Αν θέλετε να μάθετε λίγα περισσότερα για την προέλευσή του και την προετοιμασία του, αν είστε κι εσείς δηλαδή από εκείνους που τους αρέσει να ανακαλύπτουν παραδόσεις άλλων χωρών για τα Χριστούγεννα, διαβάστε παρακάτω και ίσως φέτος δοκιμάσετε να φτιάξετε στα γιορτινά τραπέζια που θα φιλοξενήσετε κάτι διαφορετικό. Ίσως σας θυμίσουν τους δικούς μας κουραμπιέδες, αλλά είναι ακόμα πιο εύκολα στην παρασκευή τους.

Το polvorón λοιπόν είναι ένα θαυμάσιο παράδειγμα για το πώς με μόλις τέσσερα ταπεινά συστατικά είναι δυνατό να επιτευχθεί ένα πρακτικά τέλειο προϊόν. Τόσο τέλειο που οι Ισπανοί το καταναλώνουν με ελάχιστες παραλλαγές εδώ και περίπου πεντακόσια χρόνια. Είναι πολύ απλό, μόνο τέσσερα υλικά: ζάχαρη, λαρδί, αλεύρι και αμύγδαλα. Τα ζυμώνετε όλα μαζί, ένα άγγιγμα του φούρνου και αυτό είναι – σύμφωνα με τις συνταγές που θα βρείτε πολύ εύκολα στο διαδίκτυο.

Ας δούμε όμως από πού προέρχεται αυτό το παραδοσιακό επιδόρπιο. Εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, η πόλη Estepa της Σεβίλλης και η πόλη Antequera της Μάλαγα αμφισβητούν την προέλευση του polvorón, και παρόλο που υπάρχει μια σφοδρή μάχη μεταξύ τους, φαίνεται ότι κανείς δεν μπόρεσε να διαψεύσει ότι η πρώτη γραπτή συνταγή για τα polvorones, για την οποία υπάρχουν στοιχεία, είναι από το 1740 στο Morón de la Frontera. Είναι επίσης γνωστό ότι, ήδη από τον 18ο αιώνα, στο μοναστήρι Santa Clara de Jesús, στην Estepa, έφτιαχναν polvorones, αλλά μόλις τον 19ο αιώνα η κατανάλωσή τους εξαπλώθηκε πέρα ​​από τη Σεβίλλη και την επαρχία της χάρη στη σύζυγο ενός μεταφορέα που αποφάσισε να πουλήσει τα polvorones που είχε ετοιμάσει στο σπίτι. Για να κάνει τα γλυκά λιγότερο εύθραυστα και ευαίσθητα, πρόσθεσε μερικά λεπτά ψησίματος στη διαδικασία για να δημιουργήσει μια ελαφριά ξηρή κρούστα στο εξωτερικό, ώστε να κρατάνε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού.

Γιατί πωλούνται τυλιγμένα; Το να ξεχωρίσουμε ένα καλό polvorón είναι εύκολο γιατί έχει μια αλάνθαστη μυρωδιά από αμύγδαλο και κανέλα και αν το σηκώσεις και το στύψεις, θρυμματίζεται εύκολα, αφού τα συστατικά του είναι πολύ αλεσμένα, γίνονται σκόνη, εξ ου και το όνομα – polvo στα ισπανικά σημαίνει σκόνη – , και αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να αντέξουν την πίεση, αλλά αν τα βάλεις μαζί επανέρχονται γρήγορα. Εξαιτίας αυτής της ευθραυστότητας λοιπόν πωλούνταν πάντα τυλιγμένα.

Με τόσα λίγα υλικά και τόσο απλή προετοιμασία, είναι ξεκάθαρο ότι για να καταφέρετε ένα κορυφαίο προϊόν πρέπει να σέβεστε την ποιότητα των πρώτων υλών και την παραδοσιακή συνταγή. Τα polvorones πρέπει να παρασκευάζονται με μοναδικά συστατικά, χωρίς μείγματα, χάρη στα οποία η γεύση και η υφή ενισχύονται και τα κάνουν αδιαμφισβήτητα. Επιπλέον δεν πρέπει να περιέχουν χρωστικές τροφίμων ή τεχνητά αρώματα και ως αντιοξειδωτικό κάποιοι παραδοσιακοί φούρνοι της Νότιας Ισπανίας χρησιμοποιούν φυσικό εκχύλισμα δεντρολίβανου. Μπορείτε τα βρείτε τα polvorones σε δύο ποικιλίες (όπως και τους κουραμπιέδες): πρωτότυπα ή βουτηγμένα σε κακάο.

