Υπολογίζεται ότι 2,1 εκατομμύρια «Μικρά Τέρατα» – όπως είναι γνωστοί οι θαυμαστές της Lady Gaga – μετέτρεψαν την παραλιακή γειτονιά του Ρίο σε Gagacabana για το μεγαλύτερο σόου της καριέρας της ποπ σταρ. Η προσέλευση ξεπέρασε το δωρεάν mega-show της Madonna πέρυσι, το οποίο προσέλκυσε 1,6 εκατομμύρια στις ακτές της βραζιλιάνικης πόλης. Ήταν μια στιγμή ανόθευτης χαράς για τους ιδιαίτερα αφοσιωμένους θαυμαστές της Βραζιλίας, πολλοί από τους οποίους είναι πολύ νέοι για να έχουν δει την Gaga κατά το τελευταίο της σόου στη χώρα πριν από 13 χρόνια.

Οι προσδοκίες ήταν ακόμη μεγαλύτερες καθώς η Gaga είχε ακυρώσει μια προγραμματισμένη εμφάνιση το 2017 για ιατρικούς λόγους. «Ήρθε», φώναζε το εκστασιασμένο πλήθος καθώς η Gaga εμφανίστηκε στη σκηνή λίγο μετά τις 22:00 τοπική ώρα. Οι πιο ένθερμοι “monstrinhos” έφτασαν πριν από το ξημέρωμα και πέρασαν τη μέρα κάτω από τον λαμπερό ήλιο για να εξασφαλίσουν μια θέση κοντά στη σκηνή. «Το περίμενα 15 χρόνια», είπε η Ana Clara Salomão, μια 26χρονη σχεδιάστρια από το Σάο Πάολο, που αυτοαποκαλείται «Μικρό Τέρας» από την ηλικία των 11 ετών. «Δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψω τα επίπεδα ενθουσιασμού μου, τη χαρά που νιώθω. Είναι σουρεαλιστικό», πρόσθεσε, κρυμμένη πίσω από ένα μαύρο πέπλο και γυαλιά ηλίου bugeye.

Κόσμος ξεχύθηκε στο Ρίο από όλη τη Βραζιλία και τη Νότια Αμερική για το σόου, μέρος μιας σειράς διαφημιστικών συναυλιών που διοργανώνει η ποπ σταρ πριν από την επόμενη περιοδεία της, “The Mayhem Ball”.

«Ετοιμάζω το ταξίδι εδώ και μήνες», είπε η Betina Faundes, μια 40χρονη καταστηματάρχης από τη Χιλή, της οποίας η 18χρονη κόρη Barbara Marin είναι θαυμάστρια όλη της τη ζωής. «Η Gaga είναι ζωή», είπε η Marin, η οποία έχει τατουάζ που αναφέρονται στα τραγούδια της καλλιτέχνιδας με στους πήχεις της. «Είναι κάτι σαν θρησκεία».

Η ατμόσφαιρα ήταν εν μέρει σε παροξυσμό, εν μέρει λατρευτική κατά τη διάρκεια της πεντάπρακτης «γοτθικής όπερας» της Gaga, η οποία την οδήγησε στη λίστα με τα σετ της Coachella, εναλλάσσοντας κομμάτια από το τελευταίο της άλμπουμ “Mayhem”, με επιτυχίες από τα πρώτα χρόνια της electro-dance pop, όπως “Paparazzi” και “Poker Face”. Για το βραζιλιάνικο κοινό υπήρχε επίσης μια χορωδία χορευτών που φορούσαν την κίτρινη μπλούζα ποδοσφαίρου της χώρας κατά τη διάρκεια του “How Bad Do U Want Me” και μια διερμηνέα που μετέφραζε τη συναισθηματική της ομιλία στα Πορτογαλικά. «Σας ευχαριστώ που γράφετε ιστορία μαζί μου», είπε η 39χρονη στο πλήθος που βρισκόταν σε αμόκ. «Οι άνθρωποι της Βραζιλίας είναι ο λόγος για τον οποίο μπορώ να λάμψω».

