Ήταν πράσινα μάτια σε ένα γελαστό πρόσωπο χωρίς πολλά μαλλιά. Ήταν τα πράσινα μάτια ενός ταπεινού καλλιτέχνη, που έζησε την κίνηση της ζωής κι από την στεριά και από τη θάλασσα.

Αγαπώ τη φιγούρα και την ψυχή του Θανάση Βέγγου από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ήταν τόσο καθαρός στο μαυρόασπρο και το ενδιάμεσο γκρι. Τα πόδια του έτρεξαν και την αθέατη μεριά του τόπου. Η φωνή του έμοιαζε υπομονετική.

Γελούσε και δεν γελούσε. Πιο πολύ θα ήθελα να τον έβλεπα σε κάποιο διάλειμμα γυρίσματος. Τον φανταζόμουν πάντα σκυθρωπό, να ψάχνει τρόπους να γυρίσει τη γη ολόκληρη με τα πόδια. Μετά τέλειωνε το διάλειμμα, και βούταγε στο πλατό σαν σίφουνας.

Πάει και τελείωσε. Ο Θανάσης Βέγγος είναι σχεδόν μια επινοημένη φιγούρα. Θα μπορούσε να χε βγει απ’ τα μολύβια των Ub Iwerks και Walt Disney, σαν ένας απ΄τους «κολλητούς» του Mickey Mouse ή ακόμα κι ο René Goscinny θα μπορούσε να τον χρίσει μόνιμο κάτοικο του γαλατικού χωριού. Είναι το σπάνιο γέλιο, το βλέμμα του αδικημένου, η δύναμή του, ο αυθορμητισμός ενός χορού, η τάξη και η καθαριότητα, το πρωινό χαμόγελο, ο σκονισμένος Μακρονησιώτης, ο πνιγμένος λυγμός, ο πόνος.

Στην κηδεία του, στην Αγία Μαρίνα, στο Θησείο, μας θυμάμαι να κλαίμε γοερά. Έκαιγε ο ήλιος, η γυναίκα του καθόταν σε μια καρέκλα, κρατώντας τη φωτογραφία του. Είχε γείρει. Μια αγάπη χρόνων, στη θέση της αφής, μια απλή φωτογραφία. Τα μάτια πιο πράσινα.

Ήταν ο καλός άνθρωπος. Και τον καλό άνθρωπο ή μάλλον σκέτο τον άνθρωπο, που εμπεριέχει την απλωσιά μιας κορφής, αυτόν ψάχνουμε, αυτόν θα ψάχνουμε, με αυτόν θα νιώθουμε συγγενείς. Τα ίχνη του θα περιγράφουμε στο παιδί που θα γεννηθεί με λιγότερο ουρανό;

Είχα κι εγώ έναν παππού. Ίδιο έτος, ίδιο μήνα γέννησης με τον Βέγγο. Καλός άνθρωπος. Φορούσε πουκαμισάκια με τσάκιση κι όταν μιλούσε πετούσε σαν χαρταετός.

Ήταν 3 Μάη 2011. Και η Ασημίνα έχανε τότε τη μισή της ζωή.

Ο Θανάσης Βέγγος (Νέο Φάληρο, 29 Μαΐου 1927 – Αθήνα, 3 Μαΐου 2011) ήταν Έλληνας κωμικός ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, σκηνοθέτης και ιδρυτής της εταιρείας κινηματογραφικών παραγωγών ΘΒ Ταινίες Γέλιου. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Βέγκος και όπως είχε πει, το έγραφε με «γγ» όταν έγινε ηθοποιός γιατί φαινόταν καλύτερα στο μάτι. Έχει παίξει σε 126 ταινίες, σε 52 από τις οποίες ως πρωταγωνιστής και έχει σκηνοθετήσει (πρωταγωνιστώντας ταυτόχρονα) ακόμη επτά ταινίες. Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς κωμικούς του ελληνικού κινηματογράφου. Mέχρι και το τέλος της ζωής του συνέχιζε να εμφανίζεται σε ταινίες, στην τηλεόραση και το θέατρο. Θα μείνει πάντα γνωστός ως «ο καλός μας άνθρωπος».

Ο επόμενος που ετοιμάζεται να το κάνει είναι ο Άντονι Χόπκινς (Μάργκαμ, 87 ετών), ο οποίος στις 4 Νοεμβρίου θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του «We Did Ok, Kid». Πριν ακόμα φτάσει αυτή η μέρα, ο Βρετανός ηθοποιός – δύο φορές βραβευμένος με Όσκαρ για τους ρόλους του στις ταινίες «Η σιωπή των αμνών» (1991) και «Ο πατέρας» (2020) – ξεκίνησε ήδη την προώθηση στα αμερικανικά μέσα.

Η πρώτη του συνέντευξη δόθηκε στο The Interview, το podcast των The New York Times, που δημοσιεύτηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο. Εκεί, συζητά με τον παρουσιαστή David Marchese για την θρυλική του καριέρα, αλλά και για τη δύσκολη παιδική του ηλικία, την ανύπαρκτη σχέση με τη μοναχοκόρη του και τα χρόνια του ως αλκοολικός.

Το σημείο μηδέν και η δύναμη της αλλαγής

Δεν αποτελεί μυστικό ότι ο Άντονι Χόπκινς αντιμετώπισε στο παρελθόν προβλήματα με το αλκοόλ, καθώς ο ίδιος έχει μιλήσει ανοιχτά πολλές φορές για να ευαισθητοποιήσει όσους τον ακούν. Αυτή τη φορά όμως αποκάλυψε τη στιγμή που αποφάσισε πως έπρεπε να σταματήσει το ποτό για το καλό του ίδιου και των γύρω του.

«Ήμουν μεθυσμένος και οδηγούσα το αυτοκίνητό μου εδώ στην Καλιφόρνια, χωρίς να ξέρω πού πάω. Θα μπορούσα να είχα σκοτώσει κάποιον. Ή εμένα τον ίδιο, κάτι που τότε δεν με ένοιαζε καν», αφηγείται στη συνέντευξη. Και συνεχίζει: «Ξαναβρήκα τις αισθήσεις μου και είπα σε έναν πρώην ατζέντη μου, σε ένα πάρτι στο Beverly Hills: “Χρειάζομαι βοήθεια”». Από εκείνη τη στιγμή, σχεδόν πριν από 50 χρόνια, η ζωή του άλλαξε ριζικά.

