Η αγάπη του για το στιλ ήταν εμφανής από νωρίς: μια αυτοπροσωπογραφία του Hockney στα 16 τον απεικονίζει με μπλε παλτό, κόκκινο κασκόλ και κίτρινη γραβάτα, φορώντας ήδη εντυπωσιακά γυαλιά. Με το πέρασμα των χρόνων, ανέπτυξε το δικό του αναγνωρίσιμο look. Το ξανθό μαλλί ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’60, επηρεασμένος από διαφήμιση της Clairol που διακήρυττε πως «οι ξανθοί διασκεδάζουν περισσότερο», ενώ τα στρογγυλά γυαλιά αντικατέστησαν τα NHS γυαλιά του μέχρι τα μέσα της δεκαετίας.

Στις δεκαετίες του ’70 και ’80, το στιλ του ολοκληρώθηκε: μπλούζες rugby, κοστούμια σε έντονα χρώματα και ιδανικά «τσαλακωμένες» καμπαρντίνες έγιναν η υπογραφή του. Όπως ο Pablo Picasso με τη μπλούζα Breton ή ο Andy Warhol με τη χαρακτηριστική περούκα, έτσι και ο Hockney έγινε «ένα ίδιο έργο τέχνης», όπως έγραψε η Vogue το 2025. Η φινέτσα αυτή δεν πέρασε απαρατήρητη – το 1986 συμπεριλήφθηκε στη λίστα Best Dressed του Vanity Fair.

Η επιρροή στη μόδα και οι σχεδιαστές

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης κατέγραψε το στιλ του μέσα από πάνω από 300 αυτοπροσωπογραφίες, όπου εμφανίζεται με κόκκινες τιράντες, τραγιάσκα, καρό πουκάμισο ή κοστούμι από tweed – συχνά κρατώντας ένα πινέλο ή το άλλο χαρακτηριστικό αξεσουάρ του, το τσιγάρο.

Αναπόφευκτα, ο Hockney έγινε σημείο αναφοράς για σχεδιαστές μόδας. Η φαινομενικά τυχαία προσέγγισή του στο χρώμα – τόσο κεντρική και στο έργο του – αποτέλεσε πηγή έμπνευσης. Όπως είχε γράψει ο Guardian το 2014, «τα ρούχα του ποτέ δεν μοιάζουν καινούρια ή υπερβολικά επιμελημένα, αλλά είναι πάντα ένα ολοκληρωμένο ‘look’».

Ο Christopher Bailey, ως επικεφαλής της Burberry το 2013, δημιούργησε συλλογή εμπνευσμένη από τον Hockney. Όπως δήλωσε στα παρασκήνια: «Κάποτε είδα τον David Hockney στη Jermyn Street να φοράει ένα κρεμ λινό κοστούμι με έναν τέλειο πράσινο λεκέ από μπογιά. Μου αρέσει πώς φοράει το χρώμα – ποτέ δεν είσαι σίγουρος αν είναι επίτηδες ή τυχαίο».

Παρόμοια άποψη είχε και ο Paul Smith, που σχεδίασε συλλογή εμπνευσμένη από τον Hockney το 2008. Μιλώντας στη Vogue το 2017 θυμήθηκε: «Τον είχα συναντήσει μια φορά στην πόλη να φοράει κοστούμι με ρίγες σε ενδιαφέρουσα μπλε απόχρωση, συνδυασμένο με τιρκουάζ πουκάμισο και γραβάτα σε σμαραγδί πράσινο. Τόνοι που συγκρούονταν μεταξύ τους αλλά έδειχναν εντυπωσιακοί μαζί».

Bohemia, επιρροή στα social media και διαχρονικότητα

Ο Hockney, εμβληματική φιγούρα της μποέμ κουλτούρας των ’60s και ’70s, ήταν φίλος με προσωπικότητες όπως οι Warhol, Ossie Clark, Manolo Blahnik και Cecil Beaton. Ο Smith αφηγήθηκε ιστορία της συζύγου του Pauline Denyer, συμφοιτήτριας του Hockney στη Royal College of Art: «Θυμάται την αποφοίτησή του όπου αντί για τήβεννο φόρεσε σακάκι από χρυσό λαμέ και είχε βάψει ξανθά τα μαλλιά του προκαλώντας αναστάτωση».

Σε μια εποχή όπου οι εμφανίσεις των διασήμων οργανώνονται από ομάδες στυλιστών, ο αυθορμητισμός και η ανεπιτήδευτη προσέγγιση στη μόδα κάνουν τον Hockney ξεχωριστό. Ο φωτογράφος και φίλος του Peter Schlesinger απαθανάτισε τον Hockney με τα γνώριμα πλέον στοιχεία: κοστούμια, γυαλιά και υπερβολικά μακριά κασκόλ.

Αυτές οι εικόνες – μαζί με φωτογραφίες στο εργαστήριό του με φούτερ γεμάτο πιτσιλιές – έχουν γίνει πλέον κλασικές αναφορές στυλ στα social media. Ένα αντίγραφο της διάσημης μπλούζας Coney Island μπορεί κανείς να αγοράσει σήμερα στο Etsy για 40 λίρες, ενώ η αναβίωση της μπλούζας rugby χρωστά πολλά στον Hockney.

Ευτυχώς για τους θαυμαστές του στιλ του, ο Hockney συνέχισε να ζει και να εργάζεται για δεκαετίες ακόμη, εξελίσσοντας την αισθητική του, αλλά διατηρώντας πάντα τη φλόγα της έκπληξης. Στα τελευταία χρόνια προτιμά τα κοστούμια – συχνά ραμμένα στην Κάννες – που φορούσε τόσο για ζωγραφική όσο και σε ιδιωτικές εκθέσεις, συνδυασμένα με πολύχρωμα πλεκτά. Τα Crocs στο γεύμα Order of Merit είχαν την ίδια εικαστική λειτουργία – αυτή τη φορά στα πόδια. Ο Βασιλιάς Κάρολος φάνηκε ενθουσιασμένος: «Τα κίτρινα crocs σας! Υπέροχη επιλογή», σχολίασε χαμογελώντας.

Με πληροφορίες από The Guardian

Φωτογραφίες στα κοινωνικά δίκτυα δείχνουν ότι το έργο καλύφθηκε σχεδόν αμέσως με πλαστικά φύλλα και μεταλλικά κιγκλιδώματα, ενώ φρουρείται από ιδιωτική ασφάλεια. Βρίσκεται μάλιστα ακριβώς κάτω από κάμερα παρακολούθησης, ενισχύοντας τη συμβολική του φόρτιση.
Ο Banksy επιβεβαίωσε την πατρότητά του ανεβάζοντας φωτογραφία στο Instagram, με τη λιτή λεζάντα: «Royal Courts Of Justice. London». Η τοποθεσία είναι ο εξωτερικός τοίχος του Queen’s Building, που ανήκει στο συγκρότημα του ανώτατου δικαστηρίου. Το έργο εντάσσεται στην καθιερωμένη θεματολογία του καλλιτέχνη, που συχνά σχολιάζει με αιχμηρό τρόπο την πολιτική εξουσία, τον πόλεμο και τον καπιταλισμό.

