Τετάρτη 12 Μαρτίου, 19:00

Συναυλία
«Δεν ξέρω πια τη νύχτα»
Όταν το σκοτάδι της νύχτας γίνεται ποίηση και μουσική

Τραγούδι: Άρτεμις Μπόγρη
Πιάνο: Μαρία Παπαπετροπούλου
Απαγγελία: Ιουλίτα Ηλιοπούλου
Εισιτήριο: 10 ευρώ

Τετάρτη, 19 Μαρτίου, 19:00

Ομιλία
Καθ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης
Η ουσία τής ποίησης και η λειτουργία της γλώσσας στον Οδυσσέα Ελύτη

«Ο Μικρός Ναυτίλος είναι, νομίζω, ένα “εγχειρίδιο ποιήσεως” με θεωρητικές θέσεις για την ποίηση και υποδειγματικές ποιητικές εφαρμογές. Ξανά και ξανά ο ποιητής επανέρχεται στην ουσία της ποίησης και, ιδίως, στον τρόπο που συλλαμβάνει και οικοδομεί τον δικό του ποιητικό κόσμο. Έναν «δεύτερο κόσμο», μιαν «άλλη χώρα», έναν άλλο χώρο πραγματικότητας που συνιστά μαζί και μιαν άλλη πραγματικότητα, την ποιητική πραγματικότητα».
Γεώργιος Μπαμπινιώτης, «Ποιητική μεταγλώσσα και Μεταγλωσσική ποίηση στον Ελύτη» , η Λέξη (τ.106 Δεκ.1991)

*Είσοδος ελεύθερη με απαραίτητη προκράτηση θέσης* εδώ. Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Παρασκευή, 21 Μαρτίου, 16:00

Ξενάγηση

Να γιατί γράφω. Γιατί η Ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος. Είναι η λήξη μιας ζωής και η έναρξη μιας άλλης, που είναι η ίδια με την πρώτη αλλά που πάει πιο βαθιά, ως το ακρότατο σημείο που μπόρεσε να ανιχνεύσει η ψυχή στα σύνορα των αντιθέτων, εκεί που ο Ήλιος κι ο Άδης αγγίζονται.

Οδυσσέας Ελύτης, Πρώτα-πρώτα η ποίηση, Ανοιχτά Χαρτιά

Στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, η Ιουλίτα Ηλιοπούλου ξεναγεί το κοινό στο Σπίτι του Ελύτη.
Εισιτήριο ξενάγησης: 9€
Για τη συμμετοχή σας στην ξενάγηση είναι απαραίτητη η προκράτηση θέσης* μέσω email στο info@elytishousemuseum.gr.⠀

*Οι θέσεις είναι περιορισμένες και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας

Περιπέτειες διασκεδαστικές, με πολλές αιφνίδιες ανατροπές και χιούμορ, είναι οι περιπέτειες του τέταρτου Μάγου των Χριστουγέννων του Μάγου Αβασάλ, που όλο κάτι του τύχαινε, όλο κάποιον συναντούσε κι όλο καθυστερούσε να φτάσει στη φάτνη κοντά στο νιογέννητο Χριστό ώσπου…

Ένα ιδιαίτερο χριστουγεννιάτικο μουσικό παραμύθι όπου παρουσιάζει μια ανατρεπτική εκδοχή της ιστορίας των Μάγων με αμεσότητα και άφθονο χιούμορ.

Το παραμύθι της Ιουλίτας Ηλιοπούλου συνδυάζεται με την πρωτότυπη μουσική και τα τραγούδια του Γιώργου Κουρουπού.

Τα τραγούδια, που ερμηνεύονται από βαρύτονο και σοπράνο, συνοδεία πιάνου, φλάουτου, βιόλας και κρουστών εναλλάσσονται με την αφήγηση, ενώ τα έργα του Γιάννη Κόττη που προβάλλονται, συμπληρώνουν την ατμόσφαιρα της μοναδικής γιορτής των Χριστουγέννων.

Σάββατο 21 και Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2024

Ώρα: 17:00

Μουσική και τραγούδια: Γιώργος Κουρουπός

Ζωγραφική: Γιάννης Κόττης

Παραμύθι: Ιουλίτα Ηλιοπούλου

Συμμετέχουν: Δάφνη Πανουργιά – σοπράνο, Άγγελος Χονδρογιάννης – βαρύτονος, Μαρία Παπαπετροπούλου – πιάνο, Θοδωρής Βαζάκας – κρουστά, Νατάσσα Σπάλα – φλάουτο, Μαρίνα Σταλιμέρου – βιόλα

Είσοδος ελεύθερη με απαραίτητη προκράτηση θέσης στα info@elytishousemuseum.gr ή 210 3315461.

Θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.

Περισσότερες πληροφορίες στο επίσημο site του μουσείου, εδώ.

Τα έργα αποκατάστασης του διατηρητέου κτιρίου στην Πλάκα, ιδιοκτησίας του Υπουργείου Πολιτισμού, ξεκίνησαν το 2013 μετά από πρόταση της Ιουλίτας Ηλιοπούλου, πρώην συντρόφου του ποιητή. Το αρχείο του Οδυσσέα Ελύτη, το οποίο διαχειρίζεται η Ηλιοπούλου, στεγάζεται πλέον στο νεοσύστατο μουσείο και θα είναι προσβάσιμο για μελετητές και ιστορικούς.

Ακόμη, πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό, καθώς και έγγραφα, φωτογραφίες και προσωπικά αντικείμενα του ποιητή, παρουσιάζονται στο ιστορικό κτίριο με στόχο μία πιο συγκεντρωτική αφήγηση της ζωής και του έργου του.