Τα «Μικρά Τέρατα» που φορούσαν υπερβολικά ρούχα ως φόρο τιμής στη Gaga είχαν μαζευτεί στο Ρίο ήδη από τις προηγούμενες ημέρες πριν από το Σάββατο, εμποτίζοντας την πόλη με μια αποκριάτικη ατμόσφαιρα εκτός εποχής. Εκατοντάδες θαυμαστές αγρυπνούσαν έξω από το ξενοδοχείο Copacabana, όπου έμενε η τραγουδίστρια από την Τρίτη, τραγουδώντας τις τελευταίες της επιτυχίες και απολαμβάνοντας μια κοινή αίσθηση κοινότητας.

«Η Gaga με βοήθησε να βγω από μια βαθιά τρύπα, επομένως είναι πολύ, πολύ, πολύ σημαντική στη ζωή μου», είπε η Bella Donna, μια 20χρονη drag queen από τη νότια Βραζιλία. «Πολέμησε σκληρά και συνεχίζει να παλεύει σήμερα για τον σκοπό [LGBTQ+], αγκαλιάζοντας τους ανθρώπους και κάνοντάς τους να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει πρόβλημα στο να είσαι γκέι, λεσβία, τρανς ή οτιδήποτε άλλο, ο κόσμος πρέπει να μας καλωσορίσει και να μας σεβαστεί».

Όταν η Lady Gaga άρχισε να τραγουδά τον LGBTQ+ ύμνο “Born This Way”, χιλιάδες θεατές κρατούσαν βεντάλιες στο χρώμα του ουράνιου τόξου, ανοίγοντάς τες έγκαιρα στον αέρα υπό τη μουσική με έναν απότομο ήχο.

Για την Karolayne Araújo, η καθολική απήχηση της Gaga είναι αυτό που την κάνει τόσο δημοφιλή. «Καταφέρνει να συνδεθεί με όλους, τραγουδάει για όλους και τους αγκαλιάζει», είπε η 21χρονη φοιτήτρια, η οποία πέρασε περισσότερες από δύο ώρες στα μέσα μαζικής μεταφοράς για να φτάσει στην Copacabana από την εργατική Δυτική Ζώνη του Ρίο.

Αν και οι πιο εύποροι θεατές που παρακολουθούσαν την παράσταση από φωτεινά παραθαλάσσια διαμερίσματα υπενθύμισαν τη βαθιά ανισότητα της Βραζιλίας, η ελεύθερη φύση της συναυλίας την έκανε προσιτή σε πολλούς που διαφορετικά δεν θα είχαν ποτέ την ευκαιρία να δουν τη σούπερ σταρ ζωντανά.

«Το γεγονός ότι παίζει δωρεάν είναι ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα», είπε ο 19χρονος φοιτητής Hugo Monteiro, ο οποίος φορούσε ένα ροζ καουμπόικο καπέλο. «Το να έχουμε ένα δωρεάν σόου, για να μπορούν όλοι να νιώθουν τη συγκίνηση να δουν τη Gaga ζωντανά, το κάνει ακόμα πιο όμορφο».

Η συναυλία, από την οποία οι αρχές της πόλης ανέμεναν μια οικονομική εισφορά στην τοπική οικονομία ύψους 94 εκατομμυρίων ευρώ, είναι μέρος ενός έργου μέσω του οποίου το Ρίο σχεδιάζει να φιλοξενεί ένα δωρεάν σόου επικών διαστάσεων κάθε Μάιο για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Πηγή: The Guardian / Κεντρική φωτογραφία: Free Malaysia Today

Η Smith έκανε την ανακοίνωση στο Instagram μαζί με μια εικόνα της μουσικού με τους γονείς της ως νεαρή ενήλικη, γράφοντας: «Αυτό είναι με τη μητέρα και τον πατέρα μου που ενέπνευσαν μεγάλο μέρος του επόμενου βιβλίου μου Bread of Angels. Τα απομνημονεύματα, ένας φωτεινός και σκοτεινός χορός ζωής, θα δημοσιευθεί στις 4 Νοεμβρίου από την Random House». (“This is with my mother and father who inspired much of my next book Bread of Angels. The memoir, a bright and dark dance of life, will be published on November 4th, by Random House.”)

