Αναλύοντας δεδομένα από πάνω από 5,2 εκατομμύρια ασθενείς που νοσηλεύτηκαν για εκκολπωματίτιδα την περίοδο 2005–2020, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το ποσοστό των ασθενών κάτω των 50 ετών με σοβαρές επιπλοκές ανέβηκε από 18,5% σε 28,2%.

Η μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Diseases of the Colon and Rectum, καταγράφει μια ανησυχητική μετατόπιση στη δημογραφική εικόνα της νόσου, καθώς μέχρι πρόσφατα η εκκολπωματίτιδα θεωρούνταν πάθηση των μεγαλύτερων ηλικιών.

Πιο βαριά περιστατικά στους νεότερους

Οι ασθενείς κάτω των 50 ετών που νοσηλεύτηκαν για εκκολπωματίτιδα είχαν 29% περισσότερες πιθανότητες να χρειαστούν χειρουργική αφαίρεση τμήματος του παχέος εντέρου και 58% περισσότερες πιθανότητες να απαιτήσουν παροχέτευση αποστημάτων, συγκριτικά με τους μεγαλύτερους ασθενείς.

«Βλέπουμε μια σαφή αλλαγή στο ποιοι εισάγονται με σοβαρή εκκολπωματίτιδα», δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης Δρ. Shineui Kim, από τη Ιατρική Σχολή David Geffen του Πανεπιστημίου UCLA.

Τι είναι η εκκολπωματίτιδα

Η εκκολπωματίτιδα προκαλείται όταν υπολείμματα τροφών, βακτήρια και άλλα σωματίδια παγιδεύονται μέσα σε μικρά «εκκολπώματα», μικρές σακοειδείς προεξοχές που σχηματίζονται σε πιο αδύναμα σημεία του τοιχώματος του παχέος εντέρου.

Η φλεγμονή αυτή μπορεί να προκαλέσει έντονο κοιλιακό πόνο, φούσκωμα, δυσκοιλιότητα, διάρροια ή αιμορραγία. Στις πιο σοβαρές περιπτώσεις, η νόσος οδηγεί σε αποστήματα ή διάτρηση του εντέρου, καταστάσεις που απαιτούν άμεση νοσηλεία.

Παραδοσιακά, η εκκολπωματίτιδα εμφανίζεται συχνότερα στους μεγαλύτερους ενήλικες: επηρεάζει λιγότερο από 20% των ατόμων έως τα 40 έτη, 35–40% έως τα 50, και περίπου 60% στα 60 έτη. Στις πολύ μεγάλες ηλικίες, η συχνότητα μπορεί να ξεπερνά και το 70%.

Παράλληλη αύξηση με τον καρκίνο του παχέος εντέρου

Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι η αύξηση των σοβαρών περιστατικών εκκολπωματίτιδας στους νεότερους Αμερικανούς θυμίζει την τάση ανόδου που έχει παρατηρηθεί τα τελευταία χρόνια και στις διαγνώσεις καρκίνου του παχέος εντέρου στις ίδιες ηλικιακές ομάδες.

Το φαινόμενο αυτό εντείνει τις ανησυχίες της επιστημονικής κοινότητας για αλλαγές στις διατροφικές συνήθειες, την καθιστική ζωή και το μικροβίωμα του εντέρου, που ενδέχεται να επιβαρύνουν την υγεία του πεπτικού συστήματος σε νεαρή ηλικία.

Θεραπείες και ανάγκη για περαιτέρω έρευνα

Παρά την αυξημένη νοσηρότητα, οι θεραπείες έχουν βελτιωθεί αισθητά. Το ποσοστό των νεότερων ασθενών που χρειάστηκε χειρουργική αφαίρεση τμήματος του παχέος εντέρου μειώθηκε από 34,7% το 2005 σε 20,3% το 2020.

Οι επιστήμονες τονίζουν ότι απαιτείται περαιτέρω έρευνα για να εντοπιστούν οι αιτίες πίσω από την πρόωρη εμφάνιση της νόσου, καθώς και για να σχεδιαστούν στοχευμένες παρεμβάσεις πρόληψης.

