Σε λίγα μόλις χρόνια από τότε που οι Ταλιμπάν ανέκτησαν τον έλεγχο της χώρας, τα δικαιώματα των γυναικών έχουν διαβρωθεί σε σημείο που απαγορεύεται ακόμη και το τραγούδι. Η Malala έχει προσωπική ιστορία με τους Ταλιμπάν πέρα ​​από τα σύνορα στο Πακιστάν, αφού ένας ένοπλος από την σκληροπυρηνική ισλαμιστική ομάδα την πυροβόλησε καθώς καθόταν σε σχολικό λεωφορείο.

Η ταχύτητα της αλλαγής στο Αφγανιστάν, αν όχι η βαρβαρότητα, έχει εκπλήξει τη Malala, η οποία από εκείνο το σχεδόν θανατηφόρο πυροβολισμό το 2012 κάνει εκστρατείες για την ισότητα. «Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι τα δικαιώματα των γυναικών θα διακυβεύονταν τόσο εύκολα», λέει η Malala στο BBC Asian Network. «Πολλά κορίτσια βρίσκονται σε μια πολύ απελπιστική, καταθλιπτική κατάσταση όπου δεν βλέπουν καμία διέξοδο», λέει η 27χρονη βραβευμένη με Νόμπελ. «Το μέλλον τους φαίνεται πολύ σκοτεινό».

Το 2021, οι Ταλιμπάν ανέκτησαν την εξουσία στο Αφγανιστάν, 20 χρόνια μετά την εισβολή υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που ανέτρεψε το καθεστώς τους ως συνέπεια των επιθέσεων της 11ης Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη. Στα τρεισήμισι χρόνια από τότε που οι δυτικές δυνάμεις εγκατέλειψαν τη χώρα, οι «νόμοι ηθικής» σημαίνουν ότι οι γυναίκες στο Αφγανιστάν έχουν χάσει δεκάδες δικαιώματα. Ο ενδυματολογικός κώδικας σημαίνει ότι πρέπει να είναι πλήρως καλυμμένες και οι αυστηροί κανόνες τους έχουν απαγορεύσει να ταξιδεύουν χωρίς άντρα συνοδό ή να κοιτάζουν έναν άντρα στα μάτια, εκτός εάν έχουν σχέση εξ αίματος ή γάμου. «Οι περιορισμοί είναι τόσο ακραίοι που δεν έχουν νόημα για κανέναν», λέει η Malala.

Τα Ηνωμένα Έθνη (ΟΗΕ) λένε ότι οι κανόνες ισοδυναμούν με «απαρτχάιντ φύλου» – ένα σύστημα όπου οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν οικονομικές και κοινωνικές διακρίσεις με βάση το φύλο τους, κάτι που η Διεθνής Αμνηστία θέλει να αναγνωριστεί ως έγκλημα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Ωστόσο, οι Ταλιμπάν υπερασπίστηκαν τους κανόνες, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι αποδεκτοί στην αφγανική κοινωνία και ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να σέβεται τους «ισλαμικούς νόμους, τις παραδόσεις και τις αξίες των μουσουλμανικών κοινωνιών».

«Οι γυναίκες έχασαν τα πάντα», λέει η Malala. «Γνωρίζουν [οι Ταλιμπάν] ότι για να αφαιρέσουν τα δικαιώματα των γυναικών πρέπει να ξεκινήσουν από την εκπαίδευση». Τα Ηνωμένα Έθνη λένε ότι περισσότερα από ένα εκατομμύριο κορίτσια δεν πηγαίνουν σχολείο στο Αφγανιστάν – περίπου το 80% – και το 2022 περίπου 100.000 φοιτήτριες αποκλείστηκαν από τα πανεπιστημιακά τους μαθήματα. Αναφέρεται επίσης συσχέτιση μεταξύ της έλλειψης πρόσβασης στην εκπαίδευση και της αύξησης των παιδικών γάμων και των θανάτων κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού.

«Οι Αφγανές ζουν σε πολύ σκοτεινούς καιρούς τώρα», λέει η Malala. «Αλλά δείχνουν αντίσταση».

