Σήμερα, τα προγράμματα της Human Library λειτουργούν σε περισσότερες από 70 χώρες. Η φιλοσοφία είναι απλή: τα στερεότυπα μπορούν να αμφισβητηθούν όταν ακούμε πραγματικές ιστορίες από ανθρώπους. Ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Human Library διοργανώνει εκδηλώσεις όπου οι «αναγνώστες» δανείζονται ανθρώπους που λειτουργούν ως ζωντανά βιβλία και συζητούν θέματα που συνήθως δεν θα είχαν την ευκαιρία να εξερευνήσουν.

Κάθε ανθρώπινο «βιβλίο» αντιπροσωπεύει μια ομάδα της κοινωνίας που συχνά υφίσταται προκατάληψη, στιγματισμό ή διάκριση λόγω τρόπου ζωής, διάγνωσης, πεποιθήσεων, αναπηρίας, κοινωνικής θέσης ή εθνικής καταγωγής. Έτσι, μπορείτε να συνομιλήσετε με ανθρώπους όπως ο «Αλκοολικός», ο «Αυτιστικός», ο «Διπολικός» ή ο «Body Mod Extreme» (κάποιος με ακραίες σωματικές τροποποιήσεις), αλλά και με άτομα με κάθε είδους εμπειρία – «Κακοποιημένος», «Μουσουλμάνος», «Φυσιολάτρης», «Πολυσυντροφικός» κ.ά. Η κεντρική ιδέα συνοψίζεται στο μότο: «unjudge someone».

Όπως λειτουργούν οι παραδοσιακές βιβλιοθήκες και βιβλιοπωλεία, υπάρχει και το Βιβλίο του Μήνα, όπου παρουσιάζονται άνθρωποι-βιβλία όπως ο Επιζών του Ολοκαυτώματος στην Καλιφόρνια/Ολλανδία ή η Transformista από τη Human Library στη Λίμα του Περού.

Η Human Library στην εκπαίδευση και την εργασία

Το εγχείρημα έχει και πρακτικές εφαρμογές. Μια συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης είχε ενθαρρύνει 300 φοιτητές ιατρικής να συμμετέχουν ως αναγνώστες στη Human Library, ώστε να αποκτήσουν δεξιότητες που θα τους χρειαστούν ως μελλοντικοί γιατροί.

Η Δρ. Lynsay Crawford, πανεπιστημιακή λέκτορας, δήλωσε ότι “ελπίζουμε να εφαρμόζουμε το πρόγραμμα κάθε χρόνο, ώστε όλοι οι απόφοιτοι της Γλασκώβης να μάθουν πώς να ‘μην κρίνουν’. Αυτό θα ωφελήσει όχι μόνο τους φοιτητές μας αλλά και τους ασθενείς και συναδέλφους που θα συναντήσουν στην καριέρα τους.”

Όπως εξηγεί η Δρ. Crawford, οι φοιτητές ιατρικής χρειάζονται ευρεία γνώση που αποκτούν από τα παραδοσιακά βιβλία, αλλά για να γίνουν αποτελεσματικοί και συμπονετικοί γιατροί πρέπει να αναπτύξουν πιο σύνθετες δεξιότητες – επικοινωνία, ενσυναίσθηση, ακρόαση και αυτοκριτική. Και τι καλύτερος τρόπος γι’ αυτό από την αλληλεπίδραση με ανθρώπους και τις πραγματικές τους εμπειρίες – τα ανθρώπινα βιβλία.

Πού όμως ζούσαν και εργάζονταν οι σημαντικότεροι συγγραφείς του Βερολίνου; Σε ποιες γειτονιές αναζήτησαν έμπνευση; Ακολουθήστε μας σε ένα ταξίδι σε δώδεκα ξεχωριστές διευθύνσεις της πόλης, περπατώντας στα βήματα μεγάλων μορφών της λογοτεχνίας.

Christopher Isherwood – Nollendorfstraße 17
Ο Βρετανός εξόριστος συγγραφέας ακολούθησε τον φίλο του W.H. Auden στο Βερολίνο το 1929, εγκαθιστάμενος στη Nollendorfstraße 17, στη Σαρλότενμπουργκ. Οι δυο τους βυθίστηκαν στη φημισμένη γκέι σκηνή της πόλης, ανακαλύπτοντας μπαρ, καμπαρέ και θέατρα. Ο Isherwood περιγράφει αυτή την περίοδο στο αυτοβιογραφικό του μυθιστόρημα «Αντίο, Βερολίνο», που έγινε διεθνής επιτυχία ως μιούζικαλ και ταινία με τίτλο «Cabaret», διαμορφώνοντας για πάντα την εικόνα των Χρυσών Εικοστών στο Βερολίνο.

Robert Walser – Kaiser-Friedrich-Straße 70
Ο Ελβετός συγγραφέας άφησε τη μικρή γενέτειρά του για το Βερολίνο το 1905, όπου εγκαταστάθηκε στη Kaiser-Friedrich-Straße 70, στο διαμέρισμα του αδελφού του Karl στη Σαρλότενμπουργκ. Εκεί η καριέρα του απογειώθηκε: έγραψε τα σημαντικότερα μυθιστορήματά του, όπως τα «Geschwister Tanner», «Der Gehelfe» και «Jakob von Gunten», που εκδόθηκαν από τον ισχυρό εκδότη Bruno Cassirer.

Bertolt Brecht – Spichernstraße 16
Ο σπουδαίος θεατρικός συγγραφέας και ποιητής συνδέθηκε άρρηκτα με το Βερολίνο. Η τελευταία κατοικία του ήταν στην Chausseestraße 125, σήμερα γνωστή ως Literaturforum im Brecht-Haus. Ωστόσο, πέρασε μεγάλο μέρος της δημιουργικής του ζωής στη Spichernstraße 16, στο Wilmersdorf, όπου έγραψε το κείμενο για την «Όπερα της πεντάρας» σε μουσική του Kurt Weill. Ο Weill ζούσε κοντά, στη Luisenplatz 3, προσφέροντας μια ιδανική διαδρομή για περίπατο στους λάτρεις της τέχνης.

Γυναίκες που σημάδεψαν τη λογοτεχνία της πόλης

Christa Wolf – Amalienpark 7
Καμία άλλη συγγραφέας δεν επηρέασε τόσο τη λογοτεχνική σκηνή της Ανατολικής Γερμανίας όσο η Christa Wolf. Το εκτενές έργο της περιλαμβάνει μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια, ραδιοφωνικά και κινηματογραφικά σενάρια. Κατοικούσε στην Amalienpark 7, στην περιοχή Pankow—αξίζει μια βόλτα στον κοντινό Schlosspark.

