζεσαι τα σόσιαλ, να μιλάς με πελάτες, να πακετάρεις, να στέλνεις … ουφ κουράστηκα και μόνο που τα έγραψα. Είναι μήνες, που υπάρχει δουλειά και μπορείς να πεις πως βγαίνεις, είναι και μήνες, που ο κόσμος δεν θα αγοράσει ούτε μια κούπα, όποτε εκεί λίγο ζορίζει το πράγμα. Για αυτόν τον λόγο, κάνω και μαθήματα γιόγκα, σεμινάρια κεραμικής. Τώρα μην με ρωτήσεις τι γίνεται, όταν έχω και πολλή δουλειά και όλα αυτά…

Τι σας έχει εντυπωσιάσει όσο ψάχνετε την ιστορία της κεραμικής κι έρχεστε σε επαφή με πρόσωπα του χώρου;

Αρχικά, πιστεύω πως εμείς οι κεραμίστες είμαστε πρώτα τεχνίτες και μετά καλλιτέχνες. Θαυμάζω, δηλαδή, την τεχνική πάρα πολύ και το πώς δουλεύουν κάποιοι πολύ γνωστοί κεραμίστες.

Είμαι κι εγώ μαθήτρια. Και αυτά τα τρία χρόνια που αγγίζω τον πηλό και του δίνω μορφή μπορώ να πω με σιγουριά ότι έχω συλλαβίσει από την αρχή την ηρεμία, το ταξίδι και την προσμονή της ολοκλήρωσης. Τόσο απλά ήταν όλα;

Ναι, τόσο απλά (γελάει). Είναι μαγικό αυτό που σε κάνει να νιώθεις ο πηλός, τα χρώματα. Επίσης, όλοι όσοι κάνουν κεραμικά θα σου πουν πως, πριν ξεκινήσουν, δεν είχαν υπομονή. Με την κεραμική, καλλιεργείται πάρα πολύ η υπομονή καθώς, επίσης, συμφιλιώνεσαι και με την απογοήτευση.

Ποια είναι η ιδανική συνθήκη για εσάς; Πώς μοιράζετε τον χρόνο σας; Πόσο γρήγορα ήρθε η αναγνώριση της δουλειάς σας;

Νομίζω ότι η συνθήκη που έχω είναι ιδανική. Δηλαδή, δουλεύω κάτω από το σπίτι μου και μπορώ να ανεβοκατεβαίνω όποτε θέλω. Αυτό που μου λείπει είναι περισσότερες ώρες μέσα στη μέρα. Δυστυχώς, δεν μου φτάνουν οι ώρες για όλα όσα θέλω/ κάνω.  Έχω έναν υπέροχο γιο, οπότε, εκτός από την δουλειά μου που είναι 24/7, είμαι και μαμά, που πάει/ φέρνει το παιδί προς/ από το σχολείο, μαγειρεύει, διαβάζει, παίζει. Η αναγνώριση, σε μένα προσωπικά, ήρθε σχετικά γρήγορα και πιστεύω ότι οφείλεται και στους πολλούς μαθητές που είχα στη γιόγκα, αλλά και σε διάφορες συγκυρίες στο instagram.

Κάποια στιγμή, κι ενώ έβαζα μια μπλε βούλα στο ατσούμπαλο κουπάκι μου, σκέφτηκα ότι αυτό το σκέτο πράγμα δίνει τόση χαρά στα μάτια μου, την ίδια στιγμή που η πολυπλοκότητα του καιρού δεν αφήνει περιθώρια για τέτοια. Εσείς; Τι λέτε;

Πιστεύω ότι περίπλοκα τα πράγματα τα κάνουμε εμείς οι ίδιοι. Εγώ είμαι χαρούμενη με απλά πράγματα, όπως η μουσική, η τέχνη, η αγάπη , το φαΐ, τα αστεία και οι βόλτες στη φύση με λατρεμένους μου.

Το υλικό την οδηγεί στη δημιουργία. Κάθε κομμάτι είναι δημιουργία. Όπως το ποίημα για την ποιητή, το κείμενο για τον συγγραφέα. Είναι ένα χαϊκού!

Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Στον κήπο του σπιτιού της, το  χώμα και το νερό θα γίνουν πρώτη ύλη για δημιουργία. Πάντα κουβαλάει την εικόνα της σ΄έναν κήπο με δέντρα και λουλούδια να πλάθει με λάσπη σπιτάκια, φούρνους και ψωμάκια, κούκλες κι ανθρωπάκια. Να δημιουργεί τον δικό της κόσμο, στολισμένο με μυρωδάτα ανθάκια πορτοκαλιάς.

