Η σχέση τους ξεκίνησε πριν ακόμα λήξουν οι γάμοι τους: εκείνη ήταν παντρεμένη με τον θρύλο του μπέιζμπολ Joe DiMaggio, ενώ εκείνος με την αγαπημένη του από το πανεπιστήμιο, Mary Slattery, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Ο γάμος ανάμεσα στη σταρ του Χόλιγουντ, που προσπαθούσε να ξεφύγει από τη ρηχή εικόνα που της είχαν επιβάλει τα στούντιο, και τον πνευματικό άνδρα που είχε κατηγορηθεί για κομμουνιστική δράση και δεν ανήκε στον κύκλο της Monroe, διήρκεσε περισσότερο απ’ ό,τι περίμεναν οι σκεπτικιστές, αλλά όχι αρκετά ώστε να αποδείξει πως η αγάπη τους θα άντεχε στον χρόνο. Το 1961 είχαν ήδη χωρίσει, έπειτα από μια βασανιστική σχέση σημαδεμένη από τις εξαρτήσεις της Monroe και την αδυναμία του Miller να την κάνει ευτυχισμένη.

Από τότε, οι λεπτομέρειες αυτού του δεσμού έγιναν αντικείμενο λογοτεχνίας και δημοσιευμάτων. Πλέον όμως, μπορούμε να ακούσουμε και τις αφηγήσεις του ίδιου του Miller μέσα από ανέκδοτες ηχογραφήσεις που ήρθαν πρόσφατα στο φως. Τις κατέγραψε ο φίλος και βιογράφος του, ο καθηγητής Christopher Bigsby, σήμερα 84 ετών.

Ο Bigsby, γνωστός για δεκάδες έργα περί λογοτεχνίας αλλά και για τη δίτομη βιογραφία του Miller (κυκλοφόρησαν το 2008 και το 2011), ετοίμασε ένα τρίτο βιβλίο επικεντρωμένο στον συγγραφέα του «Θάνατος ενός εμποράκου». Το νέο έργο με τίτλο The Arthur Miller Tapes: A Life in His Own Words, που κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου από τις εκδόσεις Cambridge University Press, περιλαμβάνει ηχητικές μαρτυρίες σχεδόν τριών δεκαετιών, με προσωπικές εξομολογήσεις για τον γάμο του με τη Monroe.

Αποκαλύψεις μέσα από ανέκδοτες ηχογραφήσεις

Σε αποκλειστικότητα, η βρετανική εφημερίδα The Guardian δημοσίευσε αποσπάσματα όπου ο Miller σκιαγραφεί τη Monroe όπως έχει παραμείνει στη μνήμη: μια γυναίκα βασανισμένη από την ανάγκη της να αγαπηθεί και –κυρίως– να γίνει κατανοητή. «Δεν ήμουν προετοιμασμένος για αυτό που έπρεπε να είμαι: ότι της έλειπαν εντελώς εσωτερικοί πόροι… Ήθελε πατέρα, εραστή, φίλο, μάνατζερ και πάνω απ’ όλα κάποιον που να μην την κρίνει ποτέ – αλλιώς έχανε κάθε αυτοπεποίθηση. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιος άνθρωπος», εξομολογείται ο Miller στις ηχογραφήσεις που ξεκίνησαν στα μέσα της δεκαετίας του ’70.

Εκεί περιγράφει πώς λίγους μήνες μετά τον γάμο άρχισε να θεωρεί πως είχε κάνει λάθος. Τα προβλήματα δεν άργησαν να φανούν: όταν η Monroe γύριζε την ταινία «Ο πρίγκιπας κι η χορεύτρια», διαφωνούσαν έντονα για το αν ο σκηνοθέτης Laurence Olivier την παρενοχλούσε. «Τον υπερασπίστηκα – το χειρότερο που θα μπορούσα να κάνω», αναφέρει. Όταν έφυγε από το πλατό, ο γάμος τους ήταν ήδη σε κρίση: «Δεν μιλούσαμε καν. Ήταν αδύνατο να πλησιάσεις… Ήταν πραγματικά εχθρική μαζί μου».

Η σκιά της τραγωδίας στη ζωή της Monroe

Ο Miller περιγράφει τη σύζυγό του ως ασταθή προσωπικότητα που «την παραμόνευε πάντα ο θάνατος». Πίστευε πως αν δεν φρόντιζε για τη ζωή της, θα είχε ένα «καταστροφικό τέλος» – κάτι που δυστυχώς επαληθεύτηκε με τον θάνατό της από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών το 1962. Ο ίδιος είχε γράψει για εκείνη το σενάριο της ταινίας «Οι Αταίριαστοι», την οποία εκείνη γύρισε όταν ο γάμος τους είχε ήδη διαλυθεί.

«Μια φορά χρειάστηκε να καλέσω γιατρούς για πλύση στομάχου επειδή είχε πάρει τόσα χάπια που μπορούσαν να τη σκοτώσουν», θυμάται ο Miller. «Κατάλαβα ότι βρισκόταν σε εξαιρετικά εύθραυστη ψυχολογική κατάσταση. Τελικά χρειάστηκαν χρόνια, αλλά συνέβη αυτό που φοβόμουν. Ήταν πέρα από τις δυνάμεις μου – ή οποιουδήποτε – να τη σταματήσει». Προσθέτει ακόμα πως ήταν αδύνατον «να ζήσει κανείς μαζί της ή ακόμη και να επιβιώσει με αυτήν την ένταση και τα φάρμακα».