Irmgard Keun – Meinekestraße 6
Η πρωταγωνίστρια του μυθιστορήματος «Το κορίτσι με το τεχνητό μετάξι» εγκαταλείπει τη βαρετή επαρχία για το Βερολίνο το 1932. Η ίδια η Keun γεννήθηκε στο Charlottenburg το 1905 και γνώρισε μεγάλη επιτυχία μέχρι που το βιβλίο της απαγορεύτηκε από τους ναζί το 1933. Η Meinekestraße 6 αποτελεί σημείο αναφοράς για όσους θέλουν να νιώσουν την ατμόσφαιρα των παλιών της στέκι.

Μεγάλοι συγγραφείς σε γειτονιές-σταθμούς της πόλης

Erich Maria Remarque – Wittelsbacherstraße 5
Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, οι περιοχές Wilmersdorf και Charlottenburg ήταν αγαπημένες στους συγγραφείς. Ο Remarque έζησε στη Wittelsbacherstraße έως το 1929, όπου έγραψε το εμβληματικό «Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο». Μετά την παγκόσμια επιτυχία και τη μεταφορά σε ταινία, μετανάστευσε στην Ελβετία στις αρχές της δεκαετίας του ’30.

Hans Fallada – Rudolf Ditzen Weg 19
Στους δρόμους του Pankow εκτυλίχθηκε η τελευταία τραγική περίοδος της ζωής του Hans Fallada. Μετά τον πόλεμο έζησε σε ένα επταθέσιο διαμέρισμα στον σημερινό Rudolf-Ditzen-Weg 19, όπου ολοκλήρωσε το τελευταίο του μυθιστόρημα «Ο καθένας πεθαίνει μόνος». Τα τελευταία χρόνια σημαδεύτηκαν από εξάρτηση στη μορφίνη, κατάθλιψη και νοσηλείες—πέθανε το 1947.

Ingeborg Drewitz – Quermatenweg 178
Η Drewitz ξεχώρισε στη μεταπολεμική γερμανική λογοτεχνία με τα μυθιστορήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα της σε μια ανδροκρατούμενη εποχή. Από το 1946, έζησε στο Quermatenweg 178 στη Zehlendorf μέχρι τον θάνατό της το 1986—μια ήσυχη γωνιά ιδανική για περιπάτους.

Mουσικοί δημιουργοί και βραβευμένοι λογοτέχνες στο Βερολίνο

Nick Cave – Yorckstraße 81
Στη Δυτική πλευρά της πόλης ο θρυλικός Αυστραλός μουσικός Nick Cave εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους τραγουδοποιούς της γενιάς του. Στην Yorckstraße 81 στο Kreuzberg έγραψε τους στίχους για τρία άλμπουμ και ολοκλήρωσε το πρώτο του μυθιστόρημα «And the Ass Saw the Angel» το 1989.

Günter Grass – Niedstraße 13
Ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας Günter Grass μετακόμισε στη West Berlin στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και έζησε πάνω από τριάντα χρόνια στην Niedstraße 13 στο Friedenau. Ήταν ενεργός στην πολιτική ζωή της Γερμανίας και λάτρης των καλών γεύσεων—συχνά ψώνιζε στη λαϊκή αγορά της περιοχής.

Wolfgang Herrndorf – Nordufer
Ο Herrndorf διαγνώστηκε με κακοήθη όγκο στον εγκέφαλο και αυτοκτόνησε στον Hohenzollernkanal το 2013. Τα βιβλία του παραμένουν δημοφιλή: ο κατασκοπευτικός «Sand» τιμήθηκε με το βραβείο Έκθεσης Βιβλίου Λειψίας, ενώ το πιο γνωστό «Tschick» αφηγείται ένα road trip δύο περιθωριακών νέων στην Ανατολική Γερμανία.

Erich Kästner – Prager Straße 6
Μέχρι το 1929, ο Kästner ζούσε σε δωμάτιο στην Prager Platz στο Wilmersdorf. Το πρώτο μεγάλο χτύπημά του ήταν ο αγαπημένος τίτλος παιδικής λογοτεχνίας «Έμιλ και οι ντετέκτιβ», όπου ο νεαρός ήρωας Έμιλ Τίσμπαϊν προσπαθεί με τους φίλους του να πιάσει έναν κλέφτη στους δρόμους του Βερολίνου.

«Ναι, είναι το καλύτερο», δήλωσε χαρακτηριστικά στη συνέντευξη που δημοσιεύθηκε στις 23 Μαρτίου. «Έχοντας κάνει παιδί στα 29, μετά στα 42 και τώρα στα 44, είναι πολύ πιο εύκολο όταν δεν έχεις τη σύγκρουση και το άγχος ότι θες να κάνεις χίλια πράγματα ταυτόχρονα».

Η Μίλερ πρόσθεσε: «Αν είμαι στο κρεβάτι από τις 9 το βράδυ με ένα βιβλίο, είμαι τόσο ευτυχισμένη τώρα. Και πλέον έχω και την τέλεια δικαιολογία. Η ζωή είναι πιο γειωμένη».

Η πρωταγωνίστρια του “Anatomy of a Scandal” – μητέρα μιας δίχρονης κόρης με τον Όλι και της δεκατριάχρονης Μάρλοου με τον πρώην σύντροφό της Τομ Στάριτζ – παραδέχτηκε ότι στην πρώτη εγκυμοσύνη της δεν ένιωθε τέτοια γαλήνη, αφού ανησυχούσε διαρκώς για το μέλλον. «Τα τριάντα είναι χαοτικά. Θέλεις να νοικοκυρευτείς, να κάνεις παιδιά», εξήγησε. «Στα σαράντα όμως ξέρεις ποια είσαι και δεν σε νοιάζει τι λένε οι άλλοι. Νιώθω πιο γειωμένη από ποτέ».

Η Μίλερ σχολίασε επίσης: «Δεν κρίνουμε τους άντρες που κάνουν παιδιά στα 80 τους. Γιατί να υπάρχει αφήγημα για τις γυναίκες; Όταν θα φτάσουμε τα 60, θα λέμε ‘στα 40 ήμουν μεγάλη’. Είναι απλά μια κοινωνική αφήγηση χωρίς νόημα».

Μητρότητα μετά τα 40: Προσωπικές ιστορίες διάσημων

Η Σιένα μοιράστηκε πως ένας ακόμη λόγος που αποφάσισε να κάνει παιδί αργότερα ήταν επειδή είχε καταψύξει τα ωάριά της στα τέλη των 30 της, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να γίνει ξανά μητέρα. «Ήμουν τυχερή που κατάφερα να μείνω έγκυος φυσιολογικά», ανέφερε, «αλλά ήταν τεράστια ανακούφιση να ξέρω ότι είχα αυτή την επιλογή».