Η γεννημένη στο Πακιστάν ακτιβίστρια, που έγινε το νεότερο άτομο που κέρδισε ποτέ Νόμπελ Ειρήνης, είναι εκτελεστικός παραγωγός σε μια επερχόμενη ταινία, Bread & Roses, που καταγράφει τη ζωή τριών Αφγανών γυναικών που ζουν υπό το καθεστώς των Ταλιμπάν. Το ντοκιμαντέρ ακολουθεί τη Zahra, μια οδοντίατρο που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πρακτική της, την ακτιβίστρια Taranom, η οποία φεύγει στα σύνορα και την κυβερνητική υπάλληλο Sharifa, η οποία χάνει τη δουλειά της και την ανεξαρτησία της. Αλλά η ταινία δεν αφορά μόνο τις ιστορίες τριών γυναικών, λέει η Malala. «Πρόκειται για τα 20 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες από το Αφγανιστάν, των οποίων οι ιστορίες μπορεί να μην φτάσουν στις οθόνες μας».

Το Bread & Roses σκηνοθέτησε η Αφγανή σκηνοθέτις Sahra Mani και η αμερικανίδα ηθοποιός Jennifer Lawrence προστέθηκε επίσης ως παραγωγός.

Η Sahra λέει στο Asian Network ότι η αποστολή της ήταν «να αφηγηθεί την ιστορία ενός έθνους υπό τη δικτατορία των Ταλιμπάν». «Πόσο σιγά, αφαιρέθηκαν όλα τα δικαιώματα». Η Sahra κατάφερε να φύγει από το Αφγανιστάν μετά την κατάρρευση της υποστηριζόμενης από τις ΗΠΑ κυβέρνησης μετά την απόσυρση των στρατευμάτων τον Αύγουστο του 2021. Ωστόσο, διατηρούσε επαφή με γυναίκες στο σπίτι, οι οποίες μοιράζονταν βίντεο τα οποία στη συνέχεια συνέλεγε και αρχειοθετούσε. «Ήταν πολύ σημαντικό να βρεθούν νέες, σύγχρονες, μορφωμένες γυναίκες που έχουν ταλέντο, που ήταν έτοιμες να αφιερωθούν στην κοινωνία», λέει η Sahra. «Ήταν έτοιμες να χτίσουν τη χώρα, αλλά τώρα πρέπει να κάτσουν σπίτι τους και σχεδόν να μην κάνουν τίποτα».

Παρόλο που η ταινία δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα, η Sahra πιστεύει ότι η κατάσταση στο Αφγανιστάν έχει ήδη επιδεινωθεί σε σημείο που θα ήταν αδύνατο να γίνει αν ξεκινούσε μόλις τώρα. «Εκείνη την εποχή, οι γυναίκες μπορούσαν ακόμα να βγουν έξω και να διαδηλώσουν», λέει. «Στις μέρες μας δεν επιτρέπεται ούτε να τραγουδούν οι γυναίκες… η κατάσταση δυσκολεύει».

Τα πλάνα από πρώτο χέρι δείχνουν τις γυναίκες σε διαδηλώσεις – κρατούσαν τις κάμερες σφιχτά όταν συνελήφθησαν από τους Ταλιμπάν. Και η Sahra λέει ότι το έργο έγινε δυσκολότερο με την πάροδο του χρόνου, καθώς περισσότερα από τα δικαιώματά τους αφαιρέθηκαν. «Μας είχε τιμήσει πραγματικά που αυτές οι γυναίκες μας εμπιστεύτηκαν τις ιστορίες τους», λέει. «Και ήταν πολύ σημαντικό για εμάς να βάλουμε την ασφάλειά τους στις προτεραιότητές μας. Όταν όμως βγήκαν στο δρόμο ζητώντας τα δικαιώματά τους, δεν ήταν για το ντοκιμαντέρ. Ήταν για τις ίδιες, για τη δική τους ζωή, για τη δική τους ελευθερία».

Η Malala λέει ότι, για τις γυναίκες στο Αφγανιστάν, «η ανυπακοή είναι εξαιρετικά προκλητική». «Παρά τις προκλήσεις, βγαίνουν στους δρόμους και ρισκάρουν τη ζωή τους για να ελπίζουν σε έναν καλύτερο κόσμο για την εαυτή τους».

