Ήταν ιδιοφυής. Οι εμφανίσεις του στη μικρή και την μεγάλη οθόνη, αλλά κυρίως στις μουσικές σκηνές καθιέρωσαν μια αλλιώτικη παρουσία μέσα στο αθώο και δοτικό πλήθος. Μπορούσε πάντα να ανατινάζει την ανέραστη σιγή. Ο Τζίμης Πανούσης αποδόμησε τις στριγκλιές του φόβου και της ήττας, αφηγούμενος προφητικά τραγούδια, με μια φωνή άρτια, ερωτεύσιμη, αισθαντική. Μεγάλωσε χωρίς να αποχωριστεί ποτέ την εξωγήινη τρέλα του «Δράκουλα των Εξαρχείων». Μαλλούρα, μούσι, λούρεξ κολάν, γλωσσόφιλα κι αγάπες στην απέναντι όχθη του αδίστακτου νεοέλληνα, και τα ντισκοτσιφτετέλια να γίνονται σιωπή, όσο ο Πανούσης αναμόχλευε την θεία, μητρική του γλώσσα.

Δεν την πάλεψε με το ανθρωπομάνι, που -υστερόβουλα- ενηλικιωνόταν σε απόσταση αναπνοής από τον ίδιο. Ήταν η φθοριούχα παρέμβαση με αξίνα πραγματικού κωμικού, ήταν το κλειδί ενός κόσμου που θα μπορούσε να ζει με λιγότερα βάρη σεμνοτυφίας και υποχωρητικότητας, βολέματος και βλακείας. Η διαδρομή από τα ταμπούρια της εφηβείας, τους δρόμους της αμφισβήτησης, τους έρωτες, τα βάθρα της αποδοχής, μέχρι τα γαλήνια πλάνα στην Αντίπαρο έχει μια ωραία, καθαρή αλήθεια.

Είναι σίγουρο ότι θα ανακαλύπτεται μέσα στα χρόνια. «Τώρα πια το ‘χω μάθει καλά το παραμύθι της εξουσίας. Στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσω τους άλλους». «Οι ρύποι της ατμόσφαιρας είναι τα αναβολικά του μικροαστού. Φοβού τους Δαναούς και ρύπους εισπνέοντας». Και θα νιώθουν όλοι οι επόμενοι ότι δεν υπάρχει χθες, ούτε θάνατος, ούτε συγκεκριμένη εποχή να κλείσει τον ζεστό πυρετό ενός ανθρώπου. Kαι θα οικειοποιούνται τη φωνή του -εκείνη την λυγμική φωνή στις μελοποιημένες λέξεις του Μιχάλη Κατσαρού- χωρίς να αραιώνει ποτέ η παρουσία του.

Εξάλλου, για τον Τζίμη Πανούση μιλάμε.

Ακολουθούν μερικές από τις πιο δημοφιλείς του φράσεις

1. Οι άνθρωποι πρέπει να ερωτεύονται με κλειστά μάτια. Απλά κλείστε τα μάτια σας και νιώστε τη μαγεία.

2. Το ζητούμενο δεν είναι να ζήσουμε για πάντα, αλλά να δημιουργήσουμε κάτι που θα ζει για πάντα.

3. Ο καλλιτέχνης είναι κάποιος που φιλοτεχνεί έργα που δεν χρειάζονται οι άνθρωποι, αλλά, για κάποιο λόγο, πιστεύει ότι θα ήταν καλή ιδέα να τους τα δώσει.

4. Το σεξ είναι το μεγαλύτερο τίποτα όλων των εποχών.

5. Στο μέλλον, ο καθένας θα είναι διάσημος για δεκαπέντε λεπτά.

6. Πιστεύω στο αμυδρό φως και στους καθρέφτες που προκαλούν ψευδαισθήσεις.

7. Ποτέ δεν διαβάζω, βλέπω μόνο εικόνες.

8. Είμαι βαθιά επιφανειακός άνθρωπος.

9. Το πιο όμορφο πράγμα στην Φλωρεντία είναι τα McDonald’s.

10. Αν ψάχνετε για κάτι αρκετά καιρό, χάνει το νόημά του.