Η Μίλερ δεν δίστασε επίσης να μιλήσει ανοιχτά για τη σχέση της με τον Όλι Γκριν, ο οποίος είναι 14 χρόνια νεότερός της. «Ίσως για κάποιους να είναι περίπλοκο, αλλά στη δική μας περίπτωση υπάρχει μόνο αγάπη και χαρά», δήλωσε στη Vogue τον Δεκέμβριο του 2022. «Στην καρδιά δεν μπορείς να βάλεις νόμους».

Δεν είναι όμως η μόνη διάσημη που αποφάσισε να γίνει μαμά μετά τα σαράντα. Πολλές γυναίκες του Χόλιγουντ έχουν βιώσει τη μητρότητα σε μεγαλύτερη ηλικία, σπάζοντας στερεότυπα και εμπνέοντας χιλιάδες γυναίκες παγκοσμίως.

Γνωστές μαμάδες που απέκτησαν παιδιά μετά τα 40

Η Ζιζέλ Μπούντχεν, μητέρα του Μπέντζαμιν και της Βίβιαν με τον πρώην σύζυγό της Τομ Μπρέιντι, απέκτησε γιο με τον Ζοακίμ Βαλεντέ στα 44 χρόνια. Η ίδια δήλωσε πως δοκίμασε νέα μέθοδο άσκησης μετά την τρίτη εγκυμοσύνη, βοηθώντας την να επανέλθει πιο γρήγορα.

Η βραβευμένη με Όσκαρ Χίλαρι Σουάνκ απέκτησε δίδυμα στα 48, ενώ είχε καταψύξει τα ωάριά της δέκα χρόνια νωρίτερα. «Είμαι πολύ διαφορετική μαμά απ’ ό,τι θα ήμουν στα σαράντα μου», ανέφερε, τονίζοντας πως πλέον έχει περισσότερη υπομονή και κατανόηση.

Η πρωταγωνίστρια του “Homeland” Κλερ Ντέινς, ήδη μητέρα δύο αγοριών με τον Χιου Ντάνσι, έμεινε έγκυος στο τρίτο παιδί στα μέσα των σαράντα της, γεγονός που την εξέπληξε αφού πίστευε πως δεν ήταν πλέον εφικτό λόγω ηλικίας.

Η τραγουδίστρια των No Doubt Γκουέν Στεφάνι, απέκτησε φυσικά τον μικρότερο γιο της Απόλλο σε ηλικία 44 ετών, χαρακτηρίζοντάς το ως δώρο ζωής. Παρόμοια εμπειρία είχε και η Τζένιφερ Λοβ Χιούιτ, που ανακοίνωσε την τρίτη εγκυμοσύνη στα 42 της.

Διάσημες Ελληνίδες και διεθνείς προσωπικότητες

Η ηθοποιός Milla Jovovich, σε ηλικία 43 ετών και μετά από δύσκολη εγκυμοσύνη στο παρελθόν, απέκτησε το τρίτο παιδί της το 2020. Η τραγουδίστρια Alanis Morissette, επίσης έγινε μαμά για τρίτη φορά στα 44.

Άλλες γνωστές γυναίκες, όπως η Ρασίντα Τζόουνς, η Sophie Hunter, η Γκρέτσεν Ρόσι, η Mπριζίτ Νίλσεν, η Ρέιτσελ Βάις, η Eva Longoria, η Tori Spelling, η Audra McDonald, η Tina Fey, η Mαράια Κάρεϊ, η Susan Sarandon, αλλά και ονόματα όπως οι Nicole Kidman, Susan Sarandon, Sophia Loren, απέκτησαν παιδιά μεταξύ των 40 και των 54 ετών, αποδεικνύοντας ότι η μητρότητα δεν έχει ηλικία.

Με αφορμή τον Οκτώβριο, μήνα ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού, η Bepanthol Tattoo μιλά με αληθινές γυναίκες που τόλμησαν να μετατρέψουν ένα σημάδι σε σύμβολο ζωής. Η καμπάνια δεν μιλά μόνο για την επούλωση του δέρματος, αλλά και για τη θεραπεία της ψυχής — για τη στιγμή που μια γυναίκα κοιτάζει ξανά τον εαυτό της στον καθρέφτη και χαμογελά.

Η τέχνη που θεραπεύει

Στην καρδιά της καμπάνιας βρίσκεται η Ρεβέκκα Γιαννοπούλου, medical tattoo artist με πολυετή εμπειρία, που μέσα από τη δουλειά της βοηθά τις γυναίκες να ξαναβρούν την εικόνα και την αυτοπεποίθησή τους. «Κάθε συνεδρία είναι θεραπευτική, τόσο για μένα όσο και για τις γυναίκες», λέει.
«Το medical tattoo δεν σβήνει το παρελθόν, αλλά αλλάζει τον τρόπο που το βλέπουμε. Η φροντίδα μετά είναι μια πράξη ευγνωμοσύνης προς το σώμα – σαν να του λες “ευχαριστώ που άντεξες”».

Οι γυναίκες που ξαναβρήκαν τον εαυτό τους

Οι πρωταγωνίστριες της καμπάνιας μοιράζονται τις πιο προσωπικές τους στιγμές:

· Νάταλι: «Μόλις κοιτάχτηκα στον καθρέφτη μετά το τατουάζ, το πρώτο πράγμα που είπα ήταν “γιατί δεν το έκανα πιο νωρίς;”».

· Μαίρη: «Όταν είδα το αποτέλεσμα, ένιωσα πιο ολοκληρωμένη. Ήταν σαν να ξαναβρήκα ένα κομμάτι του εαυτού μου».

· Ειρήνη: «Έκανα το ιατρικό τατουάζ και άλλαξα εγώ… ένιωσα και πάλι ολόκληρη».

Κάθε μαρτυρία είναι μια υπενθύμιση ότι οι εμπειρίες, οι ουλές και οι ανατροπές δεν είναι αδυναμίες — είναι αποδείξεις δύναμης.

Η φροντίδα ως πράξη αυτοεκτίμησης

Η Bepanthol Tattoo στηρίζει αυτή τη διαδρομή φροντίδας και επανόρθωσης, με προϊόντα που προστατεύουν και αναπλάθουν το δέρμα μετά το τατουάζ. Γιατί κάθε μικρή πράξη περιποίησης είναι και ένα βήμα πιο κοντά στην αποδοχή και την αυτοπεποίθηση.

Μια καμπάνια που μας αγγίζει όλες

Με το “Own Your Story”, η Bepanthol Tattoo δεν απλώς φωτίζει το ζήτημα του καρκίνου του μαστού: το μετατρέπει σε μια πρόσκληση αυτογνωσίας. Να αφουγκραστούμε το σώμα μας, να σεβαστούμε τα σημάδια του και να γράψουμε ξανά τη δική μας ιστορία — με τρυφερότητα, δύναμη και φροντίδα.