Το κλειδί για την ποιότητα και τη γεύση των polvorones βρίσκεται στις αναλογίες, στην ποιότητα της πρώτης ύλης και στο χέρι του τεχνίτη. Το μυστικό είναι ότι δεν υπάρχει μυστικό.

Ας δούμε μια συνταγή:

• Συστατικά 270 γρ βούτυρο μαλακωμένο
• ¾ του φλιτζανιού ζάχαρη άχνη, συν περισσότερο για να τυλίξετε και να ξεσκονίσετε τις μπάλες polvoron
• 2 φλιτζάνια αλεύρι απλό/αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• ¾ φλιτζάνι αλεσμένα φουντούκια
• 1 ½ φλιτζάνι γάλα σε σκόνη

Προθερμάνετε το φούρνο στους 180 βαθμούς. Στρώστε ένα μεγάλο ταψί με λαδόκολλα/χαρτί ψησίματος. Χρησιμοποιώντας ένα μίξερ, προσθέστε το μαλακωμένο βούτυρο και τη ζάχαρη άχνη στο μπολ και χτυπήστε σε χαμηλή ταχύτητα και στη συνέχεια αυξήστε τη σε μέτρια προς υψηλή ταχύτητα μέχρι να ομογενοποιηθούν. Ξύστε τις πλευρές του μπολ και χτυπήστε ξανά μέχρι να ενωθούν καλά.

Σε ένα μεγάλο μπολ προσθέτουμε το απλό αλεύρι, τα αλεσμένα φουντούκια, το γάλα σε σκόνη και χτυπάμε να ενωθούν. Προσθέστε το στο μείγμα του βουτύρου και χτυπήστε σε χαμηλή ταχύτητα για να ενωθούν και στη συνέχεια αυξήστε τη σε μέτρια ταχύτητα. Ξύστε τα πλαϊνά του μπολ και χτυπήστε ξανά μέχρι να ενσωματωθούν καλά όλα τα υλικά και να ενωθούν σε μια ζύμη.

Χωρίζουμε τη ζύμη σε μικρές μπάλες βάρους 15 γρ. Τυλίξτε κάθε μπάλα σε ζάχαρη άχνη και τοποθετήστε το στο ταψί σε απόσταση μεταξύ τους.

Ψήνουμε για 20 λεπτά. Μεταφέρουμε το ταψί σε μια σχάρα ψύξης και αφήνουμε να κρυώσει για λίγα λεπτά. Πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη.

Καλή σας όρεξη!

Πηγή: Consumidora

Διαβάζω δυνατά: Απολαμβάνοντας μια εξαιρετικά προνομιακή θέση, το ξενοδοχείο Ίλιον βρίσκεται στη καρδιά της Παλιάς Πόλης του Ναυπλίου και προσφέρει δωμάτια και σουίτες, όλα με μοναδική διακόσμηση. Χτισμένο το 1620, το κτίριο φέρει μακρά και σημαντική Ιστορία, ενώ έχει υπάρξει χώρος κατοικίας μερικών πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων (βρίσκω: κατοικία δημάρχου τον 19ο αιώνα). Κάθε γωνιά του είναι ένα έργο τέχνης, αναμειγνύοντας στοιχεία της Ιστορίας του κτιρίου με άλλες γνωστές δημιουργίες.

Βλέπω: Τα έπιπλα και τα έργα τέχνης, οι πίνακες ζωγραφικής, είναι από την προσωπική συλλογή του ιδιοκτήτη (ουάου). Απαγορεύονται οι φωτογραφίες για αποφυγή φθοράς των πινάκων (αναρωτιέμαι αν πρέπει να νιώθω πως θα κοιμηθώ σε μουσείο τα επόμενα δύο βράδια).