11. Μου αρέσουν τα βαρετά πράγματα.

12. Το να βγάζεις χρήματα είναι τέχνη και η εργασία είναι τέχνη και η καλή δουλειά είναι η καλύτερη τέχνη.

13. Το μεγαλύτερο πράγμα που μπορείτε να ζητήσετε από τους ανθρώπους είναι να ξυπνήσουν και να σηκωθούν από το κρεβάτι.

14. Η ζωή δεν είναι απλά μία σειρά εικόνων που αλλάζουν καθώς επαναλαμβάνονται;

15. Η σεξουαλική αποχή είναι σαν ένα δέντρο με βαθιές ρίζες, που φέρει καλούς καρπούς.

16. Έχω αποφασίσει το εξής: Να εμπορεύομαι πραγματικά βρώμικα πράγματα, που θα γίνουν επιτυχημένα σε μια μαζική βρώμικη αγορά.

17. Δεν πιστεύω στον θάνατο επειδή δεν υπάρχει κανείς να γνωρίζει ότι στην πραγματικότητα συμβαίνει.

18. Μια μέρα ξυπνάς και είσαι ένας άλλος.

19. Έχω κοινωνική πάθηση και πρέπει να βγαίνω έξω κάθε βράδυ.

20. Αν θέλετε να μάθετε τα πάντα για τον Andy Warhol, κοιτάξτε τους πίνακες και τις ταινίες μου. Αυτός είμαι, δεν υπάρχει τίποτα άλλο.

Ο ταλαντούχος καλλιτέχνης, χρησιμοποιώντας μια πολύ ακριβή τεχνική cut-out, μια πιο προσεκτική εξέταση κάθε κομματιού, αποκαλύπτει εκπληκτικές λεπτομέρειες που δημιουργούν ονειρεμένες αφηγήσεις. Σήμερα, ο Lito, που ζει στην περιοχή Kanto, φτιάχνει τουλάχιστον ένα έργο τέχνης την ημέρα, που κατά κάποιο τρόπο είναι γιατρειά για αυτόν. Ο Lito έχει αυτή τη στιγμή χιλιάδες θαυμαστές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ συνεχίζει να προβάλλει την τέχνη του στον κόσμο μέσω του λογαριασμού του στο Instagram.

Τα έργα του Lito leaf art είναι πολύ ευφάνταστα. Κάθε φύλλο είναι σαν μια εικονογράφηση σε ένα παιδικό βιβλίο, που αφηγείται μια υπέροχη, μικρή ιστορία. Εκτός από τη χρήση των φύλλων ως δημιουργικών υλικών, ο Lito επιμένει, επίσης, να φωτογραφίζει τα έργα σε εξωτερικούς χώρους. Τα λευκά και ευμετάβλητα σύννεφα και το απρόβλεπτο φως παρουσιάζουν τις ιστορίες αυτών των γλυπτών φύλλων γεμάτες ζωντάνια.

Ο Lito, στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του, ένιωθε ότι αργούσε να μάθει πράγματα που σχετίζονται με την εργασία και είχε δυσκολία να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Δούλευε κυρίως στον χώρο της εστίασης. Αλλά δεν μπορούσε να συνεχίσει να εργάζεται στο ίδιο μέρος για πολύ γι’ αυτό άλλαζε συχνά εργασία. Παλεύοντας να μάθει πώς να εργάζεται τόσο ομαλά όσο οι συνάδελφοί του και να χειρίζεται πολλά πράγματα ταυτόχρονα, συχνά αποτύγχανε να συνάπτει υγιείς σχέσεις στη δουλειά.

Μια μέρα, έψαξε στο διαδίκτυο τις φράσεις, «άπραγος» κι «αποτυχία στη δουλειά». Ο όρος «αναπτυξιακή διαταραχή» τού εμφανίστηκε αμέσως. Όλα όσα γράφονταν εκεί τον περιέγραφαν, κυριολεκτικά. Επισκέφθηκε αμέσως γιατρό, ο οποίος και τον ενημέρωσε ότι πάσχει από ΔΕΠΥ. Ανακουφίστηκε και πολύ σύντομα, παράτησε τη δουλειά του για να επικεντρωθεί σε «πράγματα που μπορεί να κάνει» και όχι σε «πράγματα που δεν μπορεί να κάνει».