Σπούδασε Νομική, ήξερε όμως ότι ποτέ δεν θα γινόταν δικηγόρος. Για έναν χρόνο στο Εδιμβούργο, ασχολήθηκε με την ζωγραφική κι αμέσως μετά συνέχισε στο Παρίσι, στην Σορβόννη τις μεταπτυχιακές της σπουδές στο τμήμα Αισθητικής, Φιλοσοφίας, Τέχνης και Πολιτισμού. Η εργασία της είχε ως αντικείμενο το «ελληνικό ένδυμα τον 19ο αιώνα και η εξέλιξή του από παραδοσιακό σε δυτικό». Το ρούχο δεν την ενδιέφερε μόνο ως αντικείμενο μελέτης, αλλά κι ως δημιουργία. Όταν γύρισε στην Ελλάδα, δημιούργησε την επιτυχημένη εταιρία Declic, σχεδιάζοντας και κατασκευάζοντας ρούχα.

Kαι τότε έπιασε το νήμα από την αρχή. Θυμήθηκε το αντικείμενο των σπουδών της κι έγινε συμβολαιογράφος. Ήθελε μια δουλειά, που να αφήνει χρόνο για την οικογένειά της, έτσι τουλάχιστον πίστεψε. Όταν ο κύκλος της συμβολαιογραφίας ολοκληρώθηκε, το μόνο που επιθυμούσε ήταν να γίνει και πάλι δημιουργική.

Αποφάσισε να δοκιμάσει και να δοκιμαστεί στην κεραμική. Τέχνη, που στις μέρες μας διεκδικεί μια θέση ανάμεσα στις «καλές τέχνες». Ξεκίνησε δειλά, αλλά αποφασιστικά. Έδωσε στον εαυτό της περίοδο χάριτος και μαθητείας. Η απόφαση -αν και δύσκολη- μονόδρομος. Και δεν μετάνιωσε για την επιλογή της. Ένας καινούριος κόσμος άνοιξε μπροστά της. Και κατάλαβε ότι τώρα βαδίζει στο δικό της δρόμο. Κάθε στιγμή, αναζητεί την έμπνευση. Κάθε μέρα, δημιουργεί. Με αγάπη και μεράκι.

Η κεραμική είναι γι’ αυτήν τέχνη καταβολών. Πώς αλλιώς; Αφού πάει προς το πρωταρχικό. Δημιουργεί πολύ έντονα συναισθήματα. Την παρομοιάζει με τη ζωή, που ενέχει το απρόοπτο. Η κεραμική είναι χώμα και φωτιά. Το χώμα είναι το πραγματικό και η φωτιά είναι το απρόοπτο. Και αυτό της αρέσει.

Εδώ και δεκαπέντε χρόνια, το εργαστήριό της είναι το ορμητήριό της. Πειραματίζεται συνεχώς με τα υλικά. Φτιάχνει χρηστικά αντικείμενα, φωτιστικά και εικαστικά έργα. Δημιουργεί σχέδια με πηλό. Υλικό σταθερό και γήινο δίνει πνοή στα όνειρά της. Ο παραδοσιακός, κόκκινος πηλός, υλικό βαρύ, μετασχηματίζεται σε παραδοσιακά σχήματα και φόρμες. Παράλληλα, ζωντανεύει το φίνο υλικό της πορσελάνης. Ζωγραφίζει πολύχρωμα λουλούδια και πουλιά. Εικόνες της φύσης σε μικρογλυπτική.

Πιστεύει ότι η κεραμική είναι μια μορφή αντίστασης στη σύγχρονη ψηφιοποίηση κι όντως θα μπορούσε να συγκριθεί με τη γιόγκα. Δημιουργεί μια άλλη κουλτούρα και μια άλλη οπτική στα πράγματα. Καλλιεργεί το «μάτι» και επαναπροσδιορίζει, όπως έγινε τον 19^ο αιώνα την εποχή της βιομηχανοποίησης.

Η Μαρία Λιναρδάκη μεταπλάθει εικόνες, φιλτράρει, με την δική της τεχνική και  αισθητική, χρηστικά  αντικείμενα και τα μεταμορφώνει σε μικρούς θησαυρούς. Αύριο, θα  βρουν τη θέση τους σε χώρους ιδιαίτερους. Θα συμβιώσουν με  ανθρώπους. Θα αποκτήσουν την πατίνα του χρόνου. Έργα της μπορείτε να βρείτε στην οδό Πετράκη 12, στο Σύνταγμα, στην καρδιά της Αθήνας, σε μια παλιά εμπορική στοά, μόνο κατόπιν συνεννόησης.

Σίγουρα, η καλλιτέχνης δεν αρκείται ποτέ σε ό,τι δημιούργησε. Της αρέσουν οι αλλαγές και οι ανατροπές. Το έχει άλλωστε αποδείξει. Ποιος ξέρει ποιο θα είναι το επόμενο βήμα της; Ούτε καν η ίδια!