Και οι τρεις γυναίκες που εμφανίζονται στην ταινία δεν ζουν πλέον στο Αφγανιστάν και η Sahra και η Malala ελπίζουν ότι η ταινία θα ευαισθητοποιήσει για το τι αντέχουν οι γυναίκες που παραμένουν. «Κάνουν ό,τι μπορούν για να αγωνιστούν για τα δικαιώματά τους, να υψώσουν τις φωνές τους», λέει η Malala. «Βάζουν τις ζωές τους σε τόσο μεγάλο κίνδυνο. Είναι η ώρα μας να είμαστε οι αδερφές τους και να είμαστε υποστηρίκτριές τους».

Η Malala ελπίζει επίσης ότι το ντοκιμαντέρ θα προκαλέσει μεγαλύτερη διεθνή πίεση στους Ταλιμπάν για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων των γυναικών. «Σοκαρίστηκα εντελώς όταν είδα την πραγματικότητα των Ταλιμπάν να κυριαρχεί», λέει. «Πρέπει πραγματικά να αναρωτηθούμε τι είδους συστήματα έχουμε θέσει σε εφαρμογή για να εγγυηθούμε την προστασία των γυναικών στο Αφγανιστάν, αλλά και αλλού».

Και όσο το Bread & Roses πραγματεύεται ιστορίες απώλειας και καταπίεσης, η ταινία είναι επίσης για την ανθεκτικότητα και την ελπίδα. «Έχουμε τόσα πολλά να μάθουμε από τη γενναιότητα και το θάρρος αυτών των Αφγανών γυναικών», λέει η Malala. «Αφού δεν φοβούνται, αφού δεν χάνουν αυτό το κουράγιο να αντισταθούν στους Ταλιμπάν, θα πρέπει να μάθουμε από αυτές και να είμαστε αλληλέγγυες μαζί τους».

Ο ίδιος ο τίτλος του ντοκιμαντέρ είναι εμπνευσμένος από ένα αφγανικό ρητό. «Το ψωμί είναι σύμβολο ελευθερίας, απόκτησης μισθού και υποστήριξης της οικογένειας», λέει η Sahra. «Έχουμε ένα ρητό στη γλώσσα μου ότι αυτός που σου έδωσε ψωμί είναι αυτός που σε διατάζει. Αν βρεις λοιπόν το ψωμί σου, αυτό σημαίνει ότι είσαι το αφεντικό σου».

Αυτό ακριβώς ελπίζει να δει για τις γυναίκες του Αφγανιστάν και, με βάση αυτά που έχει δει, πιστεύει ότι θα πετύχουν στο τέλος. «Οι γυναίκες στο Αφγανιστάν, αλλάζουν συνέχεια τακτική», λέει. «Συνεχίζουν να αναζητούν έναν νέο τρόπο για να συνεχίσουν να αντιστέκονται».

Πηγή: BBC

Αυτός ο αριθμός περιλαμβάνει 167 Εθνικές Παραολυμπιακές Επιτροπές (NPC), μια Παραολυμπιακή Ομάδα Προσφύγων (RPT) οκτώ ατόμων και έως και 96 Ουδέτερους Παραολυμπιακούς Αθλητές (NPA) (88 από τη Ρωσία και 8 από τη Λευκορωσία). Ο αριθμός των 168 αντιπροσωπειών για το Παρίσι 2024 ξεπερνά το προηγούμενο ρεκόρ των 164 στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου 2012 και του Τόκιο 2020. Ο προηγούμενος υψηλότερος αριθμός αθλητών σε Παραολυμπιακούς Αγώνες ήταν 4.393 στο Τόκιο 2020.

Τρεις NPC – η Ερυθραία, το Κιριμπάτι και το Κοσσυφοπέδιο – θα κάνουν το ντεμπούτο τους στους Παραολυμπιακούς στη γαλλική πρωτεύουσα.

