Ήδη από πέρυσι, η Ισπανία, η Ιρλανδία, η Σλοβενία, η Ισλανδία και οι Κάτω Χώρες είχαν ανακοινώσει ότι θα μποϊκοτάρουν τον διαγωνισμό του 2026, εάν συμμετείχε το Ισραήλ. Παρά το μποϊκοτάζ στη συμμετοχή, η Ισλανδία και οι Κάτω Χώρες θα μεταδώσουν κανονικά τον φετινό διαγωνισμό, που θα πραγματοποιηθεί από την Τρίτη έως το Σάββατο, μέσω τηλεόρασης.

Ειδικά προγράμματα αντί της Eurovision

Η σλοβενική τηλεόραση RTV ανακοίνωσε: «Αντί για το τσίρκο της Eurovision, το εθνικό πρόγραμμα θα χρωματιστεί από τη θεματική σειρά ‘Φωνές της Παλαιστίνης’». Η ιρλανδική RTE θα μεταδώσει κατά τη διάρκεια του τελικού ένα επεισόδιο της δημοφιλούς κωμικής σειράς των 90s «Father Ted», με θέμα τη Eurovision.

Η Ισπανία, που αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους οικονομικούς υποστηρικτές του διαγωνισμού, θα παρουσιάσει δικό της μουσικό αφιέρωμα με τίτλο «Το Σπίτι της Μουσικής».

Το επίμαχο ζήτημα της συμμετοχής του Ισραήλ

Η παρουσία του Ισραήλ στη φετινή Eurovision προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Το 2022, η Ρωσία αποκλείστηκε από τον διαγωνισμό λόγω της εισβολής στην Ουκρανία. Εκείνη τη χρονιά, η Ουκρανία, παρά τις ανάμεικτες κριτικές, αναδείχθηκε νικήτρια.

Το 2025, το Ισραήλ κατέκτησε τη δεύτερη θέση, γεγονός που συνοδεύτηκε από κατηγορίες ότι η ισραηλινή κυβέρνηση επηρέασε την ψηφοφορία του κοινού — ιδιαίτερα επειδή συγκέντρωσε υψηλά ποσοστά σε χώρες με ισχυρά φιλοπαλαιστινιακά αισθήματα. Οι διοργανωτές υποβάθμισαν τις καταγγελίες και απέσυραν μια προτεινόμενη ψηφοφορία για το αν θα πρέπει να επιτραπεί η συμμετοχή του Ισραήλ, υπό την πίεση συμμάχων τους στην Ευρώπη.

Παράλληλα, μειώθηκε ο αριθμός των ψήφων που μπορεί να δώσει ένα άτομο από 20 σε 10. Ο νικητής της Eurovision αναδεικνύεται μέσω συνδυασμού βαθμολογίας επαγγελματικής κριτικής επιτροπής και ψηφοφορίας κοινού.

Tι είναι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού της Eurovision;

Ο διαγωνισμός διοργανώνεται κάθε Μάιο από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Κάθε μέλος της EBU στέλνει μια μουσική συμμετοχή για να εκπροσωπήσει τη χώρα του. Η ένωση ιδρύθηκε το 1957 στη μεταπολεμική Ευρώπη και έχει εξελιχθεί σημαντικά με τα χρόνια: το Ισραήλ εντάχθηκε το 1973 και η Αυστραλία το 2015.

Παρά τις όποιες αντιπαραθέσεις, ο διαγωνισμός παραμένει εξαιρετικά δημοφιλής, προσελκύοντας περίπου 160 εκατομμύρια τηλεθεατές. Η Eurovision φημίζεται για τις εντυπωσιακές εμφανίσεις με καπνομηχανές και λαμπερές στολές, στοιχεία που έχουν δημιουργήσει μια μοναδική πολιτιστική ταυτότητα αγαπητή σε πολλούς θεατές.

Στο Nollaig na mBan, οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων αντιστρέφονται και η ημέρα αφιερώνεται στην ξεκούραση των γυναικών. Η γιορτή αυτή, που αποτελεί λαϊκή ιρλανδική παράδοση, πραγματοποιείται στις 6 Ιανουαρίου, τη δωδέκατη και τελευταία μέρα των Χριστουγέννων και ανήμερα των Θεοφανίων, όταν οι καθολικοί τιμούν την επίσκεψη των τριών μάγων.

Φέτος, το Nollaig na mBan πέφτει Τρίτη, γι’ αυτό η Groome σχεδιάζει να το γιορτάσει με φίλες το Σάββατο 3 Ιανουαρίου, πριν αρχίσει η ένταση της νέας εργάσιμης εβδομάδας και του σχολείου. Για τη Groome, που εργάζεται πλήρες ωράριο και μεγαλώνει ένα παιδί 15 ετών και δίδυμα 12 ετών, τα Χριστούγεννα είναι μια αγχωτική περίοδος.

Οι γυναίκες συνήθως επωμίζονται το συναισθηματικό βάρος της αγοράς δώρων, του στολισμού του σπιτιού και της προετοιμασίας εορταστικών γευμάτων, μεταξύ άλλων υποχρεώσεων. Όταν τελειώνουν όλες οι δουλειές των Χριστουγέννων, το Nollaig na mBan προσφέρει στις γυναίκες μια ανάσα: μια μέρα (και νύχτα) για να διασκεδάσουν και να γιορτάσουν τον εαυτό τους.