Συνέταξε μια λίστα με πράγματα, στα οποία ήταν κακός και ανέλυσε τις αδυναμίες του. Στην πορεία, συνειδητοποίησε ότι είναι καλός στο να κάνει εργασίες, που προσανατολίζονται στη λεπτομέρεια και απαιτούν μεγάλη συγκέντρωση. Έπειτα, είδε στα social media, έργα τέχνης που είχε δημιουργήσει ένας Ισπανός καλλιτέχνης. Μελετώντας το παράδειγμα του συγκεκριμένου καλλιτέχνη, έφτιαξε ένα δικό του και το δημοσίευσε στα social. Αμέσως, τράβηξε την προσοχή.

Τώρα, μια τυπική μέρα, ο Lito θα βγει σε ένα κοντινό πάρκο για να μαζέψει φύλλα, που είναι εύκολο να τα δουλέψει σε χρώματα και μεγέθη. Στη συνέχεια, σκέφτεται μια ιστορία βασισμένη σε κάθε φύλλο. Αποφασίζει για τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα του ζώου καθώς και για ένα δεύτερο καστ και αναπτύσσει ένα θέμα.

Έχει βρει τον δρόμο του και είναι ευτυχισμένος.

Τι είναι η ΔΕΠΥ

Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής/υπερκινητικότητας ή ΔΕΠΥ (attention deficit hyperactivity disorder – ADHD) ονομάζεται η συστηματική συμπεριφορά του ατόμου, που εκδηλώνεται συχνά κατά την παιδική ηλικία και ορίζεται από πληθώρα ειδικών ως διαταραχή, από μερικούς, δε, αναφέρεται και ως επιδημία, καθώς θεωρούν πως ως διαταραχή αφορά σε σεβαστό μέρος του παιδικού πληθυσμού. Εκδηλώνεται το ίδιο συχνά σε όλες τις εθνότητες, φυλετικές ομάδες και κοινωνικές τάξεις. Εμφανίζεται νωρίς στην αναπτυξιακή πορεία του ατόμου και επηρεάζει την ικανότητά του να συγκεντρώνεται σε αυτό που το βάζουν να κάνει.

Δεν πρόκειται για μια προσωρινή κατάσταση ή δυσκολία, αλλά αντανακλά έναν τρόπο λειτουργίας του ατόμου, που τείνει να χαρακτηρίζεται ως «μη φυσιολογικός». Υπάρχει διαχωρισμός, βάσει κριτηρίων, ανάμεσα στα παιδιά που τους αποδίδεται η διαταραχή και στα υπόλοιπα, που απλώς παρουσιάζουν όμοια συμπτώματα. Η ΔΕΠΥ επηρεάζει την ικανότητα του παιδιού να φέρει εις πέρας τις απαιτήσεις της συγκεκριμένης ηλικίας, όπως αυτές έχουν καθοριστεί από την πλειοψηφία των ψυχολόγων και των παιδίατρων.

Στις ήπιες μορφές της, η «διαταραχή» υποχωρεί, καθώς το παιδί μεγαλώνει και η συμπεριφορά του βελτιώνεται, φτάνοντας στο «φυσιολογικό» επίπεδο. Αυτό, όμως, δεν συμβαίνει με τις σοβαρότερες μορφές της διαταραχής. Γενικά, πρόκειται για έναν τρόπο λειτουργίας του ατόμου, που έχει την τάση να εμμένει στον χρόνο.

Η τρέχουσα έκθεση του Dylan στην γκαλερί Halcyon του Λονδίνου ονομάζεται “Point Blank”. Όπως υποδηλώνουν οι παρόμοιοι τίτλοι, το επερχόμενο βιβλίο θα περιλαμβάνει σχέδια που χρησίμευσαν ως μελέτες για πίνακες που περιλαμβάνονται στην έκθεση, η οποία λήγει στις 6 Ιουλίου. «Αυτό το βιβλίο παρουσιάζει την κυριαρχία του Bob Dylan στην αφήγηση ιστοριών, τη δημιουργία διαθέσεων και την πρόκληση συναισθημάτων», δήλωσε ο αντιπρόεδρος της Simon & Schuster, Sean Manning, για το έργο.