Το περασμένο καλοκαίρι, ο Banksy είχε πραγματοποιήσει μια «ζωολογική» εκστρατεία με εννέα γκράφιτι στο Λονδίνο. Ανάμεσά τους, ένα γορίλα που φαίνεται να σηκώνει ρολό στην είσοδο του London Zoo, πυράνχας που κολυμπούν σε φυλάκιο αστυνομίας στην City και ένας λύκος που ουρλιάζει πάνω σε δορυφορικό πιάτο. Το τελευταίο, σε ταράτσα καταστήματος στο Πέκαμ, αφαιρέθηκε λιγότερο από μία ώρα μετά την αποκάλυψή του.

Πηγή: Lifo.gr

Δεν ξέρω πόσο αισιόδοξος άνθρωπος είναι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, δεν ξέρω τι σημαίνει η λέξη «μαυρίλα» που ακούω από τρίτους κάθε φορά που συζητάω για τα τραγούδια του, ξέρω όμως πως είναι ένας άνθρωπος με φωνή υψωμένη και ακλόνητη και αυτό κάπως μου φτάνει για να υπόσχομαι πως θα τον ακούω για όσο κρατάει το δικό μου για πάντα.

Ο Λυκαβηττός γεμίζει και στα αριστερά, ανάμεσα στο όρθιο κοινό, που φαντασιώνομαι πως ακόμα ελπίζει και γι’ αυτό βρίσκεται εκεί, ανεμίζει η σημαία της Παλαιστίνης, σπουδαία υπενθύμιση πως η ζωή δεν προχωρά το ίδιο για όλους μας και πως κάποιοι είμαστε απλά και πέρα από την αξία μας τυχεροί.

Η συναυλία ξεκινά μετά από μια παρέμβαση για την πιο σπουδαία δράση της γης “March to Gaza” και μετά από ένα σύσσωμο «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Κι η συναυλία ξεκινά με το “Requiem”, ένα τραγούδι για το τέλος του κόσμου, που μεταξύ άλλων λέει:

Θα βάλω τα καλά μου
Θα ανέβω στον λόφο
να δω το τελευταίο ηλιοβασίλεμα
θα θυμηθώ ένα παραμύθι
κάπου μακριά οι άνθρωποι
θα νομίζουν πως είναι ακόμα ζωντανοί.

Ακούω τον Αλκίνοο να τάσσεται υπέρ του τέλους του κόσμου, αλλά όχι λόγω μιας αίσθησης του μάταιου, αλλά μιας αίσθησης αποτυχίας γιατί κάτι δεν κάναμε καλά, ή μάλλον για τα πολλά που δεν κάναμε καλά. Καλοδεχούμενο το τέλος του κόσμου, γιατί πρέπει να σταματήσουμε να πιστεύουμε στο καλύτερο σαν από μηχανής θεός, σαν κάτι πέρα από την υπόστασή μας και το χρέος μας. Πρέπει να σταματήσουμε πια να αποκαλούμε «ζωή», αυτά που ονομάζαμε ως τώρα έτσι.

Έχω συγκινηθεί ήδη από το πρώτο τραγούδι.

Καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας παρατηρώ τη μαμά μου, όσους ουρλιάζουν το αγαπημένο τους τραγούδι, όσους χαμογελάνε στα λόγια του Αλκίνοου, όσους πιάνονται από το χέρι, τις φίλες που κάθονται αγκαλιά, τον πολύχρωμο κόσμο που είναι τόσο διαφορετικός σε ηλικία και στυλ αλλά που είναι ταυτόχρονα και τόσο ίδιος, σε βαθμό ικανοποίησης.

Συνομιλούμε με τον Αλκίνοο. Ο Αλκίνοος είναι ένας καλλιτέχνης που ακουμπάει τη φωνή του και τους στίχους του στο σημείο εκείνο που η ενσυναίσθησή μας βρίσκει το φως. Η μουσική του εισχωρεί για να διασώσει τις σκέψεις μας εκείνες, που καμιά φορά χάνονται στον δρόμο προς εκείνο που ονομάζουμε σωστό. Ολόκληρα τα τραγούδια του τείνουν να μου θυμίζουν να μην ξεχνάω να περνάω καλά σαν να είναι το απόλυτο δικαίωμά μου.

Τα λόγια του – αυτά που ξεστομίζει ανάμεσα στα τραγούδια του, σαν απάντηση στις φωνές του κοινού, σαν τη συνέχεια εκείνου που στέκεται στην σκηνή και που είναι τόσο καλλιτέχνης όσο και άνθρωπος – ακούγονται σαν την ανάγκη της συντροφικότητας και της συλλογικής σκέψης.

Κι επειδή συζητάμε και ξανασυζητάμε, ενώ προσποιούμαστε πως δε μας νοιάζει πάντα, για το χρέος του καλλιτέχνη απέναντι στην κάθε εποχή, το χρέος του να μοιράζεται τη φωνή του με τους αδικημένους και να μιλάει στο όνομα αυτών, όσο του το επιτρέπουν, κάθομαι και σκέφτομαι πως το συμπέρασμα αυτών των συζητήσεων είναι ένα – και δε χωράνε σε αυτό ψιλά γράμματα ούτε «αλλά»: Είναι αυτονόητο χρέος να είναι κανείς άνθρωπος.

Κι ο Αλκίνοος Ιωαννίδης το γνωρίζει αυτό πάρα πολύ καλά.

