Η σωστή επιλογή αρωμάτων μπορεί να αλλάξει σημαντικά την ατμόσφαιρα ενός χώρου. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δημιουργηθεί μια χριστουγεννιάτικη αύρα: από αρωματικά κεριά μέχρι simmer pots, αρωματικές ταμπλέτες και άλλα. Ακολουθούν προτάσεις για να γεμίσει το σπίτι με χριστουγεννιάτικα αρώματα και θαλπωρή.

Αρωματικά κεριά και sticks

Ο πιο δημοφιλής τρόπος για να μοσχομυρίσει το σπίτι κατά τα Χριστούγεννα είναι τα αρωματικά κεριά. Αυτά τα διακοσμητικά στοιχεία προσφέρουν μοναδικά αρώματα και μια ζεστή, χαλαρωτική λάμψη που ταιριάζει με τον χειμωνιάτικο καιρό.

Για δείπνα ή συγκεντρώσεις, προτιμώνται αρώματα εμπνευσμένα από τη σεζόν – ξυλώδη ή πικάντικα – ή κλασικές επιλογές με νότες βανίλιας και κανέλας. Κεριά με άρωμα μέντας ή sticks με νότες γιορτινών βοτάνων δημιουργούν νοσταλγική ατμόσφαιρα.

Simmer pots

Τα simmer pots, δηλαδή σπιτικά ποτ-πουρί στη φωτιά, αποτελούν φυσικό και υγιεινό τρόπο για γιορτινό άρωμα χωρίς χημικά.

Η χρήση διαφανούς σκεύους αναδεικνύει το μείγμα των υλικών: φλούδες εσπεριδοειδών, κανέλα, γαρύφαλλο, μήλο ή δεντρολίβανο. Εκτός από άρωμα, προσθέτουν και διακοσμητική αξία στην κουζίνα.

Αρωματικά στολίδια

Τα αρωματικά στολίδια αποτελούν νέα τάση στη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση, προσφέροντας υπέροχο άρωμα και ομορφαίνοντας το δέντρο – ιδανικά για τεχνητά δέντρα που θέλουν να θυμίζουν φρέσκο έλατο.

Κεραμικά διαχυτικά ή στολίδια με νότες oud και μπαχαρικών προσφέρουν μια εκλεπτυσμένη επιλογή.

Κηροκέρια (wax melts) & αρωματικές ταμπλέτες

Τα wax melts και οι αρωματικές ταμπλέτες αποτελούν διακριτική λύση για άρωμα χωρίς φλόγα. Αυτά τα προϊόντα απελευθερώνουν απαλά τη μυρωδιά τους στον χώρο.

Μπορούν να έχουν αρώματα cinnamon buns για τους λάτρεις των γλυκών ή χειροποίητα σετ με ποικιλία γιορτινών αρωμάτων. Οι wax tablets μπορούν να κρεμαστούν ακόμη και στις πόρτες για ευχάριστη υποδοχή.

Διακοσμητικό ποτ-πουρί

Το ποτ-πουρί προσφέρει φυσικό άρωμα χωρίς φλόγα και μπορεί να ενταχθεί ως στοιχείο στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Αποξηραμένες φέτες πορτοκαλιού, κανέλα, γαρύφαλλο, κουκουνάρια και λίγο πεύκο ή δεντρολίβανο προσφέρουν τόσο άρωμα όσο και αισθητική.

Ένα απλό μπολ με αρωματικά κουκουνάρια στην είσοδο δημιουργεί ζεστή πρώτη εντύπωση.

Ψήσιμο γιορτινών λιχουδιών

Η μυρωδιά φρεσκοψημένων χριστουγεννιάτικων λιχουδιών γεμίζει τη σπιτική ατμόσφαιρα με γιορτινή ζεστασιά. Μπορούν να προστεθούν πικάντικες ή γλυκές επιλογές όπως ζεστή σοκολάτα, μηλόπιτα ή παραδοσιακό plum cake. Συνταγές από βιβλία μαγειρικής όπως το Winter in Tuscany παρέχουν έμπνευση για εντυπωσιακά αρώματα και γεύσεις.

Φρέσκες γιρλάντες & στεφάνια

Τα φυσικά φυτά δίνουν ζωή στον χώρο και μπορούν να ενισχυθούν με φρέσκα κλαδιά πεύκου, σημύδας ή ευκαλύπτου, προσθέτοντας αποξηραμένες φέτες εσπεριδοειδών και ξυλάκια κανέλας για επιπλέον άρωμα.

Συχνές ερωτήσεις: Ποια αρώματα θυμίζουν Χριστούγεννα;

Βασικές οικογένειες αρωμάτων που παραπέμπουν στα Χριστούγεννα περιλαμβάνουν πεύκο, κυπαρίσσι, κέδρο, γαρύφαλλο και πορτοκάλι. Για πιο γλυκές διαθέσεις, προτιμώνται μέντα, σοκολάτα, καραμέλα ή gingerbread, ενώ η βανίλια μαζί με ξύλο προσφέρει ισορροπημένη και ευχάριστη αίσθηση.

Ένα καλοκαίρι, λοιπόν, «η μάνα μου με πέταξε στα δόντια του λιονταριού», αν θέλω να παραφράσω έναν Λαρισαίο φιλόσοφο. Τα ασφαλέστερα τοπία μου είναι ένα ορεινό χωριό τον Αύγουστο και η θάλασσα τον Ιούλη. Στο χωριό, ένα παιδί προσπαθούσε να κρατήσει τη ζακέτα του, που την έπαιρνε ο αέρας, ενώ ο παππούς του το καμάρωνε, χαμογελώντας. Τού έμαθε να την κουμπώνει μ’ έναν μοναδικό τρόπο, που δεν τον ξέχασε ποτέ. Το ίδιο παιδί λίγες μέρες πριν, χάζευε τη θάλασσα από το παράθυρο του αυτοκινήτου. Στεκόταν όρθιο για να μην βρέξει τα καθίσματα. Το νερό έσταζε από τα μαλλιά του, ο ήλιος είχε αυτήν την πορτοκαλί απόχρωση και στην κασέτα ακουγόταν ο Ξυλούρης να τραγουδάει «ήταν ο τόπος μου βράχος και χώματα, ήλιος και μαύρο κρασί». Ναι, γι’ αυτό έγινα έτσι. Ήμουν έξι ετών και με συγκινούσαν οι αναφορές στον Όμηρο.

Κάθε καλοκαίρι (από τότε που έχω επίγνωση), βλέπω τη ζωή σαν ασταμάτητο νερό να περνάει μέσα από τα χέρια μου. Ξεχνιέμαι. Όσο και να ψάχνω να βρω το δρόμο, πάντα χάνομαι. Κάθε καλοκαίρι περιμένω να έρθεις κι ας μη σε βλέπω ποτέ. Βλέπω όμως τη βαθιά σου αλήθεια και νιώθω τόσο ανάλαφρος που με σηκώνει ο αέρας. Ξυπνάω κάθε πρωί και σου στέλνω όλη μου την αγάπη. Σε φιλάω στο λαιμό και τα χείλη μου σκάνε σαν ηφαίστειο. Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να με νικήσει.