Ο Χόπκινς περιγράφει με λεπτομέρεια στο podcast πώς βίωσε αυτή τη δραστική αλλαγή: «Κοίταξα το ρολόι μου. Ήταν ακριβώς έντεκα. Και αυτό είναι ανατριχιαστικό: μια σκέψη ή μια βαθιά, δυνατή φωνή μέσα μου μού είπε: “Τελείωσε. Τώρα μπορείς να αρχίσεις να ζεις. Όλα είχαν ένα σκοπό, μην το ξεχνάς ούτε στιγμή”». Χαρακτήρισε τη φωνή ως αντρική και «σαν από ραδιόφωνο».

«Η επιθυμία μου για ποτό εξαφανίστηκε – ή μάλλον έφυγε. Δεν έχω καμία θεωρία γι’ αυτό, εκτός από τη θεϊκή παρέμβαση ή εκείνη τη δύναμη που όλοι έχουμε μέσα μας από τη γέννησή μας ως ζωτική ενέργεια. Αυτό μόνο ξέρω», συμπληρώνει.

Η κοινωνική πίεση και η προσωπική ευγνωμοσύνη

Σημειώνει ακόμη ότι τότε το αλκοόλ ήταν μέρος της κοινωνικής και επαγγελματικής ζωής στον χώρο της υποκριτικής: «Έπινα για να καταπνίξω εκείνο το άγχος ή ό,τι υπήρχε μέσα μου – επειδή με έκανε να νιώθω σημαντικός. Το αλκοόλ είναι υπέροχο γιατί σε μεταφέρει αμέσως αλλού. Σκεφτόμουν: “Αυτή είναι η ζωή. Είμαστε επαναστάτες και μπορούμε να γιορτάζουμε”. Αλλά βαθιά μέσα μου ήξερα ότι ‘θα σε σκοτώσει’. Όλοι εκείνοι με τους οποίους δούλευα τότε έχουν φύγει».

Λίγο πριν κλείσει τα 88 χρόνια, ο Χόπκινς αναλογίζεται: «Είμαι ακόμα εδώ. Πώς; Δεν ξέρω. Αλλά όποιος ή ό,τι με κρατάει εδώ, ευχαριστώ πολύ. Είμαι πολύ ευγνώμων».

Τα τελευταία χρόνια, κάθε 29 Δεκεμβρίου γιορτάζει ακόμα μία χρονιά νηφαλιότητας. «Η διασκέδαση είναι υπέροχη, ένα ποτό δεν πειράζει. Αλλά αν έχεις πρόβλημα με το αλκοόλ, ζήτησε βοήθεια», εξηγεί σε βίντεο που δημοσίευσε το 2024. Και προσθέτει: «Πριν από 49 χρόνια σταμάτησα να πίνω. Περνούσα καλά τότε, αλλά μετά κατάλαβα ότι είχα σοβαρό πρόβλημα γιατί δεν θυμόμουν τίποτα κι οδηγούσα εντελώς μεθυσμένος. Έχω περάσει καλύτερες στιγμές αυτά τα 49 χρόνια παρά πριν».

Το 2018, μιλώντας σε φοιτητές του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας για τη μάχη του με τον αλκοολισμό, παραδέχθηκε ότι στην αρχή της καριέρας του «ήταν πολύ δύσκολο να συνεργαστεί κανείς μαζί μου» επειδή «συνήθως είχα χανγκόβερ» στις ημέρες των γυρισμάτων.

Στόχος του πλέον είναι να ευαισθητοποιήσει τους θαυμαστές του ότι μπορεί κανείς να ξεπεράσει οποιαδήποτε κατάσταση αντιμετωπίζει με βοήθεια από εξειδικευμένες ομάδες στήριξης.

Πηγή: EL PAÍS

Η ηθοποιός πέθανε στο Νεμούρ της Γαλλίας, έχοντας κοντά της τα παιδιά της, όπως ανακοίνωσε ο ατζέντης της, Λοράν Σαβρί. «Μας αφήνει την παρακαταθήκη μιας ελεύθερης και εμπνευσμένης γυναίκας τόσο ως άνθρωπος όσο και ως καλλιτέχνιδα», δήλωσε ο Σαβρί στο πρακτορείο AFP.

Η Καρντινάλε γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1938 στην Τυνησία από Σικελούς γονείς. Σε ηλικία 16 ετών κέρδισε διαγωνισμό ομορφιάς, όπου αναδείχθηκε «η ωραιότερη Ιταλίδα στην Τύνιδα». Το έπαθλο ήταν ένα ταξίδι στο Φεστιβάλ Βενετίας, όπου προσέλκυσε το ενδιαφέρον σκηνοθετών και παραγωγών για να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο.

Αρχικά δίσταζε να εγκαταλείψει το όνειρό της να γίνει δασκάλα για να δοκιμάσει, όπως έλεγε ο πατέρας της, «αυτό το πράγμα με τον κινηματογράφο». Τα πρώτα της βήματα ήταν δύσκολα. Ως έφηβη, συμμετείχε σε μικρούς ρόλους όταν υπέστη βιασμό από άγνωστο άνδρα. Όταν ανακάλυψε ότι ήταν επτά μηνών έγκυος κατά τη διάρκεια γυρισμάτων, ένας μέντοράς της την έπεισε να γεννήσει μυστικά στο Λονδίνο. Για αρκετά χρόνια παρουσίαζε τον γιο της, Πάτρικ, ως μικρότερο αδελφό. Το 2017 είχε δηλώσει στη Le Monde ότι αυτός ήταν η αιτία που συνέχισε την καριέρα της: «Ήθελα να βγάζω τα προς το ζην και να είμαι ανεξάρτητη».

Επειδή μεγάλωσε μιλώντας γαλλικά, αραβικά και σικελική διάλεκτο, η προφορά της θεωρήθηκε ακατάλληλη για τα ιταλικά και η φωνή της ντουμπλαρίστηκε από άλλους ηθοποιούς. Η φήμη ήρθε το 1963, όταν πρωταγωνίστησε τόσο στο οσκαρικό «8 1/2» του Φελίνι όσο και στο επικό δράμα εποχής «Ο Γατόπαρδος» του Βισκόντι.

Από την Ιταλία στο Χόλιγουντ

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων των δύο αυτών ταινιών, η Καρντινάλε ταξίδευε συνεχώς μεταξύ Σικελίας και Ρώμης και αναγκαζόταν να βάφει τα μαλλιά της κάθε εβδομάδα. «Ο Βισκόντι με ήθελε μελαχρινή με μακριά μαλλιά. Ο Φελίνι με ήθελε ξανθιά», είχε πει χαρακτηριστικά.

Στη δεκαετία του ’60 εργάστηκε και στο Χόλιγουντ, πρωταγωνιστώντας στον «Ροζ Πάνθηρα» του Μπλέικ Έντουαρντς αλλά και στο «Κάποτε στη Δύση» του Σέρτζιο Λεόνε, δίπλα σε αστέρες όπως ο Χένρι Φόντα και ο Τσαρλς Μπρόνσον.