Η προέλευση του Nollaig na mBan

Η ακριβής προέλευση του Nollaig na mBan παραμένει ασαφής. «Είναι πραγματικά δύσκολο να εντοπιστεί με βεβαιότητα», αναφέρει μέσω email η Dr. Marion McGarry, ερευνήτρια και συγγραφέας για τα ιρλανδικά έθιμα και την ιστορία. Η παράδοση διατηρήθηκε προφορικά από γενιά σε γενιά Ιρλανδών γυναικών.

Σύμφωνα με τη McGarry, από τα τέλη του 19ου αιώνα τουλάχιστον, οι γυναίκες στην Ιρλανδία γιόρταζαν το Nollaig na mBan, κυρίως στις περιοχές Kerry και Cork, που βρίσκονται στη νοτιότερη επαρχία του νησιού, τη Munster. «Στο Cork City έλεγαν πως ο μόνος άντρας που κυκλοφορούσε στην πόλη στα Γυναικεία Χριστούγεννα ήταν ο επίσκοπος», προσθέτει η Groome.

Αν και η Ιρλανδία είναι μικρή χώρα, υπάρχουν διαφορετικές πολιτισμικές πρακτικές ανά περιοχή, επισημαίνει η Mary McAuliffe, ιστορικός και διευθύντρια Σπουδών Φύλου στο University College Dublin. Το Nollaig na mBan παρέμενε άγνωστο για πολλά χρόνια σε άλλες περιοχές της χώρας, περιορισμένο κυρίως στα νοτιοδυτικά.

Με πληροφορίες από National Geographic

Ο Simon Harris, αναπληρωτής πρωθυπουργός, επιβεβαίωσε ότι θα αποκαλύψει σχέδιο νόμου την Τρίτη. «Δεδομένης της κλίμακας και της βαρύτητας αυτού που βλέπουμε τώρα με τη στέρηση της βοήθειας και τον βομβαρδισμό της Γάζας… αυτή είναι η κατάλληλη πορεία δράσης», είπε στους Financial Times τη Δευτέρα. Οι οικισμοί περιλαμβάνουν οικιστικά, γεωργικά και επιχειρηματικά συμφέροντα στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ που βρίσκονται εκτός των διεθνώς αναγνωρισμένων συνόρων του Ισραήλ.

Ο νόμος θα καθιστούσε ποινικό αδίκημα την εισαγωγή αγαθών που προέρχονται από τα κατεχόμενα εδάφη, αλλά δεν θα οδηγούσε σε μποϊκοτάζ στα ισραηλινά προϊόντα. Η απαγόρευση των εξαγωγών από τα κατεχόμενα θεωρείται συμβολική, καθώς το εμπόριο περιορίζεται σε φυσικά προϊόντα όπως χουρμάδες, πορτοκάλια, ελιές και λίγη ξυλεία αξίας μόλις 685.000 ευρώ την τετραετία από το 2020 έως το 2024.

Η κίνηση έρχεται λίγες μόλις ημέρες αφότου η ΕΕ δήλωσε ότι θα αναθεωρήσει την εμπορική της συμφωνία του 1995 με το Ισραήλ, μετά από ολλανδική πρόταση, παρόμοια με την απαίτηση που απορρίφθηκε από την Ιρλανδία και την Ισπανία τον Φεβρουάριο του 2024, που υποβλήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή. «Αυτό είναι ένα τεράστιο ευπρόσδεκτο βήμα, είναι η πρώτη φορά που ένα τέτοιο εμπορικό μέτρο εφαρμόζεται στο Ισραήλ από οποιαδήποτε χώρα της ΕΕ. Μετά από δεκαετίες επανάληψης ότι οι παράνομοι εποικισμοί είναι εντελώς παράνομοι και ότι η ΕΕ είναι αντίθετη σε αυτούς, αυτή είναι η πρώτη φορά που τα λόγια συνδυάζονται με τη δράση», δήλωσε ο Conor O’Neill, επικεφαλής στο Christian Aid Ireland, ο οποίος βοήθησε στη διαμόρφωση του αρχικού σχεδίου της νομοθεσίας το 2018 με την ανεξάρτητη γερουσιαστή Frances Black.

Το εμπόριο αποτελεί αρμοδιότητα της ΕΕ, αλλά υπάρχουν εξαιρετικές περιστάσεις στις οποίες τα κράτη μέλη μπορούν να το περιορίσουν. Η Ιρλανδία βασίζει τη νομιμότητα της κίνησής της σε μια απόφαση του διεθνούς δικαστηρίου του περασμένου έτους, σύμφωνα με την οποία οι χώρες πρέπει να «λάβουν μέτρα για να αποτρέψουν τις εμπορικές ή επενδυτικές σχέσεις που βοηθούν στη διατήρηση της παράνομης κατάστασης που δημιουργήθηκε από το Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη». Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δήλωσε ότι δεν ήταν σε θέση να σχολιάσει μια πρόταση που δεν είχε λάβει ακόμη, αλλά θα προσέφερε «πραγματικές θέσεις» μόλις θεσπιστεί ένα τέτοιο νομοσχέδιο από το ιρλανδικό κοινοβούλιο και διαβιβαστεί στις Βρυξέλλες.

Το νομοσχέδιο αναμένεται να περάσει από το στάδιο της επιτροπής αυτό το καλοκαίρι και μπορεί να γίνει νόμος εντός του έτους. «Θέλουμε να κάνουμε κάτι που να έχει αντίκτυπο… αλλά η Ευρωπαϊκή Ένωση ενεργώντας συλλογικά θα είχε πολύ πιο βαθύ αντίκτυπο», είπε ο Harris.