Αυτό το καλοκαίρι είμαι εντάξει με τους λογαριασμούς μου, δεν χρωστάω πουθενά. Βλέπω τον χρόνο στο ύψος της σκιάς μου να περνάει γρήγορα, ευτυχώς. Είμαι έτοιμος να περπατήσω πάνω σε απάτητα μονοπάτια. Ήρθε η ώρα να δεχτώ τον προγραμματισμό μου. Γίνομαι, σχεδόν, σαράντα χρόνων.

Το καλοκαίρι είναι μια μεγάλη γιορτή, ένα τεράστιο πάρτι γενεθλίων με χιλιάδες κεράκια σε μια ουράνια τούρτα, που όλος ο αέρας του κόσμου δεν φτάνει για να τα σβήσει. Χρειάζεται να μένουν εκεί αναμμένα για να υπάρξει αυτό το φως και το φως αυτό χρειάζεται για να γίνει μια απέραντη λευκότητα και να κρύψει κάθε ασχήμια. Κάπου εκεί, μας περιμένουν οι χαρές μας. Πάμε να τις συναντήσουμε.

Η πολυμελής ορχήστρα αποτελείται από φοιτήτριες και φοιτητές του Τμήματος. Η συναυλία θα πραγματοποιηθεί στις 9 το βράδυ στο προαύλιο του Μουσείου και η είσοδος στη συναυλία είναι ελεύθερη.

Είσοδος στις εκθέσεις

Την ημέρα αυτή, οι εκθεσιακοί χώροι του Μουσείου θα είναι ανοιχτοί όπως κάθε Παρασκευή από τις 9 το πρωί ως τις 10 το βράδυ, με κανονικό εισιτήριο. Εκτός από τις μόνιμες συλλογές του Μουσείου, οι επισκέπτες θα έχουν την ευκαιρία να περιηγηθούν μαζί με τους αρχαιολόγους του Μουσείου στην έκθεση “ALLSPICE – Michael Rakowitz and Ancient Cultures”, που παρουσιάζει το Μουσείο Ακρόπολης και ο ΝΕΟΝ, σε συνεργασία με το Υπουργείο Πολιτισμού. Πρωτότυπα αντικείμενα αρχαίων πολιτισμών από τις περιοχές της Μέσης Ανατολής και της νοτιοανατολικής Μεσογείου συνδιαλέγονται με έργα σύγχρονης τέχνης του διεθνώς αναγνωρισμένου Ιρακινό-Αμερικανού καλλιτέχνη Michael Rakowitz, συνυφαίνοντας ανθρώπινες σχέσεις και ιστορίες για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Η έκθεση αναδεικνύει διαχρονικά θέματα πολιτιστικής κληρονομιάς, απώλειας και αποκατάστασης, επιβίωσης και δημιουργίας πολιτισμού, μέσα από έργα εννοιολογικά, συγκινητικά, φανερά πολιτικά και σίγουρα επίκαιρα.

Η είσοδος στην έκθεση “ALLSPICE” είναι ελεύθερη, όπως και οι παρουσιάσεις από τους αρχαιολόγους.

Πληροφορίες για την έκθεση “ALLSPICE”

Παρασκευή 20/6, στις 10:00 στα αγγλικά και στις 18:00 στα ελληνικά

Διάρκεια: 45 λεπτά

Έως 30 επισκέπτες ανά παρουσίαση

Απαραίτητη ηλεκτρονική κράτηση.

Πώς και γιατί καθιερώθηκε, όμως, η συγκεκριμένη γιορτή;

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η ημέρα της μητέρας έχει τις ρίζες της στην αρχαία Ελλάδα και τους εορτασμούς για τη Ρέα, που πραγματοποιούνταν την άνοιξη, και ήταν αφιερωμένοι στη γονιμότητα και τη μητρότητα. Η σύγχρονη ημέρα της μητέρας, όμως, φαίνεται ότι γεννήθηκε πολύ αργότερα και πιο συγκεκριμένα στις αρχές του 20ού αιώνα. Μάλιστα, κρύβει πίσω της και μια τραγική ιστορία -αυτή της Ann Marie Reeves Jarvis και της κόρης της, Anna.

Η Ann Marie, γεννημένη το 1832 στη Βιρτζίνια των ΗΠΑ, ήταν κοινωνική ακτιβίστρια -κάτι μάλλον ασυνήθιστο για την εποχή εκείνη. Η οικογένεια Jarvis, όπως και τόσες άλλες οικογένειες εκείνη την εποχή, ήξεραν πολύ καλά τι σημαίνει τραγωδία και απώλεια.

Η Ann Marie γέννησε 12 παιδιά σε διάστημα 17 ετών και μόλις τέσσερα εξ αυτών ενηλικιώθηκαν.
Τα υπόλοιπα πέθαναν από ασθένειες, όπως η ιλαρά, ο τυφοειδής πυρετός και η διφθερίτιδα -ασθένειες αρκετά συνηθισμένες εκείνη την εποχή. Η τεράστια απώλεια των παιδιών της έκανε την Jarvis υπέρμαχος της υγιεινής στα νοικοκυριά, δίνοντας πραγματική «μάχη» για να ενημερώσει και να πολεμήσει παιδικές ασθένειες.

Η Jarvis ήταν μια δυναμική γυναίκα που έβλεπε τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας στην οποία ζούσε και έβρισκε τρόπους για να τις καλύψει. Το 1958, ενώ ήταν έγκυος στο έκτο της παιδί, η Jarvis δημιούργησε γυναικείες ομάδες σε διάφορες πόλεις για να τις ενημερώνει για ασθένειες και συνθήκες υγιεινής. Οι ομάδες αυτές συγκέντρωναν και χρήματα για την αγορά φαρμάκων αλλά και για να πληρώνουν γυναίκες να βοηθούν μητέρες που έπασχαν από φυματίωση ή είχαν άλλα προβλήματα υγείας.

Μεταξύ άλλων, οι ομάδες της Jarvis ανέπτυξαν τεχνικές επιθεώρησης γάλακτος, πολύ πριν οι αμερικανικές πολιτείες θεσπίσουν συγκεκριμένα μέτρα ασφαλείας.

Τα μέλη των ομάδων επισκέπτονταν, επίσης, νοικοκυριά για να ενημερώνουν τις μητέρες και τις οικογένειές τους για ασθένειες και να τις μάθουν τρόπους να βελτιώσουν την υγιεινή του σπιτιού τους. Η Jarvis είχε ένα μυστικό «όπλο» -τον αδελφό της James Reeves, έναν γιατρό πολύ γνωστό για το έργο του στην καταπολέμηση του τυφοειδούς πυρετού στη νοτιοδυτική Βιρτζίνια.