Συντελεστές της συναυλίας:

Σταύρος Λάντσιας: πλήκτρα
Μιλτιάδης Παπαστάμου: ηλεκτρικό βιολί
Γιώτης Κιουρτσόγλου: ηλεκτρικό μπάσο
Μιχάλης Καπηλίδης: τύμπανα
Αλκίνοος Ιωαννίδης: ηλεκτρική κιθάρα, φωνή
Ηχοληψία: Βαγγέλης Λάππας – Βασίλης Δρούγκας
Σχεδιασμός φωτισμών: Μαρία Βενετάκη
Χειρισμός Φωτισμών: Μελίνα Ζερβάκ
Παραγωγή: X Lalala & Roll Out Vision Services
Επιμέλεια παραγώγης: Αθύρ

Κεντρική φωτογραφία: Facebook

Πώς ξεκίνησε η προσωπική σου ιστορία στον χώρο της τέχνης και ποιοι ήταν οι καθοριστικοί σταθμοί που σε διαμόρφωσαν ως δημιουργό;

Όταν ήμουν 7 χρόνων, συνειδητοποίησα ότι θέλω να γίνω ζωγράφος. Ήταν το όνειρο της ζωής μου. Πάντα αυτό ήθελα να κάνω και το ήξερα από πάρα πολύ μικρή. Στα 16 μου, με κάτι λεφτά από τα κάλαντα, έκανα τατουάζ το μικρό όνομα του Βαν Γκογκ «Βίνσεντ». Υπάρχουν φυσικά κι άλλοι καλλιτέχνες και καλλιτέχνιδες, που, μετά τον Βαν Γκογκ, με επηρέασαν παραπάνω. Να σου πω την αλήθεια δεν ξέρω ακριβώς πώς ξεκίνησαν όλα σε σχέση με την τέχνη μου. Μάλλον ήταν κάτι που υπήρχε μέσα μου. Και ήταν σίγουρα πολύ ξεκάθαρο.

Και πώς έφτασες στο σήμερα;

Τελειώνοντας το σχολείο, στόχος μου ήταν η Καλών Τεχνών. Έδωσα δύο φορές στη σχολή της Αθήνας, αλλά δεν με πήραν. Είχα μεγάλη στεναχώρια. Πέρασα, εν τω μεταξύ, σε μια σχολή, στην «Έργων Υποδομής», αλλά φυσικά δε με ενδιέφερε. Ήθελα όμως και να φύγω από την Ελλάδα. Να πάω στην Ισπανία. Διάβαζα και διαβάζω Ισπανούς συγγραφείς και μου αρέσε αρχικά η ιδέα να μάθω τη γλώσσα. Έμαθα ισπανικά κι όσο ήμουν σε αυτή τη σχολή, στα ΤΕΙ, που προανέφερα, αποφάσισα να κάνω αίτηση για Erasmus, σε πόλεις, όπου η βασική γλώσσα είναι τα ισπανικά. Βρέθηκα έτσι στα Κανάρια κι εννοείται δεν ήθελα να γυρίσω στην Ελλάδα. Μέσω, λοιπόν, ενός διαγωνισμού της UNED, πήρα μια υποτροφία και πήγα στη Σεβίλλη να σπουδάσω. Ο σκοπός μου ήταν να μείνω τρία χρόνια και μετά να πάω στο Βερολίνο. Και τελικά έμεινα δέκα χρόνια.

Σου ταίριαξε, μάλλον.

Αφού τελείωσα τις σπουδές μου, έκανα κι ένα μεταπτυχιακό στην εκπαίδευση Μοντεσσόρι, γιατί ήδη δίδασκα κι αγγλικά, αλλά και τέχνη. Με ενδιέφεραν πάντα οι εναλλακτικές μορφές εκπαίδευσης. Το σύστημα στην Ελλάδα, στο οποίο μεγάλωσα, δεν πρόσφερε καμία βοήθεια. Όταν μπήκα στην εκπαίδευση ως διδάσκουσα, είχα πολλούς μαθητές κι εφήβους, που κάποιοι μού έλεγαν «α, εγώ δεν είμαι καλός σε τίποτα». Και σκεφτόμουν πόσο άσχημο είναι να νιώθει κανείς έτσι. Εγώ δεν το ένιωσα ποτέ, γιατί απλώς ήξερα τι ήθελα να κάνω. Έκανα, λοιπόν, το μεταπτυχιακό, -ενώ παράλληλα παρουσίαζα εκθέσεις μου, συμμετείχα σε φεστιβάλ κτλ-. Τα τελευταία χρόνια, ζω στη Γαλλία. Στην αρχή, λόγω covid και όσων επακολούθησαν, ήταν πολύ δύσκολα. Ήμουν σε μια νέα χώρα, χωρίς να ξέρω τη γλώσσα, με τα πάντα κλειστά. Βλέποντας το όλο αυτό τώρα, νιώθω σαν να με είχαν πετάξει πάλι σε μια θάλασσα, χωρίς να ξέρω από πού να αρχίσω. Εντάξει, τώρα είναι πολύ καλύτερα τα πράγματα.

Έχουν πάρει το δρόμο τους.

Ναι, αλλά αν είσαι της τέχνης, ξέρεις ότι μπορεί τη μια μέρα να είσαι ο πιο hot καλλιτέχνης του κόσμου και σε δύο χρόνια να μην ασχολείται κανείς μαζί σου. Είναι μαραθώνιος η τέχνη.

Ωραία. Η τέχνη σου αναδύεται μέσα από γυναικείες μορφές, τις διαχρονικές ιστορίες τους καθώς και από το βίωμα της έμφυλης βίας. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σου, η επίδραση που μπορεί να έχει στο κοινό; Πιστεύεις ότι η τέχνη είναι ικανή όχι μόνο να ευαισθητοποιήσει, αλλά και να μετακινήσει ουσιαστικά έναν άνθρωπο γύρω από το έμφυλο ζήτημα;

Πιστεύω ότι αν η οποιαδήποτε τέχνη δεν είναι ικανή να ευαισθητοποιεί, να κάνει τον θεατή να νιώθει κάτι, είναι μια αποτυχία. Υπάρχουν καλλιτέχνες ή άτομα, που έχουν αυτή τη νοοτροπία, να λένε δηλαδή ότι «πρέπει να σκεφτούμε τι κοινό θέλουμε να προσεγγίσουμε και πώς να περάσουμε το μήνυμα σε αυτό». Η δική μου απάντηση είναι ότι η τέχνη έρχεται μέσα από την καρδιά. Θυμάμαι μια φράση της μητέρας μου, «καλά, εσύ όλο για τον φεμινισμό και τις γυναίκες μιλάς, υπάρχουν κι άλλα θέματα». Και της είπα απλώς ότι αυτά με ενδιαφέρουν. Όταν κάτι σε τρώει, σε καίει, γι’ αυτό δε θες να μιλήσεις; Και φυσικά υπάρχουν πάρα πολλές διαφορετικές επιρροές, αλλά αν πρέπει να εξηγήσεις το αποτέλεσμα για να νιώσει κάτι ο άλλος, τότε χάνεται το νόημα. Ό,τι νιώθει αυτός που δημιουργεί είναι καθαρά προσωπικό. Έπειτα, το αφήνει εκεί έξω και αν είναι να φτάσει στον κόσμο, θα φτάσει. Ένα παράδειγμα που αναφέρω συχνά είναι το εξής: Όταν διαβάζω Σύλβια Πλαθ, (από τις αγαπημένες μου), που ήταν καταθλιπτική, αυτοκτονική, φυσικά και δεν συνδέομαι με την αυτοκτονία και την κατάθλιψή της. Αλλά το έργο της μού κάνει άλλες συνδέσεις. Εννοείται ότι μιλώ πολύ για την έμφυλη βία, τη βία γενικότερα, την καταπίεση. Νιώθω τον πόνο, αλλά μιλάω και για τη ζωή. Για όλα αυτά που υπάρχουν μετά από αυτό. Κάποιους αγγίζει το ένα, κάποιους άλλους αγγίζει το άλλο. Για κάποιους, είναι πάρα πολύ έντονη κατάσταση, ίσως γιατί αυτό που έχεις να πεις, εκείνη τη δεδομένη στιγμή, δεν μπορούν να το ακούσουν. Συμβαίνει, πολλές φορές, και με γυναίκες που έχουν ζήσει έμφυλη βία. Είναι φορές που τους λες «φύγε», αλλά αυτές δεν είναι έτοιμες.