Ενδείξεις για τη δημόσια υγεία

Η αυξανόμενη συχνότητα σοβαρών παθήσεων του παχέος εντέρου σε νεαρούς ενήλικες εγείρει σημαντικά ερωτήματα για τη δημόσια υγεία και την ανάγκη προληπτικού ελέγχου σε μικρότερες ηλικίες από ό,τι προβλεπόταν έως σήμερα.

Η έγκαιρη διάγνωση, η υιοθέτηση πλούσιας σε φυτικές ίνες διατροφής, η μείωση της κατανάλωσης επεξεργασμένων τροφών και η τακτική σωματική δραστηριότητα θεωρούνται κρίσιμες για τη μείωση του κινδύνου.

Είμαστε όλοι πιθανά θύματα του ελέγχου του νου, σύμφωνα με τη Rebecca Lemov, ιστορικό της επιστήμης, στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και συγγραφέα του βιβλίου “The Instability of Truth: Brainwashing, Mind Control, and Hyper-Persuasion”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Δεν είναι κάτι νέο η προειδοποίηση της αρνητικής επιρροής των social media στην ψυχολογία των χρηστών.

Ειδικά, όμως, τον τελευταίο χρόνο, που κυρίως το Instagram και το Tik Tok έχουν αποδείξει πόσο εύκολα χειραγωγούν αρνητικά μεγάλες ομάδες εφήβων και νεαρών ενηλίκων, εντάσσοντάς τους σε επικίνδυνα παιχνίδια-πρόκλησης, το βιβλίο της Rebecca Lemov είναι πιο επίκαιρο από ποτέ!

Οι Αμερικανοί στρατιώτες υπέστησαν πλύση εγκεφάλου, ώστε να μην θέλουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, μέσω τακτικών, όπως η απομόνωση, η αποδόμηση των κοινωνικών δεσμών και η στέρηση ύπνου, αναφέρει η Lemov. Υποστηρίζει ότι τα ίδια πράγματα συμβαίνουν σε πολλούς χρήστες κοινωνικών εφαρμογών και είναι εξαιρετικά επιζήμιο για την ψυχική τους υγεία.

Μετά από δεκαετίες μελέτης της πλύσης εγκεφάλου σε καταστάσεις που περιλαμβάνουν αιχμαλώτους, λατρείες και βασανιστήρια, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «αυτό είναι κάτι στο οποίο είμαστε όλοι επιρρεπείς και ότι υποτιμούμε συνεχώς: τη μεταβλητότητα και την προσαρμοστικότητά μας».

Όμως, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να χειραγωγούν τα συναισθήματά μας, μπορούμε να λάβουμε μέτρα για να προστατευτούμε, αντλώντας διδάγματα από την έρευνα της Rebecca Lemov.

Πώς μας επηρεάζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επηρεάζουν τους χρήστες διαφορετικά, σημείωσε η Lemov, συγκρίνοντάς τα με τις εμπειρίες ορισμένων ανθρώπων σε λατρείες.

«Αυτό που είναι λατρεία για ένα άτομο μπορεί να μην έχει απαραίτητα την ίδια επίδραση σε κάποιον άλλο», σημείωσε, δίνοντας ως παράδειγμα δύο διαφορετικές συμπεριφορές: Όταν ένα άτομο που στρατολογείται, αποφασίζει να αφοσιωθεί πλήρως, ένα άλλο μπορεί να ανταποκριθεί μερικώς στο κάλεσμα που δέχεται.

Με τον ίδιο τρόπο, τα social media επηρεάζουν διαφορετικά τους ανθρώπους καθώς και αυτοί διαφέρουν μεταξύ τους, ίσως και λόγω των διαφορετικών εμπειριών τους. Γι’ αυτό, όταν ερχόμαστε σε επαφή με περιεχόμενο στο διαδίκτυο, είναι συνετό να δίνουμε προσοχή στο πώς νιώθουμε.

«Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απευθύνονται συνεχώς στο μυαλό σου», λέει η Lemov, «σχεδόν σαν να είσαι μια οντότητα χωρίς σώμα».