Η Τέχνη γίνεται η πιο αδιάλλαχτη «πράξη λευτεριάς»

*Η μοίρα μπορεί να πλάθεται από την αδυναμία μας. Αλλά η τέχνη δεν έχει μοίρα -η τέχνη είναι δυνατή! Ακόμα και σήμερα, στο πείσμα του πρακτικού πνεύματος που με τόσην αυταρέσκεια καυχιέται ότι εκπροσωπεί την εποχή μας, η επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους εξακολουθεί να γίνεται πολύ καλλίτερα από το δρόμο της καρδιάς και των αισθημάτων παρά από το δρόμο του ορθού λόγου και των αριθμών. Και θα εξακολουθεί -ενόσω το όνειρο και η δράση σ’ αυτό τον κόσμο δε συμβαδίζουν.

Γιατί η τέχνη που δεν κρίνεται ποτέ από τις καλές ή κακές της προθέσεις αλλά πάντοτε και μόνο από τα καλά ή κακά της αποτελέσματα, κατέχει ακριβώς αυτή τη δύναμη: να συνενώνει τις αποχωρισμένες από την υλική διάταξη του κόσμου καταστάσεις που με λαχτάρα εντελώς αφιλόκερδη αναζητάει πάντοτε το πνεύμα, και να τις συνθέτει σε μιαν ολόψυχη ενότητα. Έτσι, και μόνο από τη φύση της λειτουργίας της, η Τέχνη γίνεται η πια αδιάλλαχτη «πράξη λευτεριάς». Είναι αυτή που επιχειρεί να σπάσει τους φραγμούς της συμβατικότητας, κοινωνικής, πολιτικής ή αισθητικής, αδιάφορο. Αυτή που αναλαμβάνει να μιλήσει στον άνθρωπο για τους πόθους, τις ελπίδες, τα όνειρά του, και να τον οδηγήσει πέραν από το «γνωστό», πέραν από κάθε τι που είναι «συρραφή ψεύδους» κι ονομάζεται από τους πολλούς τόσο απατηλά πραγματικότητα, ως πέρα, ως εκεί που ο νους ελεύθερος απλώνεται και δεν γνωρίζει τα όρια καμιάς a priori προσταγής.

Η Τέχνη, είναι λοιπόν στην ουσία της ακόμα κι η πιο ισορροπημένη, ακόμα κι η πιο κλασσική, μια επανάσταση. Αλλά μια επανάσταση που αφορά ολάκαιρη τη ζωή του ανθρώπου πέρα ως πέρα, μιαν επανάσταση που δίνει τη μάχη της στα πιο προχωρημένα φυλάκια της ψυχικής συναισθηματικής πάλης του για απολύτρωση, για καθαρή ζωή, για χαρά και που δεν έχει καμιά σχέση με την άλλη, τη συνονόματή της, αυτή που κάτω από τη μια ή την άλλη σημασία πολεμάει για αιτήματα δίκαια ή άδικα, πάντως αιτήματα, που μόνο και μόνο με το να γίνονται σχέδια προγραμματικά μιας ορισμένης ομαδικής δράσης, τείνουν κι αυτά να μεταβληθούν σε συμβατικότητα.

Η φράση αυτή ας μην παρεξηγηθεί. Δε σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης που είναι και πολίτης μιας χώρας και μέλος μιας κοινωνίας πρέπει να την αρνείται αυτή την τελευταία επανάσταση. Σημαίνει ότι είτε την αρνιέται είτε όχι, κι ανεξάρτητα από το γεγονός αυτό, είναι ανάγκη νά ‘χει αδιάκοπα μέσα του τη συναίσθηση ότι ομιλεί για λογαριασμό του βαθύτερου πόθου λευτεριάς που κατοικεί κάθε άνθρωπο, κι ότι ο πόθος αυτός δεν ανέχεται να εκδηλώνεται στον εξωτερικό κόσμο με τα διακριτικά σημάδια μιας μόνο παράταξης, που ερμηνεύει τη φύση με αποκλειστικότητα, εντοπισμένη μέσα στο χρόνο και στην ιστορία. Σημαίνει ότι πρέπει να προχωρεί πέραν από την Ανάγκη – ακόμα κι αν αυτή δεν έχει λυθεί – κι ας φαίνεται αυτό με την πρώτη ματιά σκληρό ή απάνθρωπο. Σημαίνει ότι πρέπει να πείθει. Και πείθει ο καλλιτέχνης μονάχα όταν προχωρεί αποσπασμένος από ατομικό ή ταξικό ή άλλο συμφέρον, όταν προβάλλει ντυμένος με ό,τι τόσον εύστοχα ένας αισθητικός μας ονόμασε ήθος της αφιλοκέρδειας.

Ο Οδυσσέας Ελύτης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλλη, (Ηράκλειο Κρήτης, 2 Νοεμβρίου 1911 – Αθήνα, 18 Μαρτίου 1996), ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές, μέλος της λογοτεχνικής γενιάς του ’30. Βραβεύτηκε το 1960 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το 1979 με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο δεύτερος μέχρι σήμερα Έλληνας που τιμήθηκε με βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Γνωστότερα ποιητικά του έργα είναι τα Άξιον εστί, ο Ήλιος ο πρώτος και οι Προσανατολισμοί. Διαμόρφωσε ένα προσωπικό ποιητικό ιδίωμα και θεωρείται ένας από τους ανανεωτές της ελληνικής ποίησης.

Πηγή: Feltor / doctv