Για μένα το μέτρο είναι η αλήθεια. Με αυτό συνδέομαι και αυτό είναι το σημαντικό. Ακόμη κι αν δεν έχω το ίδιο βίωμα. Πέρα από τις φόρμες που έχει κάθε τέχνη, για έναν «καταναλωτή», το μέτρο θα είναι πάντα η αλήθεια. Έχεις αναφέρει ότι τα έργα σου είναι διαδραστικά και προορίζονται να αγγίζονται και να βιώνονται. Πώς αυτή η προσέγγιση ενισχύει τη σύνδεση του κοινού με την τέχνη σου;

Είναι κάτι σχετικά καινούριο για μένα. Η σύνδεση που υπάρχει όσον αφορά στους πίνακες που έκανα μέχρι τώρα, έχει να κάνει με ένα έντονο συναίσθημα που εισπράττω. Πολλές φορές, έχω δει κόσμο να κλαίει, να μου λέει ευχαριστώ. Κάποιες ιστορίες μου είναι επηρεασμένες από ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Αυτό που γίνεται τώρα με τα γλυπτά, που τα ονομάζω “Wearables” είτε με όσα γράφω –γιατί έχω αρχίσει να γράφω και κάποιες ιστορίες- είναι υπέροχο: Όταν λες στον κόσμο ότι μπορεί να το πιάσει, να το φορέσει, να το αγγίξει κι επειδή κάποια άτομα δεν είναι της ομιλίας, είναι πιο εύκολο να δράσουν μέσω της αφής. Τους παρατηρώ πόσο έντονα αγγίζουν τα γλυπτά. Αυτή η ιδιαίτερη επικοινωνία του κόσμου με το έργο μου, μού δίνει μια άλλη τροφή. Είναι μια άλλη προσέγγιση. Επίσης, όταν γράφεις κάτι και το δίνεις, αμέσως αρχίζει η δημιουργία εικόνων, η σύνδεση, όπως συμβαίνει στην περίπτωση ενός βιβλίου. Είναι φορές που κάποιος θα κλάψει ή θα μοιραστεί άμεσα μια ιστορία, που μέσω της ζωγραφικής δε γίνεται τόσο εύκολα. Οπότε και για μένα είναι αυτό κάτι πολύ διαφορετικό και καινούριο.

Η τέχνη σου είναι ένας τρόπος να «αναστήσεις σιωπηλές ιστορίες». Ποιες ιστορίες αισθάνεσαι ότι παραμένουν σιωπηλές σήμερα και πώς προσπαθείς να τους δώσεις φωνή;

Οι περισσότερες ιστορίες και το πρότζεκτ που κάνω τώρα, που λέγεται «Κορίτσια στη φυγή» είναι αυτές που υπάρχουν στο ενδιάμεσο. Ως κοινωνία, έχουμε μια ροπή να κοιτάμε το τέλος των ανθρώπων. Επέζησες, πχ, τι έχεις να πεις που επέζησες; Κι ενώ εσύ θες να μιλήσεις γι’ αυτό το πολύ ενδιαφέρον ενδιάμεσο της ιστορίας. Αυτές οι ιστορίες αξίζει να ειπωθούν. Ίσως να μην ειπώθηκαν μέχρι στιγμής, γιατί κανείς απλώς δεν κοίταξε μέσα σε αυτές. Ο κόσμος ρωτάει πώς τα κατάφερες. Υπάρχουν τόσα πράγματα στο ενδιάμεσο και παρόλα αυτά, το τέλος είναι αυτό που ακόμα μοιάζει ελκυστικό.

Ως εκπαιδευτικός που συνεργάζεται με παιδιά στην έφηβη ηλικία, πώς τα βλέπεις να προσεγγίζουν ζητήματα φύλου και ισότητας; Υπάρχουν ελπίδες;

Εγώ μεγάλωσα σε πολύ διαφορετική κοινωνία. Η ελληνική πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από τη γαλλική. Και είμαστε και Ευρώπη, φαντάσου. Αυτό που ξέρω καλά είναι ότι δεν παλεύουμε για τις δικές μας γενιές, αλλά παλεύουμε γι’ αυτές τις γενιές. Υπάρχει ελπίδα, πάντως. Στη Γαλλία, κάποια πράγματα έχουν κατοχυρωθεί. Στην Ελλάδα, όταν ήμουν έφηβη, δεν αγγίζαμε καν αυτά τα θέματα.

Ζούμε σε μια εποχή, όπου τα περιστατικά γυναικοκτονιών αυξάνονται. Η ελληνική πολιτεία δείχνει από απροθυμία μέχρι ανικανότητα να αντιμετωπίσει το ζήτημα. Αν είχες στα χέρια σου την κεντρική διαχείριση του ζητήματος, τι θα έκανες την επόμενη μέρα;

Το γεγονός ότι ο πρώην άνδρας μου ήταν στη φυλακή κι εγώ είχα έναν αστυνομικό για την ασφάλειά μου, δικό μου, ο οποίος μου τηλεφωνούσε κάθε μέρα, -υπήρχε αυτή η άμεση επικοινωνία-, με έκανε να νιώθω πολύ ασφαλής. Επίσης, τη δικηγόρο μου την όρισε το ίδιο το κράτος. Στην Ελλάδα, οι αρμόδιοι δεν στρέφονται προς στα θύματα, ώστε να νιώσουν κι αυτά την αναγκαία ασφάλεια. Τόσο σοβαρές καταστάσεις και αντιμετωπίζονται τόσο επιφανειακά. Ευτυχώς, όμως, που από τον απλό κόσμο τέτοια ζητήματα επικοινωνούνται πολύ, γιατί απλώς οι γυναίκες δεν αντέχουν άλλο. Είναι πολύ αναγκαίο να υπάρχει παντού ένα σύστημα για τις γυναίκες, που έχουν υπάρξει θύματα βίας. Αλλά σήμερα, κάτι τέτοιο γίνεται πολύ περισσότερο με τις εσωτερικές συνδέσεις, που έχουμε η μία με την άλλη. Ακούω ότι μια τιμωρία δε λύνει το πρόβλημα, γιατί το πρόβλημα έχει τις ρίζες του βαθιά μέσα στον άνθρωπο. Ακούω ότι θεωρούνται τα θύματα παράπλευρες απώλειες κι όχι οι θύτες. Είναι κάτι που με ενοχλεί πάρα πολύ. Και το έχω ζήσει στο πετσί μου.