Παρά τις αμέτρητες δημόσιες εμφανίσεις, η Πάλτροου δεν είναι μυστήριο. Από τα κρυστάλλινα «θεραπευτικά αυγά» έως τα κεριά με θέμα τον γυναικείο κόλπο, θεωρούμε πως τη γνωρίζουμε καλά. Όμως, στην πραγματικότητα, η εικόνα της διαμορφώνεται κυρίως από πρωτοσέλιδα – όπως η πρόσφατη συμμετοχή της στην «έξυπνη κίνηση PR» της αμερικανικής εταιρείας τεχνολογίας Astronomer.

Εδώ και πάνω από 30 χρόνια, ιστορίες για τους διάσημους συντρόφους της, το «συνειδητό διαζύγιο» με τον Chris Martin, τα δάκρυα στα Όσκαρ, τη στενή διαφυγή από τον Harvey Weinstein και τη δημόσια δίκη για το ατύχημα στο σκι το 2023, έχουν κάνει το κοινό να την αγαπά, αλλά και να τη μισεί ταυτόχρονα. Το νέο βιβλίο “Gwyneth: The Biography” εμβαθύνει στη ζωή και την αμφιλεγόμενη δημόσια εικόνα της Πάλτροου.

Η αυτοσαρκαστική πλευρά και η αυτογνωσία της Πάλτροου

Με το χαρακτηριστικό της χιούμορ, η Πάλτροου ενσαρκώνει ιδανικά τον ρόλο της «αθώας», που απαιτούσε η διαφήμιση της Astronomer. Η ίδια παραδέχεται ότι «δεν μπορεί να προσποιηθεί πως ζει με 25.000 δολάρια τον χρόνο» και ότι το ατύχημα στο σκι, για το οποίο κατηγορήθηκε άδικα, της κόστισε απλά μία μέρα στις πίστες.

Οι δηλώσεις της συχνά έχουν ειρωνικό τόνο, σαν να απευθύνεται σε όσους την καταλαβαίνουν πραγματικά. Όπως έγραψε ο The Guardian, όταν λάνσαρε την αυτοκρατορία ευεξίας Goop το 2008, «η Gwyneth κατάφερε να γίνει ακόμη πιο ενοχλητική». Η εταιρεία Goop την εκτόξευσε σε νέα επίπεδα διασημότητας, ενώ ειδικοί στον χώρο της υγείας έχουν επικρίνει έντονα τους ισχυρισμούς του brand.

Τον Ιανουάριο του 2020, ο επικεφαλής του NHS, Simon Stevens, χαρακτήρισε το Goop ως υπέρμαχο των «κομπογιαννιτών και τσαρλατάνων», μετά την προβολή του ντοκιμαντέρ “The Goop Lab” στο Netflix.

Αντιδράσεις και ανατροπές στην εικόνα της Πάλτροου

Σε συνέντευξή της, η Πάλτροου αντιμετώπισε τις επικρίσεις με χαρακτηριστική άνεση. Δήλωσε ότι «δεν θα καταλάβω ποτέ το επίπεδο ενδιαφέροντος και προβολής», προσθέτοντας πως δεν σκοπεύει να αλλάξει τη συζήτηση για να ευχαριστήσει τους πάντες. Ακόμη κι αν τα προϊόντα του Goop στερούνται επιστημονικής βάσης, η ίδια υποστηρίζει ότι μη συμβατικές θεραπείες υπάρχουν εδώ και «χιλιάδες χρόνια». Παράλληλα, φαίνεται να γνωρίζει άριστα την εμπορική αξία του ονόματός της.

Πριν μέρες, μετά από ένα περιστατικό όπου ένα ζευγάρι σε συναυλία των Coldplay, που αποδείχτηκε πως ήταν εργαζόμενοι στην Astronomer, προσπάθησε να αποφύγει τις κάμερες, η Πάλτροου επιστρατεύτηκε για μια νέα καμπάνια PR. Η SmartCompany χαρακτήρισε αυτή την ενέργεια ως «εμβληματική ανατροπή PR». Με το γνώριμο νεύμα ειρωνείας που έδειξε και στη δίκη για το σκι, απογείωσε τον ρόλο που ζητούσε η διαφήμιση.

«Μεγαλύτερη από τη ζωή»: Το νέο βιβλίο εξερευνά τη διαδρομή της Πάλτροου

Στο νέο βιβλίο της δημοσιογράφου και συγγραφέα Amy Odell, η Πάλτροου περιγράφεται ως «μία από τις πιο αντιπαθητικές διασημότητες στον κόσμο». Αν και η ίδια δεν συμμετείχε στη συγγραφή, περισσότερα από 220 άτομα, φίλοι, συνεργάτες και άνθρωποι του χώρου μίλησαν στην Odell για να συνθέσει την πορεία αυτής της ξανθιάς σταρ που μεταμορφώθηκε από σύντροφος του Brad Pitt σε ένα όνομα-σύμβολο.

Το βιβλίο αποτελεί συνέχεια του προηγούμενου έργου της Odell, “Anna: The Biography” (2022), αφιερωμένο στη θρυλική διευθύντρια μόδας Anna Wintour. Οι παραλληλισμοί ανάμεσα στις δύο γυναίκες είναι εμφανείς: αμφότερες φιλοδοξούν σε τεράστια κλίμακα και μαγνητίζουν την προσοχή με την παρουσία τους.

Η ίδια η Odell δηλώνει πως αυτό που την ενδιέφερε ήταν κυρίως η φιλοδοξία τους. «Πιστεύω πως η φιλοδοξία είναι σπουδαίο προσόν – το θαυμάζω ιδιαίτερα», λέει στο BBC. Επισημαίνει ότι συχνά η φιλοδοξία των γυναικών δεν εκλαμβάνεται θετικά, γεγονός που ίσως εξηγεί γιατί η Πάλτροου αρχικά υποβάθμιζε τις φιλοδοξίες της.

«Με συναρπάζουν οι άνθρωποι με πολιτισμική επιρροή – κι αυτή είναι μια εξήγηση γιατί οι δύο κατάφεραν να διαμορφώσουν τάσεις», προσθέτει. Η κλίμακα των στόχων της Πάλτροου είναι αδιαμφισβήτητη: «Μέσα από το Goop βλέπουμε πόσο μεγάλη ήταν η φιλοδοξία της – ήθελε το Goop να κάνει τα πάντα και όλα τέλεια. Έτσι έφτασε εκεί που είναι σήμερα».