Το “Bread of Angels” είναι το τρίτο βιβλίο της Smith μετά τα “Just Kids” το 2010 και το “M Train” το 2015. Το πρώτο της βιβλίο επικεντρώνεται κυρίως στη σχέση της με τον αείμνηστο Robert Mapplethorpe και καταγράφει τα πρώτα χρόνια της καριέρας της στη Νέα Υόρκη. Έγινε μπεστ σέλερ των New York Times και κέρδισε επίσης το Εθνικό Βραβείο Βιβλίου στην κατηγορία «Μη λογοτεχνικά». Εν τω μεταξύ, το “M Train” αφηγείται την ιστορία των τελευταίων χρόνων της Smith μετά την τεράστια επιτυχία του άλμπουμ της “Horses” το 1975 και τα 40 χρόνια που ακολούθησαν μετά τα οποία σημαδεύτηκαν τραγικά από τις απώλειες του συζύγου, του αδελφού της και του Mapplethorpe.

Η σύνοψη για το Bread of Angels λέει: «Το πιο οικείο από τα απομνημονεύματα της Smith, το “Bread of Angels” μας ταξιδεύει στα εφηβικά της χρόνια, όταν οι πρώτες αναλαμπές τέχνης και ρομαντισμού διαδραματίζονται. Ο Arthur Rimbaud και ο Bob Dylan αναδεικνύονται ως δημιουργικοί ήρωες και πρότυπα, καθώς η Smith αρχίζει να γράφει ποίηση, στη συνέχεια, στίχους, και να κάνει ηχογραφήσεις για τραγούδια όπως “Horses and Easter”, “Dancing Barefoot” and “Because the Night”».

Συνεχίζει: «Καθώς η Smith υφίσταται βαθιές απώλειες, η θλίψη και η ευγνωμοσύνη πλέκονται μέσα από χρόνια φροντίδας για τα παιδιά της, ξαναφτιάχνοντας τη ζωή της και, τέλος, ξαναγράφοντας – η μόνη σταθερά σε ένα μονοπάτι που οδηγείται από την καλλιτεχνική ελευθερία και τη δύναμη της φαντασίας να μεταμορφώνει το εγκόσμιο σε όμορφο, το κοινότοπο σε μαγικό και τον πόνο σε ελπίδα. Στις τελευταίες σελίδες κοινωνεί με τον εαυτό της, που ζει για να γράφει και γράφει για να ζει».

Αργότερα φέτος, η Smith θα περάσει χρόνο στο δρόμο για να γιορτάσει την 50ή επέτειο από το σημαντικό ντεμπούτο άλμπουμ της, “Horses”. Η θρυλική καλλιτέχνιδα θα κάνει δύο παραστάσεις στο London Palladium στις 12 και 13 Οκτωβρίου, με παραστάσεις στο Δουβλίνο, τη Μαδρίτη, το Μπέργκαμο, τις Βρυξέλλες, το Όσλο και το Παρίσι να ολοκληρώνουν το ευρωπαϊκό σκέλος της περιοδείας.

Η περιοδεία της στις ΗΠΑ θα σταματήσει στο Σιάτλ, στο Όκλαντ, στο Σαν Φρανσίσκο, στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο, στη Νέα Υόρκη, στη Βοστώνη, στην Ουάσιγκτον και στη Φιλαδέλφεια.

Πηγή: Far Out / Κεντρική φωτογραφία: Wikimedia Commons

Η Kahlo (1907–1954), μια από τις πιο διάσημες καλλιτέχνιδες του 20ού αιώνα, έζησε μια ζωή με εύθραυστη υγεία και πόνο, εν μέρει λόγω ενός τροχαίου ατυχήματος που την άφησε με πολλές ουλές και την ανάγκασε να παραμείνει ακίνητη για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ιατρικά έγγραφα της εποχής αναφέρουν ότι ο πόνος που υπέστη είχε πολλαπλές αιτίες, όπως κατάγματα, ακινητοποίηση, πολιομυελίτιδα ή δισχιδή ράχη. Μια έρευνα που διεξήχθη από επαγγελματίες από το Ινστιτούτο Guttmann, που δημοσιεύτηκε στο Journal of Neurology, κατέληξε στο συμπέρασμα, μετά από ανάλυση των ιατρικών εκθέσεων και της τεκμηρίωσης της καλλιτέχνιδας, ότι ορισμένα από τα συμπτώματά της θα μπορούσαν να προκληθούν από ένα σύνδρομο ουράς αλόγου τραυματικής προέλευσης. Το SCC είναι μια κατάσταση που προκαλείται από τραυματισμό στις νευρικές ρίζες του κάτω μέρους του νωτιαίου μυελού και είναι, σύμφωνα με τους ερευνητές Guttmann, η διάγνωση που προσφέρει μια πιο ολοκληρωμένη εξήγηση των συμπτωμάτων που επηρέασαν τη ζωή και το έργο της καλλιτέχνιδας.