Πηγή: The Guardian

Το τρίο της Ιρλανδίας είναι επί του παρόντος αντικείμενο συνεχιζόμενης έρευνας από την αντιτρομοκρατική αστυνομία μετά από βίντεο που εμφανίστηκαν στο διαδίκτυο από τις συναυλίες τους καλώντας τους θαυμαστές τους σε υποστήριξη εγκληματικών ενεργειών. Σε ένα, σύμφωνα με πληροφορίες από μια συναυλία τον Νοέμβριο του 2023, φαίνεται ότι ακούγονται να λένε, «Ο μόνος καλός Tory είναι ένας νεκρός Tory. Σκότωσε Κι εσύ τον τοπικό βουλευτή σου».

Στο άλλο, που έλαβε χώρα στο O2 Kentish Town του Λονδίνου τον περασμένο Νοέμβριο, το μέλος του συγκροτήματος Mo Chara φωνάζει, «Επάνω Χαμάς, επάνω Χεζμπολάχ». Τόσο η Χαμάς όσο και η Χεζμπολάχ αναγνωρίζονται ως τρομοκρατικές οργανώσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Υπό το πρίσμα της συνεχιζόμενης έρευνας, το Hurricane Festival και το Southside Festival στη Γερμανία έχουν αφαιρέσει τους Kneecap από τη σύνθεση τους. Ακυρώθηκε επίσης η γερμανική περιοδεία τους, καθώς και μια παράσταση στο Eden Projects στην Κορνουάλη. Το Glastonbury Festival αντιμετωπίζει επίσης πιέσεις από πολιτικούς να αφαιρέσουν το γκρουπ από τη σύνθεση τους, συμπεριλαμβανομένου του υπουργού Εργασίας Dan Jarvis, ο οποίος είπε στο Κοινοβούλιο στις 29 Απριλίου: «Η κυβέρνηση θα παροτρύνει τους διοργανωτές στο Glastonbury Festival να σκεφτούν πολύ προσεκτικά ποιος θα προσκληθεί να εμφανιστεί εκεί αργότερα φέτος».

Πολλοί καλλιτέχνες έχουν υπογράψει μια ανοιχτή επιστολή υπέρ των Kneecap, με τον αριθμό να ξεπερνάει τις 100 υπογραφές τη στιγμή που μιλάμε. Χθες, ημέρα Πέμπτη, οι Massive Attack δήλωσαν: «Οι Kneecap δεν είναι η ιστορία. Η Γάζα είναι η ιστορία. Η γενοκτονία είναι η ιστορία», έγραψε το συγκρότημα του Μπρίστολ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. «Και η σιωπή, η συναίνεση και η υποστήριξη αυτών των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας από την εκλεγμένη βρετανική κυβέρνηση είναι η πραγματική ιστορία».

Ενώ οι Massive Attack παραδέχτηκαν ότι «οι φρικιαστικές δολοφονίες των εκλεγμένων πολιτικών Jo Cox και David Amess σημαίνει ότι δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για επιπολαιότητα ή απερισκεψία», είπαν επίσης ότι τα μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί θα πρέπει να ανησυχούν περισσότερο για «μια γενοκτονία που συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο» παρά «να κατασκευάζουν στρατηγικά μια ηθική οργή εναντίον ενός νέου πανκ συγκροτήματος».

Και συνεχίζουν: «Αλληλεγγύη σε όλους τους καλλιτέχνες με το ηθικό θάρρος να μιλήσουν ενάντια στα ισραηλινά εγκλήματα πολέμου και τη συνεχιζόμενη δίωξη και σφαγή του παλαιστινιακού λαού».

Όσον αφορά στη χώρα μας, οι Kneecap θα εμφανιστούν στο Rockwave Festival μαζί με τους Cypress Hill στις 13 Ιουλίου. Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Το 2024 κυκλοφόρησαν επίσης μια αυτοβιογραφική ταινία με τίτλο “Kneecap” την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε και στην πλατφόρμα Cinobo.

Πηγή: Far Out

Το κακό άπαξ και σε αγγίξει, έχει τη δύναμη να μείνει ανεξίτηλο πάνω στο δέρμα της μνήμης σου για πάντα. Μένει εκεί καμουφλαρισμένο στο όνομα του «ο χρόνος όλα τα γιατρεύει» και ξυπνά κάθε φορά που μυρωδιές και αντικείμενα κάνουν ταξίδι στο μέλλον. Σε αυτή την παράσταση, το κακό είναι ένας άντρας με εξουσία, ένας πατέρας, τόσο τρομακτικός όσο και βάρος ασήκωτο, γιατί είναι τόσο αποκρουστικά συχνό οι γυναίκες να φροντίζουν τους κακοποιητές τους.