Η μοναδική αυτή γυναίκα, πέθανε τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου του 1905 και μετά το θάνατό της, η κόρη της, Anna, έθεσε ως αποστολή της ζωής της να κάνει την ημέρα εκείνη «Ημέρα της Μητέρας». Ήθελε να γίνει γιορτή για να τιμήσει τη μητέρα της αλλά και όλες τις μητέρες, για τις θυσίες τους προς τα παιδιά τους.

Έτσι, τη δεύτερη Κυριακή του Μαΐου του 1907, η Anna πραγματοποίησε ένα μικρό μνημόσυνο για τη μητέρα της στην Επισκοπική Εκκλησία Andrews Methodist στο Grafton, στη Βιρτζίνια. Οι παρευρισκόμενοι έλαβαν ένα λευκό γαρύφαλλο, το οποίο ήταν το αγαπημένο λουλούδι της Ann Marie.

Η Anna διοργάνωσε και άλλο μνημόσυνο, ένα χρόνο αργότερα, και αυτή η τελετή είναι γενικά αποδεκτή ως η πρώτη επίσημη εκδήλωση της Ημέρας της Μητέρας. Η Anna οραματίστηκε την Ημέρα της Μητέρας ως γιορτή του σπιτιού και για ό, τι έκανε η μητέρα μας για εμάς. Για την προώθηση του σκοπού, η Anna δημιούργησε τη «Διεθνή Ένωση της Ημέρας της Μητέρας» το 1912.

Η ομάδα είχε σκοπό να προωθήσει την ημέρα και να οργανώσει εκδηλώσεις. Αλλά άρχισε σύντομα να δυσαρεστείται από την εμπορική πτυχή της περίστασης. Ήταν περισσότερο αναστατωμένη με τα ανθοπωλεία, που στο μυαλό της είχαν εκμεταλλευτεί τα λευκά γαρύφαλλά, που είχε μοιράσει για πρώτη φορά ως σύμβολο της μητέρας της.

Για να καταπολεμήσει την εμπορευματοποίηση του λευκού γαρύφαλλου, δημιούργησε ένα κουμπί που μοίραζε δωρεάν, ώστε οι άνθρωποι να μην χρειάζεται να αγοράσουν το πραγματικό λουλούδι. Η Anna καταπιάστηκε τόσο πολύ με την μάχη της αυτή και το 1944 φίλοι της φρόντισαν ώστε να εισαχθεί σε άσυλο. Πέθανε τέσσερα χρόνια αργότερα, σε ηλικία των 84 ετών, χωρίς χρήματα ή παιδιά.

Πηγή: Cnn.greece

Η διατροφική κουλτούρα διαιωνίζει επιβλαβή μηνύματα για την εικόνα του σώματος και εξισώνει την αδυνατότητα με την αξία, οδηγώντας σε αρνητική αυτοεκτίμηση, διαταραγμένες διατροφικές συνήθειες και προβλήματα ψυχικής υγείας. Η Διεθνής Ημέρα Χωρίς Δίαιτα υποστηρίζει μια πιο περιεκτική και συμπονετική προσέγγιση για την υγεία και την ευεξία, απαλλαγμένη από περιοριστικές δίαιτες και σωματική ντροπή.

Η ιστορία αυτής της μέρας

Οι διαιτολόγοι και οι δίαιτες εμφανίστηκαν ήδη από τον 18ο αιώνα, όταν ο παχύσαρκος Άγγλος γιατρός George Cheyne υπέστη τρομερή απώλεια βάρους τρώγοντας μόνο λαχανικά και πίνοντας μόνο γάλα – απέχοντας εντελώς από την κατανάλωση κρέατος. Στη συνέχεια συνέστησε τη διατροφή του σε όλους όσους υπέφεραν από παχυσαρκία και έγραψε ένα δοκίμιο με τίτλο «Ένα δοκίμιο για την υγεία και τη μακροζωία». Αυτό το δοκίμιο συμβούλευε μεγάλες δόσεις καθαρού αέρα και την αποφυγή των «φαγητών πολυτελείας» και έτσι γεννήθηκαν οι πρώτες δίαιτες.

Οι άνθρωποι συνέχισαν να χρησιμοποιούν συγκεκριμένες διατροφικές συνήθειες για να γίνουν πιο υγιείς ή να κάνουν το σώμα τους να ταιριάζει σε ένα συγκεκριμένο κοινωνικό ιδανικό. Ο Άγγλος νεκροθάφτης William Banting δημιούργησε την πρώτη μοντέρνα δίαιτα αδυνατίσματος “Banting” το 1863. Εκτυπωνόταν ακόμη μέχρι και το 2007 και θεωρείται πρότυπο για δημοφιλείς δίαιτες. Περιλάμβανε τέσσερα γεύματα με κρέας, χόρτα, φρούτα και ξηρό κρασί την ημέρα.

Το 1918, το πρώτο βιβλίο απώλειας βάρους με τις μεγαλύτερες πωλήσεις, «Δίαιτα και υγεία: Με κλειδί για τις θερμίδες», δημιουργήθηκε από την Αμερικανίδα αρθρογράφο και γιατρό Lulu Hunt Peters. Προώθησε την καταμέτρηση θερμίδων, η οποία παραμένει δημοφιλής σήμερα. Από τότε, έχουν αναπτυχθεί πάνω από 1000 δίαιτες απώλειας βάρους, αλλά οι περισσότερες επικεντρώνονται στην κατανάλωση χαμηλής ποσότητας είτε θερμίδων, λίπους, υδατανθράκων ή σακχάρων.

Η διατροφική κουλτούρα άνθισε. Με έναν αυξανόμενο αριθμό προσβάσιμων μέσων, από την τηλεόραση έως τις διαφημίσεις στο διαδίκτυο, οι έμποροι προώθησαν πρότυπα σώματος και ιδανικά που ήταν δύσκολο για πολλούς ανθρώπους να επιτύχουν. Σε πολλές περιπτώσεις, η επεξεργασία φωτογραφιών και η πλαστική χειρουργική έκαναν αυτές τις φιγούρες σωματικά αδύνατο να επιτευχθούν φυσικά, ωστόσο πολλοί ένιωσαν την κοινωνική πίεση και στράφηκαν σε δίαιτες για να αδυνατίσουν.

Το 1992, η Αγγλίδα φεμινίστρια Mary Evans Young είχε ήδη πολεμήσει για χρόνια με την ανορεξία, τον εκφοβισμό και την εικόνα του σώματός της και είχε ήδη μπουχτίσει. Αν και αρχικά σκόπευε η πρώτη Ημέρα Χωρίς Δίαιτα να γιορταστεί μόνο στο Ηνωμένο Βασίλειο, εμπνεύστηκε να την δει να εξαπλώνεται διεθνώς. Το 1992, μόνο μερικές δεκάδες γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο γιόρτασαν τις διακοπές, με αυτοκόλλητα “Ditch That Diet” και ένα πικνίκ. Μέχρι το 1993, γυναίκες σε διάφορες χώρες ήθελαν να γιορτάσουν και η ημερομηνία άλλαξε σε 6 Μαΐου για να αποφευχθεί η σύγκρουση με τις γιορτές του Cinco de Mayo.