Η Manning συνέχισε: «Οι εικόνες είναι βαθιά υποβλητικές, ταυτόχρονα αθώες και κουρασμένες από τον κόσμο, χαρούμενες και απελπισμένες, χιουμοριστικές και αισθησιακές, αινιγματικές και οικείες. Η ικανότητα του Dylan να βρίσκει ομορφιά και μυστήριο στο φαινομενικά κοινότοπο είναι ένα από τα μεγάλα του χαρίσματα – και το δώρο που δίνει συνεχώς στο κοινό όλα αυτά τα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου και τώρα με το “Point Blank”».

Οι εικόνες θα είναι όλες ασπρόμαυρες. Η έκθεση θα περιλαμβάνει τοπία και πορτρέτα, συμπεριλαμβανομένων εικόνων ενός παριζιάνικου καναλιού, ρόλερ σκέιτερ, ενός μπουκαλιού ουίσκι και ενός τραγουδιστή καραόκε.

Αν και ο Dylan υπήρξε ένας πολυεπιστημονικός καλλιτέχνης σε όλη του τη ζωή, το πραγματικό σημείο καμπής για την καλλιτεχνική του καριέρα ήταν το 2019, όταν πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Σαγκάης. Αυτή η έκθεση, με τίτλο “Retrospectrum”, σημείωσε μεγάλη επιτυχία, με 100.000 επισκέπτες σε μόλις τρεις μήνες.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, έχει κερδίσει ένα Πούλιτζερ και ένα Νόμπελ για την πρωτοποριακή του ποίηση και τους στίχους τραγουδιών. Κέρδισε το Αμερικανικό Προεδρικό Μετάλλιο Ελευθερίας, το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών, ένα Όσκαρ και πάνω από δέκα βραβεία Γκράμι.

Στις 18 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το “Point Blank (Quick Studies)”. Παράλληλα, η Simon & Schuster θα κυκλοφορήσει ένα πλήρες ηχητικό βιβλίο του το “Chronicles: Volume One του 2004”, γραμμένο από τον Dylan και εκφωνημένο από τον Sean Penn.

Πηγή: Far Out Magazine

Εικόνες που δημοσιεύτηκαν στο Instagram του άπιαστου καλλιτέχνη απεικονίζουν έναν φάρο με στένσιλ σε έναν μονόχρωμο, μπεζ τοίχο, μαζί με τις λέξεις: «Θέλω να είμαι αυτό που είδες σε μένα». Μια ψεύτικη σκιά φαίνεται να έχει σχεδιαστεί στο πεζοδρόμιο από μια κοντινή κολόνα, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι ο φάρος είναι ο ίδιος μια σιλουέτα των κοσμικών επίπλων του δρόμου.

Όμως, η ανάρτηση – ως συνήθως – δεν δίνει πληροφορίες σχετικά με τη θέση του έργου τέχνης. Ένα δεύτερο, ευρύτερο πλάνο που δείχνει δύο άτομα να περπατούν με τα σκυλιά τους προσφέρει λίγα περισσότερα. Οι Geoguessers στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εικάζουν ότι το street art έργο μπορεί να κρύβεται στη Μασσαλία, στη νότια Γαλλία, ενώ άλλοι συζητούν πώς να ερμηνεύσουν το νόημα του έργου.

Μια άλλη εικόνα που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο δείχνει ένα άτομο – κουνημένο – να οδηγεί ένα σκούτερ μπροστά από το έργο, με μια υπογραφή γκράφιτι να γράφει “Yaze” πιο μακριά κατά μήκος του τοίχου. Η ετικέτα ταιριάζει με εκείνη που χρησιμοποιεί ένας Καναδός καλλιτέχνης γκράφιτι Marco The Polo, του οποίου ο λογαριασμός στο Instagram περιέχει φωτογραφίες της δικής του δουλειάς, αλλά ο οποίος έχει αποκαλέσει τον Banksy έμπνευση.

