Η ποπ σταρ του “Flowers” μίλησε στην Pamela Anderson για τη νέα ταινία της Gia Coppola The Last Showgirl, στην οποία η Anderson υποδύεται τη Shelly Gardner. Το πρόσφατο σινγκλ της Cyrus “Beautiful That Way” ηχογραφήθηκε για το soundtrack της ταινίας.

Όταν μίλησε για το τραγούδι – το οποίο συνέγραψαν οι Cyrus, η Lykke Li και ο Andrew Wyatt – η Cyrus εξήγησε ότι «ήθελε να γίνει showgirl» όταν μεγάλωνε , και είπε ότι εμπνεύστηκε από την Anderson στα νεότερα της χρόνια. «Όταν οι άνθρωποι με ρωτούσαν τι ήθελα να γίνω όταν μεγάλωνα, έλεγα εσύ», συνέχισε η τραγουδίστρια. «Και το όλο θέμα – τα τατουάζ, τα μαλλιά… όλα αυτά. Αυτό ήταν το μόνο που ήθελα να κάνω».

Στη συνέχεια, η Cyrus θυμήθηκε τα πολλά σημεία και διαφορετικές εξελίξεις στη δική της καριέρα. «Θα μπορούσε κανείς να πει «παρακάμψεις»», πρόσθεσε. Αλλά πάντα καταλήγουμε να επιστρέφουμε για να κάνουμε το επόμενο στάδιο αυτού που είμαστε: κάτι που είναι πιο ισχυρό, κάτι που είναι πιο αληθινό». Στη συνέχεια, η σταρ απάντησε στον Anderson λέγοντας ότι « ήθελα απλώς να αφήσω τα πάντα – όλο μου το παρελθόν, ό,τι έχω κάνει ποτέ», και ότι την είχαν συμβουλεύσει να «τα παίρνει μαζί της».

«Αυτό ακριβώς πρέπει να κάνω… Δεν ντρέπομαι για τη ζωή μου. Δεν χρειάζεται να αφήσω τίποτα», είπε η Anderson. Η Cyrus απάντησε: «Ως αστεία στη ζωή μου, όταν κοιτάζω πίσω, όλα τα λάθη, οτιδήποτε δεν ήμουν σίγουρη ή δεν καταλάβαινα, είμαι τόσο περήφανη για κάθε στιγμή και κάθε στάδιο της ζωής μου. Δεν θα επέστρεφα να αλλάξω τίποτα. Εκτός από μερικά πράγματα που φορούσα». Είπε: «Αυτό που αναστάτωσε όλους τους άλλους δεν ήταν αυτό που στενοχώρησε εμένα». Όταν η Anderson είπε στη Cyrus ότι «μαθαίνεις από τα λάθη σου», η τελευταία απάντησε: «Και ξέρεις τι; Αυτό είναι η ζωή.»

Το “Beautiful That Way” της Cyrus κέρδισε μια υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού στα βραβεία του 2025. Η τραγουδίστρια είπε ότι ήταν «τιμή» που έλαβε το νεύμα, γράφοντας: «Συνεχίζω να υποστηρίζω [την Anderson], είναι τόσο διασκεδαστικό να την παρακολουθείς να λάμπει. «Σε ευχαριστώ Gia Coppola που με προσκάλεσες να γίνω μέρος του διαμαντιού σου “The Last Showgirl” ».

Το 2023, η Cyrus συλλογίστηκε την «συγκλονιστική» διαμάχη γύρω από το εξώφυλλό της στο Vanity Fair το 2008 όταν ήταν 15 ετών. «Αυτή η εικόνα μου είναι εντελώς αντίθετη από την ποπ σταρ της τσιχλόφουσκας για την οποίο ήμουν γνωστή και αυτό ήταν που αναστάτωσε τόσο», είπε. «Αλλά, πραγματικά, πραγματικά λαμπρές επιλογές κοιτάζοντας πίσω τώρα από αυτούς τους ανθρώπους».

Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το εξώφυλλο, η Cyrus εξέδωσε μια δήλωση ζητώντας συγγνώμη για τη φωτογράφιση. Το 2018, ωστόσο, συμπλήρωσε τη 10η επέτειο της εικόνας και ζήτησε τη συγγνώμη της. «Δεν λυπάμαι… γ***** τα #10 χρόνια πριν», έγραψε.