Γεννημένη το 1907 στο Coyoacán της Πόλης του Μεξικού, η Kahlo προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα σε ηλικία 6 ετών, μια ασθένεια που της προκάλεσε μόνιμες συνέπειες, καθώς το δεξί της πόδι ήταν πιο κοντό και πιο αδύναμο από το αριστερό. Σε ηλικία 18 ετών, ενώ ταξίδευε με λεωφορείο, επέζησε από ένα σοβαρό τροχαίο, αν και υπέστη πολλά κατάγματα: εξάρθρωσε τον αριστερό της αγκώνα, τους αστραγάλους και τους ώμους της. Έσπασε πολλαπλά πλευρά και υπέστη 3 κατάγματα στη λεκάνη και 11 στο δεξί της πόδι, το οποίο καταπλακώθηκε. Δύο από τους οσφυϊκούς σπόνδυλους της, ο L3 και ο L4, υπέστησαν κάταγμα και εξάρθρωση και ένα σιδερένιο κιγκλίδωμα προκάλεσε κοιλιακή διάτρηση που εισήλθε από το αριστερό ισχίο και έβγαινε από τον κόλπο. Ως αποτέλεσμα του ατυχήματος, η Μεξικανή ζωγράφος πέρασε ένα μήνα στο νοσοκομείο και δύο ακόμα αναρρώνοντας στο σπίτι. Μετά από αυτή την περίοδο ανάρρωσης, συνέχισε να νιώθει κόπωση και πόνο στην πλάτη, στα πόδια και στα γεννητικά της όργανα και η κατάστασή της επιδεινώθηκε με την πάροδο του χρόνου.

Μόνο μεταξύ 1946 και 1950 υποβλήθηκε σε 8 επεμβάσεις, ωστόσο συνέχισε να βιώνει χρόνιους πόνους και κόπωση. Οι ερευνητές του Gutttmann ανέλυσαν τα έγγραφα του γιατρού της Kahlo, Leo Eloesser, τα οποία δείχνουν ότι η καλλιτέχνιδα υπέστη, λίγο καιρό μετά το ατύχημα, «μείωση της ευαισθησίας στο κάτω μέρος του σώματός της και επιδείνωση του δεξιού ποδιού».

Οι συγγραφείς της έρευνας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η μείωση της ευαισθησίας στα πόδια, που προστίθεται στον νευροπαθητικό πόνο (πόνος που προκαλείται από τραυματισμό ή μη φυσιολογική λειτουργία του νευρικού συστήματος) στα πόδια και τα γεννητικά όργανα, συμπίπτει με τη διάγνωση του συνδρόμου της ουράς αλόγου (SCC). Αυτό το σύνδρομο, ισχυρίζονται οι συγγραφείς της έρευνας, θα ήταν συνέπεια του ατυχήματος και θα εξηγούσε μέρος των συμπτωμάτων της Kahlo: έντονο πόνο στην πλάτη, πόνο στα πόδια και απώλεια ή αλλοίωση της ευαισθησίας στο κάτω μέρος του σώματος, συμπεριλαμβανομένων των περιοχών των γεννητικών οργάνων. Η καλλιτέχνιδα αναφέρθηκε στα γραπτά της στον επίμονο πόνο της ισχιαλγίας και την υπερευαισθησία στην αφή, επίσης στις γεννητικές περιοχές, που οι ερευνητές του Guttmann αποδίδουν, αντίστοιχα, σε συνεχή αυθόρμητο πόνο και αλλοδυνία (μια κατάσταση που προκαλεί πόνο από κάτι που συνήθως δεν είναι επώδυνο). Και οι δύο είναι νευροπαθητικοί πόνοι που θα μπορούσαν να σχετίζονται με το SCC, επισημαίνουν οι ερευνητές στο Ινστιτούτο Guttmann, ένα κέντρο αναφοράς στη νευροαποκατάσταση με γραφεία στη Βαρκελώνη και την Badalona. «Το σύνδρομο αυτό είναι μια σπάνια πάθηση και η αναγνώρισή του σε ιστορικούς ασθενείς όπως η Kahlo μπορεί να βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση των συμπτωμάτων και των επιπτώσεών του», δήλωσε η νευρολόγος στο Ινστιτούτο Guttmann και συγγραφέας του άρθρου, Hatice Kumru.