Διαγωνιζόμενοι σε 549 αγώνες μεταλλίων σε 22 αθλήματα, οι 4.400 αθλητές είναι πιθανό να περιλαμβάνουν ένα ρεκόρ συμμετοχής 1.983 γυναικών. Το νέο ποσοστό ρεκόρ (45%), ξεπερνά το προηγούμενο καλύτερο των 1.846 (42%) που σημειώθηκε στο Τόκιο 2020 και είναι υπερδιπλάσιο από τις 988 αθλήτριες που παρατάχθηκαν στο Σίδνεϊ 2000.

Εκτός από τον αριθμό ρεκόρ των γυναικών, το Παρίσι 2024 θα περιλαμβάνει περισσότερα μετάλλια για γυναίκες από ποτέ. Τα 235 αγωνίσματα για γυναίκες είναι οκτώ περισσότερα από αυτά στα οποία διαγωνίστηκαν στο Τόκιο 2020. «Η IPC ​​προσπαθεί συνεχώς να συνεργαστεί με τα μέλη μας για να προωθήσει το Παραολυμπιακό Κίνημα, επομένως η επίτευξη τόσο ρεκόρ διαγωνιζόμενων αποστολών όσο και αθλητριών για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024 είναι φανταστικά νέα», δήλωσε ο Andrew Parsons, Πρόεδρος της IPC.

«Πολλά εύσημα χρειάζονται οι NPC και οι Διεθνείς Ομοσπονδίες μας για τις εξαιρετικές προσπάθειές τους, ιδιαίτερα τα τρία NPC που θα κάνουν το ντεμπούτο τους στους Παραολυμπιακούς στη γαλλική πρωτεύουσα. Το να έχουμε 168 αντιπροσωπείες στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024 αντιπροσωπεύει αύξηση 24% στα 135 έθνη που συμμετείχαν στους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας 2004, ενώ το να είμαστε τόσο κοντά στην επίτευξη της ισότητας των φύλων μόλις 64 χρόνια μετά τους πρώτους Παραολυμπιακούς Αγώνες είναι ταχεία πρόοδος».

«Αυτό που είναι πιο εντυπωσιακό είναι ότι την ίδια στιγμή ο αριθμός των διαγωνιζόμενων αποστολών έχει αυξηθεί, το ίδιο και ο αριθμός των αθλητριών και η ποιότητα του αθλητισμού και του ανταγωνισμού».

«Είμαι βέβαιος ότι το Παρίσι 2024 θα είναι οι καλύτεροι Παραολυμπιακοί Αγώνες μέχρι τώρα όσον αφορά τις αθλητικές επιδόσεις και τα επίπεδα ανταγωνισμού και στα 22 αθλήματα. Από το 2016, η IPC έχει επενδύσει εκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο σε προγράμματα ανάπτυξης Para sport με τις οργανώσεις-μέλη μας, με πραγματική εστίαση στην αύξηση της γυναικείας συμμετοχής σε όλα τα επίπεδα. Αυτές οι προσπάθειες, σε συνδυασμό με το εξαιρετικό έργο των NPC και των Διεθνών Ομοσπονδιών μας, αρχίζουν να αποδίδουν, αποφέροντας αποτελέσματα ρεκόρ».

Οι πέντε μεγαλύτερες αντιπροσωπείες

Η Κίνα, η οποία βρίσκεται στην κορυφή του πίνακα μεταλλίων σε κάθε διοργάνωση των Αγώνων από την Αθήνα το 2004, διαθέτει τη μεγαλύτερη αποστολή με 282 αθλητές (124 άνδρες και 158 γυναίκες).

Με 255 αθλητές (138 άνδρες, 117 γυναίκες), η Βραζιλία έχει τη δεύτερη μεγαλύτερη αποστολή, ακολουθούμενη από τη διοργανώτρια χώρα Γαλλία με 237 αθλητές (155 άνδρες και 82 γυναίκες). Για πρώτη φορά στην ιστορία, η Γαλλία θα εκπροσωπηθεί και στα 22 αθλήματα. Η γαλλική ομάδα μπορεί να υπερηφανεύεται για τις 82 γυναίκες, τον μεγαλύτερο αριθμό που έχει στείλει ποτέ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες, υπερδιπλάσιο από τις 37 γυναίκες που συμμετείχαν στο Τόκιο 2020. Η νεότερη αθλήτρια της γαλλικής ομάδας είναι η 15χρονη Marie N’Goussou στο Para athletics.