Κατά την παραμονή της στις ΗΠΑ, είχε αποκαλύψει ότι προσποιούνταν σχέση με τον ηθοποιό Ροκ Χάντσον, προκειμένου να προστατέψει το μυστικό της ομοφυλοφιλίας του: «Τότε στην Αμερική αν μαθευόταν ότι είσαι γκέι δεν μπορούσες να δουλέψεις στο Χόλιγουντ», είχε δηλώσει το 2017 στο Variety.

Ο Ντέιβιντ Νίβεν είχε περιγράψει την Καρντινάλε ως μία από τις μεγαλύτερες “εφευρέσεις” της Ιταλίας. Το 1962 είχε δώσει συνέντευξη στη BBC European Services μετά τη γνωριμία της με τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’ σε εκδήλωση στο West End.

Το διαχρονικό σύμβολο ευρωπαϊκής λάμψης

Οι κριτικοί υμνούσαν την Καρντινάλε ως “ενσάρκωση της μεταπολεμικής ευρωπαϊκής γοητείας”. Η ίδια θυμόταν ως το ωραιότερο κομπλιμέντο που δέχτηκε ποτέ τα λόγια του Ντέιβιντ Νίβεν στα γυρίσματα του Ροζ Πάνθηρα: «Κλαούντια, μαζί με τα σπαγγέτι είσαι η μεγαλύτερη εφεύρεση της Ιταλίας».

Μετά τον χωρισμό της από τον παραγωγό Φράνκο Κριστάλντι στις αρχές των ’70s, ξεκίνησε μακροχρόνια σχέση με τον σκηνοθέτη Πασκουάλε Σκουιτιέρι, με τον οποίο απέκτησε μια κόρη, επίσης ονόματι Κλαούντια. Συνέχισε να εμφανίζεται σε ταινίες μέχρι τα 80 της χρόνια, συμμετέχοντας μεταξύ άλλων στη σειρά Bulle το 2020.

Το 2000 τιμήθηκε ως Πρέσβειρα Καλής Θελήσεως της UNESCO, αναγνωρίζοντας τη δράση της για τα δικαιώματα των γυναικών. Το 2002 βραβεύτηκε για το σύνολο του έργου της στο Φεστιβάλ Βερολίνου. «Έζησα πάνω από 150 ζωές: πόρνη, αγία, ρομαντική – κάθε είδους γυναίκα. Είναι υπέροχο που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία να αλλάζω», είχε δηλώσει.

Ο υπουργός Πολιτισμού της Ιταλίας Αλεσάντρο Τζιούλι την χαρακτήρισε ως «μία από τις μεγαλύτερες Ιταλίδες ηθοποιούς όλων των εποχών», που ενσάρκωσε «την ιταλική χάρη».

Πηγή: BBC

Στα 16 της, η Έλλη Λούκου έγινε η Έλλη Λαμπέτη. Μαθήτρια στο 5ο Γυμνάσιο Εξαρχείων και τα απογεύματα, στην Δραματική Σχολή της Μαρίκας Κοτοπούλη. Συνεχίζουν τα άνθη, στα μαύρα, πυκνά μαλλιά και στα περβάζια της οδού Ασκληπιού. Η ίδια η Λαμπέτη τρέχει μια διαδρομή γεμάτη από σφαίρες, θανάτους, πείνα κι όλεθρο. Αλλά και πολλή αγάπη και υπόσχεση. Αλώβητη, στο μπλε παλτό της. Θυμωμένη: «χάνω πάντα όσους αγαπώ», αφημένη σε ένα όνειρο, που υπερβαίνει τα συντρίμμια και την ψυχρή λογική.

Είναι 1956, στην Ύδρα, μπροστά στην κάμερα του Μιχάλη Κακογιάννη. Το κάθετο λιοπύρι και η ασπρίλα του Αργοσαρωνικού, ο πιο απόκοσμος τόπος, ένα σημείο Γης, που δεν συνορεύει με τίποτε όμοιο. Και η Λαμπέτη φοράει μαύρα. Πώς συμμετέχουν τα χέρια της σε κάθε θρήνο, σαν αυτόνομα σώματα. «Υπήρξε περίοδος, που μόλις ξυπνούσα το πρωί αναρωτιόμουν τι ώρα θα έβλεπα την Έλλη», θα πει, κάποια στιγμή, ο σπουδαίος σκηνοθέτης. Όλο ζωή οι στιγμές κι όλο απώλειες. Υπάρχει δίπλα στον Δημήτρη Χορν σαν κοχύλι. Υδάτινη και μαχόμενη για λίγη ξενοιασιά. Ωραίοι οι δυο τους. Στα μάτια μας, ωραίοι.

Και μια μέρα, είπε να θυμηθεί τα σημεία και τον χρόνο, που υπήρξε εύρωστη, που έκανε βουτιές στο Καβούρι, πριν την συναντήσει, με το φυστικί Chevrolet του, ο Γιώργος Παππάς. Η μνήμη διακόπηκε από την αρρώστια. Δεν γέρασε ποτέ, ούτε καν από την οδύνη της περιπέτειας.

Πέθανε στην Αμερική, στις 3 Σεπτεμβρίου 1983, στις 7:30 το πρωί, στο νοσοκομείο Mount Sinai Hospital, όπου είχε μεταβεί λίγες εβδομάδες πριν. Είχε φύγει, Ιούνιος ήταν, από το σπίτι της στην Κυψέλη, με ένα λευκό φόρεμα. Δεν ήθελε να φύγει, αλλά έπρεπε. Το σώμα εκεί, στο «Όρος Σινά» κι ολόκληρη η ψυχή στα Βίλια, στο Πήλιο, στην Ασκληπιού και την Λυκείου, στο Πόρτο Γερμενό και το Πεδίον του Άρεως, στην αγκαλιά της μάνας Αναστασίας. Σε όλες τις αιμάτινες, αναστρέψιμες πτώσεις της ζωής.

Ήταν νέα. Ήθελε να ζήσει για όλα τα μεταβατικά και αμετάβατα ρήματα του κόσμου. Πέταξε στο τζάμι του νοσοκομείου μια πέτρα από τις Πλαταιές κι έγινε αέρας.