Με λίγα λόγια ενθουσιασμού: Το Ilion Hotel, ειναι σε ένα από τα πάρα πολλά στυλάτα στενά του Ναυπλίου, σε ένα κτίριο εποχής με γραμμένη την ιστορία στα θεμέλια και τις σκάλες του, είναι ζεστό σα σπιτικό με αναμμένο τζάκι, είναι οικονομικό για την αίσθηση πολυτέλειας που προσφέρει και που νιώθουμε όλοι πως αξίζουμε, είναι πληθωρικό σε χρώμα, υφές, μυρωδιές, αύρα και γαλήνη. Διαθέτει πρωινό κάθε μέρα, δωρεάν και για όλα τα γούστα, αλμυρά ή γλυκά και πίνεις τον καφέ σου σε vintage φλιτζάνι που σίγουρα περνάει από το μυαλό σου να οικειοποιηθείς, σερβιρισμένο από ευγενικούς και ζεστούς ανθρώπους όσο ο γαλλικός σου.

Κάνει κρύο αλλά θα πάμε να φάμε στο Ζουρνάλ, ένα πολύχρωμο μεζεδοπωλείο εκτός παλιάς πόλης, αλλά πάλι κοντά, μου έχει λείψει να μην παίρνω λεωφορείο. Περνάμε από το Cine Nafplio, προβάλλει τη Maria, λέμε να έρθουμε την επόμενη μέρα, μου αρέσει να πηγαίνω σε σινεμά που ίσως δεν ξαναπάω.

(βόλτα να θαυμάσουμε σπίτια των ονείρων μας)

Φτάνουμε στο Ζουρνάλ, κάθε πιάτο του με τυρί λιώνει ηδονικά, διαλέγουμε τοπικές μπύρες από έναν πολυσέλιδο κατάλογο με γευστικά ονόματα, τρώμε, σκάμε από ευχαρίστηση, στο ξενοδοχείο θα κοιμηθούμε νωρίς.

Έχει ήλιο, δεν κρυώνεις χωρίς κασκόλ, πάμε για branch στο ΤΣΑΡΛΥ’Σ bake house, το roll μπουγάτσας είναι αφράτο, το ψωμάκι κάτω από τα αυγά τόσο γλυκό όσο αρμόζει, ο καφές ήρθε σε cozy κούπα.

(βόλτα να βρούμε την προτομή του Άγγελου Τερζάκη, να διαλέξουμε την επόμενη pension που θα μείνουμε)

Δύο μέρες δεν πήγαμε σε ζαχαροπλαστείο, το νιώθω σαν έλλειψη. Διαλέγουμε το l’amande, οι βιτρίνες με τα γλυκά μου το κάνουν δύσκολο, διαλέγουμε προφιτερόλ και πάστα αμυγδάλου, στην απόδειξη λέει 5,50 ευρώ.

(βόλτα στα φώτα ουρανού απογεύματος, το ροζ φαίνεται διαφορετικό)

Ποτό στον Σκαντζόχοιρο, βρίσκουμε να κάτσουμε, νιώθουμε τυχεροί, νιώθουμε λόκαλς, καθόμαστε έξω, στο στενό, παρατηρούμε τη διαφορά μας με λόκαλς στα αλήθεια. Να προλάβουμε να πιούμε και μια ζεστή σοκολάτα, λένε πως και τα απογεύματα αυτό το μπαρ είναι στέκι.

(βόλτα για φαγητό σε πακέτο, στο ξενοδοχείο αυτό πρέπει να αφιερώσεις αρκετό χρόνο για να σου αφιερώσει κι αυτό χρόνο ενός τίποτα που δε φέρνει τύψεις)

Πρωινό, μαζεύουμε ανόρεχτα, παίρνουμε μια τελευταία βαθιά ανάσα να γεμίσουμε Ναύπλιο για καβάτζα.

Στον δρόμο για την πραγματικότητα, σκέφτομαι πως το Ναύπλιο είναι για κάθε εποχή του χρόνου, σκέφτομαι πως θα μετακόμιζα αν ήταν να πηγαίνω μία φορά την εβδομάδα στην Επίδαυρο το καλοκαίρι.