Οι ΗΠΑ θα έχουν 220 αθλητές (110 άνδρες και 110 γυναίκες), ενώ η Μεγάλη Βρετανία θα έχει 201 (109 άνδρες και 92 γυναίκες).

Συναγωνίστριες

Τριάντα πέντε NPC (Argentina, Bangladesh, Brazil, Central African Republic, Chile, China, Cameroon, Colombia, Costa Rica, Croatia, Cuba, Dominic Republic, Ecuador, Ethiopia, Fiji, France, Georgia, Ghana, Indonesia, India, Ireland, Italy, Kazakhstan, Kyrgyzstan, South Korea, Morocco, Mongolia, Nigeria, Peru, Poland, Switzerland, Thailand, Türkiye, Uzbekistan, and Venezuela) διαθέτουν ρεκόρ αθλητών για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού 2024, ενώ 27 NPC (Canada, China, Ecuador, Fiji, Hong Kong China, Hungary, Ireland, Italy, Kenya, Kyrgyzstan, Lithuania, Mexico, North Macedonia, Mozambique, Nigeria, Norway, Paraguay, Peru, Puerto Rico, Rwanda, Singapore, Switzerland, Sweden, Turkmenistan, Chinese Taipei, Türkiye, and Venezuela) έχουν περισσότερες αθλήτριες από άνδρες αθλητές.

Σε δεκαπέντε Para αθλήματα – Para τοξοβολία, Para athletics, Para badminton, Para canoe, Para cycling, Para ιππασίας, Para judo, Para powerlifting, Para rowing, Shooting Para sport, Para swimming, Para taekwondo, Para triathlon, Para πινγκ πονγκ και αναπηρικό καροτσάκι ράγκμπι – υπάρχουν περισσότερες αθλήτριες που αγωνίζονται σε σύγκριση με το Τόκιο 2020.

Τα Para ιππασίας (17 άνδρες/61 γυναίκες) και Para powerlifting (89 άνδρες/90 γυναίκες) έχουν περισσότερες αθλήτριες από άντρες, ενώ το Para badminton, το goalball, το Para rowing και το μπάσκετ με αναπηρικό αμαξίδιο έχουν επιτύχει την ισότητα των φύλων. Boccia (68 άνδρες/57 γυναίκες), Para τζούντο (79 άνδρες/68 γυναίκες), Para taekwondo (61 άνδρες/60 γυναίκες), Para triathlon (66 άνδρες/55 γυναίκες), βόλεϊ καθιστή (96 άνδρες 91 γυναίκες) και ξιφασκία με αναπηρικό αμαξίδιο (49 άνδρες/48 γυναίκες) βρίσκονται σχεδόν σε ισότητα των φύλων.

Τα μεγαλύτερα αθλήματα

Το Para athletics θα έχει τους περισσότερους αγωνιζόμενους, 1.135 αθλητές που θα αγωνιστούν σε 164 μετάλλια. Η Para κολύμβηση είναι το δεύτερο πολυπληθέστερο άθλημα με πρωταγωνιστές 608 αθλητές που θα αγωνιστούν σε 141 αγώνες μεταλλίων. Η Para επιτραπέζια αντισφαίριση έχει τους τρίτους περισσότερους αθλητές με 281 αθλητές που θα αγωνιστούν σε 31 αγώνες μεταλλίων.

Πηγή: paralympic.org

Κανένας ισχυρισμός από τους παραπάνω δεν ισχύει για την πραγματική Noiva do Cordeiro, μια απομονωμένη αγροτική κοινότητα στη νοτιοανατολική Βραζιλία. Όμως, οι αποκαλυπτικές αναφορές κυκλοφορούν εδώ και μια δεκαετία ή και περισσότερο, από τότε που δημοσιεύτηκαν μερικά προκλητικά άρθρα, που αναπαράγονται από τα μέσα ενημέρωσης παγκοσμίως και εγγράφονται μόνιμα στο Διαδίκτυο.