Βρισκόμαστε στην εποχή των «ταραχών» (Troubles), στην περίοδο των βίαιων συγκρούσεων από το 1968 έως το 1998 στη Βόρεια Ιρλανδία μεταξύ των προτεσταντών, που επιθυμούσαν η επαρχία να παραμείνει μέρος του Ηνωμένου Βασιλείου και των Ρωμαιοκαθολικών που ήθελαν τη Βόρεια Ιρλανδία να γίνει μέρος της δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Η βάση λοιπόν της παράστασης μοιάζει ήδη βαθιά πολιτική. Μέσα σε αυτές τις αναταραχές που είναι αισθητές πίσω από την πόρτα και έξω από το παράθυρο καθόλη τη διάρκεια του έργου, δύο αδερφές συναντιούνται μετά από 11 χρόνια στο σπίτι που μεγάλωσαν. Αυτή που έρχεται είναι η Φιάννα, μια επαναστάτρια, μια αδελφή που ανέλαβε την ευθύνη και πέρασε 8 χρόνια στη φυλακή, μια μαχήτρια του IRA, μια γυναίκα που άντεξε και γύρισε για να θάψει ένα ανθρώπινο τέρας. Αυτή που συνεχίζει να μένει εκεί, στο αποστειρωμένο πατρικό είναι η Αλάννα, μια γυναίκα – φροντίστρια, θεοσεβούμενη, υποτακτική και μαζεμένη στη γωνιά που ορίζει η πατριαρχία στις γυναίκες που μένουν πίσω.

Οι ψυχές των δύο αυτών αδερφών συγκατοικούν με τους δαίμονες της παιδικής τους ηλικίας, οι οποίοι ορίζουν τις συμπεριφορές και τις αντιδράσεις τους. Η συνάντησή τους λοιπόν είναι πάρα πολύ σημαντική για τη λύτρωσή τους από αυτούς. Και οι δύο έχουν υποφέρει διαφορετικά, αλλά με την ίδια ένταση που υποφέρουν όλες οι γυναίκες που μεγαλώνουν στο ίδιο σπίτι με τους κακοποιητές τους. Ο κακοποιητής είναι πια ανάπηρος, όμως ορίζει ακόμα με τη δύναμη του φύλου του τις ζωές και των δύο. Και τις ορίζει χωρίς καν να εμφανίζεται στη σκηνή – μέχρι που εμφανίζεται.

Το κείμενο είναι πλήρες: Πλήρες σε νοήματα, συναισθήματα, γέλιο και τραγικότητα, σε αξιοσημείωτες ερμηνείες, σε γυναικεία αλληλεγγύη. Οι δύο αδερφές καταστρώνουν ένα σχέδιο εκδίκησης γεμάτο αίματα, υπαρξιακές αναζητήσεις, συγκρούσεις, αβεβαιότητα, θάρρος και ό, τι συμβάλλει στην κάθαρση των θυμάτων. Συμπληρώνουν η μία την άλλη στη διαδρομή προς τη σωτηρία μιας ζωής που δε διάλεξαν αλλά υπέμειναν μέχρι να μην αντέχουν άλλο.

Η παράσταση λοιπόν, μιλάει για μια εξέγερση που άργησε να έρθει αλλά δε γινόταν να αποφευχθεί. Μία εξέγερση που πυροδοτείται από μία συνάντηση δύο αδερφών – θυμάτων, που καταφέρνουν να κοιτάξουν το τέρας της πατριαρχίας κατάματα και να το αντιμετωπίσουν. Η συνεργασία τους ποτισμένη αμοιβαία αγάπη και μίσος για το ίδιο πρόσωπο, είναι ανίκητη πάρα την ύπουλη ευαλωτότητα που αναδύεται δειλά μα επίμονα κάθε φορά που συνειδητοποιούν πόσο μακριά έχουν φτάσει.

Όλα τα παραπάνω μας προσφέρονται κάτω από το πέπλο μιας γενναιοδωρίας σε ερμηνείες, καθώς οι δύο πρωταγωνίστριες καταφέρνουν να κάνουν το κείμενο να γυρίζει γύρω από το υποκριτικό τους ταλέντο. Έτσι, αυτή η παράσταση από την αρχή μέχρι το τέλος είναι πιστή σε όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν μια παράσταση αξιόλογη και πετυχημένη, μα και διαφορετική από ότι έχετε δει ως τώρα, καθώς δε βλέπουμε συχνά στις θεατρικές σκηνές μαύρες κωμωδίες γεμάτες σύμβολα και σουρεαλισμό.

Κι ενώ παίρνει κάθε εβδομάδα παράταση, προς το παρόν μπορείτε σίγουρα να τη δείτε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου μέχρι τις 23/3.

Συντελεστές

Κείμενο: Μέγκαν Τάιλερ
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Μετάφραση: Αλέξανδρος Σφακιανάκης
Σχεδιασμός Φωτισμών: Εβίνα Βασιλακοπούλου
Σκηνογράφος: Μαγδαληνή Αυγερινού
Μουσική σύνθεση: Γιώργος Πούλιος
Βοηθός σκηνοθέτη: Πάνος Κορογιαννάκης
Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφίδας
Ερμηνεία: Δημήτρης Γεωργαλάς, Άννα Καλαϊτζίδου, Σύρμω Κεκέ, Θοδωρής Λαμπρόπουλος
Επιμέλεια κίνησης – Χορογράφος: Ξένια Θεμελή
Ειδικές κατασκευές: Αλέκος Μπουρελιάς
Βοηθός σκηνογράφου – ενδυματολόγου: Βασιλική Ζωχιού

Κλείστε τα εισιτήριά σας, εδώ.