Πηγή: BBC

«Ένας χρόνος Fortuno! Κι όμως μοιάζει σαν χθες. Δώδεκα μήνες γεμάτοι δημιουργία, ιδέες, γραφή και –κυρίως– ανθρώπους! Από την πρώτη στιγμή, ένιωσα πως αυτή η συνεργασία θα ήταν κάτι ξεχωριστό. Κάθε άρθρο, κάθε συζήτηση, κάθε επικοινωνία με την ομάδα, δεν ήταν απλώς κομμάτια δουλειάς, αλλά στιγμές έμπνευσης. Σε αυτό το site, δεν είμαστε απλώς συντάκτες. Είμαστε συνοδοιπόροι σε μια πορεία, που μας ενώνουν η αγάπη για το ποιοτικό περιεχόμενο, η αισθητική και η ουσία. Η αρμονική μας συνεργασία δεν είναι δεδομένη. Είναι κάτι που καλλιεργείται, καθημερινά, με σεβασμό, δημιουργικότητα και κοινό όραμα. Κι αυτή ακριβώς η σύμπνοια είναι που κάνει το Fortuno να ξεχωρίζει. Είναι προνόμιο να δουλεύεις σε έναν χώρο, που σε κάνει να νιώθεις πως «ανήκεις», που σε ενθαρρύνει να εξελιχθείς και να προσφέρεις τον καλύτερό σου εαυτό. Στην πρώτη αυτή επέτειο, δεν γιορτάζουμε απλώς έναν χρόνο κυκλοφορίας – γιορτάζουμε μια ομάδα που έγινε έμπνευση, μια ιδέα που έγινε πράξη και ένα όραμα που συνεχίζει να μας οδηγεί»! –Ρούλα Σκουρογιάννη

«Έχοντας δουλέψει πάνω από 20 χρόνια σε περιοδικά και sites, δεν περιμένω πολλές εκπλήξεις στον κλάδο μας. Καλές δουλειές, με ικανούς και εργατικούς συνεργάτες υπάρχουν συχνά και είναι ευτύχημα όταν συναντιούνται οι επαγγελματικές μας διαδρομές. Κάπως έτσι ευοίωνα ξεκίνησε η συνεργασία μου με το στα σκαριά (πριν από έναν ακριβώς χρόνο) site του Σεραφείμ Κοτρώτσου. Σοβαρός επαγγελματίας, με μεγάλη πορεία στον χώρο και άνθρωπος που αμέσως μου μετέδωσε ενθουσιασμό για το νέο του δημοσιογραφικό εγχείρημα, το Fortuno.gr, αποφάσισα να τον ακολουθήσω στον καινούργιο ιστότοπο, που θέλησε να δημιουργήσει. Έναν χρόνο μετά, νιώθω «έκπληκτη» κι ευτυχής, που είμαι από την αρχή κομμάτι αυτού του σάιτ, που αναπτύσσεται δυναμικά, που έχει βρει ισχυρή ταυτότητα και προσανατολισμό σχεδόν από τα γεννοφάσκια του. Για μένα το Fortuno σήμερα σημαίνει όχι απλά μια επαγγελματική συνεργασία, αλλά το «όνομα» πίσω από μία εμπνευσμένη ομάδα με όραμα, αγάπη και πολλά να μοιραστεί. Η ευχή μου για τα πρώτα γενέθλια του Fortuno είναι το όραμά μου γι’ αυτό: Να συνεχίσει να μεγαλώνει, να κερδίζει αναγνώστες και κάθε του άρθρο να γράφεται από με τον σεβασμό ενός επαγγελματία προς τη δουλειά και τον ενθουσιασμό ενός νέου αρθρογράφου για τη χαρά της δημιουργίας». – Ελένη Δασκαλάκη

«Πέρασε ένας χρόνος και σκέφτομαι τι είναι το fortuno για εμένα. Σκέφτομαι πώς προχωράω μαζί του, πώς με πάει παρακάτω. Γιατί η δημιουργία και η έκφραση, πιάνονται χεράκι με την εξέλιξη. Έτσι, η συμμετοχή μου σε αυτή την ομάδα, είναι σίγουρα η πρώτη μου απόπειρα να ακουστώ και να διαβαστώ πέρα από τους ανθρώπους μου – άρα είναι και μια επιτυχία. Έως τώρα, μέσω αυτής της προσπάθειας, μιας προσπάθειας που αγκαλιάζει κι αγκαλιάζεται από ανθρώπους με όρεξη, άποψη, αγάπη για τη γραφή και το μοίρασμα, δημιουργικότητα και τρυφερότητα, έχω έρθει σε επαφή με όλα όσα ευχόμουν να γεμίζουν τη ζωή μου συχνότερα. Θέατρα, κουβέντες, νέες γνώσεις, άνθρωποι με φωνή. Κι αν έχω αγαπημένο σε αυτό το εγχείρημα, αυτό είναι ο χώρος, ο διαθέσιμος χώρος για να ακουστούν όλες οι φωνές ανεξαιρέτως – κι όλες οι φωνές ως ανάγκη. Εύχομαι χρόνια πολλά στο fortuno και στους ανθρώπους του, χρόνια πολλά στις προσπάθειες που ταΐζουν την ελπίδα για κάθε καλό και καλύτερο». –Έφη Αγγελοπούλου

«Η αρχική ιδέα ήταν να γράφω tech stories για το Fortuno– ένα θέμα, που θεωρητικά, τουλάχιστον, κατέχω λόγω σπουδών κι επαγγελματικής εμπειρίας. Και η αλήθεια είναι αυτή: μπορώ να μιλήσω για ό,τι τεχνολογία θες, αλλά δε με γοητεύει ιδιαίτερα. Ζώντας για καιρό ως ένας άνθρωπος με κρίση ταυτότητας, ήρθε (επιτέλους) πριν ένα χρόνο, εκείνη η στιγμή – η ιερή στιγμή – που κάτι με «χτύπησε» τόσο βαθιά, ώστε άνοιξε μια εσωτερική ρωγμή. Και μέσα από αυτή, άρχισε να βγαίνει όλο το νερό που υπήρχε μέσα μου. Και το νερό έγινε ιστορίες, σκέψεις και συνομιλίες. Είδα τι σημαίνει στην πράξη το σχολικό «σκέφτομαι και γράφω». Μπήκα στα μυαλά των άλλων και είδα ότι έχω πολύ δρόμο ακόμα μπροστά μου. Εύχομαι να έχω πάντα νερό μαζί μου. Εδώ κι έναν χρόνο, λοιπόν, γράφω ελεύθερα για το Fortuno. Έναν «τόπο», που, πέρα από τη σωστή πληροφόρηση, χωράει την αλήθεια μας, την ευαισθησία μας, το δίκιο μας και τον κόσμο μας. Είμαι πολύ χαρούμενος που είμαι κομμάτι του. Και του χρόνου». – Βασίλης Φωτόπουλος

