Στα 96 του, ο Σακκάτος δεν φανταζόταν ποτέ ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα μπορούσε να «βάλει πρόσωπο» στους πρωταγωνιστές μιας τραγωδίας που θεωρείται από τα χειρότερα εγκλήματα της ναζιστικής κατοχής. Οι 200 κομμουνιστές, που εκτελέστηκαν με πολυβόλα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, λίγα μόλις μέτρα από το διαμέρισμά του, σκοτώθηκαν ως αντίποινα για τη δολοφονία ενός Γερμανού στρατηγού από αντάρτες λίγες μέρες νωρίτερα.

Ο Βαγγέλης Σακκάτος ήταν παιδί κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής στην Αθήνα, από το 1941 έως το 1944. Οι φωτογραφίες απεικονίζουν τους άνδρες να βαδίζουν προς το σκοπευτήριο, με το κεφάλι ψηλά και βλέμμα αποφασισμένο προς την κάμερα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία, οδηγήθηκαν στον θάνατο τραγουδώντας αντάρτικα τραγούδια σε μια ύστατη πράξη αντίστασης.

«Αυτό ακούμε πάντα», λέει ο Σακκάτος, που για χρόνια διεκδικούσε μαζί με άλλους αριστερούς την ανέγερση μνημείου στη μνήμη τους. «Και τώρα βλέπουμε αυτό το θάρρος μπροστά στα μάτια μας».

Μέχρι την περασμένη εβδομάδα, όταν οι φωτογραφίες αναρτήθηκαν στο eBay από τον Tim de Craene, Βέλγο συλλέκτη που ειδικεύεται σε αναμνηστικά του Τρίτου Ράιχ, δεν ήταν γνωστό αν υπήρχαν τέτοιες εικόνες.

Η αποκάλυψη των ιστορικών φωτογραφιών

Ένα μνημείο στη μνήμη των νεκρών υπάρχει σήμερα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ελλείψει φωτογραφικών τεκμηρίων, οι μαρτυρίες για τις τελευταίες στιγμές των κομμουνιστών βασίζονταν στα χειρόγραφα σημειώματα που είχαν πετάξει μέσα από τα φορτηγά καθώς μεταφέρονταν στον θάνατο από το Μπλοκ 15, το διαβόητο στρατόπεδο στο Χαϊδάρι όπου κρατούνταν πολιτικοί κρατούμενοι.

Την Παρασκευή, ύστερα από έντονες αντιδράσεις για την εμφάνιση των φωτογραφιών, το Υπουργείο Πολιτισμού ανακοίνωσε ότι υπέγραψε προκαταρκτική συμφωνία με τον De Craene για την αγορά των φωτογραφιών και εκείνος τις απέσυρε από την πώληση. Τα ντοκουμέντα, που πιστεύεται ότι τραβήχτηκαν από τον Hermann Heuer, αξιωματικό της Βέρμαχτ, χαρακτηρίστηκαν ως «μνημείο εξαιρετικής ιστορικής σημασίας».

Οι φωτογραφίες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου απαθανατίζουν τις τελευταίες στιγμές των 200 Ελλήνων πριν εκτελεστούν από ναζιστικό απόσπασμα.

Η διαχρονική επίδραση στη συλλογική μνήμη

Ελάχιστα γεγονότα στην συλλογική μνήμη ενός έθνους που υπέστη πάνω από τρία χρόνια γερμανικής κατοχής έχουν τόσο μεγάλη βαρύτητα. Οι εκτελέσεις της Πρωτομαγιάς – αποκορύφωμα της κομμουνιστικής αντιστασιακής δράσης – ενέπνευσαν κορυφαίους Έλληνες καλλιτέχνες: ποιητές, τραγουδοποιούς, ζωγράφους και σκηνοθέτες έχουν αντλήσει έμπνευση από αυτό το συγκλονιστικό επεισόδιο.

«Άλλο να ακούς για το θάρρος τους και άλλο να το βλέπεις», λέει ο Γιάννης Έρης, εθελοντής του ΚΚΕ που ξεναγεί επισκέπτες στο σκοπευτήριο και το μουσείο εθνικής αντίστασης στην Καισαριανή. «Τώρα ξέρουμε πως στάθηκαν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα όχι μόνο με υπερηφάνεια, αλλά σηκώνοντας τη γροθιά τους. Την προηγούμενη νύχτα είχαν φροντίσει να πλυθούν και να ξυριστούν. Δεν φοβήθηκαν ό,τι επρόκειτο να συμβεί – το θεώρησαν τιμή».

Οι εκτελέσεις έγιναν λίγους μήνες πριν οι ηττημένες δυνάμεις του Χίτλερ αρχίσουν να αποχωρούν από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944, πάνω από τρία χρόνια μετά την είσοδο της Βέρμαχτ στην Αθήνα και τέσσερα μετά τη γενική εισβολή του Μουσολίνι από την Αλβανία.