Το ζευγάρι ζει στο Λος Άντζελες, όπου απολαμβάνει ήρεμες οικογενειακές στιγμές, με τη μητέρα του Ackerley να ταξιδεύει συχνά από την Αγγλία για να βρίσκεται κοντά τους. Όπως αναφέρουν πηγές, η Robbie έχει προσωρινά αφήσει σε δεύτερη μοίρα τα επαγγελματικά της σχέδια, θέλοντας να αφιερώσει τον χρόνο της στο μωρό. Η ιστορία αγάπης της με τον Tom Ackerley ξεκίνησε το 2013, όταν γνωρίστηκαν στα γυρίσματα της ταινίας Suite Française. Το ζευγάρι παντρεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2016 στη Byron Bay της Αυστραλίας και από τότε ζει μια ζωή μακριά από τα υπερβολικά φώτα της δημοσιότητας. Οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται «οικιακοί τύποι», απολαμβάνοντας την ηρεμία του σπιτιού τους.

Με τον ερχομό του γιου τους, η ζωή τους απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη πληρότητα. Η Margot Robbie, που έχει κατακτήσει το Χόλιγουντ με τον ταλέντο και τη γοητεία της, δηλώνει σήμερα ότι ο πιο σημαντικός της ρόλος είναι αυτός της μητέρας.

Πηγή: Marie Claire

Η Νότιαφρικανή ηθοποιός, που έγινε 50 ετών στις 7 Αυγούστου, αποτελεί μία από τις σημαντικότερες παρουσίες του 21ου αιώνα. Έφτασε στο Λος Άντζελες με ένα παρελθόν σημαδεμένο από τραύματα, μια φθαρμένη υφασμάτινη βαλίτσα, και μόλις λίγα χρήματα για μια διαδρομή με ταξί από το αεροδρόμιο προς το φθηνότερο μοτέλ. «Δεν είχα τίποτα. Ζούσα μέρα με τη μέρα. Μάλιστα χρειάστηκε να κλέψω ψωμί από εστιατόριο κάποια στιγμή», θα ομολογούσε αργότερα.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, με Όσκαρ και περιουσία που εκτιμάται στα 200 εκατομμύρια δολάρια, η Θερόν γιορτάζει τα 50 ως ζωντανή ενσάρκωση του αμερικανικού ονείρου — και ίσως της πιο ανυπότακτης πλευράς του. Σε έναν χώρο όπου οι έπαινοι μοιράζονται με το σταγονόμετρο, έχει κερδίσει κάτι σπάνιο: την απλόχερη αναγνώριση των συνεργατών της.

«Δεν είναι μόνο σπουδαία ηθοποιός, είναι και σπουδαία ηγέτης», δήλωσε η Uma Thurman, με την οποία συνεργάστηκε στο The Old Guard 2 (2025). «Είναι δυνατή, ευγενής, αξιοπρεπής, ακέραια και πανέξυπνη», πρόσθεσε ο Chris Hemsworth, συμπρωταγωνιστής της στο The Huntsman: Winter’s War (2016). Ο Seth Rogen, με το γνωστό του χιούμορ, παραδέχτηκε πως «ένιωσε εκφοβισμένος» δίπλα της στα γυρίσματα του Long Shot (2019): «Όχι μόνο λόγω του ταλέντου της, αλλά επειδή σκοτώνει ανθρώπους σε κάθε ταινία που βγάζει».

Από το τραύμα στην κορυφή της βιομηχανίας

Από το ντεμπούτο της πριν σχεδόν 30 χρόνια στο That Thing You Do! (1996), σε σκηνοθεσία του Tom Hanks, τον οποίο χαρακτηρίζει «ήρωα και πλατωνικό έρωτα», η Θερόν διατηρεί ακλόνητη τη θέση της ως μία από τις πιο σημαντικές σταρ με μια μοναδική, αντισυμβατική και επιδραστική πορεία.

Δεν περιορίστηκε στη νίκη του Όσκαρ για την ερμηνεία serial killer στο Monster (2003), ούτε εγκλωβίστηκε στον ρόλο της ελκυστικής γυναίκας — υπήρξε μία από τις διασημότερες Martini girls όλων των εποχών και επί δεκαετίες πρωταγωνιστεί σε τηλεοπτικές καμπάνιες ως πρόσωπο του αρώματος J’adore της Dior. Καλλιέργησε το χαμαιλεοντικό της ταλέντο σε κάθε είδος ταινίας, καταρρίπτοντας όσους ισχυρίζονταν πως ήταν «υπερβολικά όμορφη» για απαιτητικούς δραματικούς ρόλους.

Ήταν από τις πρώτες σταρ της γενιάς της που ανέλαβαν χρέη παραγωγού — σειρές όπως το βραβευμένο Mindhunter (2017-2019) φέρουν την υπογραφή της. Έσπασε το στερεότυπο πως οι γυναίκες δεν μπορούν να πρωταγωνιστούν σε action movies με ταινίες όπως Mad Max: Fury Road (2015) και Atomic Blonde (2017), ενώ κατήγγειλε ανοιχτά τις διακρίσεις στη βιομηχανία όταν αποκάλυψε ότι στα 40 της προτάθηκε να παίξει τη μητέρα της Wonder Woman στην ομώνυμη ταινία του 2017 — αν και απέχει μόλις δέκα χρόνια ηλικιακά από τη Gal Gadot. «Αυτό είναι παράδειγμα για το πώς το Χόλιγουντ σε “χαστουκίζει” όταν αρχίζεις να μεγαλώνεις», είχε δηλώσει το 2019 στην εκπομπή Watch What Happens Live with Andy Cohen.

Ένα δύσκολο ξεκίνημα στη σκιά της βίας

Γεννημένη σε φάρμα στη Νότια Αφρική την εποχή του απαρτχάιντ, η Θερόν εγκατέλειψε τη χώρα το 1991 μετά τη νίκη σε διαγωνισμό μοντέλων που περιλάμβανε ταξίδι στην Ιταλία και συμβόλαιο. Δεν είχε ξαναπετάξει ποτέ κι εξαιτίας του πολιτιστικού αποκλεισμού δεν είχε δει ούτε ταινίες του Χόλιγουντ. Μόλις είχε κλείσει τα 16 όταν βίωσε την τραγωδία που σημάδεψε τη ζωή της: τη δολοφονία του βίαιου πατέρα της από τη μητέρα της, Γκέρντα.

«Ο πατέρας μου ήταν τόσο μεθυσμένος που δεν μπορούσε να περπατήσει όταν μπήκε στο σπίτι με ένα όπλο […] Η μαμά μου κι εγώ ήμασταν στο δωμάτιο ακουμπισμένες στην πόρτα γιατί προσπαθούσε να μπει μέσα. Πήρε φόρα κι άρχισε να πυροβολεί τρεις φορές μέσα από την πόρτα. Καμία σφαίρα δεν μας πέτυχε — ήταν θαύμα. Αλλά για αυτοάμυνα, έβαλε τέλος στην απειλή», θυμήθηκε τον Ιούλιο του 2020 στο NPR.

