Εκείνα τα χρόνια, υπήρχε μεγάλη ποικιλία παιδικών προγραμμάτων στην ελληνική τηλεόραση. Ταινίες της σύγχρονης εποχής και παλιότερες. Ποιοτικά προγράμματα και trash TV. Κινούμενα σχέδια με ζώα που μιλούσαν και ανθρώπους που ζούσαν στο διάστημα. Σενάρια που είχαν τεντώσει τη μεταφυσική και αναχρονιστικές ιδέες με πρωταγωνιστές βασιλιάδες και ευγενείς. Παραγωγές από τη δύση, αλλά και την ανατολή.

Παρόλα αυτά, δε θα ασχοληθώ με το περιεχόμενο και την ασυμβατότητα των περισσότερων παιδικών σειρών και ταινιών με τον ψυχικό κόσμο ενός παιδιού. Δε θα ασχοληθώ καν με την απουσία γονικού ελέγχου. Κάνω αυτή την εισαγωγή για να σταθώ σ’ ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που μου έχει χαραχθεί βαθιά στη μνήμη από τότε: Οι χαρακτήρες των «παιδικών» δεν πέθαιναν σχεδόν ποτέ. Είτε τους έκαναν μαύρους στο ξύλο, είτε ανατινάζονταν με δυναμίτη, στέκονταν ξανά στα πόδια τους σαν να μην έγινε τίποτα.

Θα μου πείτε λογικό, γιατί να δείχνουν στα παιδιά ανθρώπους και ζώα να γίνονται θύματα του δρεπανηφόρου χάρου; Σωστό, μόνο που έδειχναν όλη τη διαδικασία που σε οδηγεί στο «μεγάλο ταξίδι», σκιπάροντας απλά τη φάση με τα στεφάνια και το καπάκι. Και για να σας προλάβω, δε διψούσαν τα παιδικά μου μάτια να δουν σκιτσαρισμένο έναν θάνατο. Μου αρκούσε αυτός του Μουφάσα στον βασιλιά των λιονταριών. Απλώς, μην έχοντας βιώματα από την «αθέατη όψη», είχα κάποιες αθώες απορίες. Πότε κόβεται το νήμα της ζωής; Τι υπάρχει μετά από δω; Θα μπορώ κι εγώ να μην πεθαίνω όπως ο Son Goku; Ή να πυροβολώ χωρίς να σκοτώνω, όπως έκανε ο Lucky Luke;

Οι απορίες (δεν) λύθηκαν στην ώρα τους και η αθανασία των καρτούνς κέρδισε το σύμβολο που της αξίζει στη συνείδησή μου. Ίσως εκεί, κάπου ανάμεσα σ’ έναν φτωχό και μόνο καουμπόι και σ’ έναν Νίντζα με ουρά, άρχισε να διαμορφώνεται και ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο σήμερα. Από τότε, μεγαλώνοντας μέσα στη γυάλα μου, έγινα «ψαγμένος» ενήλικος με την πολυτέλεια να φιλοσοφώ. Τα ερωτήματα του δεκάχρονου εαυτού μου επαναλαμβάνονται σαν λούπα σε ανανεωμένες εκδοχές και με αυξημένο βαθμό δυσκολίας. Όταν καταφέρνω να βρίσκω τις απαντήσεις που με ικανοποιούν, μού δημιουργείται η ψευδαίσθηση ότι μπορώ να μιλάω για τις ζωές των άλλων λες και είμαι εγώ ο καταλληλότερος να το κάνω. Αναζητώ συνεχώς «ξένους» ανθρώπους που νομίζω πως ζουν μόνιμα κάτω από το νερό σε μια μάταιη προσπάθεια να ταυτιστώ. Πώς γίνεται να μην πιάνει; Αφού ξένος είμαι κι εγώ στον «χαβά της ανθρωπότητας». Στο τέλος, καταλήγω να κουράζομαι από τη ρουτίνα του να είμαι «αυτός ο τύπος» και ψάχνω πάντα κάτι καινούριο. Ξανά μάταιο.