Με τη γνώση του 21ου αιώνα, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι ορθοπεδικοί κορσέδες, όπως αυτοί που ζωγραφίστηκαν στο έργο της “The Broken Column”, δεν ήταν η πιο κατάλληλη θεραπεία. «Είναι πλέον γνωστό ότι αυτές οι μέθοδοι μπορεί συχνά να οδηγήσουν σε μυϊκή ατροφία, να επιδεινώσουν τον πόνο και να προκαλέσουν διαταραχές στο βάδισμα, οι οποίες πιθανώς συνέβαλαν στην αναπηρία της», είπε η Kumru.

Όσον αφορά τις διαγνώσεις που είχε η Kahlo που σχετίζονταν με την πολιομυελίτιδα και τη δισχιδή ράχη, οι ερευνητές της Guttmann δεν βρήκαν ούτε στις επιστολές της ούτε στη διαθέσιμη βιβλιογραφία αναφορές σε συμπτώματα συμβατά με αυτές τις παθήσεις πριν από το ατύχημα. Συγκεκριμένα, όσον αφορά το σύνδρομο μετά την πολιομυελίτιδα, οι ερευνητές το απέκλεισαν γιατί τα συμπτώματα εμφανίζονται συνήθως 50 χρόνια μετά την εμφάνιση της νόσου – έπασχε από πολιομυελίτιδα όταν ήταν 6 ετών – και δεν σχετίζονται με αισθητηριακό έλλειμμα.

Το 1953, λόγω γάγγραινας, οι γιατροί ακρωτηρίασαν το δεξί πόδι της Kahlo κάτω από το γόνατο και πέθανε τον επόμενο χρόνο.

Πηγή: El espectador

Η εγκατάσταση της Macuga είχε τον τίτλο Salt Looks Like Sugar και περιγράφηκε σε μια δήλωση του οίκου ραπτικής ως «ένας αστερισμός στοιχείων για την αποκρυπτογράφηση της έννοιας της αλήθειας και της αναπαράστασής της». Το τυπογραφείο παρουσίαζε τεύχη της «The Truthless Times» στους τοίχους του χώρου καθώς τα μοντέλα, συμπεριλαμβανομένων των ηθοποιών Willem Dafoe και Hilary Swank, περπατούσαν στο διάδρομο σαν οι πιο κομψοί υπάλληλοι γραφείου στον κόσμο.

Οι λεπτές ανατροπές της κοσμικότητας φαινόταν να ήταν η πρόθεση. Υπήρχαν σεμνά φορέματα μέχρι το γόνατο με φαρδιά αντιανεμικά και τοπ bandeau δεμένα γύρω από τον κορμό σαν πουλόβερ. Υπήρχε επίσης ένα σκηνικό που φώναζε την προειδοποίησή του κάτω από το νερό: «Τελειώματα ατελείωτα καθώς το μέλλον κινείται προς το παρελθόν».

Η άποψη ενός κυνικού θα ήταν ότι οι ειδήσεις, που έχουν καταρρεύσει και είναι αιματηρές, αξίζουν είτε αποφασιστικό σχολιασμό – όχι πιθανό σε επίδειξη μόδας – είτε να μείνουν έξω από τη συζήτηση.

Η Macuga με έδρα τη Βαρσοβία φτιάχνει γλυπτά, εγκαταστάσεις, κολάζ (τα αποκόμματα εφημερίδων είναι εμφανή σε αυτά) και ταπετσαρίες μεγάλης κλίμακας που υφαίνουν πολιτικά μηνύματα – «χάρτες μυαλού», όπως τους αποκαλεί. Μερικά από τα πιο δημοφιλή της έργα έχουν πάρει την τοποθεσία τους ως θέμα τους. Η επιτροπή του Walker Art Center του 2010, ερεύνησε τον πολιτιστικό αντίκτυπο του ίδιου του ιδρύματος.

Πηγή: ARTnews