Η Γκέρντα απαλλάχθηκε πλήρως από κάθε κατηγορία και σήμερα ζει μαζί με την κόρη της στο Λος Άντζελες όπου μετακόμισαν το 1994. Μετά από έναν χρόνο μοντελινγκ στο Μιλάνο, η Θερόν μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να κυνηγήσει όνειρο επαγγελματικής χορεύτριας — όμως ένας τραυματισμός στο γόνατο διέκοψε πρόωρα την καριέρα αυτή.

Η αναπάντεχη ευκαιρία στο Λος Άντζελες

Συναισθηματικά και οικονομικά εξαντλημένη, διέσχισε τις ΗΠΑ αναζητώντας δουλειά ως ηθοποιός χωρίς μεγάλες προσδοκίες. «Ποτέ δεν πίστεψα πως θα γίνω πολύ επιτυχημένη· απλώς ήθελα να ζήσω αξιοπρεπώς», είχε δηλώσει κάποτε. Διαψεύστηκε πανηγυρικά.

Μια μέρα, απελπισμένη επειδή δεν είχε ούτε αποταμιεύσεις ούτε σπίτι, παρακάλεσε έναν υπάλληλο τράπεζας στη Hollywood Boulevard να εξαργυρώσει μια επιταγή — εκείνος αρνήθηκε επειδή ήταν άλλης πολιτείας. Η αγωνία της ήταν τόσο εμφανής ώστε ένας άνδρας στη σειρά παρενέβη και τελικά της έδωσε την κάρτα του: ήταν ο John Crosby, μάνατζερ γνωστών ηθοποιών όπως οι John Hurt και Rene Russo. Εντυπωσιασμένος από την ομορφιά και τον αυθορμητισμό της, διέκρινε ένα ακατέργαστο διαμάντι.

Λίγους μήνες μετά έκανε το κινηματογραφικό ντεμπούτο της στο Children of the Corn III: Urban Harvest (1995). Από εκεί άρχισε να καθιερώνεται ως μια από τις πιο αγαπητές προσωπικότητες της γενιάς της. «Με τα μάτια, τις κινήσεις, τα λιτά συναισθήματα και τη φωνή της σου αποκαλύπτει βαθιά στοιχεία κάθε χαρακτήρα. Θα αναγνώριζα τη Σαρλίζ Θερόν ακόμη κι αν εμφανιζόταν ντυμένη King Kong· έτσι γεννιέται ο έρωτας», έγραψε ο Carlos Boyero σε κριτική στην El País για το Tully (2018).

Προσωπική ζωή & κοινωνική δράση

Ο μοναδικός διαρκής “έρωτας” στη ζωή της Θερόν παραμένει αυτός με κοινό και κριτικούς. Η πρώτη γνωστή σχέση ήταν με τον μουσικό Stephan Jenkins των Third Eye Blind· ακολούθησε εννιάχρονος δεσμός με τον ηθοποιό Stuart Townsend έως το 2010. Έπειτα υπήρξε σύντομο ειδύλλιο με τον Keanu Reeves και διετής σχέση-τίτλος ειδήσεων με τον επίσης Οσκαρούχο Sean Penn — παρά τις δημόσιες εξομολογήσεις («είναι ο έρωτας της ζωής μου») χώρισαν το 2015.

Από τότε δεν έχει υπάρξει γνωστός σύντροφος στη ζωή της· μάλιστα πέρσι δήλωσε μόνη «από επιλογή» στο podcast Call Her Daddy όπου αποκάλυψε επίσης ότι είχε μια «απίστευτη» ερωτική βραδιά με έναν άνδρα 26 ετών.

Η Θερόν είναι μητέρα δύο κοριτσιών: Την Τζάκσον —τρανς— και την Όγκαστ, υιοθετημένες αντίστοιχα το 2012 και το 2015. Εκτός από τον αγώνα κατά της τρανσφοβίας ως μητέρα και σύμμαχος της LGBTQ+ κοινότητας, είναι ένθερμη υποστηρίκτρια του κινήματος #MeToo, Πρέσβειρα Ειρήνης των Ηνωμένων Εθνών και ιδρύτρια του Africa Outreach Project που εδώ και σχεδόν είκοσι χρόνια μάχεται κατά του HIV στην Αφρική.

Στην εκδήλωση του φιλανθρωπικού οργανισμού στις 28 Ιουνίου, δεν δίστασε να επικρίνει πρόσωπα όπως οι Donald Trump και Jeff Bezos λέγοντας ότι ο κόσμος «οπισθοδρομεί ταχύτατα». «Η μεταναστευτική πολιτική καταστρέφει οικογένειες· τα δικαιώματα των γυναικών σπανίζουν· οι ζωές των queer & trans ανθρώπων διαγράφονται· η έμφυλη βία αυξάνεται συνεχώς. Δεν είναι απλά πολιτικό ζήτημα — είναι προσωπικό», κατέληξε.

Πηγή: EL PAÍS

Κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης σχετικά με τη σημασία του ακτιβισμού με τους παρουσιαστές της εκπομπής, ο σταρ των “Skyfall” και “Dune” ανέφερε τα βάσανα που έχουν βιώσει αυτός και άλλοι παρακολουθώντας τον πόλεμο του Ισραήλ εναντίον της Χαμάς, δηλώνοντας ότι έχει δει βίντεο με παιδιά Παλαιστινίων να «δολοφονούνται» από το Ισραήλ. «Αλλά η κατάσταση στη Γάζα έχει φτάσει σε ένα σημείο που δεν μπορώ – δεν μπορώ να εκφράσω τον πόνο που εγώ, μαζί με πολλά εκατομμύρια ανθρώπους εκεί, υποφέρουμε καθημερινά βλέποντας αυτές τις φρικτές εικόνες παιδιών που δολοφονούνται και πεθαίνουν από την πείνα».

Ο Bardem είπε ότι «φυσικά» η Χαμάς πρέπει «προφανώς να επιστρέψει αυτούς τους ομήρους», αλλά επέμεινε στην καταδίκη των ενεργειών του Ισραήλ στη Γάζα. Ο ηθοποιός ισχυρίστηκε ότι τα παιδιά στη Γάζα «εμποδίζονται εντελώς» από το να λάβουν «βοήθεια σε φάρμακα, νερό, ιατρικό υλικό» από τις ισραηλινές δυνάμεις.