«Μου είχαν λείψει οι ιστορίες, οι κουβέντες, η συγκίνηση ανάμεσα σε δύο τελείες, που φέρουν το βάρος του πιο αφαιρετικού και πυκνού λόγου, η ομάδα. Και ήρθε το Fortuno με τους ανθρώπους του, πάνω σε μια αρτηρία ευρηματικότητας, ιδεών, προσμονής, έκπληξης, για όσα αγαπάμε, πιστεύουμε, ψάχνουμε, για όσα υπάρχουν και θέλουν πάντα έναν ατόφιο τρόπο για να ειπωθούν. Νιώθω περήφανη για την ομάδα μας. Για κάθε στιγμή αλήθειας. Το Fortuno, για εμάς, δεν είναι απλώς ένα ψηφιακό περιβάλλον. Είναι χώρος κοινός, ζωντανός, ανοιχτός. Ένα πείραμα που έγινε αναγκαιότητα. Συνεχίζουμε μαζί, ακάθεκτοι, μεταφέροντας, κάθε φορά, κάτι από τον πιο ανήσυχο και άγρυπνο εαυτό μας». –Χρύσα Φωτοπούλου

Τι συμβαίνει, όταν αλλάζει το σώμα σου; Σε ποιον ανήκει η ντροπή; Πώς μιλάς για όσα σε προβληματίζουν — και ποιος πραγματικά ακούει; Τι σημαίνει «δεν φταις εσύ»; Τι μοιραζόμαστε με τους συνομηλίκους μας από τις σκέψεις, τις ανησυχίες και τις χαρές μας; Και τελικά… μόνο εγώ νιώθω έτσι;

Η οργάνωση «Κάθε Μία Ιστορία» παρουσιάζει έναν νέο κύκλο ιστοριών αφιερωμένων στην περίοδο της εφηβείας. Με τα δικά τους λόγια, κορίτσια και νεαρές γυναίκες 15-20 ετών φωτίζουν μέρος της ζωής τους και μοιράζονται προκλήσεις, αναζητήσεις και όνειρα. Οι αφηγήτριες επιλέγουν περιστατικά και εμπειρίες από την πρόσφατη εφηβεία τους ή την περίοδο που διανύουν τώρα, απευθυνόμενες τόσο σε συνομήλικά τους άτομα όσο και στον κόσμο των ενηλίκων. Με χιούμορ, ειλικρίνεια και σοβαρότητα αναστοχάζονται, θυμούνται, μετανιώνουν, συμβουλεύουν και κοιτούν μπροστά.

• Η Ιωάννα, λίγο πριν δώσει για τρίτη φορά Πανελλαδικές, περιγράφει την εξουθενωτική πίεση του να πρέπει να είναι τελεία σε όλα.
• Η Κάτια μιλά για τη σχέση με τη μητέρα της: πρότυπο και στήριγμα σε κάθε της βήμα.
• Η Ναταλία μοιράζεται τη δυσκολία να αποδεχτεί τις αλλαγές που έφερε η εφηβεία στο σώμα της και μιλά για τη σημασία των προσωπικών ορίων.
• Η Ελεάνα καταφέρνει να περάσει στη Νομική, αλλά νιώθει ότι χάνει τον εαυτό της στο πρώτο έτος σε ένα περιβάλλον που δεν τη χωρά.
• Η Δέσποινα, όταν αποφασίζει να μη σωπαίνει πια, ανακαλύπτει ότι δεν είναι μόνη και αναδεικνύει τη σημασία της γυναικείας αλληλεγγύης.
• Η Μιχαέλα περιγράφει ένα περιστατικό διαδικτυακού bullying και εξηγεί πώς ένας αγαπημένος τόπος μπορεί να γίνει καταφύγιο.

Oι ιστορίες τους συνθέτουν μια πολυπρισματική και αυθεντική απεικόνιση της εφηβείας. Ο κύκλος ιστοριών είναι ένας χώρος σεβασμού, αυθεντικής περιέργειας και ενεργητικής ακρόασης, ένας τρόπος να χτιστούν γέφυρες πάνω από τα ορμητικά νερά των ποταμών της εφηβείας. Και σίγουρα οι ιστορίες των ίδιων των αφηγητριών με τα δικά τους λόγια ξεπερνούν κάθε περιγραφή τους. Ακούστε τες εδώ και στο spotify. Παράλληλα, υπάρχει ειδικά σχεδιασμένο συνοδευτικό εκπαιδευτικό υλικό για αξιοποίηση των ιστοριών σε σχολικές τάξεις εδώ.

Για την Κάθε Μία Ιστορία

Η οργάνωση «Κάθε Μία Ιστορία» είναι αφιερωμένη στο γυναικείο storytelling και την ενίσχυση της γυναικείας ορατότητας. Το έργο της έχει σκοπό να συμβάλει στην έμφυλη ισότητα μέσα από την παραγωγή και διάχυση γυναικείων ιστοριών.

Αναδεικνύουμε έναν ολόκληρο κόσμο που συχνά αγνοείται: τον κόσμο μέσα από τα μάτια των γυναικών. Μέσα από αυτοτελή επεισόδια podcast, εικαστικές δράσεις και εκπαιδευτικά προγράμματα μοιραζόμαστε ιστορίες γυναικών χαρτογραφώντας έναν διαφορετικό κόσμο. Ιστορία-ιστορία, συνδεόμαστε μεταξύ μας και αφουγκραζόμαστε ιστορίες ζωής και καθημερινότητας που συχνά θεωρούνται ασήμαντες, δεδομένες.

Ποια η θέση των σύγχρονων γυναικών στο δημόσιο λόγο και ποια η αυτοεικόνα τους όσον αφορά στην αξία των εμπειριών τους; Ποιος είναι ο χώρος εμπειριών ανάμεσα στο κατόρθωμα και το τραύμα; Τέτοια ερωτήματα γεννήθηκαν από τη σύλληψη της ιδέας του «Κάθε Μία Ιστορία». Αρχίσαμε να τα απαντούμε στην πράξη μαζί με κάθε μία αφηγήτρια που ηχογραφούμε. Μέσα από θεματολογική ποικιλία και εκφραστική ελευθερία, ξεδιπλώνονται θραύσματα των μοναδικών ζωών των αφηγητριών και τους δίνεται σεβασμός και χώρος στο δημόσιο λόγο.

Αυτή η γιορτή είναι διεθνώς αναγνωρισμένη και ξεσηκώνει εορτασμούς σε όλο τον κόσμο που επικεντρώνονται στη σημασία της λογοτεχνίας και της αφήγησης. Παρακάτω προτείνουμε 6 τρόπους για να γιορτάσετε όπως της αρμόζει, την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου.