Υπάρχουν πολύπλευρες προσεγγίσεις σε αυτό το θέμα και η τιμωρία είναι ένα μέτρο που πρέπει να πάρεις. Σε παλαιότερη συνέντευξή σου, έχεις αναφερθεί στον Λόρκα και στον τρόπο που μίλησε για τη γυναίκα και τη γυναικεία φύση που όλοι και όλες φέρουμε μέσα μας. Ένας άντρας σήμερα, θύμα και ο ίδιος της πατριαρχίας από μια διαφορετική πλευρά—καθώς μεγαλώνει με την προτροπή να είναι σκληρός και να καταπνίγει τα συναισθήματά του—πιστεύεις ότι μπορεί πραγματικά να συναισθανθεί τον διαχωρισμό και την καταπίεση που βιώνει μια γυναίκα στη διάρκεια της ζωής της; Κι αν ναι, ποια θεωρείς πως είναι η θέση ή η ευθύνη του απέναντι σε αυτό το ζήτημα;

Δεν μπορεί, πιστεύω. Οι άνδρες είναι θύματα της πατριαρχίας, από μια άλλη σκοπιά. Έχω πολλούς φίλους που είναι φεμινιστές, αλλά δεν πιστεύω ότι μπορούν να καταλάβουν, επί της ουσίας, πώς νιώθει μια γυναίκα σε αυτό τον κόσμο. Δεν σημαίνει ότι δεν έχουν την ευαισθησία για να νιώσουν. Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία «Θέλμα και Λουίζ», όπου η Θέλμα «χαζολογάει» με έναν τύπο σε ένα μπαρ. Κάποια στιγμή, αυτή βγαίνει να καπνίσει και αυτός την ακολουθεί. Αρχίζει να της την πέφτει, ενώ αυτή δε θέλει. Ανεβαίνει σχεδόν πάνω της. Η Λουίζ την ψάχνει, κρατώντας όπλο, με το οποίο τελικά σκοτώνει τον τύπο. Και ο φίλος μου, με τον οποίο έβλεπα την ταινία, που είναι φεμινιστής, ευαίσθητος κτλ, μου είπε, θυμάμαι, «οκ, αλλά σκοτώνεις έναν άνθρωπο, είναι έγκλημα». Και του απάντησα ότι δεν ξέρει πώς είναι να ζεις μονίμως σε μια οργή, να κοιτάς συνεχώς πίσω, να φοβάσαι. Οι μισές γυναίκες που ξέρω έχουν υπάρξει θύματα βίας ή παρενόχλησης. Έχω πει ότι δεν θα μπορούσα να σκοτώσω άνθρωπο, ούτε καν τον πρώην μου, ούτε κανέναν. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να κάνει κάτι τέτοιο. Αλλά την απόγνωση των γυναικών την ξέρω καλά κι ένας άνδρας δεν θα την καταλάβει ποτέ.

Παρόλα αυτά χρειάζεστε συμμάχους άνδρες. Και καλό είναι να γίνουμε περισσότεροι.

Φυσικά κι αυτό που λέω είναι ότι ο φεμινισμός δεν είναι απλώς ένα κίνημα για θυμωμένες γυναίκες.

Τι άλλο θα ήθελες να κάνεις σχετικά με την τέχνη που δεν έχεις κάνει ως τώρα;

Θέλω να εκδώσω τις ιστορίες, που έχω γράψει. Είναι γύρω στις δεκαπέντε. Τα γλυπτά είναι κάτι που επίσης θέλω να συνεχίσω. Μου αρέσει πολύ να ζωγραφίζω και να κάνω τεράστια πράγματα. Μου αρέσουν και τα μικρά – αρέσουν και στον κόσμο, είναι κάτι που βάζεις και στο σπίτι σου πιο εύκολα- , αλλά όταν είναι να κάνω κάτι για κάποιο φεστιβάλ και θα είναι κάτι μεγάλο, αυτό με τρελαίνει. Μου αρέσουν πολύ επίσης τα πρότζεκτς με άλλους καλλιτέχνες, τα πρότζεκτς που εμπλέκεται πολύς κόσμος. Στο μακρινό μέλλον, θα ήθελα να ανοίξω έναν χώρο για καλλιτέχνες, για γυναίκες. Τώρα σε πέντε χρόνια, μπορεί να μιλήσουμε και να είμαι αλλού, να ζωγραφίζω μαύρες γραμμές στους τοίχους, να θέλω να κάνω Land Art. Δεν ξέρω.

Το σημειώνω να μιλήσουμε σε πέντε χρόνια (γέλια).

Αν υπάρχει σε πέντε χρόνια, Land για να γίνει κάποιο Art (πικρό χαμόγελο). Αλλά ναι, μπορεί να κάνω κάτι τέτοιο, δεν ξέρω.

Αυτήν την περίοδο ετοιμάζεις κάτι;

Τέλειωσε πρόσφατα η έκθεσή μου στη Θεσσαλονίκη, «Κορίτσια σε φυγή», στην Gallerie Mikrou, σε επιμέλεια Άννας Μαργαριτίδου. Πήγε πάρα πολύ καλά. Κάναμε και πολλά φεμινιστικά events και workshops, επίσης. Ήμουν και σε ένα φεστιβάλ στο Βέλγιο, με το γλυπτό, με το κουφάρι, που λέω εγώ. Και τώρα είμαι πολύ ενθουσιασμένη με την προοπτική της έκθεσης στην Κορέα, τον Οκτώβριο. Αρχικά, γιατί δεν έχω πάει ποτέ στην Κορέα. Σκέφτομαι μέχρι να φτιάξω κάτι που να μπορώ να το φοράω στο αεροπλάνο ώστε και να το μεταφέρω πιο εύκολα (γέλια). Τον Νοέμβριο, θα συνεργαστώ με μια γκαλερί στη Λυών με το γλυπτό κι άλλα γλυπτά, που θα φτιάξω. Θα συμμετέχω, επίσης, και σε μια ομαδική έκθεση στην Γκρενόμπλ. Τον Ιούνιο, θα κάνω ένα residence, διάρκειας δύο εβδομάδων, στην Ιταλία με δύο συναδέρφισσες (ασχολούνται με την ποίηση και τη συγγραφή, αλλά και τη γλυπτική). Βασική μου ιδέα είναι να κάνω μια χαρτογράφηση όλων των ποταμών, όπου έχουν υπάρξει εξαφανισμοί γυναικών. Καλώ τον κόσμο να ακούσει λοιπόν τις ιστορίες, που δεν έχουν ειπωθεί. Έχει εξαφανιστεί κάποια/ κάποιος, εσύ τι βλέπεις μέσα σε αυτό το γλυπτό, σε αυτό το κουφάρι, που σου φέρνω; Πρόκειται για ένα πρότζεκτ που θα έχει και περιβαλλοντικό αντίκρισμα.

Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον.

Ναι! Και δεν ξέρω τι να πρωτο- ζωγραφίσω.

Έχεις τόσα πολλά που σε περιμένουν. Τι σε εμπνέει, Μαρίνα;

Μ’ αρέσει πάρα πολύ να διαβάζω. Πάντα ξεκινώ από εκεί. Υπάρχει πολύς κόσμος που νιώθει ότι δεν μπορεί να κάνει τέχνη, επειδή έχει μια δεύτερη δουλειά, επειδή έχει δυο παιδιά, επειδή δεν έχει λεφτά. Η έμπνευση όμως είναι παντού. Οι καλύτερες εμπνεύσεις μού συμβαίνουν, όταν τρέχω, ή όταν κάνω μια έκθεση κι έρχεται ο κόσμος και μου μιλάει. Μου πήρε χρόνια να πατάξω τον μύθο «του κάθε μέρα πρέπει να ζωγραφίζεις». Όταν πεις «είμαι καλλιτέχνης», ό,τι και να κάνεις, είσαι καλλιτέχνης. Οπότε συμπεριφέρσου σαν καλλιτέχνης. Δεν μπορούμε να ζούμε με αυτά τα κουραστικά στερεότυπα. Ό,τι κάνω στη μέρα μου, με βοηθά και στη δημιουργία μου.

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ.

Κι εγώ!

Στο βίντεο της ανακοίνωσης, εμφανίζεται ο ίδιος ο ΛΕΞ, κρεμασμένος ανάποδα, σαν νυχτερίδα, μια έμμεση αναφορά, την οποία κάνει και μέσω της λεζάντας του, με αφορμή τον τίτλο ενός από τα πιο πρόσφατα τραγούδια που κυκλοφόρησε.

Από τα πρώτα λεπτά κιόλας της ανακοίνωσης, περισσότεροι από 10.000 μπήκαν στην «ουρά» για την αγορά των εισιτηρίων. Μάλιστα, πολλοί χρήστες social media μοιράστηκαν stories ή κάποιο “meme” με τους ίδιους να περιμένουν στη διαδικτυακή ουρά πίσω από 50.000 άτομα ακόμα και για 3 ώρες, για να αποκτήσουν το πολυπόθητο εισιτήριο.

Με νέα ανακοίνωση, σε λιγότερο από 24 ώρες, η εταιρεία παραγωγής Dynasty Athens, ενημέρωσε ότι τα εισιτήρια εξαντλήθηκαν, αλλά δεσμεύτηκε, ότι θα προσπαθήσει να βρει λύση για να δοθεί η δυνατότητα σε περισσότερο κόσμο να παρευρεθεί στη συναυλία του Ιουνίου.

Η ανάρτηση:

«Ανακοινώνοντας τη συναυλία του ΛΕΞ στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου, γνωρίζαμε τον ενθουσιασμό του κόσμου, αλλά το ενδιαφέρον ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Το sold out του εξωτερικού χώρου του ΟΑΚΑ ήρθε σε λιγότερο από 24 ώρες, σπάζοντας κάθε ρεκόρ για Έλληνα καλλιτέχνη. Αντιλαμβανόμαστε τη μεγάλη επιθυμία του κοινού να παραστεί στη συναυλία και ζητούμε μερικές μέρες για να βρούμε τη καλύτερη λύση, ώστε να εξασφαλίσουμε τη δυνατότητα συμμετοχής σε όσο το δυνατόν περισσότερους».

Ένα είναι το σίγουρο: Αυτή η συναυλία θα καταλάβει στα σίγουρα τη θέση της στα βιβλία της μουσικής ιστορίας.

Κεντρική φωτογραφία: Δημήτρης Μουγκός

Η κλοπή του Girl With Balloon διερευνήθηκε από το Flying Squad της Μητροπολιτικής αστυνομίας και το έργο έχει πλέον ανακτηθεί. Ο Larry Fraser, 47, από το Beckton, στο ανατολικό Λονδίνο, και ο James Love, 53, από το North Stifford του Essex, κατηγορήθηκαν την Πέμπτη για διάρρηξη μη κατοικιών και προφυλακίστηκαν από την αστυνομία.

Μια έρευνα ξεκίνησε μετά τη διάρρηξη μιας γκαλερί στην οδό New Cavendish, περίπου στις 23:00 την Κυριακή. Μια εκτύπωση του Girl With Balloon ήταν το μόνο έργο τέχνης που κλάπηκε και θα επιστραφεί στη γκαλερί. Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα, το ζευγάρι των διαρρηκτών φέρεται να μπήκε στο Grove Gallery ως καταπατητής και έκλεψε ένα Girl With Balloon print αξίας £270.000 (319.882,50 €). Οι άνδρες αφέθηκαν υπό εγγύηση στο δικαστήριο του Wimbledon την Πέμπτη πριν από την εμφάνιση τους στο δικαστήριο του Kingston στις 9 Οκτωβρίου.

Εικόνες ενός κοριτσιού που σηκώνει το χέρι του για ένα κόκκινο μπαλόνι σε σχήμα καρδιάς υπάρχουν σε όλο το Λονδίνο από τον Banksy από το 2002. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε έναν τοίχο στο ανατολικό Λονδίνο και ψεκάστηκε επίσης κάτω από τη γέφυρα Waterloo. Έγιναν τότε προς πώληση εκτυπώσεις περιορισμένης έκδοσης, καθώς και εκδόσεις με ψεκασμό με το χέρι. Πολλά έχουν μεγάλη αξία και φέρνουν μεγάλα ποσά σε δημοπρασία.