Αυτή η αναζήτηση μοιάζει πολλές φορές σαν μία μάχη των συμβόλων. Ένας πόλεμος ανάμεσα στην κυριολεξία και τη μεταφορά. Σκέφτομαι εκείνο το παιδί που καθόταν οκλαδόν στο χαλί μπροστά στην τηλεόραση και μπερδευόταν με τα ασαφή όρια της πραγματικότητας μπροστά και πίσω από το γυαλί. Πλέον, ξέρω ότι δε γίνεται να σου ρίξω μια σφαίρα και να σκέφτομαι ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πεθάνεις. Επίσης, ξέρω ότι δεν μπορώ να ανατινάζομαι συνέχεια και να ζω. Κι ας έχω ανάγκη κάθε τόσο έναν μικρό θάνατο. Έστω για την εμπειρία της ανάστασης*. Κι όμως, τις μεγάλες στιγμές της ζωής μου τις βιώνω σαν ένας καρτούν ήρωας. Εκεί που φαίνεται σίγουρος ο ερχομός της επιτυχίας, βγαίνω έξω στο δρόμο και σκοτώνομαι. Μην ανησυχείς όμως, στο επόμενο επεισόδιο ξαναπαίζω.

*Από το βιβλίο της Clarice Lispector, «Η ώρα του αστεριού»

Αυτή θα είναι η πρώτη τηλεοπτική μεταφορά live-action των αγαπημένων χαρακτήρων κινουμένων σχεδίων της Hanna-Barbera. Η σειρά οκτώ επεισοδίων “Scooby-Doo” θα αφηγηθεί την ιστορία της προέλευσης της συμμορίας που λύνει μυστήρια. Η επίσημη σύνοψη λέει: «Κατά τη διάρκεια του τελευταίου καλοκαιριού τους στην κατασκήνωση, οι παλιοί φίλοι Shaggy και Daphne εμπλέκονται σε ένα στοιχειωμένο μυστήριο γύρω από ένα μοναχικό χαμένο κουτάβι που μπορεί να ήταν μάρτυρας ενός υπερφυσικού φόνου. Μαζί με την πραγματίστρια και ευφυή Velma, και το παράξενο, αλλά πάντα τόσο όμορφο νέο παιδί, τον Freddie, ξεκινούν να λύσουν την υπόθεση που τραβάει τον καθένα από αυτούς σε έναν ανατριχιαστικό εφιάλτη που απειλεί να αποκαλύψει όλα τους τα μυστικά.».

Η σειρά θα είναι μια «μοντέρνα αναπαράσταση της εμβληματικής ομάδας εφήβων που λύνει μυστήρια και του πολύ ιδιαίτερου σκύλου τους». Και ενώ το καστ δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί, μπορούμε μόνο να ελπίζουμε σε καμέο από τα εμβληματικά αστέρια του 2002, συμπεριλαμβανομένων των Linda Cardellini, Matthew Lillard, Sarah Michelle Gellar και Freddie Prinze Jr., που επέστρεψαν επίσης για το σίκουελ του 2004.

Το “Scooby-Doo” θα γραφτεί από τον Josh Appelbaum του Midnight Radio και τον Scott Rosenberg, ο οποίος έφερε επίσης τη ζωντανή έκδοση του “Cowboy Bebop” στο Netflix. Ο Appelbaum και ο Rosenberg θα υπηρετήσουν ως showrunners στη σειρά, στην οποία το δίδυμο, André Nemec, και Jeff Pinkner θα είναι εκτελεστικοί παραγωγοί μέσω του Midnight Radio. Οι Berlanti, Sarah Schechter και Leigh London Redman είναι εκτελεστικοί παραγωγοί για την Berlanti Productions μέσω της συμφωνίας της εταιρείας για την τηλεόραση Warner Bros. Το WBTV είναι το στούντιο.