Το CBS News ανέφερε πώς το Υπουργείο Υγείας της Γάζας, που διοικείται από τη Χαμάς, δήλωσε τη Δευτέρα ότι 33 Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν προσπαθώντας να φτάσουν στο κέντρο του GHF (Ανθρωπιστικού Ιδρύματος της Γάζας) κοντά στη νότια πόλη Ράφα την προηγούμενη Δευτέρα, ενώ ένας άλλος πυροβολήθηκε θανάσιμα προσπαθώντας να φτάσει σε ένα κέντρο του GHF στην κεντρική Γάζα. Ανέφερε ότι τέσσερις άλλοι άνθρωποι σκοτώθηκαν αλλού στον κατεστραμμένο από τον πόλεμο θύλακα.

Οι ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις δεν σχολίασαν το ρεπορτάζ τους στο CBS News, αν και το πρακτορείο σημείωσε ότι είχαν δηλώσει προηγουμένως ότι έριξαν προειδοποιητικά πυρά σε ύποπτα άτομα που πλησίαζαν τις θέσεις τους, ενώ οι Παλαιστίνιοι συγκεντρώνονταν για να λάβουν βοήθεια.

Ο Bardem συνέχισε, λέγοντας ότι συμφωνεί με τους οργανισμούς που έχουν χαρακτηρίσει τις ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα «γενοκτονία». «Εννοώ, ειδικοί στο διεθνές δίκαιο, η Διεθνής Αμνηστία, τα διεθνή ανθρώπινα δικαιώματα και ορισμένοι άνθρωποι που ξέρουν τι λένε – και επιζώντες του Ολοκαυτώματος – το αποκαλούν γενοκτονία. Αν με ρωτάτε, πιστεύω ότι είναι γενοκτονία», είπε.

Έδωσε τους λόγους, δηλώνοντας: «Γιατί συμβαίνει αυτό; Πρώτα απ ‘όλα, επειδή επικρατεί ατιμωρησία για το Ισραήλ που κάνει αυτές τις ενέργειες και έλλειψη δράσης εναντίον οποιασδήποτε κυβέρνησης. Ναι, φυσικά, η υποστήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών με όλα αυτά τα όπλα και την οικονομία, καθώς και η σιωπή της Ευρώπης, δημιουργεί ένα σενάριο όπου υπάρχει τέτοια ατιμωρησία που αν πραγματικά δεν κάνουμε κάτι γι’ αυτό, οδεύουμε προς αυτό που συμβαίνει τώρα – μια απόλυτη ατιμωρησία για τη δημιουργία πολέμων παντού και τη δημιουργία τόσο πόνου που θα επηρεάσει τόσους πολλούς ανθρώπους».

Καθώς άρχισε να παίζει η μουσική που υποδήλωνε ένα διαφημιστικό διάλειμμα, ο Bardem έκανε μια τελευταία δήλωση, λέγοντας: «Αλλά επίσης – με αυτό τελειώνω, το πιο σημαντικό είναι να μην χάσουμε την ανθρωπιά μας και να καταγγέλλουμε πραγματικά όποτε πρέπει να καταγγείλουμε κάτι και όποιον πρέπει να καταγγείλουμε».

Πηγή: Fox News

Αν και η ηθοποιός δεν κατονόμασε τη σειρά, έδωσε αρκετά στοιχεία για το πλαίσιο (όπως την ημερομηνία που έφυγε από τη σειρά), ώστε να υποθέσει κανείς ότι μιλούσε για τα χρόνια που έπαιζε στην επιτυχημένη σειρά του NBC «Chicago P.D.», όπου υποδυόταν την ντετέκτιβ Erin Lindsay. Έφυγε από τη σειρά έπειτα από 84 επεισόδια και στο παρελθόν έχει περιγράψει τη συμμετοχή της ως μια εξαντλητική εμπειρία.

«Ήμουν σε αυτό το υπέροχο μέρος [μετά το One Tree Hill] και ήμουν έτοιμη για το επόμενο βήμα», είπε η Sophia Bush. «Και έκανα αυτή την κωμωδία που αγαπούσα … για το CBS. Στη συνέχεια πήγα να δουλέψω σε αυτή την άλλη σειρά που ήταν στη λίστα μου και μετά είχα αυτό το εντελώς άλλο τραύμα. Είχα ένα συνεχές τραύμα στον χώρο εργασίας που περιστρεφόταν γύρω από μια ατελείωτη κατάσταση με κάποιον που ήταν αρκετά μεγάλος για να είναι ο πατέρας μου. Και αναρωτιόμουν διαρκώς τι συμβαίνει;». Στη συνέχεια, η Lewinsky ρώτησε αν η Bush αναφερόταν σε μια ανάρμοστη επαγγελματική ή ρομαντική και αν εννοούσε συναισθηματική κακοποίηση ή κάποιο άλλο είδος.

«Επαγγελματική – και κάθε είδους κακοποίηση», απάντησε η ηθοποιός. «Όταν κοιτάζω πίσω, καταλαβαίνω ότι είχα την ευκαιρία δύο χρόνια μετά να φύγω. Αλλά έκανα αυτό που έμαθα να κάνω και είπα: «Δεν θα μειωθεί η ακεραιότητά μου από τη συμπεριφορά κάποιου άλλου. Θα είμαι αταλάντευτη. Θα έρθω στη δουλειά μου και θα την κάνω όπως πρέπει, μα δεν μπόρεσα. Τα επόμενα δύο χρόνια ήταν σαν κόλαση για μένα. Αρρώσταινα συχνά, ξυπνούσα γεμάτη κνίδωση, είχα πραγματικά τρελές αυξομειώσεις βάρους, έπεφταν τα μαλλιά μου, είχα αϋπνίες και παρέλυα από το άγχος. Ως άνθρωπος εξωστρεφής, που αγαπά τους ανθρώπους, δεν μπορούσα να πιστέψω ότι η ένταση ήταν τέτοια που μετά βίας μπορούσα να βγω από το σπίτι. Αν με άγγιζαν πεταγόμουν από την ταραχή. Δεν μιλούσα σε κανέναν πια. Δεν ήθελα να με κοιτούν. Προετοιμαζόμουν καθημερινά για πόλεμο στη δουλιεά μου. Έπρεπε να μάθω να μπλοκάρω τις σκηνές, ώστε να μην με αγγίζουν».

Η ηθοποιός δήλωσε ότι αποχώρησε από τη σειρά τον Απρίλιο του 2017, ακριβώς πριν από την άνοδο του κινήματος MeToo. Εκείνον τον Οκτώβριο, είπε πως έλαβε ένα απολογητικό τηλεφώνημα από «ένα στέλεχος της σειράς».