Στο σήμερα, μιλάμε για αποδοχή του σώματος και η ποικιλομορφία του σχήματος του σώματος. Αν και το νόημα της ημέρας έχει εξελιχθεί ανάλογα με το ποιος γιορτάζει, είναι ένα φεμινιστικό ορόσημο και μια κρίσιμη υπενθύμιση να εστιάσουμε στην υγεία οποιοδήποτε νούμερο κι αν φοράμε, καθώς και μια σημαντική υπενθύμιση και έκθεση των κινδύνων της δίαιτας.

Ιδέες για να γιορτάσετε

Για να αγκαλιάσετε το πνεύμα της Διεθνούς Ημέρας Χωρίς Διατροφή, ακολουθούν μερικές ιδέες περιεχομένου για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα ψηφιακά σας κανάλια:

1. Μοιραστείτε ενδυναμωτικά μηνύματα, διαβεβαιώσεις και πόρους που προωθούν την αποδοχή του σώματος, την αγάπη για τον εαυτό σας και τις διαισθητικές αρχές διατροφής.
2. Οργανώστε εικονικά εργαστήρια, συζητήσεις σε πάνελ ή διαδικτυακά σεμινάρια με θετικούς υποστηρικτές για το σώμα, διατροφολόγους και επαγγελματίες ψυχικής υγείας για να συζητήσετε τις βλαβερές συνέπειες της διατροφικής κουλτούρας και ακόμα στρατηγικές για την καλλιέργεια μιας υγιούς σχέσης με το φαγητό και το σώμα.
3. Συνεργαστείτε με οργανισμούς αποκατάστασης διατροφικών διαταραχών, για να αυξήσετε την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σημασία της σωματικής ποικιλομορφίας και την πρόκληση του στίγματος βάρους.
4. Μοιραστείτε συμβουλές και πόρους για διαισθητική διατροφή, προσεκτική διατροφή και πρακτικές αυτοφροντίδας που δίνουν προτεραιότητα στη σωματική και ψυχική ευεξία σε σχέση με την απώλεια βάρους ή την εμφάνιση.
5. Τονίστε τη χαρά της κίνησης και της σωματικής δραστηριότητας ως μια μορφή αυτοέκφρασης, ανακούφισης από το άγχος και ολιστικής ευεξίας, ανεξάρτητα από το σχήμα ή το νούμερο του σώματός σας.
6. Ενθαρρύνετε τους ακολούθους σας να μοιράζονται τις δικές τους ιστορίες, αγώνες και θριάμβους για να αγκαλιάσουν τη θετικότητα του σώματος και την αποδοχή του εαυτού τους χρησιμοποιώντας αποκλειστικά hashtags, ενθαρρύνοντας μια υποστηρικτική και χωρίς αποκλεισμούς κοινότητα.

Πηγή: National Today

Το φετινό θέμα, «Η Δύναμη μας, ο Πλανήτης μας», είναι ιδιαίτερα επίκαιρο. Με την αλλαγή του κλίματος να επιταχύνεται και τα οικοσυστήματα υπό πίεση, το ερώτημα είναι: πώς μπορούμε, ως άτομα και κοινότητες, να προστατεύσουμε τον φυσικό κόσμο;

The Guardians of Nature: Κοινότητες στην πρώτη γραμμή

Σε πολλά μέρη του κόσμου, οι τοπικές και εθιμικές κοινότητες είναι αυτές που προστατεύουν αθόρυβα τα δάση, τα ποτάμια και την άγρια ​​ζωή για γενιές και γενιές. Αυτές οι κοινότητες δεν ζουν απλώς δίπλα στη φύση, είναι βαθιά συνδεδεμένες με αυτήν. Οι παραδοσιακές γνώσεις και οι τρόποι ζωής τους έχουν διατηρήσει μερικά από τα πλουσιότερα hotspot βιοποικιλότητας του πλανήτη.

Ωστόσο, παρά τον κρίσιμο ρόλο τους, αυτοί οι άνθρωποι συχνά μένουν εκτός αποφάσεων σχετικά με τον τρόπο διαχείρισης των εδαφών και των πόρων τους. Αυτός ο αποκλεισμός έχει οδηγήσει μερικές φορές σε σύγκρουση, απώλεια πολιτισμού, ακόμη και περιβαλλοντική υποβάθμιση. Φανταστείτε ένα μέρος όπου οι ντόπιοι δεν είναι απλώς παρευρισκόμενοι αλλά ενεργοί εταίροι στη διατήρηση. Όπου οι φωνές τους διαμορφώνουν τον τρόπο διαχείρισης των προστατευόμενων περιοχών και πού τα οφέλη από τη διατήρηση της φύσης επιστρέφουν απευθείας σε αυτούς.

Αυτό δεν είναι απλώς το ιδανικό, αφού συμβαίνει σε πολλά μέρη του κόσμου, με αξιοσημείωτα αποτελέσματα. Ένα φωτεινό παράδειγμα είναι η συνεργασία του UNDP με την κυβέρνηση της Ινδονησίας μέσω του έργου Wildlife Ecotourism που χρηματοδοτείται από το Παγκόσμιο Ταμείο Πλαισίου Βιοποικιλότητας (GBFF).

Στοχεύοντας πέντε εμβληματικά εθνικά πάρκα—Tanjung Puting, Way Kambas, Baluran, Alas Purwo και Wakatobi—αυτή η πρωτοβουλία μετατρέπει πάνω από 1,9 εκατομμύρια εκτάρια προστατευόμενων περιοχών σε κινητήρες τόσο για την προστασία της βιοποικιλότητας όσο και για την τοπική ευημερία. Περισσότερα από 6.000 άτομα, μεταξύ των οποίων το 30% γυναίκες, επωφελούνται άμεσα από αυτή την προσέγγιση.

Στον πυρήνα του, το έργο τοποθετεί τους Εθιμικούς Λαούς και τις Τοπικές Κοινότητες (CPLC) ως συνδιαχειριστές των οικοτουριστικών εγχειρημάτων. Επενδύοντας σε φιλικές προς το περιβάλλον υποδομές και διασφαλίζοντας ότι τα έσοδα από τον οικοτουρισμό επανεπενδύονται στη διατήρηση και τα μέσα διαβίωσης, το έργο αποτελεί παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο η χωρίς αποκλεισμούς ανάπτυξη μπορεί να προστατεύσει τη φύση ενώ αναβαθμίζει τις κοινότητες.