Ο Heuer, που υπηρετούσε στη χώρα από το 1943, πιθανότατα ανήκε σε μονάδα του υπουργείου διαφώτισης και προπαγάνδας του Γκέμπελς με αποστολή την καταγραφή της καθημερινότητας στις κατεχόμενες περιοχές. «Οι εικόνες μάς επιτρέπουν να δούμε το δράμα της κατεχόμενης Ελλάδας και μέσα από τα μάτια του κατακτητή», δήλωσε η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη.

Η Γιάλοβα πρωταγωνιστεί ανάμεσα στις διασημότερες περιοχές της Πελοποννήσου, με το συγκεκριμένο αφιέρωμα να αποθεώνει τις παραλίες της, το φυσικό κάλλος της περιοχής, αλλά και τη μοναδική της ατμόσφαιρα. Κάτι απολύτως δικαιολογημένο, αν σκεφτούμε πως ο κοσμοπολίτικος αέρας της Γιάλοβας την κάνει να μοιάζει περισσότερο με Χώρα νησιού παρά με πόλη της Πελοποννήσου.

Αν δεν έχεις επισκεφτεί ποτέ τη Γιάλοβα και ψάχνεις ταξιδιωτικό προορισμό, οπλίσου με υπομονή και αισιοδοξία σχετικά με την ανεύρεση καταλύματος και βάλε μπρος για Πελοπόννησο. Το γεγονός πως το μέρος βρίσκεται σχετικά κοντά στην Αθήνα και δεν χρειάζεσαι ακτοπλοϊκά εισιτήρια, καθιστά την περιοχή ό,τι πρέπει για το καλοκαίρι.

Η υπέροχη λιμνοθάλασσα

Η λιμνοθάλασσα της Γιάλοβας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς υδροβιότοπους της Ευρώπης και αποτελεί το νοτιότερο μεταναστευτικό σταθμό των αποδημητικών πουλιών των Βαλκανίων από και προς την Αφρική. Θα τη συναντήσεις περίπου 7 χιλιόμετρα βόρεια της Πύλου, μεταξύ Γιάλοβας και Βοϊδοκοιλιάς (στην οποία επιβάλλεται μια στάση για βουτιά). Εκεί θα δεις περισσότερα από 250 είδη πουλιών, αλλά και τον υπό εξαφάνιση αφρικανικό χαμαιλέοντα.

Η παραλία της Βοϊδοκοιλιάς

Η παραλία της Βοϊδοκοιλιάς είναι ίσως η διασημότερη παραλία της Μεσσηνίας και μια από τις ωραιότερες σε όλη την Ελλάδα. Η παραλία διατηρεί από την ομηρική εποχή το όνομά της, καθώς ο Όμηρος στα έπη του την αναφέρει ως Βουφράδα που σημαίνει «εκεί που ζουν τα βόδια». Αναφέρεται ακόμα σε αρχαία επιγραφή και ως Βούβοτα – Βοϊδοκοιλιά. Η προφανέστερη βέβαια ονομασία ίσως να προέρχεται και από τη μεγάλη καμπυλότητα που σχηματίζει ο κόλπος, που μοιάζει με κοιλιά βοδιού. Σύμφωνα με την Ομηρική παράδοση στην παραλία της Βοϊδοκοιλιάς έφτασε με πλοίο ο γιος του Οδυσσέα, Τηλέμαχος. Στην συνοδεία του είχε την θεά Αθηνά η οποία είχε μεταμφιεστεί σε Μέντορα. Περισσότερα από 4.500 άτομα ανάμεσα τους ο Νέστορας και τα παιδιά του, συγκεντρώθηκαν στην παραλία της Βοϊδοκοιλιάς για να παρακολουθήσουν την μεγαλοπρεπή τελετή θυσίας στον Ποσειδώνα.

Πολυλίμνιο

Ένα από τα μεγαλύτερα plus των διακοπών στη Γιάλοβα, είναι πως η περιοχή αποτελεί αφετηρία για μαγικές εκδρομές στα γύρω αξιοθέατα της Μεσσηνίας. Και τι καλύτερο από μια βουτιά στα παγωμένα -τα πάρα πολύ παγωμένα, για την ακρίβεια!- νερά των Καταρρακτών του Πολυλίμνιου.
Στην ουσία πρόκειται για ένα σύμπλεγμα δεκαπέντε λιμνών, οι οποίες λόγω της ανωμαλίας του εδάφους δημιουργούν καταρράκτες. Πάρε μαζί σου αθλητικά παπούτσια για να περπατήσεις ανάμεσα στα δέντρα και να διασχίσεις τα ξύλινα γεφύρια, σε ένα μοναδικό τοπίο γύρω από τις λίμνες. Το κολύμπι στα υπέροχα νερά του Πολυλίμνιου είναι εμπειρία ανεπανάληπτη, μην ξεχνάς όμως πως το μέρος είναι αρκετά επικίνδυνο για παιδιά, καθώς δεν μιλάμε για θάλασσα, αλλά για πάρα πολύ βαθιά νερά λίμνης. Στα νερά και τα βράχια θα συναντήσεις τεράστια καβούρια, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως η χρήση μάσκας είναι άσκοπη, καθώς τα νερά των λιμνών είναι θολά και -όπως τονίσαμε πριν- επικίνδυνα για παιδιά.