Η Wildcard Distribution – η οποία ήταν επίσης συμπαραγωγός της ταινίας – επανακυκλοφορεί το “Kneecap” σε όλη την Ιρλανδία ακριβώς ένα χρόνο αφότου έγινε η πρώτη ταινία ιρλανδικής γλώσσας που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα το Sundance 2024, όπου έγινε μια από τις επιτυχίες του φεστιβάλ και παραλήφθηκε από τη Sony Pictures Classics. Με την αφήγηση της άγριας και ημι-πλασματικής ιστορίας του τρόπου με τον οποίο το γκρουπ Kneecap συγκεντρώθηκε ως το συγκρότημα και με την περήφανη χρήση της ιρλανδικής γλώσσας, το “Kneecap” έχει ήδη σπάσει τα ρεκόρ στο εσωτερικό του, όπου πέρυσι είχε το μεγαλύτερο θεατρικό άνοιγμα για μια μη αγγλόφωνη ταινία και, με 1,5 εκατομμύρια δολάρια, κέρδισε το μεγαλύτερο ποσό σε εισιτήρια για μια Ιρλανδική- γλωσσική ταινία.

Υπάρχει ελπίδα ότι η συνεχιζόμενη επιτυχία της σεζόν βραβείων – και η αυξανόμενη αισιοδοξία ότι η ταινία θα είναι υποψήφια για Όσκαρ αργότερα αυτή την εβδομάδα – θα τη βοηθήσει να πετύχει ακόμη περισσότερα στους τοπικούς κινηματογράφους. Το “The Quiet Girl”, το οποίο το 2023 έγινε η πρώτη ταινία ιρλανδικής γλώσσας που έφτασε στα Όσκαρ, κέρδισε περισσότερο από το μισό ιρλανδικό box office μετά την υποψηφιότητά της.

«Είμαστε τόσο ενθουσιασμένοι που επαναφέρουμε το “Kneecap” στους ιρλανδικούς κινηματογράφους στην επέτειο ενός έτους από την ιστορική παγκόσμια πρεμιέρα του στο Sundance, όπου ξεκίνησε αυτή η τρελή καμπάνια», δήλωσε η Gillian Cooper, επικεφαλής διανομής της Wildcard. «Οι ίδιοι οι Kneecap σίγουρα δεν κάνουν τα πράγματα μισά και ήταν συναρπαστικό να βλέπεις αυτή την ενέργεια να μεταφέρεται στην ταινία. Είτε τα βραβεία της ταινίας, είτε οι συμμετοχες στα φεστιβάλ ή η ίδια η κυκλοφορία στους κινηματογράφους, όλα ήταν «τα περισσότερα», «τα πρώτα» και «τα μεγαλύτερα». Οι κινηματογράφοι είναι ενθουσιασμένοι που θα φέρουν το “Kneecap” στις οθόνες τους για άλλη μια φορά για να γιορτάσουν τα θεαματικά του επιτεύγματα τον περασμένο χρόνο.»

Παράλληλα με τη συλλογή BAFTA υποψηφιοτήτων, την περασμένη εβδομάδα το “Kneecap” απέσπασε επίσης 17 υποψηφιότητες από την Ιρλανδική Ακαδημία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης και στα τέλη του περασμένου έτους κυριάρχησε στα Βρετανικά Βραβεία Ανεξάρτητου Κινηματογράφου, κερδίζοντας επτά βραβεία, μεταξύ των οποίων και το βραβείο για την καλύτερη ταινία.

Η ταινία πηγαίνει στην τελετή των βραβείων BAFTA Film Awards στις 16 Φεβρουαρίου με υποψηφιότητες για εξαιρετική βρετανική ταινία, εξαιρετικό ντεμπούτο, πρωτότυπο σενάριο, ταινία όχι στην αγγλική γλώσσα, casting και μοντάζ.

Στους ελληνικούς κινηματογράφους συνεχίζει να παίζεται στα σινεμά Cinobo Opera και Cinobo Πατησίων, αλλά μπορείτε να τη βρείτε ήδη στην πλατφόρμα του Cinobo αν είστε συνδρομητές.

Δείτε το τρέιλερ.

Πηγή: Variety

«Ο μπαμπάς μου είδε ταινίες εκεί όταν ήταν νεαρός πριν από μένα, και έχουμε παρακολουθήσει πολλές ταινίες στο The Phoenix με τα δικά μας παιδιά. Αναγνωρίζουμε τι σημαίνει ο κινηματογράφος για τον Dingle».

Το Phoenix χτίστηκε από τους αδελφούς Jimmy και Johnny Houlihan και άνοιξε το 1919. Μετά από πυρκαγιές το 1921 και το 1938, ανακατασκευάστηκε δύο φορές, κατά την οποία προστέθηκαν η πρόσοψη art deco, το μωσαϊκό του δαπέδου του phoenix και το όνομα.

Στη δεκαετία του 1950, οι Houlihans πούλησαν τον χώρο στον John Moore και συνέχισε να είναι κινηματογράφος, χώρος συναυλιών και αίθουσα χορού. Στη συνέχεια αγοράστηκε από τον Michael O’Sullivan το 1978, ο οποίος το διαχειριζόταν μέχρι την πανδημία Covid-19 όταν έκλεισε κατά τη διάρκεια του lockdown της Ιρλανδίας.

Ο Murphy παρακολούθησε το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Dingle όταν πραγματοποιήθηκε στο Phoenix, το οποίο έχει φιλοξενήσει επίσης ανεξάρτητες και ξενόγλωσσες ταινίες, καθώς και ένα βραδινό κινηματογραφικό κλαμπ της Τρίτης. Η McGuinness είπε: «Θέλουμε να ανοίξουμε ξανά τις πόρτες, να επεκτείνουμε το δημιουργικό δυναμικό του χώρου, αποκαθιστώντας τη θέση του στον πολιτιστικό ιστό αυτής της μοναδικής πόλης».