Ξαναδιαβάστε το αγαπημένο σας βιβλίο

Οποιοσδήποτε αυτοαποκαλούμενος λάτρης του βιβλίου θα έχει στη διάθεσή του μια γερή λίστα με αναγνώσματα πέντε αστέρων. Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου είναι μια τέλεια δικαιολογία για να επαναφέρετε ένα παλιό αγαπημένο σας. Είτε πρόκειται για μια αγαπημένη παιδική ιστορία είτε για ένα πιο πρόσφατο βιβλίο που απλά δεν μπορείτε να σταματήσετε να σκέφτεστε, υπάρχει νέα μαγεία που μπορείτε να βρείτε σε γνωστές ιστορίες.

Υποστηρίξτε έναν Έλληνα συγγραφέα ή το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας

Αγοράστε από τα μικρά για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου. Ενισχύστε την τοπική σας οικονομία και βρείτε το επόμενο υπέροχο ανάγνωσμά σας σε μία εκδρομή — ένα win-win! Τα τοπικά βιβλιοπωλεία είναι ένας πολύ καλός τρόπος για να συνδεθείτε με τους γείτονές σας που διαβάζουν και να συναντήσετε μερικούς από τους τοπικούς συγγραφείς της περιοχής σας. Πολλά καταστήματα φιλοξενούν υπογραφές βιβλίων, παρουσιάσεις και λέσχες βιβλίων.

Απλά γράψτε

Εάν υπάρχει μια ιστορία μέσα σας, αφήστε τη να βγει έξω. Η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου έχει να κάνει με τον εορτασμό του κόσμου των ιστοριών και των ονειροπόλων που τόλμησαν να τις πουν. Δώστε λίγο χρόνο στον εαυτό σας για δημιουργική απόδοση και δείτε τι θα βγει στην επιφάνεια!

Δωρίστε βιβλία

Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ της συλλογής βιβλίων και της συσσώρευσης βιβλίων – οι φανατικοί αναγνώστες καταλαβαίνουν τι εννοούμε. Αν ξεχειλίζουν τα ράφια σας, η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου θα μπορούσε να είναι μια εξαιρετική μέρα για να τα αποσυμφορήσετε. Οι τοπικές βιβλιοθήκες, οι ανταλλαγές βιβλίων και τα καταστήματα μεταχειρισμένων θα πάρουν με χαρά τα αγαπημένα σας βιβλία σε καλή κατάσταση από τα χέρια σας. Ποιος ξέρει; Θα μπορούσατε έτσι να χαρίσετε σε κάποιον το νέο αγαπημένο του βιβλίο.

Ζήστε μια οικογενειακή στιγμή αγκαλιά με μια ιστορία

Το διάβασμα είναι ένα χόμπι που συχνά καλλιεργείται στο σπίτι. Στις 23 Απριλίου, συγκεντρωθείτε όλοι μαζί για να διαβάσετε μια ιστορία ως οικογένεια. Κερδίζετε επιπλέον πόντους αν αυτό γίνει η νυχτερινή ρουτίνα σας!

Επίσκεψη στη βιβλιοθήκη της κοινότητάς σας

Η τοπική βιβλιοθήκη σας είναι μια Μέκκα για πόρους και λογοτεχνικά ευρήματα. Το να είσαι μέλος της βιβλιοθήκης είναι ένας εύκολος τρόπος για τους αναγνώστες με προϋπολογισμό ή για όσους έχουν περιβαλλοντική συνείδηση ​​και προτιμούν να αποκτούν πρόσβαση σε βιβλία που μπορούν να δανειστούν και να επιστρέψουν. Το σίγουρο είναι ότι η βιβλιοθήκη σας θα έχει προγραμματισμένες εκδηλώσεις για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου, οπότε φροντίστε να την επισκεφτείτε σίγουρα!

Πηγή: 1000 libraries Magazine

Καθημερινά, από τις 10:00 έως τις 16:00, στην αίθουσα Νέοι Φούρνοι, οι επισκέπτες της έκθεσης ανακαλύπτουν έργα δεκατεσσάρων Ελλήνων δημιουργών κόμικς, που αφηγούνται ιστορίες για την Αθήνα της Κατοχής, επικεντρωμένες στους ανθρώπους, που έβλεπαν ή ονειρεύονταν «γλυκά ξημερώματα», τη στιγμή που βίωναν σκοτεινές ημέρες, ζοφερές νύχτες, εφιαλτικές εποχές.

Τα έργα που φιλοτεχνούν οι καλλιτέχνες δεν αποτελούν ντοκουμέντα, μαρτυρίες, τεκμήρια, αποδείξεις ή ιστορικά στοιχεία. Κάποια εδράζονται σε ιστορικά δεδομένα και κάποια αποτελούν μυθοπλαστικές αφηγήσεις. Οι Soloup, Αλέκος Παπαδάτος, Αλέξια Οθωναίου, Γιώργος Γούσης, Γιώργος Φαραζής, Δημήτρης Καμένος, Θανάσης Πέτρου, Θοδωρής Μπαργιώτας, Λέανδρος, Πέτρος Ζερβός, Πέτρος Χριστούλιας, Σπύρος Δερβενιώτης, Τάσος Μαραγκός και Τόμεκ Γιοβάνης αποτυπώνουν, με τον δικό τους τρόπο, πτυχές των θλιβερών χρόνων της Κατοχής, σε μια απόπειρα προσέγγισης και απόδοσης της εποχής εκείνης μέσω της καλλιτεχνικής έκφρασης.

Τι συνέβαινε στην Αθήνα κατά την διάρκεια της ναζιστικής κατοχής; Πώς ήταν να ζεις κάτω από τη γερμανική μπότα, σε ένα καθεστώς απόλυτης τρομοκρατίας και φόβου, όπου τίποτα δεν είναι ασφαλές; Ποιοι και πώς αντιστάθηκαν και ποιοι συνεργάστηκαν με τον κατακτητή; Μα, πάνω απ’ όλα, πώς ήρθε η απελευθέρωση;

Οι δημιουργοί της έκθεσης «Ένα γλυκό ξημέρωμα – 14 ιστορίες για την Αθήνα της Κατοχής», μπροστά στο δέος και τον αποτροπιασμό, που γεννά η τρομακτική διάσταση του εγκλήματος, αντιτάσσουν τη μνήμη, προτάσσουν τη γνώση και παρακινούν σε εγρήγορση. Η έκθεση θα παρουσιαστεί επίσημα στην αίθουσα Νέοι Φούρνοι, την Παρασκευή 6 Σεπτεμβρίου, ώρα 19:30, με ελεύθερη είσοδο. Θα ακολουθήσει συζήτηση με τους δημιουργούς Τόμεκ Γιοβάνη, Γιώργο Γούση, Σπύρο Δερβενιώτη, Soloup, Γιώργο Φαραζή και Πέτρο Χριστούλια.