Τι μπορούμε να κάνουμε για αυτό;

Η Lemov εστιάζει στις δικές της αντιδράσεις, κάνοντας διαλογισμό κάθε μέρα, κάτι που της δίνει έναν τρόπο να συντονιστεί με τις αισθήσεις στο σώμα της και το πώς αυτές αλλάζουν. Εάν ένας συγκεκριμένος τύπος περιεχομένου στα social media μας προκαλεί αναστάτωση ή ανησυχία, αυτό είναι ένα χρήσιμο σημάδι για να αποφεύγουμε αυτό ή ανάλογο περιεχόμενο, ακόμη και να αποκλείσουμε όσους δημιουργούν αυτού του είδους το περιεχόμενο στο διαδίκτυο.

Τα social media μπορούν να μας χειραγωγήσουν

Δεν είναι μόνο το πώς τα διαφορετικά είδη κοινωνικών μέσων επηρεάζουν τα συναισθήματά μας. Η Lemov υποστηρίζει ότι τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί να μας χειραγωγούν ενεργά.

Το πείραμα του Facebook

Το 2014, το Facebook αποκάλυψε ότι είχε πειραματιστεί χωρίς να το γνωρίζουν οι χρήστες, δείχνοντας ότι θα μπορούσε να επηρεάσει τη διάθεσή τους. Η πλατφόρμα παρουσίαζε σε ορισμένους χρήστες περισσότερο θετικό περιεχόμενο και σε άλλους περισσότερο αρνητικό περιεχόμενο και στη συνέχεια εξέτασε τα συναισθήματα που μετέφεραν οι χρήστες στις μεταγενέστερες αναρτήσεις τους. Όσοι έρχονταν σε επαφή με περισσότερες θετικές αναρτήσεις, έδειχναν πιο χαρούμενοι και όσοι διάβαζαν περισσότερες αρνητικές δημοσιεύσεις, έδειχναν λιγότερο χαρούμενοι.

«Ήταν σχεδόν σαν μια περήφανη ανακοίνωση (από τα στελέχη του Facebook ότι μπορούν να… συντονίσουν τα συναισθήματα σαν να είχαμε έλεγχο έντασης», σχολίασε η Lemov, σημειώνοντας ότι το κοινωνικό δίκτυο έλαβε πολλές επικρίσεις μετά την ανακοίνωσή του.

Επιλέξτε την πραγματική κοινωνική ζωή αντί για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

Το να ξοδεύεται χρόνος στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να απομονώσει τους ανθρώπους, και σε αντίθεση με τους αιχμαλώτους πολέμου, είναι φαινομενικά από επιλογή.

«Όσο περισσότερος χρόνος αφιερώνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τόσο λιγότερος χρόνος αφιερώνεται σε κοινωνικές ομάδες», επισημαίνει η Lemov, δίνοντας ως παράδειγμα τη συμμετοχή των πολιτών σε συλλόγους και πρωταθλήματα που ήταν πιο δημοφιλή στο παρελθόν. Ως αποτέλεσμα, είπε, οι άνθρωποι μπορούν να χάσουν την ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων.

Η Lemov υποστηρίζει ότι η αφοσίωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μπορεί να εξηγήσει γιατί τόσοι πολλοί άνθρωποι είναι μόνοι. Είναι ένας φαύλος κύκλος: Οι μοναχικοί άνθρωποι τείνουν να χρησιμοποιούν περισσότερο τα κοινωνικά δίκτυα, σύμφωνα με μια μελέτη του 2016. Και η συνεχής χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης θα μπορούσε να τους κάνει πιο μοναχικούς.

Η μοναξιά είναι τρομερή για την ψυχική υγεία ενός ατόμου. Μια μελέτη, που διεξήχθη κατά τη διάρκεια του lockdown για την Covid-19, διαπίστωσε ότι η μοναξιά συνδέεται σε μεγάλο βαθμό με μεγαλύτερη κατάθλιψη και σκέψεις αυτοκτονίας.

Για να καταπολεμήσουμε αυτό που χαρακτηρίζεται ως επιδημία μοναξιάς, η Lemov συνιστά τη συμμετοχή μας σε ομάδες που συναντώνται εκτός σύνδεσης για κοινωνικές συναναστροφές, είτε πρόκειται για λέσχη βιβλίου, μια ομάδα περιπάτου, μια βραδιά με χαρτιά, μαθήματα χορού ή ο,τιδήποτε μπορεί να αφορά τη φυσική συμμετοχή μας σε κάποια δραστηριότητα αναψυχής.