Ο Murphy είναι ένας από τους πιο επιτυχημένους και σεβαστούς ηθοποιούς της Ιρλανδίας, και μόνο φέτος κέρδισε Χρυσή Σφαίρα, Μπάφτα, Όσκαρ και βραβείο του Σωματείου Ηθοποιών για την ερμηνεία του στην ταινία Oppenheimer του Christopher Nolan. Είναι επίσης γνωστός για τον ρόλο του ως γκάνγκστερ του Μπέρμιγχαμ Τόμι Σέλμπι στο δράμα του BBC Peaky Blinders, το οποίο έκανε το ντεμπούτο του το 2013 και ολοκληρώθηκε ως σειρά το 2022.

Ο Murphy θα επαναλάβει τον ρόλο του σε μια ταινία για το Netflix, με πρωταγωνιστή τον Ιρλανδό ηθοποιό Barry Coeghan και Stephen Graham του Line of Duty.

Πηγή: The Independent / Κεντρική φωτογραφία: Instagram

Οι ετικέτες θα παρέχουν επιστημονικά στοιχεία που πιστοποιούν ότι το αλκοόλ προκαλεί καρκίνο και ηπατική νόσο – στοιχεία που η βιομηχανία του αλκοόλ θέλει να υποβαθμίσει, διότι, όπως συνέβη και με τον καπνό, οι πωλήσεις είναι πιθανό να μειωθούν καθώς αυξάνεται η ευαισθητοποίηση του κοινού. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο, σχεδόν οι μισοί Ευρωπαίοι δεν γνωρίζουν ότι υπάρχει σχέση μεταξύ της κατανάλωσης αλκοόλ και της πιθανότητας να προσβληθούν από επτά τύπους καρκίνου, ενώ μόνο το 15% γνωρίζει ότι η κατανάλωση αλκοόλ συνδέεται με τον καρκίνο του μαστού.

«Προς το παρόν αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι πολλοί άνθρωποι πίνουν χωρίς να γνωρίζουν τους κινδύνους», λέει η Ντάσα Κόκολ, σύμβουλος στο Περιφερειακό Γραφείο του ΠΟΥ στην Ευρώπη και συν-συγγραφέας της έκθεσης. Στο Παγκόσμιο Συνέδριο για τον Καρκίνο που διοργάνωσε η Διεθνής Ένωση για τον Έλεγχο του Καρκίνου (UICC) στη Γενεύη, η Κόκολ εξήγησε ότι η ιρλανδική νομοθεσία θα μπορούσε να έχει σημαντικό αντίκτυπο στην ευρωπαϊκή δημόσια υγεία, εφόσον κι άλλες χώρες δουν ότι το μέτρο είναι επιτυχές και εύκολο στην εφαρμογή του. «Η προσωπική μου άποψη είναι ότι αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η βιομηχανία αλκοόλ έχει αντιταχθεί τόσο έντονα στο μέτρο – επειδή γνωρίζουν ότι είναι απλώς ένα πρώτο βήμα», είπε.

Μια άλλη εμπειρογνώμονας του ΠΟΥ για το αλκοόλ στην περιοχή της Ευρώπης, η Κατρίν Παραντί, πρόσθεσε ότι διάφορες μελέτες στον Καναδά δείχνουν ότι «μόλις οι άνθρωποι εκτεθούν στις προειδοποιητικές ετικέτες και κατανοήσουν ότι το αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει καρκίνο, είναι πολύ πιο πιθανό να υποστηρίξουν άλλες πολιτικές για το αλκοόλ, όπως φορολογικά μέτρα για την αύξηση των τιμών ή τον περιορισμό της διαφήμισης ή ακόμα και των ωρών διάθεσης αλκοολούχων προϊόντων».

Φυσικά, ούτε στην Ιρλανδία ήταν εύκολο να υιοθετηθεί ένα τέτοιο μέτρο. «Μιλάμε για έναν τόπο όπου κάθε ορόσημο στη ζωή, από τη γέννηση έως τον θάνατο, γιορτάζεται με αλκοόλ. Η φίρμα που συνδέεται περισσότερο με την Ιρλανδία έχει το σλόγκαν “Guinness is good for you” [«Η Guinness σου κάνει καλό»], το οποίο υποδηλώνει ότι η κατανάλωση είναι υγιεινή. Είναι ενσωματωμένο στην ιρλανδική ψυχοσύνθεση», λέει η Άβεριλ Πάουερ, πρόεδρος της Ιρλανδικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, προσθέτοντας ότι το 80% των Ιρλανδών δεν γνωρίζει ότι το αλκοόλ μπορεί να προκαλέσει καρκίνο του μαστού και το 60% αγνοεί τη σχέση του αλκοόλ με τον καρκίνο του εντέρου, σύμφωνα με μελέτες που διεξήγαγε η ιρλανδική κυβέρνηση.

Πιστεύει επίσης ότι υπήρξαν τρία κλειδιά για την εφαρμογή του μέτρου στην Ιρλανδία: «Το πρώτο ήταν η παροχή τεκμηρίων για τον αντίκτυπο του αλκοόλ στην υγεία, το δεύτερο ήταν η πολιτική βούληση και το τρίτο ήταν μια ισχυρή εκστρατεία της κοινωνίας των πολιτών. Πιέσαμε τους πολιτικούς, αλλά τους υποστηρίξαμε κιόλας όταν αντιμετώπισαν την αντίσταση της βιομηχανίας», εξηγεί.