Ο Banksy έχει κρατήσει μυστική την πραγματική του ταυτότητα καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του και μόνο μέσω του λογαριασμού στο Instagram αναγνωρίζονται τα έργα ως γνήσια. Συχνά εμποτίζοντας τα έργα του με ένα πολιτικό μήνυμα, τα προηγούμενα έργα του αναφέρονταν στη μετανάστευση, τον πόλεμο στην Ουκρανία και την έλλειψη στέγης, μεταξύ άλλων. Το νόημα ορισμένων από τα έργα του, ωστόσο, είναι λιγότερο σαφές – όπως το κίνητρό του πίσω από τη σειρά των ζώων που ζωγραφίστηκαν σε διάφορες τοποθεσίες σε όλο το Λονδίνο το περασμένο καλοκαίρι.

Πριν από τον φάρο, τον Δεκέμβριο, ο Banksy δημοσίευσε ένα άλλο κομμάτι, που απεικονίζει μια Madonna και ένα παιδί με ένα εξάρτημα στον τοίχο να φαίνεται σαν μια πληγή από σφαίρα στο στήθος της.

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: Instagram

Ο ιδρυτής της παριζιάνικης γκαλερί, Enrico Navarra, που ήταν επίσης συλλέκτης και εκδότης βιβλίων τέχνης, είχε συγγράψει το Catalogue raisonné του Μπασκιά και τον βοήθησε να συστήσει την τέχνη του στο ευρύ κοινό, στα πρώτα βήματα της καριέρας του Αφροαμερικανού δημιουργού.

Το 1996 ο Navarra δημοσίευσε μια εκτενή μονογραφία του Μπασκιά και οργάνωσε ή προώθησε εκθέσεις των έργων του σε όλο τον κόσμο. Οι ενέργειές του βοήθησαν ώστε το έργο του Μπασκιά να γίνει το επίκεντρο σοβαρών πωλήσεων οίκων δημοπρασιών. Το 2017 ο οίκος δημοπρασιών Sotheby’s πούλησε έναν άτιτλο πίνακα του Μπασκιά του 1982 με ένα κρανίο για 110,5 εκατομμύρια δολάρια. Αυτή ήταν η έκτη υψηλότερη τιμή που καταβλήθηκε ποτέ για ένα έργο τέχνης.

Πρόσφατα, η γκαλερί Hauser & Wirth στο ελβετικό Σεν Μόριτς εγκαινίασε το “Engadin”, ένα μεγάλο αφιέρωμα στα έργα που ο σπουδαίος Ζαν Μισέλ Μπασκιά φιλοτέχνησε κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Ελβετία.

Λίγα λόγια για τον καλλιτέχνη

Ο Ζαν Μισέλ Μπασκιά γεννήθηκε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης το 1960 και ήδη από την εφηβεία του έδειξε ενδιαφέρον για τις εικαστικές τέχνες, σχεδιάζοντας γκραφίτι σε νεοϋορκέζικα μετρό, και υπογράφοντας ως SAMO. Αργότερα, έχοντας εγκαταλείψει το σχολείο, άρχισε να ζωγραφίζει και να πουλά μπλουζάκια και καρτ ποστάλ, ενώ τη δεκαετία του ’80 τα έργα του εμφανίζονται πλέον σε μεγάλες ομαδικές εκθέσεις σε Νέα Υόρκη και Ευρώπη.

Το 1983 άρχισε να πραγματοποιεί ατομικές εκθέσεις. Το 1985, η φωτογραφία του έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό των New York Times, για το άρθρο «Νέα Τέχνη, Νέο Χρήμα: Το Μάρκετινγκ ενός Αμερικανού Καλλιτέχνη». Τη διετία 1986 έως 1988 ταξίδεψε σε Ευρώπη και Αφρική, όπου πραγματοποίησε αρκετές εκθέσεις ζωγραφικής.

Ο Μπασκιά πέθανε το 1988 στα 27 του, από υπερβολική δόση ναρκωτικών ουσιών, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό στον κόσμο της σύγχρονης τέχνης.