Ευθυγράμμιση της τοπικής δράσης με τις παγκόσμιες φιλοδοξίες

Σε όλο τον κόσμο, οι κυβερνήσεις και οι οργανισμοί αναγνωρίζουν ότι η διατήρηση δεν μπορεί να πετύχει χωρίς τη συμμετοχή της κοινότητας. Οι εθνικές στρατηγικές δίνουν ολοένα και μεγαλύτερη έμφαση στην προστασία των οικοσυστημάτων διασφαλίζοντας παράλληλα ότι οι ντόπιοι μοιράζονται τα οφέλη. Αυτή η προσέγγιση ευθυγραμμίζεται με τους παγκόσμιους στόχους για ανάσχεση της απώλειας βιοποικιλότητας και καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Το έργο Wildlife Ecotourism ευθυγραμμίζεται επίσης με την εθνική στρατηγική βιοποικιλότητας της Ινδονησίας (IBSAP 2025–2045) και την Προεδρική Οδηγία Αρ. 1/2023. Από την προστασία των οικοσυστημάτων και των εμβληματικών ειδών μέχρι την ενίσχυση των υπηρεσιών οικοσυστήματος και την ενδυνάμωση των κοινοτήτων, είναι ένα ισχυρό μοντέλο για το πώς η διατήρηση μπορεί να είναι τόσο ανθρωποκεντρική όσο και θετική για τον πλανήτη.

Ένας από τους πιο συναρπαστικούς τρόπους με τους οποίους οι κοινότητες μετατρέπουν τη διατήρηση σε διάσωση, είναι μέσω του οικοτουρισμού. Όταν γίνεται προσεκτικά, ο οικοτουρισμός αναδεικνύει τα θαύματα της φύσης και δημιουργεί θέσεις εργασίας, ειδικά για γυναίκες και νέους. Ενθαρρύνει τους επισκέπτες να εκτιμούν και να σέβονται την άγρια ​​ζωή, ενώ παράγει κεφάλαια που μπορούν να επανεπενδυθούν για την προστασία των οικοτόπων και την υποστήριξη της τοπικής ανάπτυξης.

Αλλά ο οικοτουρισμός λειτουργεί μόνο όταν είναι χωρίς αποκλεισμούς και καθοδηγείται από την κοινότητα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο έργα όπως ο «Οικοτουρισμός της Άγριας Ζωής» είναι τόσο κρίσιμα, προωθούν μια συμμετοχική προσέγγιση που ανταποκρίνεται στη συμπερίληψη, όπου η παρακολούθηση και η αξιολόγηση είναι κοινές ευθύνες και κάθε ενδιαφερόμενος έχει φωνή.

Η κοινή μας ευθύνη αυτή την Ημέρα της Γης

Καθώς γιορτάζουμε την «Ημέρα της Γης» το 2025, το μήνυμα είναι σαφές: η δύναμη να προστατεύσουμε τον πλανήτη μας βρίσκεται στα χέρια μας, και ειδικά στα χέρια εκείνων που ζουν πιο κοντά στη γη. Η υποστήριξη της προστασίας από την κοινότητα δεν είναι απλώς μια ηθική επιταγή, είναι η πιο έξυπνη πορεία προς τα εμπρός για ένα βιώσιμο μέλλον. Αυτή την Ημέρα της Γης, ας γιορτάσουμε τη δύναμη των κοινοτήτων ως φύλακες της φυσικής μας κληρονομιάς. Ας υπερασπιστούμε λύσεις που σέβονται εξίσου τους ανθρώπους και τη φύση. Γιατί όταν οι κοινότητες ευδοκιμούν, τα οικοσυστήματα ανθίζουν και αυτό μας ωφελεί όλους.

Ευτυχισμένη Ημέρα της Γης 2025! Μαζί, η δύναμή μας μπορεί να διαμορφώσει έναν πιο υγιή, πιο ανθεκτικό πλανήτη για τις επόμενες γενιές.

Πηγή: Indonesia

Μπαίνοντας σε κάποιο νέο σπίτι και παρατηρώντας τις γεμάτες βιβλιοθήκες, συγκινούμαι κάθε φορά που κάποιος έχει κρατήσει κι έχει τοποθετήσει ευλαβικά τα βιβλία που στα παιδικά του χρόνια διάβασε παραπάνω από μία φορά. Συγκινούμαι επειδή ξέρει ότι αυτά είναι ακόμα γραμμένα μέσα του σαν προστατευτικό πέπλο, όποτε η ενηλικίωση συννεφιάζει τον ουρανό της ζωής.

Είναι πολύ σημαντικό να διαβάζουμε, να μάθουμε να ανοίγουμε ένα βιβλίο για να ταξιδέψουμε με όχημα τη φαντασία μας, που μπορεί να ταξιδέψει πιο μακριά από τα πάντα στην ανάγνωση της πρώτης γραμμής. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίσουμε την υφή ενός βιβλίου από πολλή μικρή ηλικία και να μην την ξεχάσουμε ποτέ. Να την έχουμε ανάγκη. Να την αναζητάμε. Να τη χαρίζουμε στους ανθρώπους μας. Να τη φυλάμε κάτω από το μαξιλάρι μας λίγο πριν κοιμηθούμε.

Η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου είναι μια υπενθύμιση. Είναι μια υπενθύμιση της αξίας της φιλαναγνωσίας. Της φιλαναγνωσίας που καλλιεργεί τη σημασία των βιβλίων. Των βιβλίων που διαβάζονται από γονείς, από εκπαιδευτικούς και από τα παιδιά που έμαθαν να διαβάζουν και εξασκούνται στο διάβασμα αγκαλιά με τα παιδικά βιβλία που δανείστηκαν από τη σχολική βιβλιοθήκη.

Οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι, οι εκδοτικοί οίκοι και κάθε ένας άνθρωπος που έχει συμβάλει στη δημιουργία ενός παιδικού νέου κόσμου, ή έχει διαδώσει αυτόν τον κόσμο, γιορτάζουν. Κι εμείς τους χαιρόμαστε και τους ευχαριστούμε λιγάκι παραπάνω κάθε τέτοια γιορτινή μέρα. Έτσι, δίνουμε τον λόγο σε τρεις συγγραφείς, τρεις ανθρώπους που συμβάλλουν με τον δικό τους φανταστικό τρόπο στην ανάγκη να διαβάζουμε και να κάνουμε τις ιστορίες δικές μας.

Αργυρώ Πιπίνη: Ένα ποίημα σα γενέθλιο τραγούδι

Αν θες να πας ταξίδι στο φεγγάρι

Τα βιβλία μπορούν

να σε πάνε

στον Βόρειο Πόλο,

στην Ανταρκτική,

20 χιλιάδες λεύγες

κάτω από τη θάλασσα,

σ’ έναν δρόμο στο Λονδίνο,

στο θέατρο δίπλα σ’ έναν αρλεκίνο.

Μπορούν να σε στείλουν

δυο χρόνια διακοπές,

να σε μάθουν πώς να μιλάς με σιωπές,

να σε πάνε στο φεγγάρι,

σ’ ένα έρημο νησί μα και στον Άρη.