Για την ιστορία: Περίπου τόσοι άνδρες όσο και γυναίκες ζουν στη Noiva και ο πληθυσμός είναι περίπου 350 κάτοικοι. Οι περισσότεροι από τους άνδρες λείπουν κάθε εβδομάδα, εργάζονται σε μια κοντινή πόλη. Οι περισσότερες γυναίκες εργάζονται στο χωριό, το οποίο οι κάτοικοι το διοικούν κοινοτικά.

Οι γυναίκες (όλων των ηλικιών) δεν παίρνουν στα σοβαρά όσα γράφονται γι’ αυτές και υπερηφανεύονται για την αληθινή ιστορία των γυναικών της Noiva, ειδικά για μια οικογένεια. Στα τέλη του 1800 μια νεαρή γυναίκα υπερασπίστηκε την εκκλησία και την κοινωνία για να δημιουργήσει τον αντισυμβατικό οικισμό. Σήμερα μια 78χρονη γυναίκα —η εγγονή του ιδρυτή— ηγείται της ακμάζουσας, εξελισσόμενης κοινότητας.

Η María Senhorinha De Lima ενηλικιώθηκε σε μια Βραζιλία του 19ου αιώνα, βουτηγμένη στον σωβινισμό των Πορτογάλων αποικιστών και στο δόγμα του Ρωμαιοκαθολικισμού. Μετά από τρεις μήνες σε έναν αναγκαστικό γάμο, η María έφυγε με έναν άντρα που αγαπούσε, τον Chico Fernandes. Ως τιμωρία, η εκκλησία αφόρισε την ίδια και τέσσερις γενιές των απογόνων της. Η María και ο Chico εγκαταστάθηκαν στην πολιτεία Minas Gerais. Περισσότεροι άνθρωποι ενώθηκαν μαζί τους, συμπεριλαμβανομένων άλλων γυναικών που εκδιώχθηκαν από την εκκλησία. Έτσι μεγάλωσε μια κοινότητα, που διαμορφώθηκε από την ισότητα των φύλων και τη θρησκευτική ελευθερία.

Όμως ο αφορισμός στοίχειωσε τις οικογένειες του οικισμού. Οι γυναίκες που ονομάζονταν «αμαρτωλές» δεν μπορούσαν να φύγουν με ασφάλεια από το χωριό. Όταν τα παιδιά προσπαθούσαν να πάνε σχολείο σε γειτονικές πόλεις, τα αποκαλούσαν «κόρες ιερόδουλων» και τα απέφευγαν. «Ήταν πολύ λυπηρό», θυμάται η Marcia Fernandes, μια από τις απογόνους της María. Ωστόσο, το χωριό στάθηκε για δεκαετίες ως φυλάκιο ανεκτικότητας, καλωσορίζοντας τον αντικομφορμιστή, τον αμετανόητο, τον απόκληρο.

Αυτό άλλαξε με την άφιξη στη δεκαετία του 1940 του Anisio Pereira, ενός προτεστάντη ευαγγελιστή που στήριξε την εκδοχή του για τον Χριστιανισμό σε μια κυριολεκτική ανάγνωση της Γραφής. Ξεκίνησε μια εκκλησία και πρόσφερε τη σωτηρία σε κάποτε Καθολικούς που τον υπάκουσαν. Περιόρισε το αλκοόλ και τη μουσική και διέταξε οι γυναίκες να είναι υποταγμένες στους άνδρες σε όλες τις υποθέσεις. Καθώς η κυριαρχία του αυξήθηκε τη δεκαετία του 1960, ο 45χρονος ιεροκήρυκας παντρεύτηκε μια16χρονη: την Delina Fernandes, εγγονή της María.

«Ήταν σκληρό, πολύ σκληρό», λέει η María Doraci de Almeida, 75 ετών, που έζησε υπό την ηγεσία του Pereira. «Εμείς οι γυναίκες δεν είχαμε λόγο. Δεν θα μπορούσατε να πάρετε αντισυλληπτικά ή να κάνετε καισαρική τομή. Η Delina απέκτησε τα παιδιά της στο σπίτι, 15 παιδιά, χωρίς μαία. Σε μια περίπτωση, έφερε στον κόσμο την κόρη της στις πέντε το πρωί και δύο ώρες αργότερα καθάριζε ήδη ένα γουρούνι στο σφαγείο».