Από τον θάνατό του μέχρι και σήμερα, ο Μπασκιά αποτελεί μια ιδιαίτερη περίπτωση στην Ιστορία της Τέχνης. Το όνομά του συζητιέται ακόμα με την ίδια ένταση όπως όταν παρουσίασε τις πρώτες του δουλειές, τα έργα του πωλούνται σε δυσθεώρητες τιμές, ενώ η πλαστογράφησή τους αποτελεί έναν σταθερό λόγο αντιδικιών γύρω από το όνομά του, αποδεικνύοντας την επιθυμία των συλλεκτών να έχουν ένα κομμάτι του στη συλλογή τους.

Κεντρική φωτογραφία: Flickr

Η δημιουργική ομάδα πίσω από την ταινία, επιχειρεί να χαρτογραφήσει σημαντικές στιγμές της ζωής του πολλαπλά πλατινένιου καλλιτέχνη, γύρω από τη μεταμόρφωσή του από έναν εσωστρεφή έφηβο από την επαρχία, σε έναν τραγουδιστή που η σκηνική παρουσία του αποπνέει έντονη αυτοπεποίθηση και σιγουριά.

Σύνοψη της Ταινίας

Υπάρχει συνταγή για να εξελιχθεί κάποιος από ρομαντικός αουτσάϊντερ της ραπ, σε πολυπλατινένιο περφόρμερ του πλέον δημοφιλούς μουσικού ρεύματος στην Ελλάδα; Υπάρχει συνταγή που μπορεί να μεταμορφώσει έναν εσωστρεφή έφηβο από την επαρχία σε έναν τραγουδιστή που η σκηνική παρουσία του εκπέμπει έντονη αυτοπεποίθηση και σιγουριά; Το ντοκιμαντέρ, ακολουθεί τον δημοφιλή ράπερ στην μεγάλη του καλοκαιρινή περιοδεία, από την Αθήνα ως την Ξάνθη, και από τις στιγμές δόξας του πρόσφατου παρελθόντος στο ακόμη μακρινότερο. Τότε που ο Νικόλας Κίτσος δεν ήταν ακόμη ο Bloody Hawk.

Ακολουθώντας μια πορεία μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, αποφεύγοντας συνεντεύξεις και άλλες δημόσιες εμφανίσεις πλην των συναυλιών του, ο Bloody αποκαλύπτεται για πρώτη φορά στο κοινό. Ακυκλοφόρητα βίντεο από το προσωπικό αρχείο του καλλιτέχνη, νέο υλικό που ρίχνει φως στη ζωή του και footage από οπαδούς και ακολούθους του, αναμειγνύονται σε ένα εκρηκτικό κοκτέιλ ήχου και εικόνων, που μας θυμίζει γιατί η μουσική είναι η πιο δυνατή μορφή έκφρασης.

Η ταινία «ΕΜΕΙΣ – Μία ταινία για τον Bloody Hawk» είναι μια παραγωγή της Foss Productions σε συμπαραγωγή με την Dynasty Group Athens, ενώ η διανομή της ταινίας θα γίνει σε αίθουσες όλης της Ελλάδας και της Κύπρου από την Tanweer.

Σκηνοθεσία: Στέλιος Κοτιώνης, Ορέστης Πλακιάς
Σενάριο: Φαίδρα Βόκαλη, Κωστής Θεοδοσόπουλος

Δείτε το τρέιλερ:

Με τα άγρια ψάρια να φτιάχνουν ένα ενυδρείο από ένα κουτί φρουρού της αστυνομίας, το έργο ήταν μέρος της σειράς του καλλιτέχνη με θέμα τα ζώα σε όλη την πρωτεύουσα το περασμένο καλοκαίρι. Εννέα έργα, συμπεριλαμβανομένου ενός ρινόκερου που ανεβαίνει σε αυτοκίνητο, δύο ελεφάντων με τα κουφάρια τους τεντωμένα ο ένας προς τον άλλο και τρεις πίθηκοι που αιωρούνται σε μια γέφυρα εμφανίστηκαν σε διάστημα εννέα ημερών τον Αύγουστο του 2024.