Το 2018, ένα αντίγραφο του έργου τέχνης σε κορνίζα κόστισε πάνω από 1 εκατομμύριο λίρες προτού αυτοκαταστραφεί στη σκηνή. Λίγες στιγμές μετά την πτώση του σφυριού, ακούστηκαν συναγερμοί και ο καμβάς έπεσε μέσα από έναν κρυφό καταστροφέα ενσωματωμένο στο κάτω μέρος του μεγάλου περίτεχνου πλαισίου. Ο νικητής πλειοδότης αποφάσισε να διατηρήσει την αγορά και η μερικώς τεμαχισμένη εικόνα έλαβε έναν νέο τίτλο, «Η αγάπη είναι στον κάδο». Πουλήθηκε τρία χρόνια αργότερα για το ρεκόρ των 18,5 εκατομμυρίων λιρών στον οίκο Sotheby’s στο Λονδίνο.

Πηγή: The Guardian / Φωτογραφία: REUTERS / Luke MacGregor

«Προς το παρόν, θα έλεγα όχι», λέει ο Burton στο Variety σε μια νέα συνέντευξη. «Βλέπω τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, οπότε δεν θα έλεγα ποτέ όχι σε τίποτα. Αλλά, αυτή τη στιγμή, δεν είναι κάτι που θα με ενδιέφερε».

Ο σκηνοθέτης, προωθώντας το νέο του σίκουελ “Beetlejuice Beetlejuice”, δηλώνει ότι του παρασχέθηκε κάποια δημιουργική ελευθερία και αντιμετώπισε σχετικά μέτρια επίβλεψη στούντιο κατά τη διάρκεια της παραγωγής του “Batman” το 1988 στην Αγγλία. «Ήμουν τυχερός γιατί εκείνη την εποχή, η λέξη “franchise” δεν υπήρχε», λέει ο Burton. «Το “Batman” ήταν ελαφρώς πειραματικό εκείνη την εποχή. Παρέκκλινε από αυτό που θα μπορούσε να είναι η αντίληψη μιας ταινίας με υπερήρωες».

Ο σκηνοθέτης μοιράζεται επίσης ότι αρχικά δεν ενδιαφερόταν να ακολουθήσει το σίκουελ του πρώτου “Batman”, αλλά άλλαξε γνώμη αφότου ανέπτυξε συναισθήματα μεγάλης συμπάθειας για τους κακούς του Penguin και της Catwoman.

Ο Burton και ο Keaton επέστρεψαν και οι δύο για το “Batman Returns” το 1992, στο οποίο πρωταγωνιστούσαν επίσης οι Dani De Vito και Michelle Pfeiffer ως οι εμβληματικοί απατεώνες των κόμικ. Ωστόσο, ούτε ο Burton ούτε ο Keaton επέστρεψαν για το “Batman Forever” της Warner Bros.

«Ανανεώθηκα με το όλο θέμα», λέει ο Burton. Πέρα από το franchise “Batman”, ο Burton ανέπτυξε επίσης μια ταινία “Superman”, με τον Nicolas Cage να πρωταγωνιστεί. Αν και αυτό το έργο δεν έγινε ποτέ, η περσινή ταινία των DC Comics “The Flash” απέτισε φόρο τιμής σε αυτό παρουσιάζοντας μια CGI εκδοχή του Cage που παλεύει με μια γιγάντια αράχνη σε μια σειρά που διασχίζει πολλά σύμπαντα.

Αναλογιζόμενος την απραγματοποίητη ταινία του για τον Superman, ο Burton λέει ότι: «Υπάρχει πάντα αυτό το ταξίδι τύπου «Ο Ιάσονας και οι Αργοναύτες» που όλοι περνούν για να γυρίσουν μια ταινία. Έχω δουλέψει σε μερικές ταινίες που δεν έγιναν μετά από χρόνια δουλειάς και είναι αρκετά τραυματικές. Απλώς προσπαθώ να εστιάσω σε πράγματα για τα οποία αισθάνομαι έντονα και να απαλλαγώ από όλο τον θόρυβο που τα περιβάλλει».

Η 20η μεγάλου μήκους ταινία του Μπάρτον, “Beetlejuice Beetlejuice”, βγαίνει στους κινηματογράφους στις 6 Σεπτεμβρίου.

Πηγή: Variety

Σε κίνδυνο κατάρρευσης, η χρηματοδότηση θα χρησιμοποιηθεί για την επισκευή της αχυροσκεπής, ανέφερε η Art Newspaper. Ο Blake ήταν Άγγλος ποιητής, ζωγράφος και χαράκτης κατά τη ρομαντική εποχή. Αν και ως επί το πλείστον δεν είχε αναγνωριστεί κατά τη διάρκεια της ζωής του, συνδέθηκε με μερικούς από τους κορυφαίους ριζοσπάστες στοχαστές της εποχής του, μεταξύ των οποίων ο Thomas Paine και η Mary Wollstonecraft. Ο Blake έζησε στο εξοχικό σπίτι στο χωριό Felpham στο Sussex, στο Ηνωμένο Βασίλειο, με τη σύζυγό του Catherine Boucher για τρία χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, δημιούργησε μια σειρά από αξιόλογα έργα, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου ποιήματός του Jerusalem, το οποίο αργότερα έγινε ανεπίσημος αγγλικός εθνικός ύμνος.

Το 2015, το σπίτι αγοράστηκε από το Blake Cottage Trust από ιδιώτες. Από τότε, έχει υποστεί υποβάθμιση της οροφής, τα δοκάρια έχουν σαπίσει και οι τοίχοι έχουν γκρεμιστεί, σύμφωνα με την Sunday Telegraph. Το World Monuments Fund Britain συγκέντρωσε 55.000 £ (64.547,45 €) μαζί με τους οργανισμούς που χορηγούν επιχορηγήσεις Foyle Foundation και Foulerton Charitable Trust για να καλύψουν τα έξοδα της επισκευής. Οι προσπάθειες είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για την αποκατάσταση του σπιτιού και την πρόσβαση στο κοινό. Το έργο επιβλέπεται από ένα διοικητικό συμβούλιο που διορίστηκε στις αρχές του 2024.

Σύμφωνα με το Blake Cottage Trust, οι εργασίες θα πραγματοποιηθούν σταδιακά: Η ερειπωμένη αχυροσκεπή θα αντικατασταθεί και το ύφασμα του κτιρίου θα ασφαλιστεί πρώτα. Δεύτερον, το εξοχικό σπίτι και ο κήπος θα αποκατασταθούν για να αντικατοπτρίζουν πώς θα έμοιαζαν όταν ο καλλιτέχνης έμενε εκεί. Το τελικό στάδιο περιλαμβάνει τη δημιουργία ενός ειδικού κέντρου τεχνών και εκπαίδευσης.

Το συνολικό εκτιμώμενο κόστος ανέρχεται σε 4 εκατομμύρια £ (4.694.360 €

«Σκοπεύουμε να διατηρήσουμε το εναπομείναν εξοχικό του σπίτι στο Felpham και να το μετατρέψουμε σε ένα κέντρο έμπνευσης που γιορτάζει όλες τις μορφές τέχνης και τη σκέψη του και ενθαρρύνει τους μαθητές και τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν περισσότερα κίνητρα», δήλωσε στην Art Newspaper ο πρόεδρος του Blake Cottage Trust, Doug Nicholls.