«Πήρα ένα τηλεφώνημα από ένα στέλεχος που ζητούσε συγγνώμη για όσα είχαν κάνει και δεν είχαν κάνει», είπε. «Μου είπε: ‘Έχουμε πλήρη επίγνωση ότι μόλις βγήκαμε αλώβητοι από αυτό. Και είπα:”Χαίρομαι που το κάνατε. Έχω κάνει τόση θεραπεία. Έχω διαγνωστεί ακόμη και με διαταραχή μετατραυματικού στρες. Αλλά είμαι ενθουσιασμένη που δεν σας έσυρε ο Τύπος, αυτό είναι υπέροχο”».

Η Bush σημείωσε ότι έχει πει συγκεκριμένες λεπτομέρειες της εμπειρίας της σε άλλους και στη συνέχεια «είδε τον τρόμο στο πρόσωπό τους», γεγονός που τη βοήθησε να συνειδητοποιήσει: «Ω, δεν είμαι τρελή. Απλώς βρισκόμουν σε ένα περιβάλλον όπου κανείς δεν ήθελε να το ακούσει, επειδή αποτελούσε απειλή για τη μηχανή».

Προηγουμένως στο podcast Armchair Expert, συγκεκριμένα για τα χρόνια της στο Chicago P.D.: «Πλησιάζοντας στη θητεία μου εκεί, ήταν μάλλον δύσκολο να με βλέπεις γύρω σου, επειδή πονούσα τόσο πολύ και ένιωθα τόσο αγνοημένη. Νιώθω σαν να στεκόμουν ολόγυμνη, μελανιασμένη και αιμορραγώντας στη μέση της Times Square, ουρλιάζοντας με όλη μου τη δύναμη και ούτε ένας άνθρωπος δεν σταμάτησε να ρωτήσει αν μπορούσε να με βοηθήσει». Το NBC δεν έκανε κανένα άμεσο σχόλιο. Η Sophia Bush επέστρεψε στην τηλεόραση αυτή τη σεζόν με έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στην εκπομπή Grey’s Anatomy του ABC.

Πηγή: Marie Claire

Ο Pitt διευθετούσε επίσης το διαζύγιό του με την Angelina Jolie καθώς τα γυρίσματα της “F1” ολοκληρώθηκαν στο Yas Marina Circuit στο Άμπου Ντάμπι. «Η προσωπική μου ζωή είναι πάντα στις ειδήσεις», είπε ο Pitt στο δημοσίευμα σχετικά με τα γυρίσματα ταινιών εν μέσω δημοσίου ελέγχου. «Είναι στις ειδήσεις εδώ και 30 χρόνια, αδερφέ. Ή κάποια εκδοχή της προσωπικής μου ζωής, ας το θέσω έτσι».

Όταν ρωτήθηκε αν τα γυρίσματα του “F1” λειτούργησαν ως «καταφύγιο» από όλη την προσοχή του κοινού γύρω από την προσωπική του ζωή, ο Pitt απάντησε: «Ήταν μια ενόχληση που έπρεπε να αντιμετωπίζω πάντα σε διαφορετικούς βαθμούς, μεγάλους και μικρούς, καθώς κάνω τα πράγματα που πραγματικά θέλω να κάνω. Λοιπόν, ήταν πάντα αυτό το είδος γκρίνιας χάσιμο χρόνου, αν το αφήσεις να είναι αυτό. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω».

«Κυρίως νιώθω όμορφα… Η ζωή μου είναι αρκετά περιορισμένη», πρόσθεσε ο Pitt. «Αισθάνομαι πολύ ζεστά και μεγάλη ασφάλεια με τους φίλους μου, με τους αγαπημένους μου, με την οικογένειά μου, με τη γνώση μου για το ποιος είμαι, ότι, ξέρετε, είναι μια καλή περίοδος».

Στη συνέχεια, το GQ ρώτησε απευθείας τον Pitt αν υπάρχει «ανακούφιση» τώρα που βρίσκεται «στην άλλη πλευρά του διαζυγίου που τελικά οριστικοποιείται», στην οποία ο βραβευμένος με Όσκαρ απάντησε: «Όχι, δεν νομίζω ότι ήταν τόσο σημαντικό πράγμα. Απλώς κάτι ολοκληρώθηκε. Νομικά».

Ο Pitt και η Jolie διευθέτησαν το διαζύγιό τους στις 30 Δεκεμβρίου 2024 μετά από οκτώ χρόνια νομικών διαφωνιών. Ο δικηγόρος της Jolie, James Simon, δήλωσε τότε: «Πριν από οκτώ και πλέον χρόνια, η Angelina υπέβαλε αίτηση διαζυγίου. Αυτή και τα παιδιά άφησαν όλα τα ακίνητα που είχαν μοιραστεί με τον κ. Pitt και από τότε έχει επικεντρωθεί στην εξεύρεση ηρεμίας και θεραπείας για την οικογένειά τους. Αυτό είναι μόνο ένα μέρος μιας μακράς συνεχιζόμενης διαδικασίας που ξεκίνησε πριν από οκτώ χρόνια. Ειλικρινά, η Angelina είναι εξαντλημένη, αλλά νιώθει ανακούφιση που τελείωσε το ένα μέρος».

Το άλλοτε δυναμικό ζευγάρι του Χόλιγουντ ήταν στο επίκεντρο των παγκόσμιων πρωτοσέλιδων το 2016, όταν μια υποτιθέμενη σωματική διαμάχη μεταξύ τους σημειώθηκε σε ιδιωτικό αεροπλάνο. Ο Pitt φέρεται να «έπνιξε» ένα από τα παιδιά του, «χτύπησε ένα άλλο στο πρόσωπο» και «άρπαξε την Jolie από το κεφάλι και την κούνησε», σύμφωνα με τη μήνυση της Jolie κατά του Pitt. Υπέβαλε αίτηση διαζυγίου λίγες μέρες μετά το φερόμενο περιστατικό.

Τον Απρίλιο του 2024, ο δικηγόρος της Jolie κατέθεσε αξίωση ότι η φερόμενη σωματική κακοποίηση από τον Pitt «ξεκίνησε πολύ πριν» το περιστατικό του 2016. Ο Pitt είχε κατηγορήσει την Jolie το 2022 για παραβίαση των «συμβατικών δικαιωμάτων» όταν πούλησε το μισό της οινοποιείο Château Miraval εν αγνοία του. Οι δικηγόροι της Jolie αντέκρουσαν τον Pitt στην αντεπίθεση τους, κατηγορώντας τον ότι δεν επέτρεψε στην ηθοποιό να της πουλήσει το μισό οινοποιείο, εκτός αν υπέγραφε «μια συμφωνία μη αποκάλυψης που θα της απαγόρευε συμβατικά να μιλήσει έξω από το δικαστήριο για τη σωματική και συναισθηματική κακοποίηση της ίδιας και των παιδιών τους από τον Pitt».