Το μουσείο απέκτησε το κομμάτι αφού η City Of London Corporation ψήφισε να το δωρίσει. Η διευθύντρια του Μουσείου του Λονδίνου, Sharon Ament, είπε ότι «το μόνο πράγμα καλύτερο από το να εμφανίζεται ένας Banksy στους τοίχους… είναι να εκτίθεται ένας Banksy μέσα σε αυτούς».

Και πρόσθεσε: «Κανένας άλλος καλλιτέχνης δεν συνδέεται με ανθρώπους τόσο βαθιά, με τόσο σθένος, χιούμορ και ειλικρίνεια όσο ο Banksy. Αν είσαι τυχερός, ένας Banksy θα εμφανιστεί στο τέλος του δρόμου στον οποίο ζεις και είναι πάντα μια στιγμή που το κάνει. Ο Banksy φέρνει την τέχνη στους δρόμους και είναι για όλους».

Το κουτί του φρουρού, πριν από το έργο του Banky, βρισκόταν στο Ludgate Hill από τη δεκαετία του 1990 και μεταφέρθηκε στο Guildhall Yard μόλις ο καλλιτέχνης επιβεβαίωσε ότι ήταν έργο του. Θα τοποθετηθεί προσωρινά στα καταστήματα του Μουσείου του Λονδίνου πριν καταλάβει την τελική του θέση.

Η City Of London Corporation διέθεσε 222 εκατομμύρια λίρες για τη μετεγκατάσταση του μουσείου – η οποία αναμένεται να προσελκύει δύο εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο και να δημιουργεί περισσότερες από 1.500 θέσεις εργασίας – και το Barbican Centre.

Η κ. Ament χαρακτήρισε την εξαγορά «ένα μεγάλο δώρο για τους ανθρώπους του Λονδίνου».

Πηγή: BBC / Κεντρική φωτογραφία: PA Media

Η ανάρτηση στο Instagram, η οποία εμφανίστηκε γύρω στις 2 μ.μ. δεν έχει καμία ένδειξη της τοποθεσίας του πίνακα, αλλά ούτε και κάποια πληροφορία για το πώς μπορεί να ερμηνευθεί, συνηθισμένη πρακτική του Banksy.

Ορισμένοι σχολιαστές συνδέουν τα φαινομενικά δεινά της μητέρας, με την πόλη της Βηθλεέμ – που βρίσκεται στη Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης – και τον τρέχοντα πόλεμο Ισραήλ-Χαμάς. Άλλωστε ο καλλιτέχνης παίρνει ξεκάθαρη στάση με το έργο του εδώ και πολλά χρόνια υπέρ του Παλαιστινιακού λαού και κατά της Ισραηλινής κατοχής.

Ένας άλλος χρήστης προσέφερε μια διαφορετική ερμηνεία, ρωτώντας: «Μήπως αυτό σημαίνει ότι οι επιλογές του τρόπου ζωής μιας μητέρας επηρεάζουν το γάλα που ταΐζει στο μωρό της, το οποίο δεν έχει άλλη επιλογή από το να το αποδεχτεί; Ή μήπως ότι οι χημικές ουσίες στο φαγητό μας πηγαίνουν απευθείας από τη μητέρα στο μωρό μέσω του θηλασμού;»

Όποια και αν είναι η ερμηνεία, ένα είναι σίγουρο: Ο καλλιτέχνης χτυπάει πάντα τις στιγμές ανάγκης για σκέψη και αυτοκριτική.

Η δημοσίευση είναι η πρώτη που εμφανίζεται στον λογαριασμό του καλλιτέχνη στο Instagram από τον Αύγουστο του τρέχοντος έτους, όταν ολοκλήρωσε τη σειρά των εννέα έργων με θέμα τα ζώα. Αυτή η σειρά περιελάμβανε μια κατσίκα, δύο ελέφαντες, τρεις πιθήκους που αιωρούνται, έναν λύκο που ουρλιάζει, μια γάτα που τεντώνεται, πελεκάνους, ένα κοπάδι πιράνχας, έναν ρινόκερο που έτρεχε σε αυτοκίνητο και έναν γορίλα που φαινομενικά οδηγούσε σε απόδραση από τον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου.