Πηγή: ARTnews

Ο γορίλας στένσιλ που βοηθάει στην απόδραση των ζώων κάτω από ένα παντζούρι στην είσοδο του ζωολογικού κήπου του Λονδίνου την περασμένη Τρίτη, κατέβηκε από τον ζωολογικό κήπο για «φύλαξη». Ακολουθεί την αφαίρεση μιας μεγάλης γάτας ζωγραφισμένης σε μια γυμνή διαφημιστική πινακίδα στο βορειοανατολικό Λονδίνο από έναν εργολάβο. Ο άνδρας είπε ότι το έκανε για να αποτρέψει το έργο τέχνης να «λεηλατηθεί» από κλέφτες. Ο λύκος του Banksy που ήταν τοποθετημένος σε ένα δορυφορικό πιάτο κλάπηκε από μια τριάδα με κουκούλες στο φως της ημέρας, ο Rhino του που έμπαινε σε αυτοκίνητο βανδαλίστηκε, το ίδιο και το ζευγάρι των ελεφάντων που ζωγράφισε σε μπλοκαρισμένα παράθυρα με τούβλα.

Ο Ζωολογικός Κήπος του Λονδίνου είπε ότι αφαίρεσε το ένατο και τελευταίο έργο τέχνης της σειράς με θέμα τα ζώα για να «φυλάξει σωστά» μια «σημαντική στιγμή» στην σχεδόν 200 χρόνων ιστορία του. Έστειλε μια προειδοποίηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι σχεδίαζε να αφαιρέσει το έργο τέχνης από τη δημόσια έκθεση την Παρασκευή «για να χρησιμοποιήσει πλήρως την είσοδο κατά την πολυάσχολη καλοκαιρινή περίοδο».

«Εξακολουθούμε να εργαζόμαστε για το τι ακριβώς πρόκειται να κάνουμε με αυτό», έγραψε ο ζωολογικός κήπος στο X.

Ο γορίλας έχει αντικατασταθεί από τότε με ένα αντίγραφο και μια πινακίδα κοντά που γράφει «Banksy woz ere». Πλήθη μαζεύονταν στην είσοδο του ζωολογικού κήπου για να πάρουν μια γεύση από την τοιχογραφία. «Γνωρίζουμε τη δύναμη που έχουν τα ζώα να εμπνέουν και να κινούν το ενδιαφέρον των ανθρώπων, καθώς το να βρίσκονται ανάμεσα στη φύση ενισχύει την ψυχική υγεία, τη σωματική υγεία και την ευεξία των ανθρώπων», δημοσίευσε στον ιστότοπό της η Kathryn England, διευθύνουσα σύμβουλος του Ζωολογικού Κήπου του Λονδίνου.

«Είμαστε ενθουσιασμένοι από τη χαρά που έχει ήδη φέρει αυτό το έργο τέχνης σε τόσους πολλούς, αλλά κυρίως, είμαστε απίστευτα ευγνώμονες στον Banksy, που έβαλε την άγρια ​​ζωή στο επίκεντρο».

Ο γορίλας φαίνεται να βοηθά πολλά ζώα να δραπετεύσουν από τον ζωολογικό κήπο, συμπεριλαμβανομένου ενός θαλάσσιου λιονταριού, πουλιών και μερικών άλλων που κρύβονται στο σκοτάδι, με ορατό μόνο το λευκό των ματιών τους.

Ο Banksy είπε σε δήλωσή του την περασμένη εβδομάδα ότι ήλπιζε ότι τα έργα τέχνης να ενθουσιάσουν το κοινό «με μια στιγμή απροσδόκητης διασκέδασης, καθώς και να υπογραμμίσουν απαλά την ανθρώπινη ικανότητα για δημιουργικό παιχνίδι, αντί για καταστροφή και αρνητικότητα».

Πηγή: ARTnews

Η ταινία που βρίσκεται ακόμα σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης, θα περιλαμβάνει μουσική από το Boy George και το Culture Club, των οποίων η Primary Wave Music έχει τα δικαιώματα. Ο Lee θα διασκευάσει το σενάριο από τις αυτοβιογραφίες του Boy George, Take It Like A Man, Straight και Karma και θα επικεντρωθεί στα χρόνια επιτυχίας του Culture Club.

Ο Boy George έγινε γνωστός ως τραγουδιστής του εμβληματικού συγκροτήματος Culture Club, πετυχαίνοντας επτά single στο βρετανικό Top 10, εννέα στο Top 10 των ΗΠΑ (συμπεριλαμβανομένων των Karma Chameleon και Do You Really Want to Hurt Me) και έχει πουλήσει πάνω από 100 εκατομμύρια single και πάνω από 50 εκατομμύρια άλμπουμ. Ο καλλιτέχνης αποτελεί ένα παγκόσμιο σύμβολο και παραμένει ένας από τους πιο πολύχρωμους pop star στη βρετανική ιστορία. Η καριέρα του περιλαμβάνει sold-out παγκόσμιες περιοδείες, πολλές τηλεοπτικές σειρές και πρόσφατα πρωτοσέλιδα στο Brodway για το “Moulin Rouge! The musical”. Η πολιτιστική συνάφεια του βραβευμένου με Grammy τραγουδιστή ξεπερνά την ηλικία, τη φυλή, το χρώμα, την πίστη και την εθνικότητα.

Ο Lee συν-έγραψε τη Luce, την κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού που έγραψε. Τα τηλεοπτικά του δεδομένα περιλαμβάνουν το How To Get Away With Murder του ABC, το Looking and Girls του HBO και το Morning Show για την Apple. Από την πλευρά του θεάτρου, τα πρόσφατα έργα του Lee περιλαμβάνουν To My Girls, Relevance, Warplay. Στη συνέχεια, έγραψε και σκηνοθέτησε το αγγλόφωνο ριμέικ της ταϊλανδέζικης επιτυχίας Bad Genius της PictureStart και της Picture Perfect Federation, το οποίο θα κυκλοφορήσει από την Vertical αργότερα αυτό το φθινόπωρο.

Η Schulman είναι Πρόεδρος και Διευθύνων Σύμβουλος της Welle Entertainment. Η Schulman παρήγαγε πιο πρόσφατα την επιτυχημένη ρομαντική κωμωδία της Amazon, The Idea Of You, με πρωταγωνίστρια την Anne Hathaway, σε σκηνοθεσία του Michael Showalter.

Πηγή: DEADLINE