Τα βιβλία μπορούν

να σε στείλουν

για ύπνο τη νύχτα,

να σε φιλήσουν

και να σου πουν

Καληνύχτα.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

H Αργυρώ Πιπίνη είναι συγγραφέας, ηθοποιός και μεταφράστρια. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες και θέατρο. Αγαπάει τα βιβλία, ζει για τα βιβλία αλλά και από τα βιβλία. Διδάσκει θέατρο, μεταφράζει λογοτεχνία, κείμενα για το θέατρο, παιδικά βιβλία. Οργανώνει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και προγράμματα φιλαναγνωσίας τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά σε συνεργασία με διάφορους φορείς. Τα βιβλία της έχουν βραβευθεί και συμπεριληφθεί σε σημαντικές λίστες πολλές φορές. Έχει λάβει το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Βιβλίου το 2018 και το 2022.

Σπύρος Γιαννακόπουλος: Τα παιδικά βιβλία σε μαθαίνουν περισσότερα από όσα φαντάζεσαι

Μεγάλο μέρος των παιδικών αναμνήσεών μου είναι να διαβάζω βιβλία. Ειδικά τα καλοκαίρια, στο χωριό, στο καφενείο του παππού, τη στιγμή που οι θαμώνες έπαιζαν τάβλι, τα πούλια χτύπαγαν στο ξύλο, το ζάρι κροτάλιζε, εγώ στη γωνιά μου, διάβαζα. Βιβλία για κόσμους μακρινούς, γεμάτους φαντασία, με δράκους και ήρωες που σκότωσαν αυτούς τους δράκους.

Τα βιβλία αυτά με διαμόρφωσαν, με έμαθαν να ονειρεύομαι, να ζω, να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο των μεγάλων. Τα βιβλία αυτά είναι που διαμόρφωσαν την αισθητική μου, που με έμαθαν να γράφω. Άλλους τους έμαθαν να είναι πρωταθλητές, να σέβονται, να ονειρεύονται, να αγαπούν, να αγαπούν τους άλλους κι ας έχουν διαφορετική όψη, να αγαπούν τον εαυτό τους. Άλλους τους έμαθαν να μην το βάζουν κάτω, να προσπαθούν, να μην απογοητεύονται. Να αναζητούν την ελπίδα στο σκοτάδι. Να προσπαθούν για έναν καλύτερο κόσμο.

Τα παιδικά βιβλία σε μαθαίνουν περισσότερα από όσα φαντάζεσαι. Μακάρι όλα τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε αυτά.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα:

Ο Σπύρος Γιαννακόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα και όταν έμαθε να διαβάζει, συνέχισε να διαβάζει. Και να βλέπει ταινίες, πολλές ταινίες. Και να ονειρεύεται κόσμους μακρινούς, με δράκους, μάγους και ξωτικά, κυνηγητά με κλέφτες και αστυνόμους, μάχες ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Κι όταν κάποια φορά μεγάλωσε, αφού πρώτα τελείωσε τις σπουδές του στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και έγραψε άρθρα σε εφημερίδες και έντυπα, άρχισε να οργανώνει τα όνειρά του, να τα περνάει στο χαρτί, βάζοντας τη μία λέξη μετά την άλλη. Κάποια από αυτά έγιναν βιβλία. Κι ετοιμάζει κι άλλα. Δε θέλει να σταματήσει να γράφει.

Φέτος, βραβεύθηκε με το Κρατικό Βραβείο Εφηβικού – Νεανικού Λογοτεχνικού Βιβλίου 2024 για το βιβλίο του «Κοσμοναύτης».

Στέργια Κάβαλλου: Η στιγμή που οι λέξεις του βιβλίου συναντηθούν πραγματικά με τις λέξεις των παιδιών, είναι μια στιγμή μαγικής ελευθερίας

Κάθε χρόνο, στις 2 Απριλίου, το παιδικό βιβλίο βγαίνει λίγο πιο έξω στο φως. Μπαίνει σε σχολικές τάξεις, σε σχολικές και δημοτικές βιβλιοθήκες, γίνεται δράση στα βιβλιοπωλεία. Μα δεν είναι μόνο. Ποτέ δεν είναι μόνο του.

Οι γονείς, οι εκπαιδευτικοί, οι συγγραφείς, οι εικονογράφοι το παίρνουμε από το χέρι για να το πάμε κοντά στα παιδιά. Και τα παιδιά το κοιτούν άλλοτε εξεταστικά, άλλοτε αδιάφορα, άλλοτε ενθουσιασμένα. Μπορεί να το ξεφυλλίσουν και να το αφήσουν, να το κλείσουν στην αγκαλιά τους, να πουν τη δική τους εκδοχή της ιστορίας και μετά να βγουν διάλειμμα ή να ξεχάσουν για πάντα τους ήρωές του.

Όμως η στιγμή που οι λέξεις του βιβλίου συναντηθούν πραγματικά με τις δικές τους, είναι μια στιγμή μαγικής ελευθερίας, που εγγράφεται στην ποιητική τους μνήμη και τα αλλάζει για πάντα. Και αυτό είναι κάτι…

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Στέργια Κάββαλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Είναι ποιήτρια, πεζογράφος, συγγραφέας παιδικών βιβλίων και μεταφράστρια. Σπούδασε γαλλική γλώσσα και φιλολογία, λογοτεχνική μετάφραση και πολιτιστική διαχείριση. Τα βιβλία της έχουν λάβει τιμητικές διακρίσεις πολλές φορές.

Φωτογραφίες: Facebook

180 επαγγελματίες του θεάτρου, καλλιτεχνικοί/ές διευθυντές/ριες, σκηνοθέτες/ιδες, δραματουργοί, υπεύθυνοι/ες διεθνών σχέσεων, επιμελητές/τριες, κριτικοί και θεωρητικοί από 42 χώρες του κόσμου και από 88 διαφορετικούς θεατρικούς οργανισμούς θα συναντηθούν στην Αθήνα, στον τόπο γέννησης του θεάτρου, για να μιλήσουν την παγκόσμια γλώσσα που συνιστά το θέατρο. Στόχος της συνάντησης είναι η ενίσχυση ενός θεμελιώδους στοιχείου των κοινωνιών μας, του συμπράττειν, η δημιουργία ενός κοινού χώρου συζήτησης, συλλογικού προβληματισμού αλλά και συνδιαμόρφωσης ενός καλύτερου μέλλοντος για το θέατρο, την τέχνη και την κοινωνία, καθώς και η ανάδειξη της ελληνικής θεατρικής σκηνής, στο πλαίσιο μιας πολύτιμης ευκαιρίας εξωστρέφειάς της.