«Δεν χρειάζεται καν να είναι τόσο οργανωμένο, πάντα. Μου αρέσει να υπενθυμίζω στους μαθητές μου ότι μπορούν να αφήσουν τα τηλέφωνά τους και να μιλήσουν με τους ανθρώπους δίπλα τους στο λεωφορείο, στο μεσημεριανό γεύμα και σε κοινωνικές εκδηλώσεις. Τότε, θα έχουν την ευκαιρία να ξεκινήσουν συζητήσεις και μερικές φορές αληθινές φιλίες!».

Η ιστορία της Μεξικανής Ana Victoria Espino de Santiago έγινε τάση στα κοινωνικά δίκτυα για την επιμονή της στην επίτευξη ενός μεγάλου ορόσημου παγκοσμίως: έγινε πρόσφατα η πρώτη γυναίκα με Σύνδρομο Down στον κόσμο που αποφοίτησε ως δικηγόρος. Η δύναμή της απέναντι στις αντιξοότητες αντικατοπτρίστηκε στα κύρια μέσα ενημέρωσης στο Μεξικό και στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου δίκτυα ειδήσεων όπως η Univision της πήραν συνεντεύξεις και τόνισαν τη λατινική υπερηφάνεια που νιώθει η μεξικανική κοινότητα στις ΗΠΑ για το επίτευγμα του κοριτσιού.

Να γίνεις δικηγόρος παρά τις διακρίσεις

Η Ana Victoria Espino De Santiago γεννήθηκε το 1999 με σύνδρομο Down. Μεγάλωσε στη Γουαδαλούπη του Ζακατέκας και από μικρή έπρεπε να αντιμετωπίσει διακρίσεις λόγω της κατάστασής της. Παρόλα αυτά, είχε πάντα την υποστήριξη της οικογένειάς της, η οποία ήταν παρούσα άνευ όρων σε όλη της τη ζωή.

Τελειώνοντας τη βασική της εκπαίδευση, την οποία ολοκλήρωσε μέσω του ανοιχτού λυκείου, έκανε αίτηση στο Αυτόνομο Πανεπιστήμιο του Ζακατέκας, όπου εισήλθε και άρχισε να σπουδάζει Νομικά, στόχο που είχε θέσει για τον εαυτό της εδώ και χρόνια. Η ειδική παιδαγωγός της Ana Victoria μοιράστηκε για το “La Jornada de Zacatecas” ότι, αφού έδωσε τις εισαγωγικές εξετάσεις, συναντήθηκε με τον πρύτανη του ιδρύματος για να συζητήσουν την κατάσταση. Της είπε ότι δεν μπορούσαν να τη δεχτούν λόγω έλλειψης κατάλληλων συνθηκών για τη φροντίδα ενός ατόμου με σύνδρομο Down. Αντιμέτωπη με αυτήν την κατάσταση, η επαγγελματίας πρόσφερε την υποστήριξή της ως παράλληλη στήριξη, παρόμοια με τον ρόλο που έπαιξε η Ana Sullivan με τη συγγραφέα, ακτιβίστρια και λέκτορα Helen Keller.

Εξήγησε ότι, ακριβώς όπως η Ana Sullivan έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εκπαίδευση της Keller, θα μπορούσε να βοηθήσει την Ana Victoria να εξασφαλίσει ότι θα λάβει την απαραίτητη φροντίδα. Στα πέντε χρόνια των σπουδών της, τη συνόδευε σε όλες τις τάξεις, βοηθώντας τη να μελετήσει τα θέματα που επρόκειτο να καλυφθούν και να προετοιμαστεί για τις εξετάσεις της. Αυτό επέτρεψε στη φοιτήτρια να φτάσει στα μαθήματά της με προηγούμενη γνώση και να προχωρήσει επαρκώς στην εκπαίδευσή της.

Μετά την αποφοίτησή της, επόμενος στόχος της είναι να ασχοληθεί με την πολιτική. Η Ana Victoria έχει δείξει ενδιαφέρον να γίνει βουλεύτρια, ένας ρόλος στον οποίο ελπίζει να χρησιμοποιήσει το βήμα της για να βοηθήσει τα άτομα με αναπηρίες και να καταπολεμήσει τις διακρίσεις.

Πηγή: Latin Times