Ο Miller αποκαλύπτει επίσης πως η Monroe ήθελε πολύ να γίνει μητέρα, αλλά μια εγκυμοσύνη θα αποτελούσε «επιπλέον πρόβλημα» για το ζευγάρι. Αναφέρει τις αποβολές και μια έκτοπη κύηση που υπέστη η Monroe· προσπάθησαν να ζητήσουν ιατρική βοήθεια χωρίς επιτυχία.

Μια σύνθετη κληρονομιά συναισθημάτων

Αν ο Miller κράτησε κάποια τρυφερά συναισθήματα για τη σχέση τους, δεν τα εκφράζει στις καταγραφές. Θυμάται πάντως τη Monroe ως «γοητευτική προσωπικότητα», «πολύ έξυπνη γυναίκα» με χιούμορ, ειρωνεία και μεγάλη γενναιοδωρία. Ωστόσο σημειώνει ότι προς το τέλος κυριεύτηκε από «ένα είδος παράνοιας», υποψιαζόμενη ότι όλοι ήθελαν είτε να την εκμεταλλευτούν είτε να της κάνουν κακό.

Η συλλογή των εγκαταλελειμμένων κασετών βρισκόταν σε μια εγκατάσταση στην κοιλάδα του San Fernando που κάποτε ανήκε στον τραγουδιστή και παραγωγό Bryan Loren, του οποίου η τρέχουσα τοποθεσία είναι άγνωστη. Ωστόσο, υπάρχει η υποψία ότι θα μπορούσε να εμφανιστεί ως φωνή που μιλάει στον Jackson σε ορισμένες από τις ηχογραφήσεις.

Σύμφωνα με το The Hollywood Reporter, υπάρχουν 12 κομμάτια στις κασέτες που δούλεψε ο τραγουδιστής πριν κυκλοφορήσει το Dangerous, μερικά από τα οποία δεν έχουν ακουστεί από κανέναν. «Έχω πάει σε όλες τις τοποθεσίες θαυμαστών», είπε ο Musgrove στο δημοσίευμα. «Μερικά από [τα τραγούδια] φημολογείται ότι υπάρχουν, κάποια από αυτά έχουν διαρρεύσει λίγο. Δύο από αυτά δεν υπάρχουν καν εκεί έξω στον κόσμο».

Ο πλήρης κατάλογος περιλαμβάνει τα κομμάτια μαζί με αποσπάσματα άλλου ακυκλοφόρητου υλικού. Σε ορισμένες από τις ηχογραφήσεις, ο Jackson ακούγεται να συζητά τα τραγούδια και τις διαδικασίες δημιουργίας τους, με μια άλλη φωνή που εικάζεται ότι είναι η Λόρεν. «Ακούω αυτά τα πράγματα και θα με τσακώνω γιατί κανείς δεν έχει ξανακούσει αυτά τα πράγματα», είπε ο Musgrove, προσθέτοντας, «Το να ακούω τον Michael Jackson να μιλάει και να κάνει αστεία πέρα ​​δώθε, ήταν πραγματικά πολύ ωραίο».

Ένα από τα ακυκλοφόρητα κομμάτια ονομάζεται “Don’t Believe It”, το οποίο θα μπορούσε να είναι μια αναφορά στον τεράστιο έλεγχο των μέσων ενημέρωσης που βίωσε ο Jackson κατά τη διάρκεια της ζωής και της καριέρας του. Ένα άλλο, το “Seven Digits”, αναφέρεται στους αριθμούς αναγνώρισης σε πτώματα στο νεκροτομείο, σύμφωνα με τον Jackson, ο οποίος εξηγεί το νόημα σε μια από τις κασέτες. Υπάρχει επίσης ένα ντουέτο ραπ μεταξύ του Jackson και του LL Cool J που ονομάζεται “Truth on Youth”, το οποίο φέρεται να περιλαμβάνει ραπ του Jackson.

Ωστόσο, είναι απίθανο να κυκλοφορήσει ποτέ κάποιο από τα κομμάτια που ανακαλύφθηκαν, γιατί το Jackson Estate έγραψε στον Musgrave μια επιστολή που περιγράφει πώς δεν κατέχουν τα δικαιώματα των κομματιών και δεν μπορούν ποτέ να κυκλοφορήσουν δημόσια. Ακόμα, όταν ο Musgrave έφερε αρχικά τις κασέτες στο Jackson Estate, έκαναν τη δική τους έρευνα για τις πηγές και την προέλευση αλλά δεν αγόρασαν τις κασέτες για άγνωστους λόγους. Τούτου λεχθέντος, το Jackson Estate είπε επίσης στο Hollywood Reporter ότι οι κασέτες δεν ήταν «καινούριες» και ότι τα masters υπάρχουν ήδη σε αυτούς.

Επί του παρόντος, οι κασέτες παραμένουν σε μια εγκατάσταση υπό τον έλεγχο του δικηγόρου του Mursgrave, αν και σχεδιάζει να τις πάει σε μεγάλους οίκους δημοπρασιών το επόμενο έτος.

Πηγή: Far Out