Ο Pereira ονόμασε την εκκλησία του με μια τρυφερή θρησκευτική μεταφορά: Bride of the Lamb, Noiva do Cordeiro. Αλλά η Rosalee Fernandes Pereira, 58 ετών, η τρίτη κόρη της Delina, λέει τώρα ότι ο πατέρας της ήταν «πολύ φανατικός». Οι διδασκαλίες του, λέει, δεν ήταν «αυτές που επρόκειτο να μας οδηγήσουν στη βασιλεία του Θεού». Ωστόσο, δεν καθαιρέθηκε ποτέ από την ηγεσία.

Όταν ο Pereira πέθανε το 1995, η εκκλησία του έκλεισε και κατεδαφίστηκε. Το χωριό διατήρησε το Noiva do Cordeiro ως το όνομά του – αλλά για να εδραιώσει την αλλαγή στον τρόπο ζωής, ένας από τους γιους του Pereira άνοιξε αργότερα μια ταβέρνα απέναντι.

Η Delina σήκωσε ανάστημα για να ηγηθεί της κοινότητας. Η προσέγγισή της ενδυνάμωσε τις γυναίκες, ωστόσο δεν φαινόταν να αναστατώνει τους άντρες του χωριού.

«Οι γυναίκες εδώ είναι σκληρά εργαζόμενες. Τις εκτιμούμε. Είναι δυνατές και είναι παραδείγματα προς μίμηση», λέει ο Marcos Fernandes, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Eduardo φροντίζουν τα κοτόπουλα του χωριού. «Η Senhora Delina, για παράδειγμα, είναι η μεγαλύτερη επιρροή μας. Δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή χωρίς αυτήν. Η παρουσία της είναι τόσο δυνατή που το νιώθω χωρίς να τη βλέπω».

Η Delina πιστώνεται ευρέως ότι έκανε τη Noiva για άλλη μια φορά μια κοινότητα χωρίς αποκλεισμούς. Ως απάντηση στην αυξανόμενη φτώχεια στα τέλη της δεκαετίας του 1990, πρότεινε να μοιραστούν τα πάντα στο χωριό, συμπεριλαμβανομένης της εργασίας που απαιτείται για τη συγκομιδή. «Δεν είχαμε τίποτα. «Τι άλλο θα μπορούσαμε να κάνουμε;» αυτή λέει.

Οι κάτοικοι αγόρασαν ένα μεγάλο οικόπεδο κοντά στη Noiva, όπου καλλιεργούν 3.500 δέντρα mexerica (μανταρίνια) και φαινομενικά ατελείωτες σειρές φυτών καφέ, τις κύριες εμπορικές καλλιέργειες της κοινότητας. Έχουν επίσης την τάση να έχουν λαχανόκηπο και κοινοτικά ζώα φάρμας. Πολλοί ιδιοκτήτες σπιτιού έχουν επίσης τους δικούς τους λαχανόκηπους, από τους οποίους συμβάλλουν στην κοινοτική αποθήκη τροφίμων. Στους χωρικούς ανατίθενται καθήκοντα όπως η μεταφορά καυσόξυλων, το ράψιμο και ο καθαρισμός των κοινόχρηστων χώρων.

«Δούλεψε», λέει η Delina με περηφάνια. «Δεν έχουμε ούτε πλούτη ούτε χρήματα, αλλά έχουμε αφθονία». Σήμερα περνάει μεγάλο μέρος του χρόνου της στο κεντρικό Μητρικό Σπίτι του χωριού, κάθεται στην κουζίνα, πίνοντας καφέ και κόβοντας λάχανο για να ταΐσει τα κοτόπουλα. Εκεί ακούει επίσης τους κατοίκους που της έρχονται με τα προβλήματα τους και δίνει συμβουλές.

Πριν από αρκετά χρόνια, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Erick Araújo Vieira επέστρεψε στη Noiva. Είχε μεγαλώσει εκεί και είχε φύγει σε ηλικία 18 ετών για να σπουδάσει στο πανεπιστήμιο στην πρωτεύουσα της πολιτείας, Belo Horizonte. Όταν γύρισε λοιπόν, πήγε να δει την Delina και της είπε ότι ήταν ομοφυλόφιλος. Εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν ανοιχτά γκέι άνδρες στη Noiva. Φοβόταν την απόρριψη, λέει. «Ήρθε κλαίγοντας για να μου πει ότι ήξερε ότι ήταν αμαρτία, ότι δεν θα πήγαινε στον παράδεισο. Του είπα να το βγάλει από το μυαλό του».