Η σύγχρονη ιστορία του panettone

Μία από τις πιο δημοφιλείς ιστορίες για τη δημιουργία του panettone είναι αυτή ενός πλούσιου νέου άνδρα, του Ουτζέτο, κάτοικου του Μιλάνου, το 1494. Ο Ουτζέτο ήταν πολύ ερωτευμένος με μια νέα γυναίκα, την Ανταλγκίσα. Καθώς προέρχονταν από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, ο Ουτζέτο γνώριζε ότι δεν θα είχε ποτέ τις ευλογίες των γονιών τους. Έτσι ο ερωτευμένος Ουτζέτο είχε μια ιδέα. Παρόλο που η οικογένεια της αγαπημένης του ήταν φτωχή, ήταν όμως πολύ εργατικοί όλοι και ο πατέρας της ήταν γνωστός για τις μαγειρικές του ικανότητες στην κουζίνα του Λουδοβίκου Sforza. Έτσι θέλησε να δημιουργήσει μια συνταγή, που θα βοηθούσε τον μέλλοντα πεθερό του να αναδειχθεί κοινωνικά ώστε να είναι αποδεκτός ο γάμος τους. Για αυτό, πρόσθεσε στο παραδοσιακό panettone (το οποίο δεν είχε αυτή την ονομασία, εκείνη την εποχή) βούτυρο, αυγά, σταφίδες και αποξηραμένα φρούτα- κάτι το οποίο δεν είχε ξαναγίνει ως τότε. Η συνταγή είχε τεράστια επιτυχία. Το γλυκό αυτὀ πήρε το όνομα του πατέρα της Ανταλγκίσα, «δημιουργού» του και ονομάστηκε Pal del Ton, δηλαδή «το ψωμί του Τόνι», που ήταν το όνομά του.

Η εξάπλωσή του παγκοσμίως

Σύμφωνα με την ιστορία, για την εξάπλωση του γλυκού ευθύνονται δύο Ιταλοί αρτοποιοί. Στις αρχές του 1900, δύο Ιταλοί αρτοποιοί, οι οποίοι ήθελαν να γίνουν διάσημοι για το καλύτερο panettone. Ονειρεύονταν, δε, να το διανέμουν σε όλη την Ιταλία. Ο Angelo Motta, πειραματιζόταν με τη συνταγή και τις τεχνικές. Ήθελε να δώσει ένα αέρινο τόνο στο γλυκό ώστε να έχει πολύ μαλακή ζύμη. Ήταν αυτός που δημιούργησε το γνωστό ύψος του panettone, καθώς δοκίμαζε διάφορα με τη ζύμη, την οποία άφηνε να φουσκώσει τρεις φορές για μια ολόκληρη ημέρα.

Έπειτα από λίγο καιρό, ο αρτοποιός Gioacchino Alemagna κατάλαβε την τεχνική του Motta κάνοντας ακριβώς το ίδιο. Ο ανταγωνισμός μεταξύ τους εξάπλωσε το panettone σε όλη την Ιταλία, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο, αφού οι μετανάστες έπαιρναν μαζί τους το διάσημο τοπικό γλυκό σε κάθε τους ταξίδι.

Ετυμολογία

Με τα χρόνια το γλυκό πήρε την ονομασία Panettone, που σημαίνει «μεγάλο κομμάτι ψωμί». Η προφορά του στα ελληνικά είναι πανετόνε (και όχι παν-τόνε). Η δημιουργία της ζύμης του panettone θεωρείται ακόμη και σήμερα αρκετά ιδιαίτερη διαδικασία ωστόσο αποτελεί μια από τις πιο δημοφιλείς δημιουργίες για τα Χριστούγεννα. Με την προσθήκη σταγόνων σοκολάτας, σταφίδων ή αποξηραμένων φρούτων, τα panettone μπορούν να είναι σε κλασικά μεγάλα μεγέθη ή ατομικά για τους λάτρεις του παραδοσιακού ιταλικού γλυκού.

Επίσης, αυτό το «ψηλό, ζυμωμένο κέικ φρούτων» εμφανίζεται και σε διάφορες μορφές τέχνης. Εμφανίζεται σε έναν πίνακα του 16ου αιώνα από τον Πίτερ Μπρίγκελ τον πρεσβύτερο και αναφέρεται πιθανώς σε ένα σύγχρονο βιβλίο συνταγών, που γράφτηκε από τον Ιταλό Μπαρτολομέο Σκάπι, προσωπικό σεφ σε πάπες και αυτοκράτορες κατά την εποχή του Καρόλου Ε΄. Η πρώτη καταγεγγραμμένη σύνδεση του πανετόνε με τα Χριστούγεννα βρίσκεται στα γραπτά του Ιταλού του 18ου αιώνα Πιέτρο Βέρι. Το αναφέρει ως «Pan de Ton» ( πολυτελές ψωμί ).