Πληροφορίες

Δημιουργοί έκθεσης: Soloup, Αλέκος Παπαδάτος, Αλέξια Οθωναίου, Γιώργος Γούσης, Γιώργος Φαραζής, Δημήτρης Καμένος, Θανάσης Πέτρου, Θοδωρής Μπαργιώτας, Λέανδρος, Πέτρος Ζερβός, Πέτρος Χριστούλιας, Σπύρος Δερβενιώτης, Τάσος Μαραγκός, Τόμεκ Γιοβάνης
Επιμέλεια: Μενέλαος Χαραλαμπίδης, Γιάννης Κουκουλάς
Διοργάνωση: Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων

«Ένα γλυκό ξημέρωμα – 14 ιστορίες για την Αθήνα της Κατοχής»
05 – 17 Σεπτεμβρίου 202
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων | Αίθουσα Νέοι Φούρνοι
Δευτέρα – Κυριακή: 10:00-16:00
Είσοδος ελεύθερη

Δείτε εδώ το αναλυτικό πρόγραμμα των εκδηλώσεων του Δήμου Αθηναίων: «1974 & 1944: Η Αθήνα γιορτάζει την ελευθερία της», που απλώνονται στην πόλη μέχρι και τον Νοέμβριο.

Περισσότερες πληροφορίες: cultureisathens.gr

Κάνοντας, λοιπόν, ένα ταξίδι στο παρελθόν, συναντάμε έναν από τους μεγαλύτερους λάτρεις του νησιού, τον Νίκο Καζαντζάκη. Ο Καζαντζάκης εγκαταστάθηκε, πρώτη φορά στην Αίγινα, το 1927. Η Αίγινα έγινε η έδρα του για να ολοκληρώσει το έργο «Οδύσσεια». Μετά από ταξίδια στο εξωτερικό, γύρισε στο νησί και το 1936 ολοκλήρωσε την κατασκευή του σπιτιού του, στο οικόπεδο που είχε αγοράσει έναν χρόνο πριν. Η Αίγινα έγινε η μόνιμη κατοικία του μέχρι το 1944, όπου και μεταφέρθηκε στην Αθήνα. Με εξαίρεση μερικά μικρά διαστήματα, δεν γύρισε ποτέ στην Αίγινα. Η κατοικία του βρίσκεται στην περιοχή Λιβάδι. Για να φτάσει κανείς ως εκεί πρέπει να ακολουθήσει την παραλιακή οδό προς την Σουβάλα.

Ο ποιητής Κώστας Βάρναλης περνούσε ολόκληρα καλοκαίρια στο νησί, αναζητώντας την ιδανική κατοικία, που θα τον κρατούσε για πάντα εκεί. Πολλά από τα έργα του είναι συνδεδεμένα με την Αίγινα.

Άλλο ένα παράδειγμα αποτελεί ο εικαστικός Νίκος Νικολάου, του οποίου το σπίτι έχει μετατραπεί σε μουσείο, όπου εκτίθενται οι πίνακές του, αλλά και ο αδελφικός του φίλος, ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης. Ο Μόραλης εγκαταστάθηκε στην Αίγινα, τη δεκαετία του ΄70, χτίζοντας τον δικό του χώρο για να μπορεί να μένει και να εργάζεται έξι μήνες τον χρόνο. Το επιβλητικό κτίσμα, που εξακολουθεί να αποπνέει την ενέργεια του ζωγράφου, σχεδιάστηκε από τον φίλο του αρχιτέκτονα, Άρη Κωσταντινίδη. Πήγαινε εκεί το Πάσχα, συντροφιά με τους φίλους του Νικολάου και Καπράλο κι επέστρεφε στην Αθήνα το φθινόπωρο.

Ο Οδυσσέας Ελύτης αγαπούσε να κάνει βόλτες στα σοκάκια και στον παραλιακό δρόμο του νησιού. Eρχόταν για διακοπές, αρκετά συχνά, και μαζί με τους Νίκο Νικολάου και Γιάννη Μόραλη αποτελούσαν την ιστορική παρέα των τριών.

Στην ουσία, όλοι οι καλλιτέχνες αυτό έκαναν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο έκφρασης, ενώ ήταν όλοι μια μεγάλη παρέα. Μουσικοί με τις ορχήστρες τους, όπως ο ρεμπέτης Γιώργος Μπάτης, που έπαιζε μπουζούκι στο παρκάκι, δίπλα στο Δημαρχείο του νησιού, και η Σωτηρία Μπέλου. Zωγράφοι, όπως ο Ανδρέας Βουρλούμης που, μέσα από τις υδατογραφίες του και το δικό του βλέμμα, παρουσίασε την Αίγινα.

Ο γλύπτης Ντέιβιντ Κένεντι άφησε το Λονδίνο για να εγκατασταθεί μόνιμα στο Σφεντούρι της Αίγινας από το 1972, όπου αντλούσε έμπνευση για τις φιγούρες των ζώων, που φιλοτεχνούσε. Δεν ήταν εύκολο για εκείνον να ξεκινήσει, καθώς, ως ζωγράφος ακόμα και πριν ασχοληθεί με τη γλυπτική, δεν είχε καν χρήματα να αγοράσει καμβάδες και χρώματα. Χάρη στον γλύπτη Χρήστο Καπράλο, ο οποίος του έδωσε κάποιο ποσό για να αγοράσει έναν σουγιά και ένα κομμάτι ξύλο, ο Κένεντι προσανατολίστηκε στη γλυπτική.

Όσο για τον Καπράλο, στην περιοχή Πλακάκια, βρίσκεται το εργαστήριό του, που στεγάζει σήμερα τα γλυπτά του, όλα φιλοτεχνημένα εκεί, ενώ λειτουργεί και σαν μουσείο.

Ο θρυλικός «Παναγάκης»

Το σημείο αναφοράς και συνάντησης στην Αίγινα ήταν ένα: η ταβέρνα του Παναγάκη, στο λιμάνι του νησιού, που υπάρχει ακόμα. Ο Παναγάκης υπήρξε, για δεκαετίες, το αγαπημένο στέκι λόγιων και μουσικών, που άφησαν ιστορία στο τραγούδι, εικαστικών και ηθοποιών του ελληνικού κινηματογράφου. Κανένας ανταγωνισμός μεταξύ τους δεν υπήρξε, όλοι μαζί, αλλά και ταυτόχρονα μόνοι, απολάμβαναν απλές, καθημερινές στιγμές με φόντο τον αγαπημένο τους τόπο.