Διεθνές Συνέδριο του Δικτύου European Theatre Convention

«Αντιστάσου Θέατρο, Αντιστάσου! Κράτα τη Φλόγα Ζωντανή» («Thrive Theatre Thrive! Keep the Flame Alive») είναι ο τίτλος του Διεθνούς Συνεδρίου του European Theatre Convention, του μεγαλύτερου δικτύου για τα θέατρα της Ευρώπης, μέλος του οποίου είναι το Εθνικό Θέατρο από τον Μάιο του 2022. Στο συνέδριο το παρών θα δώσει η Εκτελεστική Διευθύντρια της ETC, Heidi Wiley, ενώ μεταξύ των ομιλητών είναι οι: ο Θεοδωρος Τερζόπουλος, Σκηνοθέτης και Ιδρυτής του θεάτρου «Άττις», η Κατερίνα Ευαγγελάτου, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Φεστιβάλ Αθηνών Επιδαύρου, ο Jeffrey Eric Jenkins, Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Θεάτρου, η Claudia Belchior, πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της ETC και η Pr. Dr. Shuyan Liu, Καθηγήτρια στον τομέα της Παγκόσμιας Ψυχικής Υγείας. Μέσω διαδικτύου θα παρέμβουν ο Milo Rau, Καλλιτεχνικός Διευθυντής του Φεστιβάλ της Βιέννης “Free Republic of Vienna” και η Oleksandra Matviichuk, Δικηγόρος υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επικεφαλής του Κέντρου Πολιτικών Ελευθεριών και αποδέκτης του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης (2022). Το συνέδριο απευθύνεται στα θέατρα-μέλη του δικτύου και πραγματοποιείται κάθε έξι μήνες σε διαφορετική χώρα της Ευρώπης. Φέτος, το Εθνικό Θέατρο θα λειτουργήσει ως τόπος ενότητας και στοχασμού γύρω από τα φλέγοντα ζητήματα που επηρεάζουν άμεσα τον πολιτισμό και τα θέατρά μας, θέτοντας -μέσα από ένα ποικιλόμορφο τετραήμερο πρόγραμμα ομιλιών, συζητήσεων και εργαστηρίων- επείγοντα ερωτήματα όπως:

Πώς μπορούν τα θέατρά μας να υπερασπιστούν τις δημοκρατικές και ανθρωπιστικές αξίες το 2025; Πώς μπορούν να παραμείνουν τα θέατρα ανθεκτικά, δημιουργικά και ελεύθερα μπροστά σε αυτές τις προκλήσεις; Μπορούν οι καλλιτεχνικές μας επιλογές να καταπολεμήσουν την παραπληροφόρηση και να προστατεύσουν την ελευθερία των δημιουργών; Τι είδους ηγεσία και συνθήκες εργασίας χρειάζονται τα θέατρά μας; Ποια σχέση πρέπει να αναπτύξουν τα θέατρα με την επόμενη γενιά; Πάνω απ’ όλα, πώς μπορούμε να παραμείνουμε προσιτοί και βιώσιμοι οργανισμοί που παράγουν ουσιαστικό καλλιτεχνικό έργο και αποτελούν πηγή ευημερίας για την κοινότητα και την κοινωνία μας;

ShowCase
Το Εθνικό Θέατρο διοργανώνει, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά Showcase με 25 καλεσμένους/ες ξένους/ες καλλιτεχνικούς/ές διευθυντές/ντριες, επιμελητές/τριες και υπεύθυνους/ες προγραμματισμού των πιο σημαντικών φεστιβάλ και θεάτρων του εξωτερικού. Για τέσσερις μέρες καταξιωμένοι ξένοι/ες καλεσμένοι/ες θα παρακολουθήσουν όλες τις τρέχουσες παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, θα ενημερωθούν για παραγωγές που παρουσιάστηκαν στο πρώτο μέρος της σεζόν, θα γνωρίσουν καλλιτέχνες/ιδες που συμμετέχουν σε αυτές σε ειδικά σχεδιασμένες εκδηλώσεις, θα συζητήσουν πάνω σε ιδέες για μελλοντικά εγχειρήματα, θα ανταλλάξουν απόψεις για τις διεθνείς τάσεις στα φεστιβάλ του εξωτερικού αλλά και για το παρόν και το μέλλον της θεατρικής τέχνης. Στόχος είναι να αναδειχθεί η ορατότητα του ελληνικού θεάτρου στο εξωτερικό με στόχο να ταξιδέψουν παραστάσεις του οργανισμού σε σημαντικά ξένα φεστιβάλ και να δρομολογηθούν συνεργασίες-συμπαραγωγές για το μέλλον.

H διοργάνωση του ετήσιου Showcase εντάσσεται στο έργο «Δράσεις Εξωστρέφειας του Εθνικού Θεάτρου», το οποίο υλοποιείται στο πλαίσιο του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0» με τη χρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης – NextGenerationEU.

Διεθνής Ένωση Θεατρικών Κριτικών

Η Διεθνής Ένωση Θεατρικών Κριτικών (IATC) είναι ένας οργανισμός που λειτουργεί ως οργανισμός-εταίρος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου – UNESCO (ITI – UNESCO). Σκοπός της είναι να προαγάγει τη διεθνή κατανόηση, μέσω της συζήτησης και του διαλόγου, φέρνοντας σε επαφή κριτικούς, μελετητές και επαγγελματίες των παραστατικών τεχνών. Η Ένωση επιδιώκει την προώθηση της κριτικής και επιστημονικής συγγραφής για το θέατρο και την προστασία της πνευματικής ελευθερίας και της ελευθερίας του λόγου. Η Εκτελεστική Επιτροπή (ΕxCom) της Ένωσης συναντιέται ετησίως για να διευθετεί τα τρέχοντα ζητήματα του οργανισμού και να λαμβάνει κρίσιμες αποφάσεις. Στο πλαίσιο του 4ημέρου, 13 κριτικοί θεάτρου θα συναντηθούν στο ιστορικό κτίριο Τσίλλερ, ενώ παράλληλα, οι παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου θα καλυφθούν μέσα από ένα αφιέρωμα στο περιοδικό CriticalStages, το οποίο εκδίδεται από την IATC δύο φορές τον χρόνο.

Πληροφορίες

3ο Showcase | Συνέδριο European Theatre Convention | Συνάντηση της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών

3 έως 7 Απριλίου | Εθνικό Θέατρο

Η σπουδαιότητα του θεάτρου έχει εξυμνηθεί από τους ανθρώπους του χώρου κι έτσι συλλέξαμε μερικά λόγια που μας δίνουν μια ιδέα για όλα εκείνα που σημαίνει το θέατρο, για την πληρότητα που αισθανόμαστε μετά από κάθε καλή παράσταση.

Κάρολος Κουν

«Δεν κάνουμε θέατρo για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας».

Stella Adler

«Η λέξη θέατρο προέρχεται από τους Έλληνες. Σημαίνει το μέρος όπου βλέπεις. Είναι το μέρος όπου οι άνθρωποι πάνε να δούνε την αλήθεια για τη ζωή και τις κοινωνικές καταστάσεις. Το θέατρο είναι μία πνευματική και κοινωνική ακτινογραφία της εποχής του. Δημιουργήθηκε για να λέει στους ανθρώπους την αλήθεια για τη ζωή και την κοινωνία.»

Oscar Wilde

«Θεωρώ το θέατρo την μεγαλύτερη απ’ όλες τις μορφές τέχνης, τον πιο άμεσο τρόπο με τον οποίο ένας άνθρωπος μπορεί να μοιραστεί με κάποιον άλλο την ουσία του να είσαι ανθρώπινο πλάσμα.»