Αλλού το 2023, η Cyrus παραδέχτηκε ότι ένιωθε «ενοχές και ντροπή» για τις διαμάχες νωρίτερα στην καριέρα της. «Τώρα που είμαι ενήλικη, συνειδητοποιώ πόσο σκληρά με έκριναν», είπε. Η καλλιτέχνιδα αντιμετώπισε ιδιαίτερο έλεγχο στις αρχές των 20 της όταν προώθησε το άλμπουμ της “Bangerz” του 2013, το οποίο θεωρήθηκε ως μια προσπάθεια να αποτινάξει ριζικά την εικόνα της σταρ της Disney. Έκανε περίφημα twerk εναντίον του Robin Thicke στα VMA εκείνης της χρονιάς και εμφανίστηκε γυμνή σε μια μπάλα κατεδάφισης στο βίντεο για το σινγκλ της “Wrecking Ball”.

Πέρυσι, η ποπ σταρ κέρδισε τα δύο πρώτα της βραβεία Grammy, κερδίζοντας βραβεία για την Καλύτερη Pop Solo Performance και τον δίσκο της χρονιάς για το “Flowers”.

Πηγή: NME

Εναν χρόνο μετά, σχεδόν ακριβώς, πεθαίνει την Παγκόσμια Ημέρα Γάτας κι ας ήταν γάτα εφτάψυχη. Την έβλεπε γάτα κι ο Βαγγέλης Γερμανός, ήσυχη και μεγάλη, ίσως λευκή λέω εγώ με το πιο καθαρό νιαούρισμα στον κόσμο των γατιών.

Με τα τραγούδια της ζούσα – και ζω – περιπέτειες και γνωριμίες που σίγουρα δεν είχα ζήσει, ούτε μεθυσμένη. Έψαχνα «Το μπαρ το ναυάγιο» στην «πατρίδα» της, όπως ένιωθε τα Εξάρχεια και διάβαζα ταυτόχρονα ότι το τραγούδι άρχισε να γράφεται σε μια χαρτοπετσέτα ενός καφέ – ουζερί, του καφέ ουζερί όπου η Αρλέτα συνάντησε τα ναυάγια του τραγουδιού της. Σιγοτραγουδούσα «Μια φορά θυμάμαι μ’ αγαπούσες» και στο μυαλό μου έβρισκα ένα πρόσωπο μονάχα για όσο κρατούσε το τραγούδι. Άκουγα το «Αυτόματος τηλεφωνητής» για μέρες κι ας μην είχα λάβει καμία λέξη από την καρδούλα του βγαλμένη ποτέ – γιατί δεν έζησα ποτέ με αυτόματο τηλεφωνητή. Είχα κολλήσει με την «Πλατεία Αμερικής» – πολύ πριν την έμπνευση που μου έδωσε απλόχερα η Πατησίων – που τη φανταζόμουν αφιλόξενη για έρωτες και πλάσματα ρομαντικά μιας και είχα μάθει απ’ έξω το τετράστιχο «Ήταν ένα κουταβάκι, ένα αδέσποτο σκυλάκι, μια Δευτέρα στην πλατεία Αμερικής που δεν το υιοθέτησε κανείς». Συνδύαζα ανεκπλήρωτους έρωτες ταινιών και βιβλίων με το «Έρχεται κρύο» – υποσχόμουν ότι στο δικό μου βιβλίο, πιο ρεαλιστικά, σε ένα δικό μου διήγημα, το ένα κομμάτι του ζευγαριού θα το άκουγε για να κλάψει αναγκαστικά και θα έστηνα τη λογοτεχνική μου σκηνή πάνω στους στίχους του τραγουδιού. Πριν το γατί μου το Ματελό, ήθελα μια γάτα Σερενάτα. Τη θέλω ακόμα.

Η Αρλέτα με τις 8 κιθάρες της δε θα παίξει ποτέ στο Ηρώδειο κι έτσι εγώ δε θα την ακούσω ποτέ από κοντά. Θα ξεκοκαλίζω συνεντεύξεις της, συνεντεύξεις εκείνων που την έζησαν, θα μαθαίνω ότι διάβαζε πολύ και διάβαζε και σε όποιον έμπαινε σπίτι της. Θα ακούω το τραγούδι της ζωής μου και θα νοσταλγώ τα Κύθηρα και τη φωνή της. Την πιο νοσταλγική εγχώρια φωνή.

Αρλέτα 3 Μαρτίου 1945 – 8 Αυγούστου 2017