Η Delina πρότεινε στις κόρες της Keila και Marcia να δημιουργήσουν ένα θεατρικό έργο που θα εξετάζει ερωτήματα σχετικά με τη σεξουαλική ταυτότητα και τον προσανατολισμό. Το έργο βοήθησε στη δημιουργία συζήτησης και αποδοχής στην κοινότητα. Οι γονείς του Vieira τον απέρριψαν στην αρχή, αλλά η σχέση τους αργότερα βελτιώθηκε, βοηθούμενη από τις πιο ανοιχτές συμπεριφορές των άλλων στο χωριό. «Όταν ήρθε με έναν φίλο, οι μεγαλύτεροι το κατάλαβαν», λέει η Marcia. «Κάπως άνοιξε το δρόμο για τους άλλους, όπως ο γιος μου, που το αποκάλυψε μετά».

Οι κοινοτικές παραστάσεις γίνονται πλέον κάθε Σάββατο. Κυμαίνονται από κωμωδίες και σόου που βασίζονται σε τρέχοντα γεγονότα, έως μια μουσική πράξη εμπνευσμένη από τη Lady Gaga που έχει κερδίσει την προσοχή πέρα ​​από το χωριό, παίζοντας στο São Paulo and Rio de Janeiro.

Αν και το Rio απέχει μόλις έξι ώρες με το αυτοκίνητο, οι χωρικοί είναι φαινομενικά τόσο ικανοποιημένοι που οι περισσότεροι δεν εκφράζουν καμία επιθυμία να εγκαταλείψουν το σπίτι τους. Τη Noiva την αισθάνονται σαν ένα καταφύγιο από τους τοξικούς τρόπους της ζωής, όπου η συνεργασία προτιμάται από τον ανταγωνισμό και η διχόνοια δίνει τη θέση της στην αρμονία.

Πολλοί στη Noiva συνέχισαν τις φήμες που διαδίδονταν στο διαδίκτυο, όταν την επισκέφθηκαν δημοσιογράφοι που έγραψαν ότι ήταν ένα χωριό με λίγους άντρες, το οποίο κυβερνούσαν γυναίκες, που μοιάζει με τον Αμαζόνιο και όπου έρεε γάλα και μέλι. Τίτλοι όπως το «Χαμένο χωριό των Βραζιλιάνων Γυναικών κάνει έκκληση για άνδρες μόνους», προσέλκυσαν μνηστήρες από όλο τον κόσμο και τα κινηματογραφικά συνεργεία προσπάθησαν να στρατολογήσουν γυναίκες της Noiva για τηλεοπτικές εκπομπές «Όταν ήρθαν οι ρεπόρτερ, έστελνα τους άντρες μακριά. Διατηρούν την ψευδαίσθηση βασισμένη σε μυθοπλασία ότι μόνο γυναίκες ζουν στη Noiva», αστειεύεται η μητριάρχης Delina. Η κόρη της Marcia γελάει και προσθέτει: «Με την ιστορία των γκρίνγκο που έρχονται να αναζητήσουν συζύγους, οι άντρες εδώ ένιωσαν να απειλούνται και παντρεύτηκαν όλοι. Ακόμα κι αυτοί που έσερναν τα πόδια τους».

Η κόρη της Delina, Rosalee, βλέπει ένα σημείο πίσω από τη διαφημιστική εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης. Για τους ξένους, οι γυναίκες της Noiva μπορεί να φαίνεται να κυριαρχούν στους άνδρες – αλλά στην πραγματικότητα λέει, «Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ υπάρχει πραγματική ισότητα. Στον υπόλοιπο κόσμο, δεν υπάρχει. Εδώ είμαστε άνθρωποι. Είναι τόσο απλό που είναι δύσκολο να το εξηγήσω».

Με πληροφορίες από το National Geographic.