Το “Scooby-Doo” franchise κυκλοφόρησε το 1969 και δημιουργήθηκε από τους Joe Ruby και Ken Spears. Η πρώτη σειρά κινουμένων σχεδίων “Scooby-Doo, Where Are You!” δημιουργήθηκε για τη Hanna-Barbera, η οποία αργότερα απορροφήθηκε από τη Warner Bros Animation.

«Μια από τις πρώτες και αγαπημένες μου δουλειές στο Χόλιγουντ ήταν να κάθομαι με τον Bill Hanna και τον Joe Barbera ενώ υπέγραφαν κελιά κινουμένων σχεδίων», είπε ο Greg Berlanti, ο εκτελεστικός παραγωγός του “Scooby-Doo” . «Ο Τζος και ο Σκοτ ​​και όλοι στο Midnight Radio έχουν δημιουργήσει μια ιστορία που αποτυπώνει τα εκπληκτικά πνεύματά τους και την ιδιοφυή δημιουργία τους. Είμαστε ευγνώμονες σε αυτούς και σε όλους στη Warners και στο Netflix για τη συνεργασία που βοήθησαν να ζωντανέψει αυτή η επανάληψη του Scooby-Doo!».

Ο Peter Friedlander, Αντιπρόεδρος Σεναρίων Σειρών στο Netflix, δήλωσε: «Η Mystery, Inc. επιστρέφει! Είμαστε ενθουσιασμένοι που μεταφέρουμε το Scooby-Doo στην τηλεόραση ως live-action σειρά για πρώτη φορά. Το αγαπημένο franchise είχε αναμφισβήτητο αντίκτυπο στην ποπ κουλτούρα. Είναι πλούσια σε καθολικά θέματα φιλίας, κάτι που αγγίζει τους θεατές. Οι ισχυρές εταιρείες Berlanti Productions και Midnight Radio, δεσμευόμαστε να ευχαριστήσουμε τους μακροχρόνιους θαυμαστές και να ανοίξουμε έναν κόσμο περιπετειών για μια νέα εποχή, για τα νέα παιδιά».

Ο Clancy Collins White, Πρόεδρος Δημιουργικών Υποθέσεων της Warner Bros. Television, πρόσθεσε: «Είμαστε ενθουσιασμένοι που συνεργαζόμαστε με τους μακροχρόνιους συνεργάτες μας στη Berlanti Productions και με το Midnight Radio για να φέρουμε το θρυλικό franchise “Scooby-Doo” σε μια ζωντανή σειρά για πρώτη φορά. Δεν είναι μυστήριο γιατί το κοινό συνεχίζει να αγαπά αυτούς τους εμβληματικούς χαρακτήρες μετά από περισσότερο από μισό αιώνα. Είμαστε ενθουσιασμένοι που μια νέα γενιά θα ανακαλύψει τη Mystery Inc. Και είμαστε ευγνώμονες στους συνεργάτες μας στο Netflix για την ευκαιρία».

Πηγή: IndieWire

Ονομαζόμενη “CEO of supercute”, η Hello Kitty δημιουργήθηκε από την Yuko Shimizu, μία Ιάπωνα εικονογράφο, πριν από μισό αιώνα ακριβώς. Ο χαρακτήρας που μοιάζει με γάτα έγινε δημοφιλής στη δεκαετία του 1970 και έκτοτε παραμένει παγκόσμιο φαινόμενο, δημοφιλής σε ενήλικες, παιδιά και διασημότητες. Στα 50, ο χαρακτήρας συνεχίζει να αγαπιέται από πολλούς, στολίζοντας σειρές εμπορευμάτων από ρούχα μέχρι χαρτικά και μακιγιάζ, καθώς και εμφανιζόμενος σε σειρές κινουμένων σχεδίων και ταινίες, κόμικς, βιντεοπαιχνίδια και βιβλία.