Οι παραλίες της Γιάλοβας

Σε απόσταση αναπνοής βρίσκεται η μοναδικής ομορφιάς, ολοστρόγγυλη Βοϊδοκοιλιά, που όπως είπαμε και παραπάνω, θα είναι αμαρτία να μην επισκεφτείς. Άλλη μία εξαιρετική επιλογή είναι και η ήρεμη παραλία του Ρωμανού, η οποία χαρίζει μοναδική θέα στο Ιόνιο και είναι πάντα γαλήνια. Ένα κομμάτι του Ρωμανού είναι οργανωμένο και άλλο ανοργάνωτο, οπότε εσύ θα αποφασίσεις τι θα επιλέξεις για το μπάνιο σου. Ένας τόπος με δεκάδες επιλογές για εξερεύνηση, σε περιμένει να τον λατρέψεις. Μην το σκεφτείς δεύτερη φορά και τρέξε να οργανώσεις τις διακοπές σου ή έστω τις τριήμερες αποδράσεις σου, σε ένα μέρος που θεωρείται -και είναι- ευλογημένο από τη μητέρα φύση.

Πηγή: The Best

Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του πορείας, κάλυψε συνταρακτικά γεγονότα, από πολέμους και συρράξεις σε περιοχής όπως το Αφγανιστάν, η Αφρική, η Τσετσενία, την εξέγερση στην Αίγυπτο το 2011, μέχρι καταστροφικούς σεισμούς όπως εκείνος του Κασμίρ. Τα τελευταία χρόνια ανέδειξε με τα φωτορεπορτάζ του το προσφυγικό δράμα στα ελληνικά νησιά και σύνορα.

Διακρίσεις

Τον Δεκέμβριο του 2015, η βρετανική εφημερίδα Guardian τον τίμησε με τον τίτλο του Φωτογράφου της χρονιάς, καθώς κατέγραψε σε μοναδικές εικόνες τις δύο μεγαλύτερες ιστορίες της χρονιάς – την προσφυγική κρίση και την οικονομική κατάρρευση στην πατρίδα του, την Ελλάδα.

Ο Γιάννης Μπεχράκης, μαζί με την ομάδα του Άλκη Κωνσταντινίδη, Michael Dalder, Srdjan Zivulovic, Bernadett Szabo, Αλέξανδρο Αβραμίδη, Stoyan Nenov και Laszlo Balogh, βραβεύτηκε το 2016 με Πούλιτζερ για το έργο του. Ως επικεφαλής του φωτογραφικού τμήματος για την Ελλάδα και την Κύπρο, προέβαλλε με ανθρώπινο, αλλά δημοσιογραφικό τρόπο, το προσφυγικό δράμα και την ανθρωπιστική κρίση που διαδραματιζόταν στα ελληνικά νησιά.

«Καλύπτω τις ιστορίες των προσφύγων και των μεταναστών για περισσότερα από 25 χρόνια, όμως φέτος ήταν διαφορετικά: οι πρόσφυγες έρχονται στη χώρα μου», είχε πει τότε ο Γιάννης Μπεχράκης, μιλώντας στην εφημερίδα Guardian.

Ο Γιάννης Μπεχράκης γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε φωτογραφία στο Athens School of Arts and Technology και στο Πανεπιστήμιο Μίντλσεξ (Middlesex University) στο Λονδίνο.

Εργάστηκε ως φωτογράφος στην Αθήνα τη διετία 1985-86. Το 1988 ξεκίνησε να δουλεύει για το Reuters στην Αθήνα. Η πρώτη του δουλειά στο εξωτερικό ήταν η κάλυψη της κρίσης στην Λιβύη τον Ιανουάριο του 1989.

• «Μια μέρα, καθώς φωτογράφιζα μια λέμβο, παρατήρησα ότι υπήρχε κίνηση στο νερό. Νόμιζα ότι κάποιος πήδηξε από τη βάρκα. Έκανα focus με τον φακό μου και τότε είδα ότι ένα δελφίνι είχε πηδήξει μπροστά από τη λέμβο. Ήταν μια μαγική στιγμή. Σαν το δελφίνι να τους έδειχνε το δρόμο και να τους καλοσώριζε». [Γιάννης Μπεχράκης, The Guardian]