Ένα άλλο κλειδί για την εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου είναι η ετοιμότητα να ανταποκριθείς στην πίεση, σύμφωνα με την Πάουερ. «Ο κλάδος θα τονίσει τα οικονομικά οφέλη, το ύψος των εθνικών εσόδων που προέρχονται από το αλκοόλ, την απασχόληση που προσφέρεται στην παραγωγή και τη διανομή. Έχουμε όμως ισχυρά πειστήρια ότι το κέρδος πηγαίνει σε μεγάλο βαθμό στις ιδιωτικές εταιρείες, ενώ το κόστος για τη δημόσια υγεία από τα ζητήματα που σχετίζονται με το αλκοόλ είναι τεράστιο: 2,3 δισεκατομμύρια ευρώ σε υγειονομική περίθαλψη, χαμένες ώρες εργασίας, εκδηλώσεις βίας και εισαγωγές σε νοσοκομεία».

Το οικονομικό κόστος των πρόωρων θανάτων από καρκίνο το 2018 εκτιμήθηκε σε 52,9 δισ. ευρώ στην ΕΕ, εκ των οποίων 4,58 δισ. ευρώ συνδέονταν με το αλκοόλ. Η κατανάλωση αλκοόλ θεωρείται ότι συνδέεται με έως και 111.300 νέες περιπτώσεις καρκίνου στην ΕΕ (4,1%). Η πλειονότητα των καρκίνων που προκλήθηκαν από το αλκοόλ στην ΕΕ ήταν καρκίνος του παχέος εντέρου ή του ορθού (36.900 περιπτώσεις), και ακολούθως καρκίνος του μαστού (24.200 περιπτώσεις) και καρκίνος της στοματικής κοιλότητας (12.400 περιπτώσεις). Μέχρι σήμερα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή δεν έχει καταλήξει σε απόφαση σχετικά με τον τρόπο με τον οποίο θα συμπεριληφθούν προειδοποιήσεις στα ποτά. Το 2017 κάλεσε τη βιομηχανία να συμπεριλάβει τις πληροφορίες εθελοντικά, αλλά ο κλάδος δεν ανταποκρίθηκε.

Σύμφωνα με την Ντάσα Κόκολ του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, η αδράνεια δεν οφείλεται μόνο σε εμπορικούς περιορισμούς. «Μερικές φορές, οφείλεται και στην υποστελέχωση και την έλλειψη πόρων στον τομέα της υγείας. Επίσης, οι γιατροί ξεχνούν συχνά να αναφέρουν το αλκοόλ όταν αναφέρονται στους κινδύνους καρκίνου», λέει. «Αυτός είναι επίσης ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο υπάρχει ακόμα τόσο χαμηλή ευαισθητοποίηση σ’ ένα τόσο κρίσιμο ζήτημα».

Πηγή: Lifo.gr / El Pais

Η Μάλι, ένα σκυλί του βουνού από τη Βέρνη, το είχε σκάσει από τους Γερμανούς ιδιοκτήτες της κοντά στον φάρο στο νησί Arranmore στις 16 Αυγούστου, πυροδοτώντας μια τεράστια έρευνα από νησιώτες που διήρκεσε για μέρες. Ο φόβος ήταν ότι η Μάλι, που θα κλείσει τα δύο της χρόνια στα τέλη Οκτωβρίου, είχε τρέξει κατευθείαν από τους επιβλητικούς γκρεμούς κοντά στο φάρο. Όμως, το βράδυ του Σαββάτου, εντοπίστηκε στα μισά του δρόμου κάτω από τα βράχια από μια ομάδα που ψάρευε.

Η ιδιοκτήτρια της Μάλι, Sarah Recinos Ralda, η οποία ζει στο Trier της Γερμανίας, είπε ότι η ανακάλυψη και η διάσωση του σκύλου της μετά από περισσότερες από δύο εβδομάδες ήταν απροσδόκητη. «Είμαστε συγκλονισμένοι», είπε η Sarah. «Είμαστε έκπληκτοι. Την είχα ήδη αφήσει να φύγει. Απλώς σκέφτηκα ότι αν είχε περάσει πάνω από τον γκρεμό, αν ήταν νεκρή, ήλπιζα ότι θα ήταν γρήγορο και ανώδυνο».

Η Sarah η οποία περνούσε το καλοκαίρι στην Ιρλανδία με τον σύζυγό της και τα δύο παιδιά τους, είπε ότι η περίοδος μετά την εξαφάνιση της Μάλι ήταν «συναισθηματική» και «αρκετά βαριά». Σε τακτικά μηνύματα προς την κοινότητα στο Facebook καθώς η έρευνα συνεχιζόταν, περιέγραψε τις διάφορες προσπάθειες για τον εντοπισμό της και μέχρι τις 22 Αυγούστου είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τρία σενάρια ήταν πιθανά: ότι είχε χαθεί στο νησί, το οποίο περιέγραψε ως «πολύ απίθανο», ότι είχε πέσει στη θάλασσα ή ότι ήταν κολλημένη σε μια προεξοχή, προσθέτοντας: «Δεν ερευνήθηκαν όλοι οι βράχοι, οπότε ίσως υπάρχει μια ευκαιρία. Δεν ακούστηκε ποτέ γάβγισμα, αλλά με αυτόν τον καιρό… ποιος ξέρει».