Αρχικά, τα στοιχεία που καθορίζουν τη γλυκύτητα ενός καρπουζιού είναι η θερμότητα, οι συνθήκες καλλιέργειας και επικονίασης. Ωστόσο, το να ρωτήσετε απευθείας έναν αγρότη δεν είναι πάντα μια επιλογή, καθώς δεν ψωνίζουν όλοι από λαϊκές αγορές, ούτε ο πωλητής είναι ο ίδιος ο αγρότης. Σε αυτήν την περίπτωση, ακολουθήστε αυτόν τον γρήγορο οδηγό αναφοράς. Ένα γλυκό καρπούζι πρέπει:

-Να δείχνει συμμετρικό
-Να είναι βαρύ για το μέγεθός του
-Να δίνει έναν βαθύ ήχο όταν το χτυπάτε
-Να έχει ένα μεγάλο, κίτρινο σημείο

Είδατε; Η επιλογή του τέλειου γλυκού καρπουζιού δεν χρειάζεται να είναι πρόκληση!

Ας συνεχίσουμε τώρα με πιο εξειδικευμένες συμβουλές:

-Εξετάστε το σχήμα. Βρείτε ένα καρπούζι που έχει συμμετρικό σχήμα. Mπορεί να είναι οβάλ ή στρογγυλό, αλλά δεν πρέπει να έχει περίεργο σχήμα ή ακανόνιστα εξογκώματα.
-Ισορροπήστε το βάρος. Ένα καρπούζι που το αισθάνεστε πιο βαρύ από όσο φαίνεται έχει περισσότερη περιεκτικότητα σε νερό, επομένως είναι ζουμερό και έτοιμο. Αποφύγετε τα καρπούζια που είναι πολύ μεγάλα αλλά δεν είναι τόσο βαριά όσο φαίνονται.
-Ρίξτε μια ματιά στο χρώμα του δέρματος. Ένα ώριμο καρπούζι πρέπει να έχει σκούρο και θαμπό δέρμα. Εάν το δέρμα φαίνεται χλωμό ή γυαλιστερό, δεν είναι ώριμο.
-Ελέγξτε το σχέδιο του πλέγματος ή των κηλίδων ζάχαρης (τις σκούρες ζιγκ-ζαγκ ρίγες). Το μεγαλύτερο πλέγμα είναι σημάδι ότι το καρπούζι έχει επικονιαστεί καλά και στάζει από γλύκα.
-Βρείτε το σημείο του χωραφιού (το σημείο όπου το καρπούζι ακουμπούσε στο έδαφος). Αγκαλιάστε το και αναζητήστε ένα σκούρο κιτρινωπό σημείο. Αν δείτε μια ωραία μεγάλη κίτρινη κηλίδα, σημαίνει ότι το καρπούζι είχε την ευκαιρία να ωριμάσει στο αμπέλι, άρα είναι γεμάτο γεύση. Ένα πιο λευκό σημείο του χωραφιού σημαίνει ότι το καρπούζι χρειάζεται ακόμα χρόνο για να ωριμάσει.
-Χτυπήστε το ή χαστουκίστε το (με ευγένεια)! Σηκώστε το καρπούζι, κρατήστε το κοντά στο αυτί σας και χτυπήστε το σε μερικά σημεία. Ένα ώριμο και ζουμερό καρπούζι θα πρέπει να δίνει έναν βαθύτερο ήχο που αντηχεί σαν τενόρος. Ένας κούφιος ήχος δείχνει ένα στεγνό, λιγότερο ώριμο καρπούζι.

Στην πραγματικότητα, το να αγοράσετε ένα καλό καρπούζι χτυπώντας το μόνο είναι λίγο δύσκολο. Και χρειάζεται σίγουρα εξάσκηση για να διακρίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ των ήχων που προέρχονται από την κοιλιά ενός καρπουζιού. Κάντε το λοιπόν, ναι, και διασκεδάστε, αλλά ψάξτε και για άλλους δείκτες.

Πηγή: The Mediterranean Dish