Πονάνε τα αυτιά μου στην κυριολεξία. Ακούω το όνομά μου και το «ρ» κυλάει ψεύτικα. Αλήθεια. Τι να κάνω; Επανάλαβε τις στιγμές που αποκτούσες φτερά, μού λέει ο οχτάχρονος εαυτός μου.

Ωραία.

Κύμα: Αφρώδες και αλμυρό. Σαν σεντονάκι. Ήχοι επανεκκίνησης.

Τζιτζίκια πάνω στον πλάτανο: Εξωστρεφή και σοφά. Ζήσε το παρόν και άσε το παρελθόν για το μέλλον.

Παγάκια: Χρου χρου. Το υγρό σύμφωνο του ονόματός μου επανέρχεται κατευθείαν από τα απλά και τα στιγμιαία.

Το γέλιο. Ο ήχος της συγγένειας, της οικειότητας, της κοπιαστικής συνέχειας.

Η σιωπή. Ο ήχος των άστρων.

Όταν ήμουν μικρή, είχα την Νεφελοκοκκυγία. Τόσο απλά, τόσο μοιραία, τόσο αναπόφευκτα. Και το θυμήθηκα σήμερα.