Ο άνδρας που ειδοποίησε τις αρχές ήταν ο John Paul Baska, ο οποίος τράβηξε και το βίντεο της δραματικής διάσωσης. Ο John Paul, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης της North West Charters, με έδρα το κοντινό Burtonport, εντόπισε το σκυλί ενώ ψάρευε κοντά στον φάρο στο Arranmore το βράδυ του Σαββάτου και μετά μετά τη διάσωση, επανένωσε τη Μάλι με τους ιδιοκτήτες της στην προβλήτα στην άλλη πλευρά του νησιού.

«Ήμουν έξω για ψάρεμα, περάσαμε έξω από τον φάρο και ένα από τα παλικάρια [στη βάρκα] είπε «νομίζω ότι ακούω έναν σκύλο να γαβγίζει», είπε ο John Paul. «Νόμιζα ότι αστειευόταν». Όταν τελικά την εντόπισε στην άκρη του γκρεμού, κάλεσε τον σταθμό Glenn Head Coast Guard, ο οποίος στη συνέχεια επικοινώνησε με τη ναυαγοσωστική λέμβο.

Ο John Paul είπε ότι το λουράκι της Μάλι είχε παγιδευτεί στην επιφάνεια του γκρεμού, κάτι που μπορεί να την εμπόδισε να σκαρφαλώσει σε ασφαλές σημείο, αλλά μπορεί επίσης να την εμπόδισε να πέσει. Η στενή προεξοχή είχε μια περιοχή κάλυψης και τόσο ο John Paul όσο και η Sarah είπαν ότι πίστευαν ότι οι λίμνες βροχής στην προεξοχή σήμαιναν ότι ο σκύλος ήταν σε θέση να αποφύγει την αφυδάτωση.

Ερωτηθείς αν δάκρυσαν όταν ο σκύλος επανενώθηκε με τους ιδιοκτήτες του, ο John Paul είπε: «Ήρθαν πολλοί ντόπιοι για να δουν τον σκύλο».

Η Sarah και η οικογένειά της πρόκειται να επιστρέψουν στο σπίτι σε δύο εβδομάδες και είπε ότι η Μάλι ήταν «καλά» παρά τη δοκιμασία της, χωρίς πυρετό και όρεξη για φαγητό που τώρα προσπαθούσαν να διαχειριστούν σωστά αφού έμεινε τόσο καιρό χωρίς φαγητό. Είπε ότι τις τελευταίες ημέρες ήταν οι πρώτες μέρες με καλό καιρό στην περιοχή για εβδομάδες και ότι αυτό πιθανότατα αύξησε τις πιθανότητες να εντοπιστεί τελικά η Μάλι. «Ήταν τόσο χαρούμενη που σώθηκε», είπε η Sarah.

Πηγή: The Irish Times

Το currach, που κατασκευάστηκε για πρώτη φορά στο δυτικό Clare από τον ντόπιο Carraignaholt Derry Hedderman το 1984, έπλευσε στον ποταμό Liffey στο Garda Boat Club σε μια τελετή το πρωί του Σαββάτου. Σε μια προηγούμενη ζωή, το παραδοσιακό σκάφος οδηγούταν από τον Martin Keating από την Κομητεία Wexford, τη δεκαετία του 1980.

Ο Brian Cahill, επικεφαλής της Εκπαιδευτικής Μονάδας του Mountjoy, είπε ότι το έργο ανέλαβαν κρατούμενοι στο Ανδρικό υπόστεγο της φυλακής. «Είμαστε πολύ περήφανοι για αυτό», είπε ο κ. Cahill. «Ενεπλάκησαν πολλοί άνδρες εδώ». Είπε ακόμα ότι το όνομα του σκάφους “Spleodar” ταίριαζε. «Είναι ιρλανδικό και σημαίνει έξαρση ή χαρά. Και νιώσαμε ότι ταίριαζε με το σκάφος, γιατί πραγματικά εν μέσω αυτού του αισθήματος το ανέλαβε ο κόσμος που ασχολήθηκε πραγματικά με αυτό».

Ο κ. Holland, ο γλύπτης και καλλιτέχνης, είπε ότι οι κρατούμενοι αποκόμισαν πολλά από τη διαδικασία αποκατάστασης. «Περάσαμε τους τελευταίους οκτώ μήνες δουλεύοντας στη Μονάδα Εκπαίδευσης Mountjoy, δουλεύοντας με έξι ή οκτώ από τους κρατούμενους του Men’s Shed για να αποκαταστήσουμε αυτό το σκάφος από ένα ναυάγιο, ένα σκάφος –που συνήθιζε να αγωνίζεται στο δυτικό Clare και στο Wexford– και που τώρα επέστρεψε στο ποτάμι», είπε ο κ. Holland. «Θα χρησιμοποιηθεί από παιδιά στην κοινότητα του Δουβλίνου», πρόσθεσε.

Σε μια δήλωσή του, ο Chris Killeen, από την ομάδα Outdoor Learning της Crosscare είπε ότι το πρόγραμμα σπουδών θα αφορά προγράμματα βασισμένα σε δημιουργικές δραστηριότητες μαζί με όσους χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες τους. «Είμαστε πολύ ευγνώμονες που έχουμε αυτό το currach ως μια μοναδική προσθήκη στη δουλειά μας», είπε.

Πηγή: The Irish Times