William Shakespeare

«Όλος ο κόσμος είναι μία σκηνή. Και όλοι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ηθοποιοί. Έχουν τις εξόδους και τις εισόδους τους. Κι ο κάθε άνθρωπος στον καιρό του παίζει πολλούς ρόλους.»

Peter Brook

«Μπορώ να πάρω έναν άδειο χώρο και να τον αποκαλέσω σκηνή. Ένας άντρας περπατά σε αυτόν τον άδειο χώρο, ενώ κάποιος τον παρακολουθεί κι αυτό είναι το μόνο που αρκεί για να γίνει μία θεατρική πράξη.»

George Bernard Shaw

«Η ποιότητα ενός θεατρικού έργου είναι η ποιότητα των ιδεών του.»

Arthur Miller

«Το θέατρο είναι τόσο ατελείωτα συναρπαστικό επειδή είναι τόσο τυχαίο. Μοιάζει τόσο πολύ με τη ζωή» – Arthur Miller

Ιάκωβος Καμπανέλλης

«Αυτή η πανάρχαια τέχνη είναι και η τέχνη του μέλλοντος… Το θέατρο είναι δημιούργημα μιας ψυχικής ανάγκης του ανθρώπου που δεν θα την αποβάλει ποτέ.»

Ευγένιος Ιονέσκο

«Ένας ψυχολόγος, ένας από τους μεγάλους δασκάλους της ψυχανάλυσης, κάποτε δήλωσε: Το όνειρο είναι ένα όνειρο κατά τη διάρκεια του οποίου είμαστε ταυτόχρονα ο συγγραφέας, ο πρωταγωνιστής και ο θεατής. Πράγματι όταν ονειρευόμαστε είμαστε πάντα στo πετσί του ρόλου. Αυτή είναι και η ουσία του θεάτρου.»

«Θα βγω», είπε. «Σιγά μη μιζεριάσω εδώ». Και βγήκε. Μπούζι η πόλη και ψιλο-εσωστρεφής. Περπάτησε κάμποσο, επιβάλλοντας στους μυς της ενθουσιασμό και χαλάρωση, -δεν το πέτυχε- και μετά μπήκε σε ένα καφέ, αλλά το μετάνιωσε. Μα επιτέλους τι ήθελε εκείνη τη μέρα; Ούτε η ίδια ήξερε.

Πήρε τηλέφωνο τους δικούς της. Τους πέτυχε στις ετοιμασίες. «Μακάρι να ήσουν εδώ», της είπε ο αδερφός της. «Τι θα φας»;, ρώτησε η γιαγιά. «Κάνει κρύο, ε»; Πολλές ερωτήσεις, πολλή φασαρία, ακούγονταν κουτάλια και πιρούνια, ο αέρας, ο κόκορας.

«Παιδιά, κλείνω. Καλά Χριστούγεννα», είπε. Αλλά πρώτη φορά, ήθελε να κλάψει από καημό. Ναι, αυτή είναι η λέξη. Καημός. Τι έκανε στ’ αλήθεια εδώ; Γιατί σήμερα, την καταβύθισαν τόσες ανασφάλειες και απορίες; Το άδειο ψυγείο; Μα, σοβαρά, το άδειο ψυγείο;

Τέτοια μέρα, στο χωριό, ακόμη και η αυλή μύριζε από το σέλινο, που σιγόβραζε. Δεν έτρωγε ποτέ το κυρίαρχο φαγητό της μέρας, αλλά της άρεσε η θαλπωρή, που καθιέρωνε το σέλινο και το λεμόνι σε ολόκληρο το σπίτι. Οι κάλτσες της γιαγιάς είχαν πάνω τους ζάχαρη άχνη. «Ε, να, καθώς τύλιγα σε αλουμινόχαρτο το καρυδάτο».

Γιατί νοσταλγεί; Αφού αυτή ήταν που επέλεξε να φύγει. Αυτή επέλεξε το μηδέν. Και τα χρόνια της να αρχίσουν να μετρούν από μακριά. Κόντευε μεσημέρι και ούτε έναν καφέ δεν είχε πιει. Τα παπούτσια της ήταν καταβρεγμένα. Το πρόσωπό της κατάχλωμο. Από μακριά τη χαιρετάει ο γείτονας. Πλησιάζει. Ανταλλάσσουν ευχές. Του λέει ψέματα γιατί ντρέπεται να πει ότι είναι μόνη και ότι δεν έχει κανονίσει τίποτα. Αυτός της λέει ότι δεν πρόλαβε να στολίσει νωρίτερα το δέντρο και ότι θα το έκανε ανήμερα. Της δείχνει το έλατο μέσα στο τεράστιο αυτοκίνητό του. Μένει εμβρόντητη. Το έλατο. Μπορώ να το αγγίξω; Μα, φυσικά. Μπορώ να το μυρίσω; Και το ρωτάς; Μπορώ να το αγκαλιάσω; Χμ, είσαι καλά;

Ναι, ναι όλα καλά. Απλώς κάτι σκέφτηκα. Μη σας καθυστερώ. Γεια σας. Κι άρχισε να τρέχει.
Φτάνει σπίτι. Φτιάχνει βαλίτσα. Η γατούλα στον φίλο, στον πάνω όροφο. Βρίσκει εισιτήριο πανάκριβο. Αεροδρόμιο. Είναι απόγευμα. Τα παπούτσια ακόμη βρεγμένα. Γρήγοροι υπολογισμοί: Θα φτάσω βράδυ, καλά ξημερώματα θα είμαι στο χωριό. Πάνω από τα σύννεφα κατάλαβε ότι έκανε το καλύτερο που μπορούσε να κάνει. Πιάνει κουβέντα με τον διπλανό της. Τον υποχρεώνει να την ακούσει.

-Ώστε ένα έλατο σας κινητοποίησε, ε;
-Ήταν παράξενο. Στεναχωρήθηκα τόσο που το είδα κομμένο, αλλά ταυτόχρονα η θέα του, η υφή και η μυρωδιά του, με ταρακούνησαν.
-Πολύ συγκινητικό.
-Το σπίτι μας στο βουνό είναι μέσα στα έλατα. Όταν ήμουν μικρή, έφτιαχνα ανθεκτικά στολίδια και στόλιζα τα πιο νεαρά δέντρα. Χιόνιζε, έβρεχε, τα στολίδια εκεί.
-Εκεί πάτε τώρα;
-Εκεί. Υπάρχουν άνθρωποι που με περιμένουν.
-Θα γυρίσετε πίσω στη Δανία;
-Θα γυρίσω μόνο για να πάρω τη γάτα μου.
-Οριστικό;
-Οριστικό, είπε και κοίταξε πάλι τα σύννεφα.

Γιατί πάνω από τα σύννεφα παίρνονται οι καλύτερες αποφάσεις, σκέφτηκε και αγκάλιασε τον εαυτό της.