Η Sanrio, η ιαπωνική εταιρεία που κατέχει τον χαρακτήρα, πραγματοποιεί σχεδόν 4 δισεκατομμύρια δολάρια σε πωλήσεις Hello Kitty ετησίως, σύμφωνα με τον Economist. Υπολογίζεται ότι απέφερε στους δημιουργούς της 80 δισεκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Παρά τη δημοτικότητά της, λίγα είναι γνωστά για την ιστορία της. Η Hello Kitty, της οποίας το πλήρες όνομα είναι Kitty White, ζει με την οικογένειά της στα προάστια του Λονδίνου και είναι κορίτσι –όχι γάτα, όπως πίστευαν πολλοί– και έχει μια δίδυμη αδερφή, τη Mimmy. Η Shimizu δημιούργησε τη Hello Kitty αφού εμπνεύστηκε από ένα γατάκι που της είχε χαρίσει ο πατέρας της.

Το σχέδιο έκανε το ντεμπούτο του σε ένα πορτοφόλι για νομίσματα βινυλίου το επόμενο έτος και έγινε αμέσως επιτυχία στην Ιαπωνία. Τώρα το πρόσωπο της Hello Kitty έχει εμφανιστεί σε δεκάδες χιλιάδες προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων των συνεργασιών με την Adidas και τους σχεδιαστές GCDS και Balenciaga.

Ο χαρακτήρας κατατάσσεται ως το δεύτερο πιο δημοφιλές franchise πολυμέσων στον κόσμο πίσω από τα Pokémon και μπροστά από τον Mickey Mouse και το Star Wars. Τις δεκαετίες από τη δημιουργία της, η Hello Kitty έγινε πρεσβευτής της Unicef, ειδικός απεσταλμένος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ιαπωνίας και πρόσωπο θεματικών καφέ, εστιατορίων και πάρκων ψυχαγωγίας σε όλο τον κόσμο.

Οι διασημότητες την αγαπούν επίσης: Η Paris Hilton φωτογραφήθηκε να κρατά μια τσάντα Hello Kitty με διαμάντι, η Katy Perry φόρεσε έναν κορσέ με το πρόσωπό της στολισμένο πάνω του στα Brit Awards του 2009 και η Lady Gaga φόρεσε ένα φόρεμα από βελούδινα Hello Kitty την ίδια χρονιά.

Ενώ οι περισσότεροι πρέπει να περιμένουν μέχρι την εκατονταετηρίδα τους για να λάβουν τις ευχές γενεθλίων από τον βασιλιά Κάρολο Γ’, αυτός έκανε μια εξαίρεση κατά την επίσημη επίσκεψη του αυτοκράτορα και αυτοκράτειρας της Ιαπωνίας στο Ηνωμένο Βασίλειο τον Ιούνιο, όταν ευχήθηκε στην Hello Kitty χρόνια πολλά.

Το 2015, η αγαπημένη με το αιλουροειδές πρόσωπο αποτέλεσε το θέμα μιας αναδρομικής έκθεσης για τον εορτασμό της 40ης επετείου της με τίτλο «Hello! Εξερευνώντας τον Υπέρχαρτο Κόσμο του Hello Kitty», που έκανε πρεμιέρα στο Ιαπωνικό Αμερικανικό Εθνικό Μουσείο στο Λος Άντζελες. Αυτή η έκθεση έγινε πρωτοσέλιδο αφού η επιμελήτριά της, Christine R Yano, αποκάλυψε ότι ο χαρακτήρας της Hello Kitty ήταν στην πραγματικότητα μικρό κορίτσι παρά γάτα, καθώς δεν απεικονίζεται ποτέ στα τέσσερα. Οι ιδιοκτήτες επιβεβαίωσαν ότι η Hello Kitty έχει στην πραγματικότητα μια δική της γάτα, που ονομάζεται Charmmy Kitty.

Η Hello Kitty είναι πλέον επίσης σούπερ σταρ του TikTok, με περισσότερους από 3,5 εκατομμύρια ακόλουθους στον λογαριασμό της και 27,9 εκατομμύρια likes.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Tokyo National Museum / Shuji Kajiyama /AP