Σε αυτό το τελευταίο έργο δεν είναι η πρώτη φορά που ο καλλιτέχνης του δρόμου φαινομενικά αναφέρεται στην Παναγία και το Παιδί. Το έργο Toxic Mary του 2003 δείχνει μια φιγούρα της Madonna να ταΐζει ένα μωρό από ένα μπιμπερό που φέρει ένα κρανίο, σύμβολο τοξικότητας. Η μπογιά έσταζε σε αυτήν την εικόνα εμπνευσμένη από την Αναγέννηση, σαν να έλιωνε.

Πηγή: The Art Newspaper

Σύμφωνα με δήλωση της εταιρείας, η Trendyol Sanat συνεχίζει να προσφέρει περιορισμένη έκδοση έργων τέχνης κορυφαίων Τούρκων καλλιτεχνών σε ενθουσιώδεις λάτρεις της τέχνης. Με πάνω από 15 χρόνια εμπειρίας στη φωτογραφία, ο Sarp Kerem Yavuz συνδυάζει την τεχνογνωσία του με την τεχνολογία αιχμής AI για την παραγωγή αυτής της νέας συλλογής, η οποία παρουσιάζεται σε συνεργασία με την GLOBART.

Εμπνευσμένη από τις εμβληματικές γάτες του δρόμου της Κωνσταντινούπολης, η σειρά “Cats of Topkapı” είναι ένα από τα τελευταία δείγματα της φωτογραφικής δουλειάς του Yavuz και είναι εμπνευσμένη από τις διάσημες γάτες του δρόμου της Κωνσταντινούπολης. Τοποθετημένη στην ιστορική συνοικία Fatih, όπου βρίσκεται το παλάτι Τοπ Καπί, η σειρά αντικατοπτρίζει το όραμα του καλλιτέχνη για αυτές τις εμβληματικές γάτες.

Δημιουργήθηκε υπό την καθοδήγηση του Yavuz και ερμηνεύτηκε μέσω της τεχνητής νοημοσύνης και αποτελείται από 10 πορτρέτα, το καθένα αποτυπωμένο με μοναδικό στυλ. Τα έργα παρουσιάζονται σε ειδικά σχεδιασμένα κουτιά, συνοδευόμενα από πιστοποιητικό γνησιότητας που φέρει την υπογραφή του καλλιτέχνη. Κάθε κομμάτι της σειράς “Cats of Topkapı” παράγεται σε περιορισμένη έκδοση μόνο 50 αντιτύπων. Αυτά τα αποκλειστικά έργα είναι τώρα διαθέσιμα για αγορά στην πλατφόρμα Trendyol Sanat.

Ο Sarp Kerem Yavuz μοιράστηκε τις σκέψεις του για την κυκλοφορία της σειράς, εκφράζοντας τη χαρά του που προσεγγίζει ένα ευρύτερο κοινό. Τόνισε τη σημασία της αύξησης της πρόσβασης στην τέχνη για τη δημιουργία ενός κόσμου με μεγαλύτερη ενσυναίσθηση. Ο Yavuz σχολίασε: «Ένας από τους καλύτερους τρόπους για να το πετύχετε αυτό είναι να αυξήσετε την προσβασιμότητα στην τέχνη. Είμαι ενθουσιασμένος που η σειρά μου “Cats of Topkapı”, που παράγεται σε περιορισμένη έκδοση 50, θα είναι πλέον προσβάσιμη σε περισσότερους ανθρώπους μέσω του Trendyol Sanat. Αυτή η σειρά αποτελείται από 10 πορτρέτα στα οποία έχω ερμηνεύσει τις γάτες του δρόμου της Κωνσταντινούπολης χρησιμοποιώντας τεχνητή νοημοσύνη. Όταν σκέφτομαι την Κωνσταντινούπολη, δεν είναι η πραγματική πόλη που μου έρχεται στο μυαλό, αλλά η νοσταλγική και ρομαντική εικόνα της που παραμένει στη μνήμη μου, επομένως, η Κωνσταντινούπολη που δημιούργησε η τεχνητή νοημοσύνη είναι η ρομαντική πόλη που υπάρχει στη μνήμη μου».

Πηγή: Daily Sabah