Με την προσωπική του ζωή φαινομενικά σε πιο σταθερό έδαφος και την ταινία “F1” να έρχεται στους κινηματογράφους σε όλο τον κόσμο στα τέλη Ιουνίου, ο Pitt φαίνεται αναζωογονημένος ως ηθοποιός. Ο βραβευμένος με Όσκαρ πυροδότησε φήμες συνταξιοδότησης το 2022 όταν είπε ότι βρισκόταν στο «τελευταίο σκέλος» της καριέρας του ως ηθοποιός, αν και αργότερα ξεκαθάρισε ότι αυτό σήμαινε ακόμα ότι είχε πολλά χρόνια να εξερευνήσει την τέχνη του. Η “F1” απέδειξε στον Pitt ότι η αποχώρηση σίγουρα δεν είναι επικείμενη.

«Φίλε, το έκανα αυτό για λίγο και αναρωτιόμουν: Έχω περισσότερες ιστορίες να πω; Έχω κάτι να προσθέσω σε αυτό; Υπάρχει ακόμα ο ενθουσιασμός που μπορώ να βρω σε αυτό;» Ο Pitt είπε στο GQ. «[Αυτή η ταινία] απλώς αναζωογόνησε το όλο θέμα ξανά για μένα».

Η υποκριτική καριέρα του Pitt θα συνεχιστεί όχι μόνο με το “F1” αυτό το καλοκαίρι αλλά και μελλοντικά κινηματογραφικά έργα όπως το “Heart of the Beast”, ένα δράμα του Navy SEAL που ενώνει ξανά τον ηθοποιό με τον σκηνοθέτη του “Fury” David Ayer και ένα σίκουελ του “Once Upon a Time in Hollywood” στο οποίο ο Pitt επαναλαμβάνει τον βραβευμένο με Όσκαρ ρόλο του Cliff Booth για τον σκηνοθέτη David Fincher και τον σεναριογράφο Quentin Tarantino.

Πηγή: WWD

Η Portman, η οποία γεννήθηκε στην Ιερουσαλήμ και έχει διπλή ισραηλινή και αμερικανική υπηκοότητα, θα παραλάμβανε το βραβείο Genesis του 2018, ενός ετήσιου βραβείου για «εξαιρετικά επιτεύγματα από άτομα που έχουν επιτύχει αριστεία και διεθνή φήμη στους επιλεγμένους επαγγελματικούς τομείς [που] ενσαρκώνουν τον χαρακτήρα του εβραϊκού λαού». Ωστόσο, η Portman ενημέρωσε το Ίδρυμα Genesis Prize ότι δεν θα ταξίδευε στο Ισραήλ για την τελετή, η οποία και ακυρώθηκε. Ο εκπρόσωπος της Portman είπε τότε: «Τα πρόσφατα γεγονότα στο Ισραήλ την έχουν οδηγήσει σε μεγάλη θλίψη και δεν νιώθει άνετα να συμμετέχει σε δημόσιες εκδηλώσεις στο Ισραήλ» και ότι «δεν μπορεί με καλή διάθεση ​​να προχωρήσει στην τελετή».

Δεν είχαν αναφερθεί συγκεκριμένα γεγονότα, αλλά όλοι θυμόμαστε τις στρατιωτικές επιθέσεις και την παγκόσμια καταδίκη που ακολούθησε. Η κίνησή της είχε προκαλέσει ταχεία καταδίκη από το κυβερνών κόμμα του Ισραήλ.

Το μέλος Oren Hazan είχε ζητήσει από τις αρχές να ανακαλέσουν την υπηκοότητά της, ενώ η υπουργός Πολιτισμού, Miri Regev, αναφερόμενη στην εκστρατεία Μποϊκοτάζ, Εκποίησης και Κυρώσεων, ισχυρίστηκε ότι «έπεσε σαν ώριμο φρούτο στα χέρια των υποστηρικτών του BDS».

Η Portman εντάχθηκε ουσιαστικά στις τάξεις εκείνων που «σχετίζονταν με την ιστορία της επιτυχίας του Ισραήλ και το θαύμα της αναγέννησης ως κάτι βγαλμένο από το σκοτάδι», είχε πει η Regev, αναφερόμενη στην κινηματογραφική της μεταφορά των απομνημονευμάτων του Ισραηλινού συγγραφέα Amos Oz το 2002, A Tale of Love and Darkness.

Ωστόσο, η Rachel Azaria, μέλος κεντρώου κόμματος, που αποτελούσε μέρος του κυβερνητικού συνασπισμού του πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu, είχε πει ότι η ακύρωση της Portman θα πρέπει να αποτελέσει ένα «προειδοποιητικό φως» για το Ισραήλ. «Μιλάει εκ μέρους πολλών Εβραίων των ΗΠΑ, ειδικά για τη νέα γενιά», είχε γράψει στο τότε Twitter. «Η απώλεια τους μπορεί να είναι πολύ υψηλό τίμημα».

Ως Ισραηλινή, η Portman έχει απομακρυνθεί σε μεγάλο βαθμό από την πολιτική, αν και είχε εκφράσει την κριτική της στον σημερινό πρωθυπουργό, Benjamin Netanyahu, λέγοντας το 2015 ότι ήταν «πολύ αναστατωμένη και απογοητευμένη που επανεξελέγη» και είχε βρει «φρικτά τα ρατσιστικά σχόλιά του».

Σε μια συνέντευξή της λίγες μέρες μετά από την απόφαση της να μην παρευρεθεί στη βράβευση, είχε πει: «Επιτρέψτε μου να μιλήσω για τον εαυτό μου. Επέλεξα να μην παρευρεθώ επειδή δεν ήθελα να εμφανιστώ ως υποστηρίκτρια του Benjamin Netanyahu, ο οποίος επρόκειτο να δώσει ομιλία στην τελετή. Δεν είμαι μέρος του κινήματος BDS και δεν το υποστηρίζω», είχε πει, αναφερόμενη σε ένα παγκόσμιο κίνημα μποϊκοτάζ, εκποίησης και κυρώσεων κατά του Ισραήλ υπό την ηγεσία των Παλαιστινίων. «Όπως πολλοί Ισραηλινοί και Εβραίοι σε όλο τον κόσμο, μπορώ να είμαι επικριτική για την ηγεσία στο Ισραήλ χωρίς να θέλω να μποϊκοτάρω ολόκληρο το έθνος. Εκτιμώ τους Ισραηλινούς φίλους και την οικογένειά μου, το ισραηλινό φαγητό, τα βιβλία, την τέχνη, τον κινηματογράφο και τον χορό».

Πηγή: The Guardian